Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жазушысы, өмірбаянушысы және саяхатшы (1792–1881)
Ямайканың британдық губернаторы
English writer, biographer and adventurer (1792 1881)
the British governor of Jamaica
Эдвард Джон Трелани (13 қараша 1792 – 13 тамыз 1881) – британдық өмірбаянушы, романист және саяхатшы, романтикалық ақындар Перси Биш Шелли мен Лорд Байронмен достығымен танымал. Трелани шағын кірісі бар, бірақ бай ата-тегі бар отбасында дүниеге келген. Әкесі бала кезінде байыса бірақ, Эдуард онымен жаман қарым-қатынаста болды. Бақытсыз балалық шағынан кейін, ол мектепке жіберілді. Он үш жасқа толғанға дейін Корольдік теңіз флотына ерікті болып қабылданды. Трелани жасөспірім кезінде теңізші-ерікті ретінде бірнеше кемеде қызмет етті. Ол Үндістанға сапар шегіп, француз теңіз флотымен шайқасқа қатысты. Алайда, ол теңізшілік өмір салтын ұнатпады және он тоғыз жасында офицерлік шен алмай кетіп қалды. Теңіз флотынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Англияда қысқа және бақытсыз некеде тұрды. Содан кейін Швейцарияға, кейін Италияға көшіп, Шелли мен Байронмен танысты. Ол екеуімен дос болып, оларға теңіз жүзуді үйретті. Теңіз флотындағы өмірі туралы қызық әңгімелер ойлап табуды ұнататын. Бір әңгімесінде ол дезертирлік жасап, Үндістанда қарақшы болғанын айтқан. Шелли қайтыс болғаннан кейін Трелани оның денесін анықтап, жерлеу рәсімін ұйымдастырды. Содан кейін Трелани Грек тәуелсіздік соғысында күресу үшін Лорд Байронмен бірге Грекияға барды. Байрон мен Трелани Грекияға жақын жерде ажырасып, Трелани Лорд Байронның өкілі ретінде Грекияға сапар шекті. Байрон қайтыс болғаннан кейін Трелани оның жерлеу рәсіміне дайындық жасады және денесін Англияға қайтарды. Ол оның некрологын да жазды. Трелани грек революционері Одиссей Андрутсостың ісіне қосылып, оған қосымша қару-жарақпен көмектесті. Сондай-ақ, Андрутсостың қарындасы Тарсицаға үйленді. Андрутсос грек үкіметінің құрметін жойып, тұтқындалғаннан кейін Трелани оның тау бекінісін басқарды. Осы уақытта Треланиға қастандық жасауға тырысты. Грекиядан кеткеннен кейін ол Тарсицадан ажырасып, Англияға оралды, онда ол Лондон қоғамының мүшелерімен жақсы қабылдады. Содан кейін ол «Жас ұлының оқиғалары» атты мемуарын жазды. Кітап жарық көргеннен кейін ол екі жыл бойы Америкаға саяхаттап, содан кейін Ұлыбританияға оралды. Ол саяси белсенділікке қатысты, бірақ көп ұзамай қайтадан үйленіп, Уэльс ауылдарына көшіп кетті. Содан кейін ол 12 жыл бойы ауылдық помещик өмірін сүріп, үшінші әйелімен отбасын өсірді. Олар ажырасып, ол сүйіктісімен Лондонға көшіп кетті. Содан кейін ол Шелли мен Байрон туралы жақсы қабылдаған кітап жазды. Көп ұзамай ол Лондонның бірнеше танымал суретшілері мен жазушыларымен дос болды. Ол романтика дәуіріндегі жазушыларымен алған тәжірибесін сол кездегі Виктория дәуіріндегі жетекші жазушылармен бөлісті. Кейіннен ол Сомтингке көшіп, аскеттік өмір салтын ұстанды. Ол 88 жасында Сомтингте қайтыс болды, романтика дәуіріндегі барлық достарынан көп өмір сүрді.
Edward John Trelawny (13 November 179213 August 1881) was a British biographer, novelist and adventurer who is best known for his friendship with the Romantic poets Percy Bysshe Shelley and Lord Byron. Trelawny was born to a family of modest income but extensive ancestral history. Though his father became wealthy while he was a child, Edward had an antagonistic relationship with him. After an unhappy childhood, he was sent away to a school. He was assigned as a volunteer in the Royal Navy shortly before he turned thirteen. Trelawny served on multiple ships as a naval volunteer while in his teen years. He traveled to India and saw combat during engagements with the French Navy. He did not care for the naval lifestyle, however, and left at nineteen years of age without becoming a commissioned officer. After retiring from the navy, he had a brief and unhappy marriage in England. He then moved to Switzerland and later Italy where he met Shelley and Byron. He became friends with the two poets, and helped teach them about sailing. He enjoyed inventing elaborate stories about his time in the navy, and in one he claimed to have deserted and become a pirate in India. After Shelley's death, Trelawny identified his body and arranged the funeral and burial. Trelawny then travelled to Greece with Lord Byron in order to fight in the Greek War of Independence. Byron and Trelawny split up near Greece and Trelawny travelled into Greece to act as the agent of Lord Byron. After Byron died, Trelawny oversaw the preparations for the funeral and the return of his body to England. He also wrote his obituaries. Trelawny joined the cause of the Greek Revolutionary Odysseas Androutsos and helped to provide him with additional arms. He also married Androutsos' sister Tarsitsa. After Androutsos fell out of favour with the Greek government and was arrested, Trelawny took control of his mountain fortress. During this time, Trelawny survived an assassination attempt. After leaving Greece, he divorced Tarsitsa and returned to England, where he was well received by members of London society. He then wrote a memoir titled Adventures of a Younger Son. After the book was published he travelled to America for two years before returning to Britain. He then became politically active but soon remarried and moved to the Welsh countryside. He then lived the life of a country squire for 12 years and raised a family with his third wife. They eventually separated and he moved back to London with a mistress. He then wrote a well received book about Shelley and Byron. He soon became friends with several prominent artists and writers in London. He was able to share his firsthand experience with Romantic era writers with the leading Victorian writers of the day. He later retired to Sompting, where he led an ascetic lifestyle. He died in Sompting at the age of 88, having outlived almost all of his friends from the Romantic era.
Ерте өмір
Трелавнидің туған жері белгісіз, бірақ ол Корнуоллда туғанын айтқан. Кейбір зерттеушілер оның шын мәнінде Лондонда туғанын, себебі ол 29 қараша 1792 жылы Мэрилебонда Джон Трелоуни деген атпен крещениеден өтті деп санайды. Ол әкесінен шамалы сома ақша мұраға алған, бірақ отбасы көп ұзамай мұраның басым бөлігін жұмсап қойды. Эдуард алты жасқа келгенде, әкесі бай туысынан ірі сома ақша мұраға алды. Содан кейін отбасы мұралық ақшаға Лондонға көшіп, үлкен үйге қоныстанды. Мұраны алу шарты ретінде әкесі "Бреретон" тегін қабылдауға міндетті болды. Оның туысы Оуэн Бреретон өзінің байлығымен бірге тегінің де жалғасып, сақталып қалуын қалады. Жастық шағында ол өзін көптеген достары қолданғандай Эдвард деп атай бастады. Өмірінің кейінгі кезеңдерінде бірнеше жыл бойы өзін "Джон Эдвард" деп атады. Кейін Эдуард әкесінің қатал мінезді болғанын есіне алды. Ол әкесінің мінезін көбінесе "деспоттық" деп сипаттады. Әкесі сондай-ақ барлық туыстарының қаржылық жағдайын есептеп, нақты жазбалар жүргізетін. Әкесінен басқа, Эдвард Трелавнидің көптеген басқа да ата-аналарының мінезі қатал болған. Анасының ағасы, сэр Кристофер Хокинс та бай адам болған. Ол Парламенттің Төменгі палатасында орын алды, ал 1809 жылы Трелавнидің әкесі де Британ Парламентінің депутаты болды. Оның отбасының тарихы Эдуард Исповедник тұсында басталып, көптеген белгілі азаматтарды қамтыды. Трелавнидің ата-анасы балаларын күнә жасауы мүмкін деп қарады және оларға тәртіп орнату үшін жиі қатал шаралар қолданды. Ол осылай қарауға наразы болды. Эдуардтың тек бір інісі болды, ол Гарри Трелавни. Олар жас жағынан жақын болды және бала кезінен бері жақын дос еді. Бірде ол әкесіне тиесілі қатыгез қарғаны өлтіргенін айтқан. Ол бұл оқиғаны белгілі бір шекке дейін кінәларды көтеріп, кейін кінәлар жиналған сайын кек алуға бейімділігінің мысалы ретінде келтірді. Кейіннен ол "Жас Ұлының Оқиғалары" атты өмірбаяндық кітабында қарғамен болған оқиғаны сипаттады. Кітапта ол қарғамен болған күресті "ең қорқынышты жекпе-жек" деп атады.
