Вьетнам соғысындағы «Линейка» операциясы

Кіріспе

1972 жылы Вьетнам соғысы кезінде АҚШ-тың Солтүстік Вьетнамға қарсы бомбалау кампаниясы, 1972 жылғы желтоқсандағы әскери операция.

"Лайнбеккер" операциясы – Вьетнам соғысы кезінде 9 мамырдан 23 қазанға дейін АҚШ-тың жетінші әуе күштері мен АҚШ Теңіз күштерінің 77-ші жедел тобы жүргізген Солтүстік Вьетнамға қарсы әуеден қиып-қырқу операциясы. Оның мақсаты – 30 наурызда басталған Солтүстік Вьетнам Халық армиясының (ПАВН) Оңтүстік Вьетнамға басып кіруі, Батыста "Пасха шабуылы" деп белгілі Нгуен Хуэ шабуылы үшін жабдықтар мен материалдарды тасымалдауды тоқтату немесе баяулату болды. "Лайнбеккер" 1968 жылдың қарашасында аяқталған "Роллинг Тандер" операциясынан кейін Солтүстік Вьетнамға қарсы жүргізілген алғашқы үздіксіз бомбалау операциясы еді.

Нгуен Хуэ шабуылдауы

1972 жылғы 30 наурызда түскі уақытта 30 000 ПАВН әскері, танк және артиллерия полктерімен қолдау көрсетіліп, екі Вьетнамды бөліп тұрған демилитаризацияланған аймақ (ДМЗ) арқылы оңтүстікке қарай жылжыды. Бұл үш дивизиялық күш Вьетнам Республикасы армиясын (ARVN) және олардың американдық одақтастарын дайындықсыз басты. ПАВН күштері ARVN-ның 3-ші дивизиясының қорғаныс позицияларына шабуыл жасап, оны күйретуге әкелді. ARVN күштері кері шегінді, ал екі тараптың да Đông Hà және Cam Lộ көпірлеріне жетіп алу үшін жарыс басталды. 4 сәуірде ARVN офицерлері ПАВН-ды тоқтатып тұра алатын қорғаныс шебін құрды, бірақ бұл тек уақытша тынығу болды. ПАВН-ның кең ауқымды бронетехника мен ауыр артиллерияны қолданған конвенциялық шабуылы одақтастардың назарын солтүстік провинцияларға аударды, бірақ бұл сол көктемде жүзеге асырылған үш операцияның біріншісі ғана болды. 5 сәуірде 20 000 ПАВН әскері Камбоджадағы тығырларынан шекараны кешіп, Сайгонның солтүстігіндегі Бинь Лонг провинциясына шабуыл жасау үшін үш дивизиялық, біріктірілген күштер тобын құрды. Олар Лөк-Нинь қаласын жылдам басып алып, Ан-Люк қаласын қоршап, астанаға апаратын жолды кесті. 12 сәуірде ПАВН тағы да шабуыл жасады, бұл жолы шығыс Лаосынан өтіп, Орталық жоталы аймақтағы Кон Тум провинциясындағы Дхак-То маңындағы шекаралық бекеттерді басып алды. Содан кейін ПАВН провинциялық астана Кон-Тумға қарай шығысқа жылжыды. Ханой шабуылды қысқы муссонмен сәйкестіруді жоспарлады, себебі үздіксіз жаңбыр мен төменгі бұлт жамылғысы әуе қолдауын қиындатты. АҚШ-тың шабуылға алғашқы реакциясы бейқамдық пен ұйымсыздықпен сипатталды. Пентагон тым алаңдамады, ал Оңтүстік Вьетнамдағы АҚШ елшісі және Вьетнамдағы АҚШ әскери көмек басқармасының қолбасшысы генерал Крейтон В. Абрамс елден тыс еді. Президент Ричард М. Никсонның алғашқы реакциясы Ханой мен Хайфонг портына Боинг B-52 Stratofortress ауыр бомбалаушыларымен үш күндік шабуыл жасауды қарастыру болды. Оның Ұлттық қауіпсіздік жөніндегі кеңесшісі доктор Генри Киссинджер Никсонды қайта қарауға көндірді, өйткені ол мамыр айында қол қойылуы тиіс Кеңес Одағымен стратегиялық қаруды шектеу туралы келісімді (SALT I) қауіпке ұшыратуды қаламады. Жоспарға тағы бір кедергі Абрамстың қолданыстағы бомбалаушыларды (кез келген ауа райында жұмыс істей алатын) ARVN қорғанысын қолдау үшін пайдалануға ниеттенгені болды. Никсон мен Киссинджер штаб басшыларының бірлескен ұсынысын қиялы аз және агрессиясыз деп санады. 4 сәуірде Никсон Солтүстік Вьетнамды бомбалауға рұқсат берді (бұл ДМЗ-дан жоғары рейдтермен шектелген еді) 18-ші параллельге дейін. ARVN-ның толық құлдырауына жол бермеу және Кеңес Одағының бас хатшысы Леонид Брежневпен болатын саммитте американдық беделді сақтау үшін Никсон күшті күшейтуге қауіптенді. Вьетнамдану саясатының бөлігі ретінде американдық күштердің үздіксіз шығарылуына байланысты, шабуыл кезінде Оңтүстік Вьетнамда 10 000-нан аз АҚШ жауынгерлері қалды, олардың көпшілігі келесі алты ай ішінде елді тастауға жоспарланған. Оңтүстік-Шығыс Азияда орналасқан ұрыс ұшақтарының саны 1968-1969 жылдардағы ең жоғары көрсеткіштің жартысынан аспады. 1972 жылдың басында АҚШ Әуе күштері (АҚШӘ) Оңтүстік Вьетнамда McDonnell Douglas F-4 Phantom II истребитель-бомбардировщиктерінің үш эскадрильясы және Cessna A-37 Dragonfly жеңіл шабуыл ұшақтарының бір эскадрильясы, барлығы 76 ұшақтан тұрды. Таиландта тағы 114 ұшақ орналасқан. 83 B-52 ұшағы Тайландтағы U Tapao RTAFB базасында және Гуамдағы Андерсен әуе күштері базасында орналастырылған. АҚШ Теңіз күштерінің 77-ші жедел тобы (Тонкин шығанағында орналасқан) оған төрт авианосец тағайындалған, бірақ операцияларды жүргізу үшін бір уақытта тек екеуі ғана қол жетімді болды. Олардың әуе қанаттарында шамамен 140 ұшақ болды.

