Екінші дүниежүзілік соғыстағы нацилік Германияның халықтық жасағы

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыстағы нацистік Германия милициясы

Фольксштурм (; "халықтың шабуылы") – Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы айларында нацистік Германия құрған жалпыхалықтық милиция. Ол Адольф Гитлердің бұйрығымен нацистік партия тарапынан құрылды және 1944 жылдың 25 қыркүйегінде іске қосылды. Оған 16-дан 60 жасқа дейінгі, әскери қызметте болмаған ер адамдар шақырылды. Фольксштурм – пропаганда министрі Йозеф Геббельс жариялаған тотал соғыстың соңғы құрамдас бөлігі болды, бұл нацистердің жауларының әскери күшін ерік күшімен жеңуге жасаған әрекетінің бір бөлігі еді. Фольксштурм бөлімдері соғыс аясында одақтас күштермен сәтсіз шайқастар жүргізді, ал бірнеше рет оның мүшелері неміс азаматтары мен Гитлер жастарымен бірге жасалған құбылыстарға қатысты, оларға СС немесе Гау басшылары бақылау жасады.

Бірыңғай киімдер мен белгілер

"Фольксштурм" деп аталатын халықтық жасақтың "тұрмысы" тек қара лентадан тұрды, оған неміс тілінде "Deutscher Volkssturm Wehrmacht" ("Неміс халықтық шабуыл қарулі күштері") деген сөздер жазылған. Германия үкіметі мүшелерінің мүмкіндігінше көптеген адамдарын түрлі әскери киіммен қамтамасыз етуге тырысты, ол Feldgrau түсінен бастап камуфляж түрлеріне дейін ауысты. Фольксштурмның бөлік-бөлікпен жабдықталуының мысалы Рейнландта болды, онда бір бөлімшеге "соғысқа дейінгі қара СС формалары, қоңыр "Тодт Ұйымының" пальтолары, көк түсті Әуе күштерінің қосымша бас киімдері және француздық болат дулығалары" берілді. Фольксштурмның көп бөлігі, әсіресе егде жастағы мүшелері, киіммен қамтамасыз етілмеді және жабдықталмады, сондықтан олар көбінесе жұмыс киімдерін (теміржолшылар, полиция және өрт сөндірушілерді қоса), Гитлер жастар киімдерін, ескі киімдерді немесе Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінен қалған киімдердің бөліктерін, немесе қарапайым азаматтық киімдерін киді, және әдетте өздерімен бірге жеке рюкзактарын, жамылғыларын, тамақ дайындау құралдарын және т.б. алып жүрді.