Trelawny's birthplace is unknown, although he claimed that he was born in Cornwall. Some of his biographers have contended that he was actually born in London, as he was baptised in Marylebone as John Trelawney on 29 November 1792. She had inherited a small sum of money from her father, but the family soon spent most of the inheritance. When Edward was six years of age, his father inherited a large sum of money from one of his wealthy cousins. The family soon used the inheritance to move to London, where they lived in a large house. As a condition of receiving the inheritance, his father was required to adopt the last name "Brereton". His cousin, Owen Brereton, wished to have his last name continued along with his wealth. At some point in his youth, he began referring to himself as Edward, which was the name used by most of his friends. Later in his life he referred to himself as "John Edward" for several years. Edward later recalled that his father had a fierce temper. He described his father's disposition as often "tyrannical". His father also tried to calculate the financial worth of all his relatives and kept detailed records of the numbers. In addition to his father, many of Edward Trelawny's other ancestors had strong tempers, as well. His elder uncle on his mother's side, Sir Christopher Hawkins was also wealthy. He held a seat in the House of Commons and in 1809 Trelawny's father also became a Member of the British Parliament. The recorded history of his family dated back to the reign of Edward the Confessor and included many prominent citizens. Trelawny's parents regarded their children as potential sinners and frequently used harsh measures to try to instill a sense of discipline in them. He resented being treated in this manner. Edward only had one brother, Harry Trelawny. They were close in age and were close friends during their childhood. One often used story described the time that he killed a vicious raven which had belonged to his father. He cited this event as an example of his habit of accepting offences up to a certain point before later taking revenge as the offences mounted. He later described the raven incident in his autobiography, Adventures of a Younger Son. In the book he described the fight with the raven as the "most awful duel" that he ever had.
Білім
Сегіз жасында Чарльз Бреретон Эдвардты Бристольдегі үйінен екі шақырым қашықтықта орналасқан Сейер мектебіне жіберуді шешті. Кейін Трелони әкесінің оны мектепке жіберуге біраз уақыт қарсылық көрсеткенін, бірақ артқы аулада алма ұрлап жатқан жерінен ұстағаннан кейін оқуға қабылдауға келіскенін айтты. Трелони мектепті жек көріп, оны сонда жібергеніне ашуланды. Ол мектептегі тамақтың қорлық екенін және жаза ретінде жиі сабақталғанын жиі айтқан. Оның бір сыныптасы жазалаудан өзге, сонда таяқпен ұру да жиі қолданылғанын жазған. Оған басқа оқушылар да қатыгездікпен қараған. Мектеп директоры француз революциясын жиі айыптаған. Бұл айыптаулар Трелониге революциялық идеяларға ерте симпатия тудырған болуы мүмкін. Оны екі жылдан кейін мұғалімдерге зорлық көрсеткені және жаза ретінде бөлмесіне қамалғаннан кейін өрт қойғаны үшін мектептен қуылды.
At the age of eight Charles Brereton decided to send Edward to live at the Seyer school, which was located two miles from their home in Bristol at that time. Trelawny later claimed that his father had resisted sending him to the school for some time due to its cost, but decided to enroll him after he caught him stealing apples from an orchard in the back yard. Trelawny hated the school and was angry at his father for sending him there. He often complained that the school served terrible food and subjected him to frequent flogging as a form of punishment. In addition to flogging, one of his classmates recorded that caning was a frequent method of punishment there, as well. He was also bullied and treated cruelly by other students there. The schoolmaster there frequently condemned the French Revolution. These condemnations may have given Trelawny an early sympathy with revolutionary ideals. He was expelled from the school after two years due to violent behaviour towards teachers as well as starting fires after being confined in his room as punishment.
Теңіз мансабы
Чарльз Бреретон бастапқыда ұлдары Оксфордқа оқуға баруына үміттенеді. Ол Эдвардтың бала кезінде білімін жайлап алуына көңілі толады. 1805 жылдың қазан айында, он үш жасқа толуына аз қалғанда, ол Эдвардты Корольдік теңіз күштеріне бірінші сыныпты ерікті ретінде тіркеді. Сол кезде әулеттің кіші ұлдары дәстүрлі түрде әскери қызметке қабылданатын. Теңіздегі алғашқы тәжірибесі Трафальгар шайқасынан қайтып келген, көптеген жаралы теңізшілері бар кемелерде қызмет ету болды. Қарашада ол «Темераирге», содан кейін «Колоссқа» ауыстырылды. Кейін Портсмуттегі теңіз мектебінде оқыды. 1806 жылы «Вулвич» кемесінде қызмет етті. «Вулвичте» қызмет еткенде ол Жақсы Үміт мүйісіне және Сент-Еленаға сапар шекті. 1808 жылы «Резистенс» фрегатына, ал 1809 жылы «Корнелия» фрегатына көшті. «Корнелияда» қызмет еткенде ол Бомбейге сапар жасады. 1812 жылдың қазан айында Трелавнидің аты HMS Superb кемесінің тізіміне бірінші сыныпты ерікті ретінде енгізілді. Теңізде болғанда ол жиі жасын арттырып айтқан. Кейбір өмірбаян жазушылар оның 1810 жылы Маврикийде француздықтармен болған шайқаста мичман ретінде кемеге басшылық еткенін айтады. Кейбіреулері оның 1811 жылдың тамызында Явада француздықтармен шайқаста жараланғанын санайды. Ол 1812 жылы 19 жасында теңіз күштерінен кетіп, 1815 жылы соңғы есептесуін алды. Теңіз күштерінің қатаң тәртібіне наразы болды, себебі ол жиі жазаланды. Ол көбінесе бірнеше сағатқа мачта басына жіберілетін. Сол уақытта ол жиі бүлік тудыру және қашу туралы армандады. Кейбір өмірбаян жазушылар Трелавни француз қарақшысы Роберт Суркуф туралы әңгімелерді естігеннен кейін шабыттанғанын айтады. Ол ешқашан лейтенант шеніне жетпеді, бірақ оның көптеген құрбылары жетті. Бұл оны ренжітті, бірақ ол өзін лейтенант Трелавни деп атауын жалғастырды.
Charles Brereton had originally hoped that his sons would attend Oxford. He became disappointed by the slow pace of Edward's learning as a child. In October 1805, shortly before his thirteenth birthday, he enrolled Edward in the Royal Navy as a first class volunteer. The younger sons of the gentry traditionally entered the military at that time. His first experiences in the navy were serving on ships that had returned from the Battle of Trafalgar with many badly wounded sailors. In November he was transferred to Temeraire and then to Colossus. He later attended a naval school in Portsmouth. In 1806 he served aboard HMS Woolwich. While serving on Woolwich he travelled to the Cape of Good Hope and to St. Helena. In 1808 he moved to the frigate Resistance, and in 1809 to the frigate Cornelia. While serving aboard Cornelia he travelled to Bombay. Trelawny's name was entered on the books of HMS Superb as volunteer first class in October 1812. He often exaggerated his age while he was in the navy. Some biographers believe he commanded a vessel as a midshipman in an engagement with the French at Mauritius in 1810. Some also believe that he was wounded engaging the French in Java in August 1811. He left the Navy in 1812 at the age of 19; receiving a final settlement of pay in 1815. He had grown to resent the discipline of the Navy due in part to the frequent punishment that he experienced. He was often sent to the masthead for several hours at a time. During that time, he frequently entertained fantasies of mutiny and desertion. Some biographers believe that Trelawny was inspired by hearing accounts of the French pirate Robert Surcouf. He was never commissioned as a lieutenant, though many of his contemporaries were. This disappointed him, although he began referring to himself as Lieutenant Trelawny anyway.
Бірінші неке
Трелани 1812 жылы Англияға оралды. Ол келгеннен кейін көп ұзамай Бенгалиялық Джон Аддисонның қызы Каролинаға ғашық болды. Ол күйеуінен бірнеше жас кіші болғанмен, жақсы білім алған, француз тілін меңгерген және шебер пианист болған. Екі отбасы да бұл одаққа қарсы болса да, олардың ниеттері өзгермеді. Трэйлонидің әкесі ұлының бағынбауына қатты ашуланды. Олар 1813 жылдың мамыр айында үйленді және Бристолге көшкенге дейін алдымен Лондонда тұрды. 1814 жылы олардың тұңғыш қызы дүниеге келгеннен кейін, қаржылық қиындықтарға тап болды, бұл Трелавниді әкесінен ақша сұрауға мәжбүр етті. Ол қосымша қаражат алуға қол жеткізді. Эдвард пен Кэролайн көп ұзамай бақытсыз болды, нәтижесінде Эдвард достарымен уақыт өткізу үшін жиі үйден шыға бастады.