At midday on 30 March 1972, 30,000 PAVN troops, supported by regiments of tanks and artillery, rolled southward across the Demilitarized Zone (DMZ) that separated the two Vietnams. This three division force caught the Army of the Republic of Vietnam (ARVN) and their American allies unprepared. The PAVN force struck the defensive positions of the ARVN 3rd Division and threw it into disarray. ARVN forces then fell back, and a race began between both belligerents to the bridges at Đông Hà and Cam Lộ. By 4 April, ARVN officers had patched together a defensive line that held the PAVN at bay, but it was only a temporary respite. Although the conventional attack by the PAVN, which included the extensive use of armor and heavy artillery, riveted the attention of the allies on the northern provinces, it was only the first of three such operations that were launched that spring. On 5 April, a PAVN force of 20,000 crossed the border from their sanctuaries in Cambodia in another three division, combined arms force to attack Bình Long Province, north of Saigon. They quickly seized the town of Lộc Ninh and then surrounded the town of An Lộc, cutting the road to the capital. On 12 April, the PAVN struck again, this time moving in from eastern Laos and seizing a series of border outposts around Đắk Tô in Kon Tum Province in the Central Highlands. The PAVN then proceeded east toward the provincial capital of Kon Tum. Hanoi had initiated the offensive to coincide with the winter monsoon, when continuous rain and low cloud cover made air support difficult. The initial U. S. response to the offensive was lackadaisical and confused. The Pentagon was not unduly alarmed and the U. S. Ambassador to South Vietnam and Commander, U. S. Military Assistance Command, Vietnam, General Creighton W. Abrams, were both out of the country. President Richard M. Nixon's first response was to consider a three day attack by Boeing B 52 Stratofortress heavy bombers on Hanoi and the port city of Haiphong. His National Security Advisor, Dr. Henry Kissinger, convinced Nixon to reconsider, since he did not want to jeopardize the formalization of the Strategic Arms Limitation Treaty (SALT I) with the Soviet Union, that was due to be signed in May. Another stumbling block to the plan was Abrams' desire to utilize the available bombers (with their all weather capability) to support the ARVN defense. Nixon and Kissinger considered a plan offered by the Joint Chiefs of Staff to be both unimaginative and lacking in aggression. On 4 April, Nixon authorized the bombing of North Vietnam (which had been limited to reprisal raids just above the DMZ) up to the 18th parallel. To prevent a total ARVN collapse and to protect American prestige during the upcoming summit meeting with Soviet general secretary Leonid Brezhnev, Nixon decided to risk a massive escalation of force. Due to the continuous withdrawal of American forces as part of the policy of Vietnamization, at the time of the invasion fewer than 10,000 U. S. combat troops remained in South Vietnam, and most of them were scheduled to leave within the next six months. The number of combat aircraft stationed in Southeast Asia was less than half that of its peak strength in 1968–1969. At the beginning of 1972, the U. S. Air Force (USAF) had only three squadrons of McDonnell Douglas F 4 Phantom II fighter bombers and one squadron of Cessna A 37 Dragonfly light attack aircraft, a total of 76 aircraft, stationed in South Vietnam. Another 114 fighter bombers were located at bases in Thailand. 83 B 52s were stationed at U Tapao RTAFB, Thailand and at Andersen Air Force Base, Guam. The U. S. Navy (USN)'s Task Force 77 (stationed in the Gulf of Tonkin), had four aircraft carriers assigned to it, but only two were available at any one time to conduct operations. Their air wings had approximately 140 aircraft.