Тәрбие және әсер ету

Әдетте, Volkssturm мүшелері өте қарапайым әскери дайындықтан ғана өтетін. Оған қару-жарақтарды, мысалы, Karabiner 98k мылтығы мен Panzerfaust-ты қолдану бойынша қысқаша идеологиялық бағдарлама және оқыту кіретін. Ұрыстардың үнемі жалғасуы мен қару-жарақ тапшылығынан қару-жарақпен танысу көбінесе шектеулі болды. Сондай-ақ, оқытушылар жетіспеді, сондықтан қару-жарақпен жаттығуды кейде Бірінші дүниежүзілік соғыстың ардагерлері, өздері әскерге шақырылғандар жүргізетін. Көбінесе Volkssturm мүшелері өз қару-жарақтарымен тек нағыз шайқаста ғана танысатын. Ешқандай стандарттау болған жоқ және бөлімдерге тек қолжетімді жабдықтар берілетін. Бұл барлық жабдыққа қатысты: Volkssturm мүшелері өздерімен бірге киім-кешек және ас-ішік құралдарын әкелуге міндетті болды. Нәтижесінде бөлімдердің сыртқы түрі өте шаршаңқы болып көрінетін, және азаматтардың рухын көтерудің орнына, Германияның қиын жағдайын еске түсіретін. Қару-жарақ жабдықталуы да ретсіз болды: кейбір Karabiner 98k-лар болғанымен, мүшелерге ескі Gewehr 98-дер, Steyr Mannlicher M1895-тер, 19 ғасырдың Gewehr 71-дері, Steyr Mannlicher M1888-дері, сондай-ақ Dreyse M1907 тапаншалары да берілді. Бұған қоса, соғыс барысында неміс әскерлері басып алған советтік, британдық, бельгиялық, француздық, итальяндық және басқа да қару-жарақтар көптеп кездесті. Немістер Volkssturm үшін арзан қару-жарақтарды, мысалы MP 3008 автоматтары мен Volkssturmgewehr мылтықтарын да жасады. Бұл қарулар толығымен штампталған және машинамен жасалған конструкциялар болды (1940 жылдары өнеркәсіптік процестер қазіргідей жетілмегендіктен, ату қаруын сенімді ету үшін көптеген қолмен жасалған жұмыстар қажет болды). Volkssturm әскерлеріне Вермахт пен СС-тен, мүмкіндік болғанда, жабдықтар берілетін. 1945 жылдың қаңтар айының соңына қарай Volkssturm-да барлығы 40 500 мылтық және 2 900 пулемет болды. Оқуын аяқтап, қару-жарақ алғаннан кейін, әскерилер Гитлерге әдеттегідей ант беріп, содан соң шайқасқа жіберілетін. Жасөспірімдер мен орта жастағы ерлер бөлек оқу лагерлеріне жіберілді, кейбіреулері шайқасқа жіберілмес бұрын он-он төрт күндік оқудан өтті. Көптеген ағылшын тілді елдерден айырмашылығы, Германияда бірнеше ұрпақ бойы барлық жас ерлер үшін міндетті әскери қызмет болды, сондықтан көптеген ересек мүшелер неміс армиясында қызмет еткен кезден бастап, кем дегенде қарапайым әскери дайындықтан өткен, ал көптегендері Бірінші дүниежүзілік соғыстың ардагерлері болды. Volkssturm бөлімшелері тек өздерінің аудандарында ғана қолданылуы керек еді, бірақ олардың көпшілігі тікелей майданға жіберілді. Соңғы міндеттері – британдық, канадалық, советтік, американдық және француз әскерлерінің күшті күштеріне қарсы тұрып, Вермахт күштерімен бірге соғыстың бағытын өзгерту немесе неміс ұрпақтарына жарқын үлгі көрсету және 1918 жылғы жеңілісті жою үшін соңғы деміне дейін күресу, берілуден бұрын қаза табу болды. Бұл мақсат Volkssturm-ға тағайындалғандардың кейбіреулері үшін өте маңызды болды. Volkssturm-ның фанатикалық мүшелері нацистік Германияның соңғы күндеріне дейін нацистік идеологиядан бас тартпады және бірнеше жағдайда жеңілісшіл немесе қорқақ деп саналған неміс азаматтарына қарсы қатыгез "полициялық шаралар" жасады. Мысалы, Volkssturm 25/235 батальоны 400 адамнан басталып, 10 адам қалғанша шайқасты. 1945 жылдың 30 қаңтарынан 29 наурызына дейін Кустринде болған шайқаста, негізінен Volkssturm-нан құралған жасақтар екі айға жуық қарсылық көрсетті. Колбергте Volkssturm-ның шығыны 60 пайыздан асты, олардың шамамен 1900-і Бреслауда қаза тапты, ал Кенигсберг шайқасында Volkssturm-ның тағы 2400 мүшесі қаза болды. Басқа уақыттарда, әсіресе батыс майданда, Volkssturm әскерлері қаруларын тастап, хаостың ортасына сіңіп кетті. Көптеген бөлімдер одақтастардың жеңгені анық болған кезде шайқасқа деген құлшыныстарын жоғалтты, оларды қаруларын тастап, берілуге итермеледі, сондай-ақ одақтастар әскерлеріне тұтқындалып, азапталуы немесе партизан ретінде өлімге кесілуінен қорқатын. Олардың өздерінің қоғамдарына деген жауапкершілігі де, өзін-өзі сақтау сезімі де олардың берілуіне ықпал етті.