Trelawny returned to England in 1812. Soon after he arrived he fell in love with Caroline, daughter of John Addison, of Bengal. She was several years younger than he but as well educated; she had studied French and was a skilled pianist. Though both of their families disapproved of the match they were not dissuaded. Trelawny's father was particularly infuriated by his son's disobedience. They were married in May 1813 and first lived in London before moving to Bristol. After their first daughter was born in 1814, they experienced financial difficulties that forced Trelawny to ask his father for money. he was able to secure extra funds. Edward and Caroline soon became unhappy, causing Edward to begin leaving home often to spend time with his friends
Кэролайн көп ұзамай одан әлдеқайда үлкен адаммен, Коулман есімді теңіз капитанымен сырлы қарым-қатынасқа түсті. Олар бұл істі біраз уақыт бойы Трелавниден жасырып жүрді; ол мұны көптеген адамдар білгеннен кейін ғана анықтады. Ол Коулманмен жекпе-жек өткізгісі келсе де, оның орнына ажырасуға өтініш берді. Бұл сот процесі Лондонның көптеген "центовик пресса" таблоидтарында кеңінен жарияланды. Бұл жариялылық Трелавниге зор реніш пен ұят әкелді. 1817 жылдың шілдесінде ажырасу туралы шешім шығарылды, бірақ ол 1819 жылға дейін күшіне енбеді. Каролинаға үлкен баласына қамқорлық құқығы берілді, ал Эдвард кіші баласын өзінде қалдырды.
Caroline soon began having an affair with a much older man, a naval captain named Coleman. They successfully hid the affair from Trelawny for some time; he discovered it long after many others had known. Although he dearly wished to fight a duel with Coleman, he simply filed for divorce instead. The proceedings were well covered in many of London's "penny press" tabloid papers. This publicity caused Trelawny tremendous frustration and humiliation. The divorce order was granted in July 1817, but was not finalised until 1819. Caroline was granted custody of the elder child and Edward kept the younger.
Зерттеулер
Трейлонидің әкесі көп ұзамай оған Британ армиясында қызмет ету үшін шенеулік сатып алуға тырысты, бірақ ол әскерге қосылу туралы ойлағаннан бас тартты. Әкесі оның бас тартуына қатты ашуланып, олардың қарым-қатынасы уақытша үзілді. Бреретон да сол кезде Гарримен арасы суытылып, әкесінің қарсылығына қарамастан үйленуіне байланысты алыстады. Теңіз флотынан кеткеннен кейін ол жаратылысқа толы оқуға берілді. Ол көбінесе Шекспирдің пьесаларын оқып, Ковент-Гардендегі театрларға барып тұратын. Ол жеке хаттарында Шекспирге сілтемелер жасауды бастады. Сонымен қатар, Лорд Байронның шығармаларын, оның ішінде «Чайльд Гарольдтың саяхаты» атты туындысын оқығанды ұнататын. Осы кезеңде ол анасы мен қарындастарымен бірге Парижге сапар шекті.
Trelawny's father soon attempted to purchase him a commission in the British Army, but he refused to consider joining the army. His father was furious at his refusal, leading to their estrangement. Brereton became estranged with Harry around the same time, due to a marriage that he entered into against his father's wishes. After he left the Navy he read voraciously. He often read Shakespeare's plays and attended the theatres in Covent Garden. He began incorporating references to Shakespeare in his personal letters. He also enjoyed reading the works of Lord Byron, including Childe Harold's Pilgrimage. During this time he also accompanied his mother and sisters on a trip to Paris.
Швейцария
Олар жиі дауласса да, Чарльз Бреретон Треланиге жәрдем ақы төлеуді жалғастырды. Ол жылына 300 фунт стерлинг көлемінде жәрдем ақы алды, бұл сол кезде зейнеткерлікке шыққан капитанның зейнетақысымен шамалас болатын. Ол өзін Корольдік теңіз күштерінің зейнеткер капитаны Эдвард Трелани деп таныстыра бастады. 1820 жылдың жазында Лозанна қаласында болғанда Трелани жергілікті кітап дүкенінің иесімен танысты. Кітап дүкенінің иесі оған Перси Биш Шеллидің "Маб патшайымы" поэмасын оқуды ұсынды. Ол Перси Шелли туралы алғаш рет осы кезде естіді. Ол "Маб патшайымы" поэмасын оқып, одан қатты ләззат алды. Біраз уақыттан кейін ол Эдвард Эллеркер Уильямс пен Томас Медвинді Женевадағы досының үйінде кездестірді. Ол теңіз күштерінде Уильямспен бір кемеде қызмет еткен, бірақ әртүрлі уақытта. 1820 жылдың күзінде Трелани әкесінің қайтыс болғанын естіп, Швейцариядан Англияға қайтып келді.
Even though they often quarrelled, Charles Brereton continued to provide Trelawny with an allowance. He received an allowance of £300 a year, which was roughly the same amount as retired captains received as a pension at that time. He began to present himself as Captain Edward Trelawny, Royal Navy, Retired. In the summer of 1820, while staying in Lausanne, Trelawny befriended a local bookseller. The bookseller soon recommended to him that he read Queen Mab by Percy Bysshe Shelley. This was the first time that he had heard of Percy Shelley. He read Queen Mab and he greatly enjoyed the work. He soon met Edward Ellerker Williams and Thomas Medwin at the home of a friend in Geneva. He had served on the same ship as Williams in the navy, although not at the same time. In the fall of 1820 Trelawny learned that his father had died and returned to England from Switzerland.
Пиза
1822 жылдың басында ол Пизаға Эдвард Эллеркер Уильямс пен оның әйелі Джейн, Томас Медвин, Перси Биш және Мэри Шелли, Лорд Байронмен кездесуге барды. Трэлони Перси мен Мэри Шеллимен кездескеніне қатты қуанды, оларды көптен бері күтіп келген еді. Сондай-ақ ол Мэридің жарты әпкесі Клэр Клермонтпен танысты. Трелони көп уақытын Мэри Шеллимен өткізе бастады. Ол көбінесе оны кештерге алып жүрді, себебі Перси Шелли одан бас тартты. Жасы, әлеуметтік тегі және талғамдары бойынша Трэлони Перси Шеллиге ұқсады, оның билік өкілдеріне деген көзқарасын үлгі етіп алды. Мэри Шелли оның серігін жақсы көріп, теңізшілік мансабы туралы айтқан әңгімелеріне қызығушылық танытты. Трэлони бұл романтик достар үшін қызығушылық тудырған тұлға болды, өйткені оның байлығы мен білімі болмаса да, өмірде бастан өткерген оқиғаларымен және Байрон жазған нәрселермен ерекшеленді. Шындығында, Байрон Трэлониді «Менің корсарымның бейнесі» деп сипаттаған еді. Трэлони өз оқиғаларын жиі әшекейлеп айтатын, әсіресе теңізшілік мансабының егжей-тегжейін баяндағанда. Мысалы, ол теңіз күштерінен дезертир болып, Азияны аралап, британдық теңіз күштерімен шайқасқан қарақшылар тобын құрғанын айтқан. Оның оқиғаларында көбінесе дуэльдер мен махаббат туралы әңгімелер кездесетін, мысалы, Зелля есімді араб қызына үйленгені, кейін қызғанышпен толған бәсекелесі оны улап өлтіргені туралы. Мұндай әшекейлеу немесе шындықтан ауытқу оның өткені туралы әңгімелерінде жиі кездесетін, ал оның өмірбаяндары оның әлемге көрсеткен бейнесін қасады жасаған-ды, әлде оның өзі айтқан әңгімелеріне шын сенген-ді деген мәселеде екіге бөлінген. Трэлони Пизада өткізген уақытын қатты ұнатып, достарымен бокс пен фехтованиені жаттықтырды. Көбінесе олармен бірге кешкі театрларға баратын. Сонымен қатар, Джейн Уильямстың ән айтуын және Шелли сыйлаған гитарада ойнауын тыңдағанды ұнататын. Шелли мен Эдвард Уильямс көптен бері теңізге шығуды жоспарлап жүрген еді, ал Трэлони теңіз тәжірибесімен оларға жоспар жасауға көмектесті. Бірге олар американдық стильдегі шхуна жасауға келісті, себебі ол теңіз күштерінде қызмет еткен кезінде осындай қайықтарды көріп жүрген. Шелли мен Уильямс «Дон Хуан» атты қайығын салғаннан кейін, Трэлони Байронның «Боливар» кемесіне капитан болып тағайындалды. Сол кезде Трэлони Байронның сарайындағы бөлмеге көшіп орналасты. Екі кеменің құрылысын Трэлонидің досы Дэниел Робертс жобалап, бақылауға алды. Трэлони «Дон Хуан» кемесімен бірге «Боливар» кемесінде саяхаттауды жоспарлаған, бірақ кеме батып кеткен кезде. Ол порт басқармасынан ұсталды, себебі кемеге кіру рұқсатын алып келмеген еді, бірақ бұрын бірнеше рет рұқсатсыз теңізге шыққан болатын. Шелли мен Уильямс күтілген уақытта үйлеріне оралмағаннан кейін, Джейн Уильямс пен Мэри Шелли Трэлониге күйеулерінің жоғалғанын хабарлады. Ол дереу іздестіру жұмыстарын бастап, олар туралы жаңалықтар табуға тырысты. Келесі бірнеше күн бойы ол итальяндық жағалау күзетінің өкілдерімен кездесіп, қайықты таба алса сыйақы беруге уәде берді. Шеллидің денесі табылғаннан кейін Трэлони оның кім екенін растады. Содан кейін ол олардың әйелдеріне хабарлап, Мэри мен Джейнды жерлеу рәсіміне Пизаға алып барды. Трэлони кремация рәсімін ұйымдастырып, оның дұрыс өтуін қадағалады. Шеллинің денесі өртелгеннен кейін Трэлони оның күймеген жүрегі деп ойлаған нәрсені оттан алып шықты. Кейіннен ол жерлеу рәсімі туралы толық баяндама жазды. Ол сондай-ақ Шеллинің Римдегі соңғы демалыс орнында ескерткіш орнатуды ұйымдастырды. Содан кейін Трэлони сол зиратта өзіне де орын қалдырды. Жерлеуден кейін Трэлони Дэниел Робертспен аң аулауға шықты. Оралғаннан кейін, ол Байронмен арақатынасы нашарлап, себебі Байронның есептерін төлемейтін әдеті болған. Бұл Трэлониді кеме капитаны ретінде қиын жағдайға түсірді. Байрон 1822 жылдың соңында «Боливарды» 400 гинеяға сатты және оған Англияға оралуға қаражат берді. Біраз уақыттан кейін Трэлони Клэр Клермонтқа ғашық болды, бірақ ол оның ұсыныстарын қабылдамады. Ол анасы мекенжайын тауып, хаттар жіберіп жүрген соң, көшіп кетуге шешім қабылдады.