Құрастыру және әуе шабуылдары

Америка және Вьетнам Республикасы Әуе күштері (РВНАФ) ұшақтары шабуыл басталғаннан бері қорғанысты қолдады (ауа райы мүмкіндік берсе). Бұл шабуылдар ARVN күштеріне қолдау көрсету үшін жүргізілді және Coral Sea және Hancock авиаторларының әуе қанаттарын қамтыды. Жаман ауа райы АҚШ ұшақтарының Солтүстік Вьетнамның шабуылын тоқтатуға көмектесу мүмкіндігін шектеді. 6 сәуірде бүкіл әлемдегі әскери-теңіз және әуе базаларында американдық әскерлер дайындыққа қойылды және кемелер мен ұшақ эскадрильялары Оңтүстік-Шығыс Азияға қарай қозғала бастады. АҚШ әуе күшін тез арада күшейтуге кірісті. АҚШ Әуе күштері 1 сәуір мен 11 мамыр аралығында Корея Республикасы мен АҚШ-тағы базалардан Таиландқа 176 F-4 және 12 F-105 Thunderchief ұшақтарын орналастырды. Стратегиялық әуе қолбасшылығы (SAC) АҚШ-тан Гуамға 124 B-52 ұшағын жіберді, бұл операцияларға арналған жалпы B-52 күшін 209-ға жеткізді. Әскери-теңіз флоты Kitty Hawk және Constellation авиаторларының порттық уақытын қысқартты және Midway, America және Saratoga авиаторларына флотты кеңейтуді тапсырды, осылайша төрт немесе одан да көп авиаторлар бір мезгілде миссияларды орындай алады. Осылайша жергілікті суларда 7-ші флоттың активтері 84-тен 138 кемеге дейін артты. 12 сәуірде Никсон Киссинджерге Ханой мен Хайфонға қарсы шабуылдарды қамтитын кең ауқымды бомбалау науқанына шешім қабылдағанын хабарлады. Айдың ортасына қарай Солтүстік Вьетнамның барлық жері үш жылдан астам уақыттан бері алғаш рет бомбалауға ашық болды. Әуе және теңіз күштері командирлері мен ұшқыштары Никсонның (президент Джонсоннан айырмашылығы) операциялық жоспарлауды жергілікті командирлерге қалдырғанына және "Роллинг Тандер" операциясына кедергі келтірген нысанаға шектеулерді жеңілдеткеніне қуанды. 1 мамыр мен 30 маусым аралығында B-52 ұшақтары, истребитель-бомбардировщиктер мен соғыс кемелері 18 000 рет күшті әуе шабуылына қарсы ұшуды жүзеге асырды, нәтижесінде 29 ұшақ жоғалды. АҚШ сондай-ақ солтүстік вьетнамдық тарихшылардың "социалистік елдердің бізге беретін көмегін қысқарту үшін саяси және дипломатиялық схемаларды қолдану" деп сипаттаған әрекеттерге кірісті. 20 сәуірде Киссинджер Мәскеуде Брежневпен жасырын кездесті. Батыспен қарым-қатынасты қалыпқа келтіруді қауіпке тігуге дайын емес және Вашингтонның Пекинмен қарым-қатынасы күшейіп бара жатқанына күмәнданып, Брежнев Ханойға шабуылды тоқтатып, келіссөздер жүргізу үшін қысым жасауға келісті. Брежнев кейін Киссинджер мен Ханойдың бас келіссөзшісі Ле Дюк Тоның 2 мамырда Парижде өтетін тағы бір құпия кездесуін ұйымдастырды. Сол күні екі адам кездесуге жиналды, кейін Киссинджер оны "қатал және қорлау" деп сипаттады. Солтүстік Вьетнамдықтар жеңіске жеткенін сезініп, жеңілдік жасауға асықпады. Осы кездесудің нәтижесінде және Куанг Три қаласының құлауы Никсон "бұл жандар ешқашан осылай бомбаланбаған" деп мәлімдеп, ставканы көтеруге дайын болды.