Typically, members of the Volkssturm received only very basic military training. It included a brief indoctrination and training on the use of basic weapons such as the Karabiner 98k rifle and Panzerfaust. Because of continuous fighting and weapon shortages, weapon training was often minimal. There was also a lack of instructors, meaning that weapons training was sometimes done by World War I veterans drafted into service themselves. Often Volkssturm members were only able to familiarise themselves with their weapons when in actual combat. There was no standardisation of any kind and units were issued only what equipment was available. This was true of every form of equipment—Volkssturm members were required to bring their own uniforms and culinary equipment etc. This resulted in the units looking very ragged and, instead of boosting civilian morale, it often reminded people of Germany's desperate state. Armament was equally haphazard: though some Karabiner 98ks were on hand, members were also issued older Gewehr 98s, Steyr Mannlicher M1895s, 19th century Gewehr 71s, and Steyr Mannlicher M1888s, as well as Dreyse M1907 pistols. In addition there was a plethora of Soviet, British, Belgian, French, Italian, and other weapons that had been captured by German forces during the war. The Germans had also developed cheap Volkssturm weapons, such as MP 3008 machine pistols and Volkssturmgewehr rifles. These were completely stamped and machine pressed constructions (in the 1940s, industrial processes were much cruder than today, so a firearm needed great amounts of semi artisanal work to be actually reliable). The Volkssturm troops were nominally supplied when and where possible by both the Wehrmacht and the SS. By the end of January 1945, the Volkssturm had only accumulated 40,500 rifles and 2,900 machine guns amid this mish mash of foreign and outdated assemblage of weapons. When units had completed their training and received armament, members took a customary oath to Hitler and were then dispatched into combat. Teenagers and middle aged men were sent to separate training camps, some of whom received as little as ten to fourteen days of training before being sent to fight. Unlike most English speaking countries, Germany had universal military service for all young men for several generations, so many of the older members would have had at least basic military training from when they served in the German Army and many would have been veterans of the First World War. Volkssturm units were supposed to be used only in their own districts, but many were sent directly to the front lines. Ultimately, it was their charge to confront the overwhelming power of the British, Canadian, Soviet, American, and French armies alongside Wehrmacht forces to either turn the tide of the war or set a shining example for future generations of Germans and expunge the defeat of 1918 by fighting to the last, dying before surrendering. It was an apocalyptic goal which some of those assigned to the Volkssturm took to heart. Unremittingly fanatical members of the Volkssturm refused to abandon the Nazi ethos unto the dying days of Nazi Germany, and in a number of instances took brutal "police actions" against German civilians deemed defeatists or cowards. Losses were high among the Volkssturm – Battalion 25/235 for instance, started out with 400 men but fought on until there were only 10 men remaining. Fighting at Küstrin between 30 January to 29 March 1945, militia units made up mostly of the Volkssturm resisted for nearly two months. Losses were upwards of 60 percent for the Volkssturm at Kolberg, roughly 1,900 of them died at Breslau, and during the Battle of Königsberg, another 2,400 members of the Volkssturm were killed. At other times along the western front particularly, Volkssturm troops would cast their arms aside and disappear into the chaos. Many units lost their enthusiasm for the fight when it became clear that the Allies had won, prompting them to lay down their weapons and surrender – they also feared being captured by Allied forces and tortured or executed as partisans. Duty to their communities also played a part in their capitulation, as did self preservation.