In early 1822 he travelled to Pisa to meet Edward Ellerker Williams and his wife Jane, Thomas Medwin, Percy Bysshe and Mary Shelley, and Lord Byron. Trelawny greatly enjoyed meeting Percy and Mary Shelley after having looked forward to meeting them for some time. He also met Mary's half sister Claire Clairmont. Trelawny began spending much of his time with Mary Shelley. He often accompanied her to parties because Percy Shelley refused to do so. In their age, class origin, and preferences, Trelawny resembled Percy Shelley, whose attitude toward authority figures he began to emulate. Mary Shelley enjoyed his company, and she was fascinated by the stories that Trelawny told of his naval career. Trelawny was a figure of great interest to these Romantic friends, for his lack of wealth and education was offset by the adventurous experiences that he had lived through, and which Byron had only written about. In fact, Byron once described Trelawny as the "personification of my Corsair". Trelawney often exaggerated his adventures, especially when discussing the details of his naval career. For example, he claimed that he had deserted the navy and formed a band of pirates that traveled throughout Asia and fought the British Navy. Descriptions of his adventures often included duels and romance, such as his marrying an Arab girl name Zella who was later poisoned by a jealous rival. This kind of embellishment or exaggeration was common in his stories about his past, and his biographers have been divided as to whether he intentionally created a persona that he presented to the world, or if he really believed the stories that he created. Trelawny greatly enjoyed his time in Pisa. He practised boxing and fencing with his friends. He frequently attended theaters with them at night. He also enjoyed listening to Jane Williams sing and play songs with the guitar that Shelley had given to her. Shelley and Edward Williams had wanted to begin sailing for some time, and Trelawny used his naval experience to help them make plans. Together they decided to have an American style schooner constructed; he had often observed this type of boat during his time in the navy. After Shelley and Williams had constructed their boat, the Don Juan, Trelawny was hired by Byron to be the Captain of his vessel, the Bolivar. Trelawny also moved into a room in Byron's mansion at that time. Trelawny's friend Daniel Roberts designed and supervised the construction of both vessels. Trelawny had planned to accompany the Don Juan in the Bolivar during the voyage in which the Don Juan sank. He was held back by the Port Authority because he was not carrying his port clearance with him, though he had sailed without bringing his clearance several times in the past. After Shelley and Williams did not return to their home by the time that they were expected, Jane Williams and Mary Shelley informed Trelawny that their husbands were missing. He began making urgent inquiries and attempted to find news about them. For the next several days, he frequently met with members of the Italian Coast Guard and promised them rewards if they were able to find the boat. After Shelley's body was found, Trelawny was able to confirm the identity of the body. He then notified their wives and escorted Mary and Jane to Pisa for the funeral. Trelawny made the arrangements for the cremation and oversaw the ceremony. After Shelley's body was cremated, Trelawny removed what he thought was Shelley's unburned heart from the fire. He later wrote a full account of the funeral. He also arranged to have a memorial built at Shelley's final resting place in Rome. Trelawny then reserved a spot for himself in the same cemetery. After the funeral, Trelawny went on a hunting trip with Daniel Roberts. After he returned, he soon developed tension with Byron, in part due to Byron's habit of leaving bills unpaid. This often put Trelawny in a difficult position as the captain of his boat. Byron sold the Bolivar for 400 guineas in late 1822. and he supplied the funds for her to return to England. Trelawny soon fell in love with Claire Clairmont. She ultimately spurned his proposals, however. He decided to move after his mother found his address and began sending him letters.
Грекия
Шелли өлер алдында гректердің Осман империясынан тәуелсіздік алу идеясын қолдаған болатын. 1823 жылғы маусымда Байрон Грекияға барып, тәуелсіздік үшін күресуге шешім қабылдады, ал Трелони оны ынтамен ертіп жүрді. Саяхат барысында Трелони мен Байрон кейде бір-бірін ренжітіп алатын. Олар сапарда жиі жүзу, бокс және фехтованимен айналысты. Сонымен қатар, олар мергендікке арналған нысаналарды ату арқылы да жаттықты. Бастапқыда олар көп уақытты бірге өткізді, себебі Байронның қалған серіктері теңіз ауруына шалдығып, олардың іс-шараларына қатыса алмады. Саяхат барысында «Байрон кейде егер оның қызметі Грекияға пайда келтірмесе, Оңтүстік теңіздегі кішкентай аралды сатып алу немесе басқа жолмен иеленуге тырысатынын айтты, содан кейін Англияға барып, қалған өмірін зейнетке шығаруға болады, және Трелони онымен бірге баруға бола ма деп қатты сұрады, ал ол ойланбастан келісім білдірді». Ион аралдарына келгеннен кейін Байрон Грекиядағы саяси жағдай туралы Лондондық грек комитетімен және басқа да сарапшылармен кеңесу үшін біраз уақыт сол жерде қалуға шешім қабылдады, содан кейін олар оны Кефалонияда қалдырып, Грекияға сапарлады. Байрон Трелонидің Грекияға тереңірек сапар шегу жоспарын мақұлдады және оған кетер алдында қылыш пен таныстыру хатын сыйлады. Байрон сондай-ақ, оларға жақын арада оған қосымша ақпарат әкелулерін өтінді. Грекияға келгеннен кейін, бастапқыда қойшымен бірге болғаннан кейін, олар Триполиге сапар шекті. Трелони саяхат барысында нағыз сулиот киімін киді. Триполиге келгеннен кейін Трелони Александрос Маврокордатоспен кездесті, оны ол көп ұзамай ұнатпай қалды. Ол сондай-ақ кейіннен құрметтеген Теодорос Колокотронисті де кездестірді. Олар бірге Саламиске сапар шекті, саяхат барысында Трелони бұрынғы шайқастардың орындарын көрді. Ол сол жерде қаза тапқандардың сүйектерін көргенін жазды. Саламиске келгеннен кейін ол көптеген грек көшбасшыларымен сөйлесіп, олардың пікірлерін білді. Ол Лорд Байронның өкілі ретінде құрметке ие болды, оны олар жоғары бағалады. Ол Лорд Байронмен жиі хат алмасып, оны Грекияға келуге шақырды. Байронның көп уақыт келмегеніне көңілі қалды, ал ол келгенде Маврокордатостың бақылауындағы аумаққа келді. Дегенмен, Трелониге Коринф пен Афина өте ұнады. Кейіннен Афинада тұрғанда ол он екіден он беске дейін әйелдерді сатып алғаны туралы әңгімелер тарады. Алайда, кейбіреулер оның әйелдерді құлдықтан босатқан болуы мүмкін деп санайды. Көп ұзамай ол Шығыс Грекияның көп бөлігін бақылаған Одиссей Андрутсоспен бірге шабуылға шықты. Трелони Одиссейді ағасы сияқты сыйлап, оны Джордж Вашингтон мен Симон Боливармен салыстырды. Осы уақыт аралығында Трелони жиырма бес арвандық сарбаздан тұратын отрядқа басшылық етті. Трелони Байроннан оларға көбірек қару-жарақ жіберуді өтінді, бірақ Байрон саяси салдарларын қарастыру үшін қару-жарақ жіберуді кейінге қалдыруға шешім қабылдады. Кейбіреулер Одиссейдің науқанының тиімділігіне күмән келтірді және көптеген адамдар Байронның кешігуін сыпайы бас тарту деп қарастырды. Байрон 1824 жылғы сәуірде қайтыс болғаннан кейін Трелони Одиссеймен бірге экспедициядан оралды. Трелони Мессолонгиге келгеннен кейін жерлеу рәсімін ұйымдастыруды бастағанын айтты. Өлер алдында Байрон Трелонидің өзіне қайта оралуын тілегенін жиі айтқан. Содан кейін Трелони Байронның соңғы жылдары туралы бірнеше мақала жазып, оларды Англиядағы газеттерге жіберді. Бұл мақалаларда ол Байронның өміріндегі рөлін көбінесе асыра көрсетті. Байрон қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Трелони Байронның қызметшісімен оның деформацияланған аяғын көруге мүмкіндік алды.