American and Republic of Vietnam Air Force (RVNAF) aircraft had been supporting the defense (weather permitting) since the beginning of the offensive. These strikes were conducted in support of ARVN forces, and included those of the air wings of the carriers Coral Sea and Hancock. The bad weather limited the ability of the U. S. aircraft to assist in stemming the North Vietnamese onslaught. By 6 April, at naval and air bases around the globe, American forces were put on alert and ships and aircraft squadrons began moving toward Southeast Asia. The U. S. began a rapid build up of airpower. The USAF deployed 176 F 4s and 12 F 105 Thunderchiefs from bases in the Republic of Korea and the U. S. to Thailand between 1 April and 11 May in Operation Constant Guard. Strategic Air Command (SAC) dispatched 124 B 52s from the U. S. to Guam bringing the total B 52 strength available for operations to 209. The USN cut short its port period for the carriers Kitty Hawk and Constellation and ordered Midway, America and Saratoga to augment the fleet so that four or more carrier air wings could conduct missions simultaneously. 7th Fleet assets in local waters were thereby increased from 84 to 138 ships. By 12 April, Nixon had informed Kissinger that he had decided on a more comprehensive bombing campaign which would include strikes against both Hanoi and Haiphong. By mid month, nearly all of North Vietnam had been cleared for bombing raids for the first time in over three years. Air Force and Navy commanders and pilots were relieved that Nixon (unlike President Johnson) left the operational planning to local commanders and loosened the targeting restrictions that had hampered Operation Rolling Thunder. Between 1 May and 30 June B 52s, fighter bombers, and gunships had flown 18,000 sorties against formidable anti aircraft defenses with the loss of 29 aircraft. The U. S. also now began what North Vietnamese historians have described as "using devious political and diplomatic schemes to cut back the amount of aid being supplied to us by socialist nations". On 20 April Kissinger met secretly with Brezhnev in Moscow. Unwilling to jeopardize the normalisation of relations with the West and wary of Washington's growing relationship with Beijing, Brezhnev agreed to apply pressure to Hanoi to end the offensive and negotiate seriously. Brezhnev then arranged for another secret meeting between Kissinger and Hanoi's lead negotiator Le Duc Tho, to be held on 2 May in Paris. On the day, the two men met for a session that Kissinger later described as "brutal and insulting." The North Vietnamese, sensing victory, were in no mood to make concessions. As a result of this meeting and the fall of Quảng Trị City Nixon was prepared to up the ante, stating that "the bastards have never been bombed like they're going to be bombed this time".