Берлин үшін шайқас

Олардың ең кең қолданылуы Берлин шайқасында болды, онда Фольксштурм бөлімшелері қаланың көптеген аймақтарында шайқасты. Бұл шайқас оның құрамалары үшін аса қауіпті болды; алайда, көптеген мүшелері кеңестік әскерлерге түскеннен қорқып, өлімге дейін күресті. Берлин аймағындағы Фольксштурмның құрамы шамамен 60 000 адамды құрады, олар 92 батальонға бөлінді, оның ішінде 30 батальон Фольксштурм I (кейбір қару-жарағы бар) алдыңғы қатарға жіберілді, ал Фольксштурм II (қарусыз) қаланың ішкі бөлігінде қалды. Берлинді қорғауға қалған негізгі жауынгерлік бөлімшелердің бірі – қаланың оңтүстік-шығыс секторын басып алған LVI танк корпусы болды, ал қаланың қалған бөліктерін СС, Фольксштурм және Гитлер жастарының бөлімшелері қорғады. Дегенмен, қаланы басып алу үшін 6 250 танк және 40 000-нан астам артиллериялық құралмен жабдықталған 2,5 миллионнан астам совет әскері жіберілді, ал Вермахттың азайып қалған күштері оларға тең келмеді. Осы уақытта Гитлер Фюрер бункеріндегілерге жасалған барлық «сатқындық» әрекеттерін жариялады. Мағынасыз өлімге барғысы келмейтін Фольксштурмның көптеген ересек мүшелері жақындап келе жатқан совет әскерінен жасыруға орын іздеді. Берлин шайқасындағы ерекше және есімді Фольксштурм бөлімшесінің бірі – 3/115 Siemensstadt батальоны болды. Оның құрамында 770 адам болды, олардың көп бөлігі – 50 жастан асқан, бірақ денсаулығы жақсы, тәжірибелі офицерлері бар Бірінші дүниежүзілік соғыстың ардагерлері және зауыт жұмысшылары еді. Көптеген Фольксштурм бөлімшелерінен айырмашылығы, бұл бөлімше жақсы жабдықталған және жақсы даярланған еді. Ол үш атқыштар ротасынан, қолдау ротасынан (екі жаяу әскерін қолдайтын пулемет, төрт миномет және ауыр пулеметтермен) және ауыр қару ротасынан (төрт советтік М 20 гаубицасы және француз De Bange 220 мм минометімен) құралды. Батальон 21 сәуірде Фридрихсфельдеде совет әскерлерімен алғашқы шайқасын өткізді және келесі екі күнде ең ауыр шайқастарды бастан өткерді. Ол 2 мамырға дейін тұрып берді, содан кейін тек 50 мылтық пен екі жеңіл пулемет қалды. Тірі қалғандар басқа Фольксштурм бөлімшелеріне қосылды. Батальонның 26 адамы Темір крестпен марапатталды. Одақтас әскерлерінің бомбалауы мен совет артиллериясы Берлинді қиратуға айналдырды; осы уақытта Берлиндегі соңғы қарсылық, жеңіске жақын, жақсы даярланған, соғысқа шыныққан совет әскерлеріне қарсы күреске дейін төмендеді, олар Фольксштурм сияқты қарсыласушыларды Вермахттың Операция Барбаросса кезіндегі потенциалды партизандарды қарағандай террористтер деп қарады. Қызыл Армия сарбаздары Гитлер жастарының бөлімшелерін және Берлинде соңына дейін күресіп жатқан Фольксштурм мүшелерін Германияның толық жұмылдыру күш-жігерінің бөлігі болғандықтан «тотальдықтар» деп атады.

Their most extensive use was during the Battle of Berlin, where Volkssturm units fought in many parts of the city. This battle was particularly devastating to its formations; however, many members fought to the death out of fear of being captured by the Soviets. The Volkssturm had a strength of about 60,000 in the Berlin area, formed into 92 battalions, of which about 30 battalions of Volkssturm I (those with some weapons) were sent to forward positions, while those of Volkssturm II (those without weapons) remained in the inner city. One of the few substantive fighting units left to defend Berlin was the LVI Panzer Corps, which occupied the southeastern sector of the town, whereas the remaining parts of the city were being defended by what remained of the SS, the Volkssturm, and the Hitler Youth formations. Nonetheless, a force of over 2.5 million Soviet troops, equipped with 6,250 tanks and over 40,000 artillery pieces were assigned to capture the city, and the diminished remnants of the Wehrmacht were no match for them. Meanwhile, Hitler denounced every perceived "betrayal" to the inhabitants of the Führerbunker. Not eager to die what was thought to be a pointless death, many older members of the Volkssturm looked for places to hide from the approaching Soviet Army. One notable and unusual Volkssturm unit in the Battle for Berlin was the 3/115 Siemensstadt Battalion. It comprised 770 men, mostly World War I veterans in their 50s who were reasonably fit factory workers, with experienced officers. Unlike most Volkssturm units it was quite well equipped and trained. It was formed into three rifle companies, a support company (with two infantry support guns, four infantry mortars, and heavy machine guns), and a heavy weapons company (with four Soviet M 20 howitzers and a French De Bange 220mm mortar). The battalion first engaged Soviet troops at Friedrichsfelde on 21 April and saw the heaviest fighting over the following two days. It held out until 2 May, by which time it was down to just 50 rifles and two light machine guns. The survivors fell back to join other Volkssturm units. 26 men from the battalion were awarded the Iron Cross. Allied bombing and Soviet artillery had reduced Berlin to rubble; meanwhile the final stand in Berlin dwindled to fighting against highly trained, battle hardened Soviet troops on the brink of final victory, who viewed resistance fighters like the Volkssturm as terrorists in much the same way the Wehrmacht once had viewed potential partisans during Operation Barbarossa. Red Army soldiers called the Hitler Youth formations and members of the Volkssturm still fighting to the end in Berlin "totals" for being part of Germany's total mobilisation effort.