Shelley had been supportive of the idea of Greek independence from the Ottoman Empire before he died. In June 1823 Byron decided to go to Greece to fight for independence, and Trelawny enthusiastically accompanied him. With the assistance of Captain Daniel Roberts, Byron chartered a boat named Hercules to transport them there. During the voyage, Trelawny and Byron sometimes irritated each other. They often joined in swimming, boxing, and fencing together during the trip. They also practised their aim by shooting ducks for target practice. They initially spent much time together because the rest of Byron's entourage suffered from seasickness and were unable to participate in their activities. On the voyage, "Byron sometimes expressed his intention, should his services prove of no avail to Greece, of endeavouring to obtain by purchase, or otherwise, some small island in the South Sea, to which, after visiting England, he might retire for the remainder of his life, and very seriously asked Trelawny if he would accompany him, to which the latter, without hesitation, replied in the affirmative". After they arrived in the Ionian Islands, Byron decided to stay there for a while in order to consult with the London Greek Committee and other experts regarding the political situation in Greece before proceeding further. They then left him in Kefalonia and traveled to Greece. Byron approved of Trelawny's plan to travel deeper into Greece and presented him with a sword and a letter of introduction shortly before he departed. Byron also asked them to soon return to him with more information. After initially staying with a shepherd after they arrived in Greece, they travelled to Tripoli. Trelawny wore authentic Souliote dress on the journey. After arriving in Tripoli, Trelawny met with Alexandros Mavrokordatos whom he soon came to strongly dislike. He also met Theodoros Kolokotronis, whom he later came to admire. They traveled together to Salamis, on the journey Trelawny viewed the sites of previous battles. He recorded that he could see the bones of those who had been slain there. He spoke with many Greek leaders after arriving in Salamis. He was well respected as the agent of Lord Byron, whom they held in high esteem. He frequently corresponded with Lord Byron and encouraged him to come to Greece. He was disappointed when Byron did not come for some time, and that when he did come he came to territory that was overseen by Mavrokordatos. Trelawny, however, greatly enjoyed Corinth and Athens. Rumours later emerged that he purchased a harem of twelve to fifteen women while staying in Athens. However, some have maintained that he may have actually redeemed the women from slavery. He soon left on a raiding expedition with the warlord Odysseas Androutsos, who controlled much of Eastern Greece. Trelawny thought highly of Odysseas, describing him as a brother and comparing him to George Washington and Simón Bolívar. During this time Trelawny commanded a group of twenty five Arvanite soldiers. Trelawny lobbied Byron to send them more arms, but Byron decided to wait before shipping any to consider the political implications. Some have called into question the effectiveness of Odysseas' campaign and many view Byron's delay as a polite refusal. After Byron died in April 1824, Trelawny returned from an expedition with Odysseas. Trelawny claimed that upon arriving in Messolonghi, he began overseeing the funeral preparations. In the days before his death, Byron often said he wished Trelawny would return to him. Trelawny then wrote several accounts of Byron's last years and sent them to papers in England. In these accounts he often exaggerated the role he played in Byron's life. Shortly after Byron died, Trelawny reportedly took the opportunity to view his deformed foot with a servant of Byron's.
Таудағы бекініс
Содан кейін Трелавни Лондондық грек комитетінің мүшелеріне Одиссейді толық қолдау көрсету үшін лоббилеуді бастады. Ол сондай-ақ грек конгресін шақыру үшін лобби жасады және Маврокордатосты сынады. Мэри Шеллиге жазған хатында Трелавни Маврокордатосты "нақасты яһуди" деп сипаттап, оның басы кесілгенін көргісі келетінін айтты. Трелавни Лондоннан Одиссейге қару-жарақ жеткізілімдерінің бір бөлігін ауыстыруға қол жеткізді. Бұл грек көшбасшылары мен Лондондық грек комитеті арасында қырқыс дауға себеп болды, олардың көпшілігі оны ақымақтық деп есептеді. Ол сондай-ақ грек билігіне түрік кемелерін мазалау үшін каперлерді (жеке кемелерді) жалдауды ұсынды. 1824 жылдың мамыр айында Трелавни Одиссейдің бекітілген үңгіріне қару-жарақ әкелді. Ол британдық әскери офицері Уиткомб пен әскери инженер Фентонмен бірге келді. Трелавни Одиссейдің 5000 адамнан тұратын күшке басшылық еткенін және олардың жорығында 20000-нан астам адамды өлтіргенін жазды. Одиссей мен оның адамдары грек үкіметі оларға қосымша қаржы бөлмейтінін білгеннен кейін Парнасқа шегінді. Грек үкіметі тұрақты армия құрып, әскери көшбасшылардың билігін алуды көздеді. Оның күші тез азайды. Трелавни Одиссейді Ион аралдарына бірге кетуге көндіруге тырысты, бірақ Одиссей бас тартты. Ол сондай-ақ Одиссейге бірнеше құнды ескі заттарды жасыруға көмектесті, олар ешқашан табылған жоқ. Кейбір деректерге сәйкес, Одиссей сол кезде түріктермен келісімге келуге тырысқан. Біраз уақыттан кейін Трелавни Одиссейдің жартылай қарындасы Тарсицаға үйленді. Ол одан әлдеқайда жас, тіпті жасөспірім болған болуы мүмкін. Тарсица содан кейін онымен бірге үңгірде тұрды. Осы кезде Трелавнидің өмірі бұрынғыдағы өзі туралы айтқан көптеген әңгімелеріне ұқсап келе бастады. Англияда Трелавнидің енді Одиссеймен бірге түріктерге жұмыс істеп жатқаны туралы хабар тарады. Трелавни Одиссейді грек үкіметінің тұтқындауына жол бермеу үшін онымен бірге Ион аралдарына қашуға көндіруге тағы да тырысты.
Trelawny then began lobbying members of the London Greek Committee to fully support Odysseas. He also lobbied for a Greek Congress and criticised Mavrokordatos. In a letter to Mary Shelley Trelawny described Mavrokordatos as a "miserable Jew" and said that he hoped to see him beheaded. Trelawny was able to transfer some portions of weapons shipments from London to Odysseas. This was a controversial move among Greek leaders and the London Greek Committee, many of whom saw it as a foolish move. He also suggested that the Greek authorities should hire privateers to harass Turkish ships. In May 1824 Trelawny brought a load of guns to the fortified cave in which Odysseas was based. He arrived with a British military officer, Whitcomb, and a military engineer, Fenton. Trelawny recorded that Odysseas commanded a force of 5,000 men, who killed over 20,000 people during their campaign. Odysseas and his men retired to Parnassus after they learned the Greek government would not give them more funds. The Greek Government had decided to try to raise a regular army and take power away from the warlords. The size of his force soon diminished. Trelawny hoped to convince Odysseas to leave with him for the Ionian islands, but Odysseas refused. He also helped Odysseas hide some valuable antiquities; they were never found. Some sources claim that Odysseas was attempting to strike a deal with the Turks at that time. Trelawny soon married Tarsitsa, the half sister of Odysseas. She was much younger than he, and was probably a teenager. Tarsitsa then lived with him in the cave. At this point Trelawny's life had actually began to resemble many of the stories that he had previously constructed about his past. Word soon spread to England that Trelawny was working for the Turks with Odysseas now. Trelawny again tried to convince Odysseas to escape with him to the Ionian Islands in order to prevent the Greek government from arresting him.
Адам өлтіруге әрекеті
Трелони мен оның екі ағылшын серігі Фентон мен Уиткомб арасындағы шиеленіс күшейе түсті. Бірде атыс жарысы ұсынылғанда, Трелони өзі тіпті пистолетпен де, екінші екеуінің мылтықтарынан жақсы атуға болатынын мақтана айтты. Жарыс барысында, Трелони нысананы тексеріп тұрғанда, Фентонның ынталандыруымен Уиткомб оны артынан атып жаралады. Фентонды Трелонидің грек сарбаздарының бірі дереу атып өлтірді. Бұл көрініске куә болған Уиткомб қашуға тырысты, бірақ сарбаздар оны ұстады. Әскерлер бастапқыда Уиткомбты жаза ретінде аяқтарынан тіліп, жартастан іліп қойды, бірақ Трелони оларды тоқтатуды өтінді, сосын оны түрмеге қамады. Дәрігер табылмай, Трелони әйелі ұсынған шикі жұмыртқамен тамақтанды. Дегенмен, одан мылтық оқын алу қажет еді. Көп ұзамай, оның адамдары Клепт дәрігерін құрлыққа алып келіп, оны қарумен қорқытып операция жасауға мәжбүр етті. Дәрігердің күш-жігері нәтижесіз аяқталды. Трелони бірнеше апта бойы нашар күйде болса да, ақырында жазылып кетті. Оның тірі қалған шабуылшысы кейін босатылды. Сарбаздар Уиткомбты тірідей жаққысы келді, бірақ Трелони оны босатуға талап етті. Трелони оқтан жараланғаннан кейін бес апта төсекке жатты. Англияға Трелонидің аман қалғаны туралы хабар жеткен соң, оның көптеген туыстары британ үкіметінен оны Грекиядан алып шығуды өтінді. Британ армиясының майоры Д’Арси Бэкон оның жағдайынан хабар алып, Маврокордатоспен келісіп, Трелонидің Грекиядан кетуіне рұқсат алды. Кейбір зерттеушілер Фентон мен Уиткомбты Маврокордатос Трелониді өлтіріп, үңгірді беру үшін пара бергенін айтады. Бэкон грек үкіметінен елден кетуге рұқсат сұрады.
