Экингтон: Вашингтон қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Эккинтон – Вашингтонның солтүстік-шығысындағы аудан, Проспект-Хилл және Гленвуд зираттарының оңтүстігінде орналасқан. Эккинтон Говард университетінен оңтүстік-шығысқа қарай 1 мильден (2 км) аз және АҚШ Капитолийінен дәл бір миль солтүстікте жатыр. Эккинтон – Сириус XM радиосының Колумбия округі кеңсесінің де орналасқан жері. Эккинтонмен шектесетін аудандар:

Солтүстікте – Род-Айленд даңғылы және Эджууд ауданы,
Батыста – Солтүстік Капитолий көшесі және Блумингдейл ауданы,
Оңтүстікте – Флорида даңғылы, Тракстон шеңбері және NoMa аудандары,
Шығыста – Метроның Қызыл желісі және Метроның Брентвуд депосы.

Эккинтонға ең жақын метро станциялары – Эккинтонның оңтүстігінде орналасқан NoMa–Gallaudet U станциясы және Эккинтонның солтүстік-шығысында орналасқан Род-Айленд даңғылы–Брентвуд станциясы.

Тарих

Эккингтон болған жер 1827 жылдан 1830 жылға дейін Вашингтонның мэрі және Ұлттық интеллигенцияның иесі Джозеф Гейлс-тың кіші елінің үйі болды. 1815 жылы Гейлс солтүстік-шығыс жер учаскесін сатып алды, ал 1830 жылы бүгінгі Үшінші және U көшелерінің қиылысатын жерінде төбе басында екі қабатты үй тұрғызды. Гейлс өзінің егіндік жерін Англияның Дербиширдегі туған ауылының атымен Экингтон деп атады. Америкада Азамат соғысы кезінде үй Нью-Йорктің 7-ші полкының ауруханасы ретінде пайдаланылды. Соғыстан кейін Экингтон, әдетте Гейлс Вудс деп аталатын, пикникке арналған танымал жер болды. 1887 жылы Экингтонды Джордж Трусделл мен оның әйелі Фрэнсис сатып алды, олар мүлікті бөлді, оны едәуір жақсартты, жерлерді сатып, бірнеше үй салды. Трусделл өзінің Экингтон бөлімшесінің ландшафтын тегістеу үшін ауқымды сұрыптау операцияларын жүргізді. Ол су және кәріз құбырларын орнатып, көшелерді асфальт пен бетонмен төседі және ескі Гейлс үйінің жанында тұрақ құбырларын орнатты. Бұл жаңа ауданға суды бөлетін құбырға бу сорғысы су әкелді. 1888 жылы бір газетте жазылғандай, ол бес "жақсы коттедж" тұрғызды. Экингтонға электр қуаты 1889 жылы, Ақ үйге электр қуаты орнатылғаннан екі жыл бұрын орнатылған. Үш жыл ішінде Трусделл бөліністі жақсартуға 500 000 доллар жұмсады. Трусделлдің үйлерінің мердігері Джон Х. Лейн болды, ол Дупонт Сёрклден 1725-ші Үшінші көшедегі үйлердің біріне көшіп барды. 1889 жылдан 1897 жылға дейін Лэйн Экингтон қаласында 20-ға жуық мүлікті дамытты. Трюсделлдің алғашқы бес үйінің ешқайсысы бүгін жоқ, бірақ Лэйн және басқалар 19 ғасырдың аяғындағы бірнеше жеке үйлер Эккингтон көшелерін жайғастырады. ХХ ғасырдың алғашқы үш онжылдығында Колумбия округінің көптеген жерлерінде болғандай, Экингтонға қатарлы үйлер құрылысының өрлеуі болды. Трюсделл Экингтонның тұрғын үйлерінің құжаттарына шектеулер енгізді, әр үйдің құны кем дегенде 2000 доллар болуы және құрылыс сызығынан 5 метр қашықтықта болуы керек. Өнеркәсіптік өндіріс болмауға тиіс еді. Союз армиясының ардагері актілерге нәсілдік шектеулер енгізбеді, бірақ 1930 жылы Экингтонда африкалық американдық отбасылар тұрмады. 1888 жылы 17 қазанда Экингтон және солдаттар үйі темір жолы қызмет бастады. Бұл Вашингтонның алғашқы электр темір жолы болды, содан кейін бірнеше айдан кейін Вирджиния штатының Ричмонд қаласында алғашқы практикалық электр темір жолы пайда болды. Желі Седьмая көшесі мен Нью-Йорк даңғылынан батыс-шығысқа дейін Екингтондағы Төртінші және Т көшелеріне дейін содан кейін 1889 жылы Төртінші көшеден Мичиган даңғылына және Америка католиктік университетіне дейін ұзартылды. Полковник Трусделлдің бөлімшелері B&O темір жолының Метрополитен бөлімшесінің тар рельстеріне дейін созылып кетті. Мет-филиал - 1873 жылдан бастап Мэрилендтен қалаға жолаушыларды әкелген желі. 1888 жылы B&O Флорида даңғылының солтүстігін сатып алып, жолаушылар стансасын салды. Жолаушылар жаңа электр желісінен қалаға дейін жету үшін кемеден түседі. Бірнеше жылдан кейін B&O жолаушылар станциясының жанында үлкен жүк қоймасын салды. Бұл жүк тасымалы орталығы Флорида даңғылының солтүстігінен Род-Айленд даңғылына дейінгі жолдың батыс жағында өндіріс пен қоймалардың дамуына ықпал етті. Ұлттық бисквит компаниясы (Набиско) 4-ші және S көшелерінде, ал Джадд және Детвейлер баспалары Флорида даңғылы мен Эккинтон Плейс-те болды. Онда 20 - ға жуық қоймалар болды, көбінесе азық-түлік, үй және құрылыс материалдарын сақтауға арналған. Юнион стансасының құрылысынан кейін жолдар қатты кеңейтілген кезде, Эккингтонның шығыс жағы олардың астында жоғалып кетті, оның ішінде Трюсделлдің екі алғашқы үйі. 1907 жылы 4 және Т көшелерінің шығысында Экингтонды шығысқа қарай Брентвуд ауданымен байланыстыратын темір жолдан көпір салынды. Ол автокөлік пен жаяу жүргіншілерді тасымалдауға арналған. Көпірдің батыс жағындағы троллейбустық байланыс 1962 жылы тоқтатылды, ал көпір 1960 жылдардың соңында қиратылды. Трамвай Экингтон мен Блумингдейлдің қоғамдық орталығы болғанмен, батыстағы көршілес аудан, 1950 жылдары трамвай желісі алынып тасталғаннан кейін Солтүстік Капитолий көшесі жоғары жылдамдықты, жоғары көлемді көлік қозғалысын жеңілдету үшін траншеяға қазылды. Екінгтон мен Блумингдейл арасында қатаң жол бөлінісі пайда болды. Солтүстік Капитолий көшесі шулы және қиындайтындай болып қалады; бұл шығысындағы темір жол жолдарымен бірге Экингтонға салыстырмалы түрде оқшауланған сапа береді.