Қауіпсіздікке қатысты рөлі

Бірнеше рет фольксштурм мүшелері қатыгездікке қатысты. 1945 жылдың қаңтар айында мыңдаған тұтқындар эвакуацияланып, бірнеше кіші концентрациялық лагерьлерден – Кенигсбергке жақын орналасқан Есау, Зеераппен, Шиппенбейль, Гердауэн және Хельгенбейльден – күшпен жүріп кетті, олардың көптегені жолда қайтыс болды. Палмниккенге жеткенде, сапарды бастаған 5000 тұтқынның 2500-3000-ы фабрикаға орналастырылды. Жергілікті нацистік партия басшысы Курт Фридрихс, Қызыл Армия жақын болғандықтан, СС-тің осы тұтқындарды жолға шығарып жіберуін қалады. Жергілікті фольксштурм басшысы Ханс Фейерабендке азап шеккен тұтқындарды қаладан шығарып салуды бұйырғанда, ол бұйрықты орындаудан бас тарды және Катынь орманындағы сияқты қырғынға жол бермейтінін айқайлады. Фейерабенд тіпті жергілікті нацистік партия мүшелерін қадағалау үшін фольксштурм күзетшілерін тағайындады, бірақ Фридрих Гитлер жастарының бір тобын қаруландырғанда бұл нәтижесіз болды, сондай-ақ жергілікті SD элементтерін шақырды, олардың басшылары фольксштурмға тұтқындарды эвакуациялауға көмектесуге бұйрық берді. 1945 жылдың 30 қаңтарында Фейерабенд өзін-өзі өлтірді, ал 30 қаңтар мен 1 ақпан аралығында тұтқындарды СС күзетшілерінің қалған тобы, Гитлер жастары және жергілікті фольксштурм бөлімі өлтірді. 1945 жылдың ақпан-наурыз айларында Штирия Гауінде тұтқындар тифпен ауырған кезде, СС, Гитлер жастары және фольксштурм бөлімшелері оларды жүйелі түрде өлтірді. Лобен ауданының Крайслайтері Отто Кристандлдың бұйрығымен, жақын маңдағы Грац пен Айзенерцтегі фольксштурм бөлімшелері Гестапо мен украиндық Вафен СС әскерлеріне Маутхаузенге қарай шеруде болған 6000-нан 8000-ға дейінгі тұтқындарды өз аймағынан эвакуациялауға көмектесті, олардың көптегені жол жүрісі кезінде шаршаудан құлап қалғанда өлтірілді. 1945 жылдың сәуір айының басында одақтас күштер В2 ракеталары өндірілетін "Миттелверк" нысандарына жақындаған кезде "Миттелбау Дора" концлагерінің құл жұмысшылары Батыс Гарцтан әскери, Гитлер жастары және фольксштурм тобынан құралған күзетшілер күшімен күшпен жүргізілді. Магдебургтен солтүстікке қарай 40 шақырым жерде орналасқан Миесте ауылында күзетшілердің бұл әртүрлі тобы мыңдаған тұтқындарды қораға құлыптап, жергілікті нацистік партия жетекшісінің нұсқауымен оларды тірідей өртеп жіберді. Бұл оқиға Гарделеген қырғыны деп белгілі болды. Сонымен қатар, Төменгі Саксониядағы Цель қаласында шамамен сол уақытта СС, СА, жергілікті полиция, Гитлер жастары және фольксштурм мүшелері жергілікті тұрғындармен бірге көлік пойзы бомбаланғаннан кейін жергілікті орманға қашып кеткен тұтқындарды "аңдап, атып өлтірді". Фольксштурмның тергелген мүшелері, тұрақты әскерлер қайда кеткенін сұрағанда, неміс сарбаздары Кеңес Одағында жасаған зұлымдықтары үшін жазалаудан қорқып, Қызыл Армияға емес, американдықтар мен британдықтарға берілгенін айтты.