" Кептік ақша " операциясы

27 сәуірде Кванг Три провинциясындағы ОАРВН қорғанысы күле бастады. Жоғары қолбасшылықтың қайшы бұйрықтарына байланысты, ОАРВН бөлімшелері Кванг Три қаласын тастап, оңтүстікке қарай бет алған босқындар ағынына қосылды. ПАВН күштері Киссинджер мен Ле Дюк Тоның кездесуі өткен күні қалаға енді. ПАВН шабуылы 15 дивизия мен 600 танкіден тұратын үш бағытта бірдей жүргізілген кең ауқымды конвенциялық әскери операцияға айналды. Солтүстік Вьетнам Оңтүстік Вьетнамның төрт әскери аймағының үшеуінде табысқа жеткендіктен, АҚШ Біріккен штабтары 1968 жылғы бомбалау тоқтатылуынан бұрын жасалған төтенше жоспарларын жаңартты және 8 мамырда президент мақұлдады. Президенттік лауазымға келгеннен кейін Никсон Вьетнам соғысын аяқтау жоспарын дайындауға бұйрық берді. "Құйрық ілгегі" операциясы Солтүстікке басып кіруді және оның маңызды порттарын миналауды көздеді. Бұл жоспар тым радикалды деп есептелгендіктен кейінге шегерілді, бірақ ол естен шығарылмады. АҚШ Әскери-теңіз күштері де 1965 жылдан бері осындай миналау операциясы үшін өз төтенше жоспарларын жаңартып келді. 5 мамырда Никсон Біріккен штаб басшыларына "Кеуде ақшасы" кодолық атымен "Құйрық ілгегі" жоспарының әуедегі миналау бөлігін үш күн ішінде орындауға дайын болуды тапсырды. Миналар жеткізілгеннен кейін бес күн өткен соң белсендірілді, бұл порттағы барлық кемелерге зақымсыз қашып кетуге мүмкіндік берді. "Кеуде ақшасы" операциясы кезінде және одан бұрын Никсон мен Киссинджер кеңестік және қытайлық тараптардың жауап реакциясынан алаңдады. Никсонның миналау туралы мәлімдемесінен бірнеше сағат бұрын Киссинджер Кеңес елшісі Анатолий Добрынинге АҚШ жоспарының мазмұнын баяндайтын хат жіберді, сонымен қатар Никсонның саммит өткізуге дайын екенін білдірді. Келесі күні Никсон Ақ үйde Кеңес Сыртқы сауда министрі Николай Патоличевпен қол алысты. Мәскеу мен Пекин американдық операцияны айыптағанмен, АҚШ-пен қарым-қатынасты нашарлатуға бармады. Ханойдың социалистік одақтастарынан қолдау және көмек сұрауы салқын қарсылықпен кездесті. Солтүстік Вьетнамның импортының 85 пайызы (теңіз арқылы жеткізілген) "Кеуде ақшасымен" тоқтатылғандықтан, әкімшілік пен Пентагон бұл оның социалистік одақтастарымен байланыс жолдарын үзуге жеткілікті деп сенді. Қытай айына екі теміржол және сегіз маңызды тас жол арқылы Солтүстік Вьетнамға шамамен 22000 тонна көмек жіберді. Операцияның алғашқы күні 414 рейс орындалды, оның 120-сы Әуе күштеріне, 294-і Әскери-теңіз күштеріне тиесілі болды. Бұл Вьетнам соғысы кезіндегі әуедегі ең ауыр күрес болды, нәтижесінде 11 ПАВН МиГ (төрт МиГ-21 және жеті МиГ-17) және екі Әуе күштері F-4 ұшағы атып түсірілді. Авиацияға қарсы артиллерия және 100-ден астам жер-әуе зымыраны екі Әскери-теңіз ұшағын құлатты (олардың бірін Дьюк Каннингэм мен Уильям П. Дрисколл басқарды). Оңтүстік Вьетнамдағы майданға бұл оқиға бірден әсер етті. 9 мамыр мен 1 маусым аралығында ПАВН артиллериясының оқ ату жиілігі екі есе азайды. Бұл оқ-дәрі жетіспеуінен емес, оқ-дәріні үнемдеу қажеттілігінен туындады. АҚШ барлау қызметінің сарапшылары ПАВН-нің күзге дейін науқандарын жалғастыруға жеткілікті қоры бар деп есептеді. Бомбалау науқанының қарқындылығы Оңтүстік-Шығыс Азиядағы соққы беру және қолдау рейстерінің санының күрт өсуімен көрінді: шабуылға дейінгі айда барлық күштер үшін (ОАРВН қоса) 4237 рейс болса, сәуірдің басынан маусымның соңына дейін ОАРВН күштерін қолдау үшін 27745 рейс орындалды (оның 20506-сы Әуе күштерімен орындалды). B-52 бомбалаушылары да осы кезеңде 1000 