Tension between Trelawny and his two English companions Fenton and Whitcomb had been growing. When a shooting match was proposed, Trelawny arrogantly said that even with a pistol he could outshoot the other two with rifles. During the contest, when Trelawny was checking the target, he was shot in the back by Whitcomb, who was urged on by Fenton. Fenton was quickly shot and killed by one of Trelawny's Greek soldiers. Seeing this, Whitcomb tried to flee but was captured by soldiers. The soldiers initially hung Whitcomb off a cliff by his ankles as punishment, but Trelawny asked them to stop and they imprisoned the man. There was no doctor available and Trelawny lived on a diet of raw eggs that was suggested by his wife, who tended to him there. He needed to have a musket ball removed, however. His men soon kidnapped a Klept doctor and forced him to operate at gunpoint. The doctor's efforts were unsuccessful. Although Trelawny was in poor condition for several weeks he eventually recovered. His living assailant was later released. The soldiers wanted to roast Whitcomb alive, but Trelawny insisted on releasing him. Trelawny was bedridden for five weeks after he was shot. After word spread to England that Trelawny had survived, many of his relatives unsuccessfully lobbied the British government to extract him from Greece. The British Army Major D'Arcy Bacon learned of his situation and came to an agreement with Mavrokordatos to allow Trelawny to leave Greece. Some biographers believe that Fenton and Whitcomb were bribed by Mavrokordatos to kill Trelawny and give over the cave. Bacon successfully lobbied the Greek government to allow him to leave the country.
Англияға оралу
1826 жылы мамыр айында Трелавни Зантеге көшіп, бір жыл тұрды. Зантеде тұрғанда Тарсица олардың тұңғыш қызы Зелланы дүниеге әкелді. Ол 1827 жылы Кефалонияда төрт жыл некеде тұрғаннан кейін Тарсицадан ажырасуға өтініш берді. Кейін Трелавни оған зорлық көрсеткенін және грек емес киім киюге тыйым салғаны туралы әңгімелер тарады. Тарсица монастырға көшіп, онда екінші баласын дүниеге әкелді. Ол Мэри Шеллиге де барып, онымен романтикалық қарым-қатынасқа түсуді ұсынды. Бірақ ол оның ұсынысын қабылдамады. 1828 жылы ол Италиядағы Клэр Клермонтқа қысқа ғана сапар жасады. Оған қызығушылық танытса да, ол да оның ұсынысын қабылдамады, алайда олар 1879 жылы қайтыс болғанға дейін хат алмасып тұрды. 1828 жылдың соңында ол Англияға оралып, Томас Джефферсон Хогг пен Джейн Уильямспен кездесті. Бірақ ол көп ұзамай Хоггты ұнатпай бастады. Содан кейін Трелавни Шелли мен Байронмен болған достығы мен өмірі туралы кітап жазуға шешім қабылдады. Бастапқыда ол Шелли туралы жазуды жоспарлаған, бірақ Мэри Шеллинің көмегін ала алмағандықтан бұл жоспардан бас тартты. Сосын ол өзі туралы жазуға бел буды. Ол өміріндегі көптеген шын оқиғаларды баяндады, бірақ көптеген мәліметтерді әсемдеп көрсетті. Кітапта радикалды саясат туралы да айтылды. 1829 жылы Трелавни үш қызымен Италияға көшуді жоспарлады. Бірақ үлкен қызының қазасы мен қаржылық қиындықтар туғаннан кейін ол бұл жоспардан бас тартты. Оның қаржылық мәселелерінің бір себебі Медвин отбасына жасаған үлкен сыйлық болды, олар қаржылық қиындыққа тап болғаннан кейін көмекке мұқтаж болды.
Trelawny moved to Zante in May 1826 and stayed there for a year. While they were living in Zante, Tarsitsa gave birth to their first child, Zella. He filed for divorce from Tarsitsa in 1827 in Kefalonia after four years of marriage. There were later rumours that Trelawny had been abusive towards her and had forbidden her to wear non Greek clothing. Tarsitsa then moved into a nunnery and gave birth to their second child there. He also visited Mary Shelley, and asked her to consider entering a romantic relationship with him. She refused his offers, however. He also briefly visited Claire Clairmont in Italy in 1828. Though he was attracted to her, she too spurned his advances, although they did correspond up until her death in 1879. In late 1828 he returned to England and met with Thomas Jefferson Hogg and Jane Williams. He soon developed a strong dislike for Hogg. Trelawny then decided to write a book about his life and friendship with Shelley and Byron. He initially had wanted to write about Shelley but abandoned the plan after he was unable to secure the assistance of Mary Shelley. He then decided to write about himself. He discussed many actual events in his life, but greatly embellished many details. He also discussed radical politics in the book. In 1829 Trelawny made plans to live with his three daughters in Italy. He abandoned this plan after his eldest daughter died and his finances became strained. His financial problems were caused in part by a large gift to the Medwin family after they encountered financial difficulties.
Кіші ұлымның оқиғалары
Трелани Аркеттиде "Жас ұлының оқиғалары" атты романды Чарльз Армитаж Брауннан жалға алған бөлмеде тұрып жазды. Браун Треланидің жиһаздарды отынға күйдіргеніне ашуланды, бірақ кітапты оған көшіріп өңдеуге келісті. Ол 1829 жылы кітапты жазуға кірісіп, 1831 жылы ғана аяқтады. Оның дислексиясы болуы мүмкін, сондықтан оның қолжазбасын Браун мұқият редакциялауға тура келді. Трелани содан кейін қолжазбасын Мэри Шеллиге "Адамның өмірі" деген атпен басылымға дайындау үшін жіберді. Мэри кітаптан ұстанымсыздық тудыруы мүмкін кейбір бөлімдерді алып тастауды талап етті. 1831 жылдың күзінде кітабы наконец жарық көрді. Кітап анонимді түрде жарияланды, бірақ бір ай ішінде оның авторы Трелани екені белгілі болды. Көптеген замандас сыншылар кітапты шындыққа жақын деп қабылдады, бірақ кейінгі зерттеулер кітаптың көп бөлігі оның өмірінің ойдан шығарылған баяны екенін көрсетті. 1956 жылы "Китс-Шелли журналында" жарияланған Энн Хиллдің қорытындысы бойынша, "Жас ұлының оқиғаларындағы шындық пен қиялы арақатынасы өте төмен, оннан аспайды". Оның өмірбаяны француз, неміс, швед және гэль тілдеріне аударылды. 1832 жылы Ливерпульге сапармен келгенде, ол АҚШ-қа баруды шешті. Содан кейін олар Ниагараға сапарлады. Олар қайда барса да, ол тұрақты түрде сол жерде қалу туралы айтатын. Ол жиі саяси мәселелерді көтеріп, келіспеген жағдайда ызамен пікірталасқа түсетін. Тамыз айында ол сарқыраманың астындағы ағыс су арқылы жүзуге тырысты. Ол сәтті өтіп кетті, бірақ кері қайтқанда жартылай суға батып кетті. Содан кейін ол Саратога, Нью-Хейвен, Нью-Йорк және Филадельфия қалаларына сапарлады. Ол Чарльстонға оралды, себебі ол жердегі климат оған көбірек ұнады. Ол АҚШ-тағы атеизміне дұрыс қарамағанына көңілі қалды. Кейіннен ол 1833 жылы Калифорнияға сапарлағанын мәлімдеді. Оған бай американдықтардың еуропалық әдет-ғұрыптарды қайталауға тырысуы ұнамады. 1833 жылдың соңы мен 1834 жылдың басында ол не істегені белгісіз; кейбіреулер оның утопиялық қоғам құруды жоспарлағанын болжады. 1834 жылдың күзінде ол қайтадан Филадельфияға оралды. Ол сол кезде депрессияға ұшырады және 1835 жылдың көктемінде Англияға қайтып келді.