The land which became Eckington was the country home of Joseph Gales Jr., owner of the National Intelligencer and mayor of Washington from 1827 to 1830. Gales bought the Northeast tract in 1815, and in 1830 erected a two story house on the hilltop, about where Third and U Streets intersect today. Gales named his estate Eckington after the village in Derbyshire, England in which he was born. During the American Civil War, the house was used as a hospital for the 7th Regiment of New York. After the war, Eckington, commonly known as Gales Woods, was a popular picnic ground. In 1887, Eckington was bought by George Truesdell and his wife Frances, who subdivided the property, improved it substantially for habitation, sold lots, and built several houses. Truesdell undertook extensive grading operations to level the landscape of his Eckington subdivision. He laid down water and sewer pipes, paved streets in asphalt and concrete, and erected a stand pipe near the old Gales house. A steam pump brought water to the stand pipe, which distributed water throughout the new neighborhood. Truesdell erected five "pretty cottages" which, according to an 1888 newspaper account, were "all fitted up as city houses," with steam heat and hot and cold running water. Eckington was wired for electricity in 1889, two years before electricity was installed in the White House. In three years, Truesdell spent $500,000 improving the subdivision. The contractor for Truesdell's houses was John H. Lane, who moved from Dupont Circle into one of those houses at 1725 Third Street. From 1889 to 1897, Lane developed nearly 20 properties in Eckington. None of Truesdell's original five houses exists today, although several detached houses from the late 19th century, by Lane and others, dot the streets of Eckington. The first three decades of the 20th century brought a boom in rowhouse construction to Eckington as it did in many parts of the District of Columbia. Truesdell placed restrictive covenants in the deeds of Eckington's residential properties that required that each house cost at least $2,000 and be set back 15 feet (5 m) from the building line. There was to be no manufacturing. The Union Army veteran did not place racial restrictions in the deeds, although as late as 1930, there were no African American families living in Eckington. The Eckington and Soldiers' Home Railway began service on October 17, 1888. It was Washington's first electric railway and followed by just a few months the first practical electric railway in Richmond, Virginia. The line ran from Seventh Street and New York Avenue NW to Fourth and T Streets NE in Eckington, then was extended in 1889, up Fourth Street to Michigan Avenue and The Catholic University of America. Col. Truesdell's subdivision straddled the narrow tracks of the Metropolitan Branch of the B&O Railroad. The Met Branch was a line that brought commuters into the city from Maryland beginning in 1873. In 1888, the B&O bought just north of Florida Avenue and built a passenger station. Passengers were to disembark and ride the new electric line into the city. A few years later, the B&O built a huge freight depot next to the passenger station. This freight center spurred the development of manufacturing and warehousing along the west side of the tracks from Florida Avenue north to Rhode Island Avenue, Truesdell's covenants notwithstanding. The National Biscuit Company (Nabisco) was at 4th and S Streets and Judd and Detweiler printers was at Florida Avenue and Eckington Place. There were as many as 20 warehouses, mostly for groceries and home and building supplies. When the tracks were greatly expanded after the construction of Union Station, the east side of Eckington disappeared under them, including two of Truesdell's original houses. In 1907, a bridge at 4th and T St. NE was built over the tracks to connect Eckington with the Brentwood neighborhood to the east. It was designed to carry motor traffic and pedestrians. A trolley connection at the west end of the bridge stopped in 1962, and the bridge was demolished in the late 1960s. Although the streetcar had been a community center for both Eckington and Bloomingdale, the adjacent neighborhood to the west, after the streetcar line was removed in the 1950s North Capitol Street was dug into a trench to facilitate high speed, high volume traffic. The entrenched highway created a stark separation between Eckington from Bloomingdale. North Capitol Street remains noisy and difficult to cross; this, along with the railroad tracks on its east, gives Eckington its relatively isolated quality.