On several occasions, members of the Volkssturm participated in atrocities. During January 1945, thousands of prisoners were evacuated and force marched from several smaller concentrations camps—which included Jesau, Seerappen, Schippenbeil, Gerdauen, and Helgenbeil—near Königsberg, many dying along the way. Upon reaching Palmnicken, some 2,500 to 3,000 prisoners of the 5,000 that originally began the journey were lodged in a factory. Mayor and local Nazi party chief, Kurt Friedrichs wanted the SS to send these prisoners on their way since the Red Army was not far away. When local Volkssturm leader Hans Feyerabend was ordered to transport the suffering prisoners out of the town, he refused to carry out the order and was heard exclaiming that he would not permit a massacre like the one at Katyn forest. Feyerabend even assigned Volkssturm guards to keep watch on the local Nazi party members, but this proved fruitless when Friedrich armed a group of Hitler Youth and likewise summoned the local SD elements, whose leaders then commanded the Volkssturm to help evacuate the prisoners. On 30 January 1945, after the Volkssturm left with Friedrich in charge, Feyerabend committed suicide; then between 30 January and 1 February the prisoners were murdered by the remaining assemblage of SS guards, Hitler Youth, and the local Volkssturm unit. When prisoners fell sick with typhus in the Styria Gau during February–March 1945, SS men, Hitler Youth, and Volkssturm units systematically murdered them. Under the orders of Loeben district Kreisleiter, Otto Christandl, Volkssturm units in nearby Graz and Eisenerz assisted the Gestapo and Ukrainian Waffen SS troops in evacuating between 6,000 and 8,000 prisoners—being marched towards Mauthausen—from their region, many of whom were murdered during the journey when they collapsed from exhaustion. Sometime in early April 1945 as Allied forces approached the Mittelwerk facilities—where V2 rockets were being produced—the slave labourers from the Mittelbau Dora concentration camp were force marched from the western Harz by a collection of guards drawn from the military, the Hitler Youth, and the Volkssturm. Approximately 40 kilometers north of Magdeburg in the village of Mieste, this motley assemblage of guards locked a thousand of these prisoners in a barn and burned them alive at the instruction of a local Nazi Party leader; this event came to be known as the Gardelegen massacre. At the town of Celle in Lower Saxony around the same time, members of the SS, SA, local police, Hitler Youth, and Volkssturm were aided by locals to "hunt down and shoot" prisoners who had fled into the local woodland after their transport train was bombed. Interrogated members of the Volkssturm—when questioned as to where the regular forces had gone—revealed that German soldiers surrendered to the Americans and British instead of the Red Army for fear of reprisals related to the atrocities they had committed in the Soviet Union.

Соңғы кезең

Берлин сияқты жерлерде темір кресттер тапсырылып жатқанда, Пархим мен Мекленбург сияқты басқа қалалар мен елді мекендерде ескі элиталар, Гитлер жастары мен Фольксштурмның әскери командирлері ретінде әрекет ете отырып, өздерін бекітіп, адам өмірін және мүлікті сақтау үшін қорғаныс шайқастарын тоқтатуды талап етті. Олардың күш-жігеріне қарамастан, соғыстың соңғы төрт айы Фольксштурм үшін нәтижесіз болды, ал нацистік басшылықтың соңына дейін күресуге талабы салдарынан шамамен 1,23 миллион адам қаза болды, олардың жартысы неміс әскери қызметкерлері, ал қалған жартысы Фольксштурмнан. Көптеген шағын қалаларда, Фольксштурмның жетекшілері одақтастардың басым күштеріне қарсы күресуден бас тартқанда – өз аймақтарының «толық құрылуына» жол бермеу үшін – олар партия белсенділері тарапынан сотталып, «жерде-жерде дарға асылды». 1945 жылдың көктемінде Франкенде мыңдаған адам осылай қаза болды.

Көркем шығармаларда

Грегор Дорфмайстер 1958 жылы Манфред Грегор псевдонимімен "Көпір" романын жариялады, ол "Фольксштурм" бөліміндегі тәжірибесіне негізделген. Роман келесі жылы фильмге, ал 2008 жылы телефильмге бейімделді. 2004 жылғы "Құлау" фильміндегі шайқас көріністерінде жасөспірімдерден құралған "Фольксштурм" бөлімдері бейнеленген. 2019 жылғы "Das Erste" телесериалының "Charité at War" атты алтыншы эпизодында, Netflix-те көрсетіліп жатқан, жасөспірімдерден құралған "Фольксштурм" бөлімдері бейнеленген. Тайка Уайтитидің 2019 жылғы "Джожо Раббит" фильміндегі шайқас көріністерінде "Фольксштурм" бөлімдері көрінеді. 2014 жылғы "Ашу" фильмінде жасөспірімдерден құралған "Фольксштурм" бөлімдері соғыс көріністерінде бейнеленген.