Trelawny wrote Adventures of a Younger Son in Arcetti while staying in a room that he rented from Charles Armitage Brown. Brown was irritated that Trelawny burned furniture for firewood, but agreed to copy edit the book for him. He began work on the book in 1829 but did not finish it until 1831. He was likely dyslexic and his draft required extensive editing by Brown. Trelawny then sent his draft to Mary Shelley to arrange publication under the title A Man's Life. Mary insisted on removing some passages from the book that could be viewed as offensive. In Autumn 1831 his book was finally published. His book was published anonymously but within a month it had become well known that he was the author. Most contemporary reviewers accepted the book as factual, but subsequent scholarship has demonstrated that most of the book is no more than a fictional account of his life. Writing in the Keats Shelley Journal of 1956, Anne Hill concluded that "the proportion of truth to fiction in Adventures of a younger son turns out to be small, not more than one tenth." His biography has since been translated into French, German, Swedish, and Gaelic. In 1832, while on a visit to Liverpool, he decided to travel to the United States. They then travelled to Niagara. Wherever they went, he often talked of staying permanently. He repeatedly raised political issues and furiously argued when disagreed with. In August he decided to try to swim across the rapids below the falls. He successfully made it across, but nearly drowned on the way back. He then travelled to Saratoga, New Haven, New York City, and Philadelphia. He returned to Charleston, preferring the climate there. He was disappointed that his atheism was poorly received in the United States. He later claimed to have travelled to California in 1833. He was bothered by the way wealthy Americans tried to copy the habits of Europe. It is unknown exactly what he did in late 1833 and early 1834; some have speculated that he made plans to build a utopian community. He travelled to Philadelphia again by autumn 1834. He was depressed at that time and returned to England in spring 1835.
Философиялық радикалдар
Англияға оралғаннан кейін Трелани "Философиялық радикалдар" деп аталатын топпен саяси белсенділікке кірісті. Бұл топ солшыл саясатты жақтады және көбінесе әйелдер құқықтарын қорғауға баса назар аударды. Трелани олардың қолдаушыларымен байланыс жасады, олардың көпшілігі Лондон қоғамының жоғарғы топтарының өкілдері болды. Лондон қоғамының көп бөлігі оның бұрынғы қанағатсыздығы туралы айтқандарын ескермей, оны қоғамға қабылдады. Осы кезде көптеген әйелдер оған қызығушылық танытты және "The Satirist" сияқты лондондық таблоидтарда оның жеке өмірі туралы көптеген болжамдар тарады. Бірақ, ол Мэри Шеллимен араздасып қалды. Оның себебі, Мэри оған ақыл сұрамай, Томас Джефферсон Хоггқа жүгінгеніне ренжіді. Кейін ол Клэр Клермонтқа жазған хатында Мэриді "әңгімешілдердің әңгімешілі" деп атады. Трелани мен Мэри Шелли "Философиялық радикалдар" ұсынған қамқорлық реформасы туралы заң жобасы бойынша да келіспеді. Осы кезеңде ол қақтығыстар туралы қысқа әңгімелер жариялады. 1839 жылы ол жаңа, даулы махаббат оқиғасынан кейін Лондон қоғамынан гүміс суырып алды.
Upon his return to England, Trelawny became politically active with a group known as the Philosophical Radicals. The group advocated left wing politics and often focused its efforts on the rights of women. Trelawny began associating with its supporters, many of whom were among the upper class members of London society. Most of London society was willing to overlook his claims of disloyalty against the British after his claimed desertion and accepted him into society. At this time many women were attracted to him, and there was frequent speculation about his sexual escapades in many London tabloids, such as The Satirist. He soon had a falling out with Mary Shelley. He was offended in part because she turned to Thomas Jefferson Hogg for advice instead of asking him. He later described Mary as "the blab of blabs" in a letter to Claire Clairmont. Trelawny and Mary Shelley also disagreed about a custody reform bill that was proposed by the Philosophic Radicals. During this time he published short stories about piracy. In 1839 he disappeared from London society due to a controversial new romance.
Үшінші неке
Ол Путни Хиллдегі Джон Темпл Лидерге тиесілі виллаға көшті, ол оның саяси досы еді. Ол Англияға оралғаннан кейін көп ұзамай Аугуста Горингпен қарым-қатынас бастады. Ол күйеуінің, Парламент мүшесінің, өзіне жаман қарым-қатынас жасағанын айтты. Лондон қоғамындағы көптеген адамдар оның қатаң аскетикалық өмір салтын ұстанатынына сенді. Содан кейін Трелони Аугустамен қашып кетті. Күйеуінен ажырасқаннан кейін ол псевдоним қолдана бастады. 1839 жылдың тамызында ол ұл туды. Ол ферманы күтіп-ұстауға көп еңбек етті және қаланың бірнеше көрнекті азаматтарымен достық қарым-қатынаста болды. Ол Уэльстегі Уск қаласында барлығы он екі жыл өмір сүрді, бұл оның өмірінде бір орында тұрған ең ұзақ мерзім еді. Ол ағаштар, көгалдар және гүл бақтарын отырғызды. Қала тұрғындары сенбі күнін сақтап үзбегені үшін оған наразылық білдірді. 1850 жылдардың ортасында ол Байрон және Шелли туралы естеліктерін жазуды бастады. 1857 жылы ол жас әйелмен болған қарым-қатынасы салдарынан әйелінен ажырасты, ол оның сүйіктісіне, кейіннен заңды әйеліне айналды. Ол қыздың атын білуге мүмкін болмады, ол тек "Мисс Б" деп белгілі. Ол Уск шіркеуінің пасторымен жексенбі күндері кешке шай ішетін. Ускте әйелінен ажырасқаннан кейін ол көптеген жиһаз бен кітаптарды сатты және ауыл тұрғындарына иелігін сатып алуға мүмкіндік беретін ашық есік ұйымдастырды. Үшінші рет ажырасқаннан кейін ол Клэрге жазған хатында неке институтын сынады. Ол хаттарына жиі дұрыс емес күндерді жазатын.
He moved into a villa on Putney Hill that was owned by John Temple Leader, a political friend of his. His affair with Augusta Goring began shortly after he returned to England. She claimed to have been badly treated by her husband, who was a member of Parliament. Many people in London society believed that he was practising a strict ascetic routine there. Trelawny then eloped with Augusta. After she separated from her husband she began using a pseudonym. She gave birth to a son in August 1839. He worked hard maintaining the farm and was friends with several leading citizens from the town. He lived in Usk in Wales for twelve years total, which was longer than he had ever lived in one place in his entire life. He planted trees and lawns and flower gardens. Townspeople were offended by his breaking the sabbath. In the mid 1850s he began writing a book about his memories of Byron and Shelley. His marriage split up in 1857 due to his relationship with a young woman who became his mistress and later common law wife. The girl's name was never discovered; she is only known as Miss B. He frequently had tea with the vicar of Usk on Sunday afternoons. After he separated from his wife in Usk he sold a large amount of the furniture and books and held a well attended open house for villagers to come in and buy his possessions. After his third divorce, he criticised the institution of marriage in a letter to Claire. He frequently wrote the wrong dates on his letters.
Шелли мен Байронның соңғы күндері туралы естеліктер
Трелани бірнеше суретшілермен және жазушылармен, соның ішінде Алгернон Чарльз Суинберн, Джозеф Боем, Эдвард Лир және Ричард Эджкамбпен дос болды. 1844 жылы Роберт Браунинг Италияда Треланимен кездесті. 1858 жылы Трелани «Шелли мен Байронның соңғы күндерінің естеліктері» деген кітабын жариялады. Бұл кітап Шеллидің бұрынғы өмірбаяндарынан, мысалы «Перси Биш Шеллинің өмірі» сияқты жақсы қабылданды. Ол Шеллиді алты ай ғана білгенімен, хаттарын жарияламас бұрын жиі өңдеп түзетушілік жасады. Бұл түзетулер оның кейбір осалдықтарын жасырып, беделін қорғауға бағытталған. Ол өзінің жазбаларында өзін көбінесе аман қалған адам ретінде сипаттады. Трелани сол кезде қоғамда кеңінен танылды және Лорд Байронға ескерткіш орнату мүмкіндігі туралы өткен мәжілісте Бенджамин Дизраэлимен кездесті. Ол ешқашан кездеспегенімен, Трелани Перси Шеллидің бірінші әйелі Харриетті жиі қорғады. Ол Шеллидің дінсіздігін мақтап, Браунинг пен Теннисонды сынайтынымен адамдарды таң қалдырды. Ол сексен жасында «Түрлердің пайда болуы туралы» еңбегін оқып, оның қорытындыларын қуана қарсы алды. Ол сондай-ақ Гарибальди мен Джон Браунды өте жоғары бағалады. Трелани француз суретшісі Жан Леон Жероммен Шеллидің портретін салу жұмысын бастағаннан кейін сөйлесті. 1878 жылы Треланидің естеліктері Россетти тарапынан «Шелли, Байрон және автордың жазбалары» деген атпен қайта басылды және өңделді. Бұл кітапта бұрынғы басылымға қарағанда ақындарға қатысты біршама қатал бағалаулар болды, және кейбіреулер бұл Россеттидің ықпалынан туындаған болуы мүмкін деп болжады. Ол әсіресе Мэри Шеллиге, Годвиндер отбасына және Ли Хантқа сын көзбен қарады. Леди Шелли ашуланып, Треланидің естелік заттарын Шелли ғибадатханасынан алып тастады.
Trelawny became friends with several artists and writers, including Algernon Charles Swinburne, Joseph Boehm, Edward Lear, and Richard Edgcumb. In 1844 Robert Browning met with Trelawny in Italy. In 1858 Trelawny published Recollections of the Last Days of Shelley and Byron. This book was better received than previous biographies of Shelley, such as The Life of Percy Bysshe Shelley. Although he had known Shelley for only six months, He often edited his letters before they were published. The edits attempted to cover up some of his insecurities and defend his reputation. He frequently characterised himself as a survivor in his writings. Trelawny was then widely received in society and met Benjamin Disraeli at a meeting that was held about possibly building a statue for Lord Byron. Though he had never met her, Trelawny was often a defender of Percy Shelley's first wife Harriet. He often shocked people by applauding Shelley's atheism and disparaging Browning and Tennyson. At the age of eighty he read On the Origin of Species and welcomed its conclusions. He greatly admired Garibaldi and John Brown, as well. Trelawny spoke with the French painter Jean Léon Gérôme after he began work on a portrait of Shelley. In 1878 Trelawny's memoir was reissued and edited by Rossetti under the title Records of Shelley Byron and the Author. This book contained somewhat harsher treatments of poets than the previous edition had, and some have speculated that this may have been due to Rossetti's influence. He was particularly critical of Mary Shelley, the Godwin family, and Leigh Hunt. Lady Shelley was furious, and had Trelawny's relics removed from the Shelley shrine.
Зейнеткерлік
Содан кейін Трелони аскетикалық өмір салтын қабылдап, Сассекс графтығының Сомтинг қаласына көшіп барды. Қартайған кезінде де ол белсенді өмір сүрді. Өте қарт болғанша үй шаруасына қызметші жалдаған жоқ. Ол үнемі жүзіп, отын шауып, бақшасын жыртып тұрды. Ол сексен жасқа дейін белсенді болды. Бағын құстарға пана болатын жерге айналдырып, аңшыларды мүлкіне кіргізбеді. Көрші балалармен жақын қарым-қатынаста болып, оларға жиі дәмді-тәмділер сыйлады. 1859 жылдан 1876 жылға дейін Клэрмен үнемі хат алмасып тұрды. Оны өзінің өмірбаянын жазуға көндіруге тырысты, бірақ бұл әрекеті сәтсіз аяқталды. Достары мен қонақтарына әлемді шарлаған кезінде немесе Шелли мен Байронмен бірге өткізген күндері тапқан заттарды жиі көрсетіп тұратын. Қартайған шағында Емма Тейлор деген жас әйелмен бірге тұрды. Олар оны қызы деп таныстырды. Ұлдарының біліміне қатысты үлкен қамқорлық жасап, оларға шет тілдерін үйретті. Оларды Германиядағы әскери академияға жіберді. Зелла Лондонда үй шаруасымен айналысты. Трелони жеті баласының төртеуінен де ұзақ өмір сүрді. Ол жақсы қарым-қатынаста болған жалғыз баласы – Лейтиция, ол да Сомтингте онымен бірге тұрды. Оған Лейтиция есімін қойған, себебі сэр Джонатанның әулетіндегі бірнеше әйелдің аты Лейтиция болған. Өмірінің соңына қарай ол мүлдем ішімдік ішпейтін және вегетариандыққа көшкен адамға айналды. 1874 жылы Джон Эверетт Миллеастың «Солтүстік-Батыс жолы» картинасын салу кезінде үлгі болды. Бұл картинада Англия Солтүстік-Батыс жолы арқылы өтетінін жариялаған ескі теңізші бейнеленген. Миллеастың бірнеше жыл бұрын Джон Личтің қосылуында Трелониді көріп, оның сурет үшін өте қолайлы тұлға болатынын шешкен. Ақырында сыншылар картинаны жақсы қарсы алды. Трелони 1874 жылы Аугуста Дрейперді, ал 1872 жылы Джейн Уильямсты көріп қайтты. Уильямс – Перси Шеллидің Трелониден кейін тірі қалған жалғыз жақын досы еді. 1881 жылдың тамыз айында серуендеп жүргенде құлап, жарақат алды. Төсекке жатып, екі аптадан кейін қайтыс болды. Оның күлі Римде Перси Бише Шеллинің қабіріне жақын жерге жерленді. Ол бұл жерді 1822 жылы сатып алып, сол кезде Шеллинің күлін протестант зиратындағы лайықты жерге қайта жерлеуді ұйымдастырған.
Trelawny then adopted a more ascetic life and moved to Sompting, Sussex. As he grew old, he remained active. He did not hire a housekeeper until he was very old. He regularly swam, chopped wood, and dug in his gardens. He remained active into his eighties. He made his garden into a bird sanctuary and did not allow hunters onto his property. He was very friendly with the neighbourhood children and often gave them sweets. He corresponded with Claire regularly from 1859 until 1876. He unsuccessfully tried to persuade Claire to write a biography of him. He often presented items to his friends and visitors that he claimed to have found on his world travels or during his days with Shelley and Byron. As an old man, he lived with a much younger woman, Emma Taylor. They told people she was his niece. He closely oversaw his sons' education and taught them foreign languages. They were sent to a military academy in Germany. Zella became a housewife in London. Trelawny outlived four of his seven children. The only child whom he enjoyed good relations with was Laetitia, who also lived with him in Sompting. He had chosen to name her Laetitia as several women on Sir Johnathan's side of the family were named Laetitia. Late in his life, he became a teetotaler and vegetarian. In 1874 he sat as a model for John Everett Millais as he painted the picture The North West Passage. This picture depicted an old sailor declaring that England would find a way through the Northwest Passage. Millais had seen Trelawny at the funeral of John Leech years before and decided that he would make the perfect figure for the drawing. It was ultimately well received by critics. Trelawny was able to visit Augusta Draper in 1874. He also visited Jane Williams in 1872. Williams was the only close friend of Percy Shelley to outlive Trelawny. In August 1881 he suffered a fall while out on a walk. He was bedridden and died two weeks later. His ashes were buried in Rome in a plot of ground adjacent to Percy Bysshe Shelley's grave. He had purchased this plot in 1822 at the time he had arranged for Shelley's ashes to be reburied in a more suitable site within the Protestant Cemetery.
Қабылдау
Трелони туралы алты өмірбаян жазылған. Оның мінездемелері әртүрлі. Көптеген авторлар оны бейнелеуде теріс көзқарас білдірді, ал басқалары оның романтикалық бейнесін жасады, кейбіреулері болса оның мінезін аралас сипаттады. Өмірбаян жазушылары әртүрлі зерттеулер жүргізіп, Трелони өмірінің мәліметтері бойынша жиі бір-бірімен қайшылыққа түсті. Трелони Байрон мен Шеллинің өлімнен кейін танымал болуына үлкен үлес қосты. Джонатан Бейт оны "қазіргі заманғы жұлдыздарды жасаушылардың" бірі деп атады. Ол Виктория дәуірінде өмір сүрген Романтизм дәуірінің соңғы маңызды өкілі болды. Сансыз өмірбаянның нысаны болғаннан бөлек, Трелони Тим Пауэрстің "Тастарды лақтыруға уақыт" (Chapbook 2009) повесіндегі, сондай-ақ "Библия жөндеуші және басқа да әңгімелер" [Тачион, 2011] және "Тазартақта төмен және сыртқа: Тим Пауэрстің жинағы" [Бэен, 2017] жинақтарындағы және "Жер бетінде жасыр" (William Morrow, 2012) романындағы басты кейіпкерлердің бірі болып табылады. Ол сонымен қатар Джулиан Роучтің "Шеллидің қайығы" (Harbour Books, 2005) кітабында маңызды рөл атқарады.
There have been six biographies written about Trelawny. The characterizations of him vary greatly. Several of the authors were negative in their portrayal of him, others presented a favorable romantic portrait, and some have presented a mixed picture of his character. The authors of the biographies conducted varying amounts of scholarship and often contradicted each other about details of Trelawny's life. Trelawny has been credited with helping Byron and Shelley become recognized as celebrities after their deaths. Jonathan Bate has described him as one of the "key makers of modern celebrity". He was the last major figure of the Romantic era living in Victorian England. Besides being the subject of numerous biographies, Trelawny is one of the primary characters in the novella "A Time to Cast Away Stones" (Chapbook 2009), collected in The Bible Repairman and Other Stories [Tachyon, 2011] and Down and Out in Purgatory: The Collected Stories of Tim Powers [Baen, 2017]) and the novel Hide Me Among the Graves (William Morrow, 2012), both by Tim Powers, as well as playing a major role in Shelley's Boat, by Julian Roach (Harbour Books, 2005).