қосымша рейс жасады. Барлығы 41653 "Linebacker" миссиясы 155548 тонна бомба тастады. Солтүстік Вьетнамның теміржол және автомобиль жолдарымен байланысын бұзудан басқа, "Linebacker" оның әуе қорғаныс жүйесіне жүйелі түрде шабуыл жасады. ПАВН, шамамен 200 тосқауылдаушымен, наурыз бойында осы шабуылдарға қарсы тұрды. Теңіз флотының ұшқыштары өзара қолдау көрсететін "бос екілік" тактикалық құрамын қолданып, көптегені TOPGUN оқуынан өткендіктен, мамыр және маусым айларында 6:1 өлтіру қатынасына қол жеткізді, нәтижесінде ПАВН оларды кейіннен сирек ұрысқа шақырды. Керісінше, Әуе күштері науқанның алғашқы екі айында 1:1 өлтіру қатынасын бастан кешірді, өйткені 24 "Linebacker" әуе шайқасындағы жоғалған ұшақтарының жетісі 24 маусым мен 5 шілде аралығында он екі күндік кезеңде ПАВН ұшағының жоғалуына себеп болмады. Әуе күштерінің ұшқыштарына ескірген "fluid four" тактикалық құрамы (төрт ұшақтық, екі элементтік құралым, онда тек жетекшісі атуға рұқсат етілген және қанаттарындағы ұшқыштар осал болған) және қызметтік доктрина шектеу қойды. Сонымен қатар, әртүрлі ұшақтарға қарсы әуе шайқасы жаттығуларының жетіспеуі, нашар ерте ескерту жүйесі және ЭЖМ (электрондық қарсы шаралар) құрылғыларының қатаң формацияда ұшуды талап ететін құрамы да теңдікке ықпал етті. Тамыз айында жаңа уақыт режиміндегі ерте ескерту жүйелерінің енгізілуі, ұшқыштардың ұрыс тәжірибесінің артуы және ПАВН жерден басқару орталықтарының мүмкіндіктерінің төмендеуі нәтижесінде 4:1 өлтіру қатынасы жақсарды. "Linebacker" операциясында бірнеше жаңа оқиғалар болды. Операцияның алғашқы күні АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенанты Дьюк Каннингэм және оның радар операторы, лейтенант (ж.г.) Уильям П. Дрисколл, бес МиГті атып түсіргендіктен Вьетнам соғысының алғашқы әуе ас ұшқыштары атанды. 28 тамызда Әуе күштері алғашқы әуе ас ұшқышын алды, капитан Ричард С. Ричи бес жау ұшағын атып түсірді. Он екі күннен кейін капитан Чарльз Б. ДеБелльев (Ричидің бес жеңісінің төртеуінде артқы орындық пилоты болған) тағы екі МиГті атып түсіріп, жалпы саны алтыға жеткізді. 13 қазан күні тағы бір қару-жарақ офицері, капитан Джеффри С. Файнштейн, бес МиГті атып түсіргендіктен Әуе күштерінің соңғы әуе ас ұшқышы атанды.

On 27 April, ARVN defenses in Quảng Trị Province began to collapse. Due to conflicting orders from their high command, ARVN units joined an exodus of refugees heading southwards, abandoning Quảng Trị city. PAVN forces entered the city on the same day as the meeting between Kissinger and Le Duc Tho. The PAVN offensive had become a massive conventional military operation that was being conducted on three fronts simultaneously, involving the equivalent of 15 divisions and 600 tanks. As the North Vietnamese continued to gain ground in three of South Vietnam's four military regions, the U. S. Joint Chiefs of Staff updated their contingency plans (drawn up before the bombing halt of 1968) for the resumption of bombing in the north and recommended it to the President, who approved it on 8 May. Shortly after his inauguration, Nixon had ordered the preparation of a contingency plan, one that would hopefully bring the Vietnam War to an end. Operation Duck Hook was to include an invasion of the North and included a proposal to mine its major harbors. The plan had been shelved at the time as too extreme but it had not been forgotten. The USN had also been updating its own contingency plans for just such a mining operation since 1965. On 5 May, Nixon ordered the Joint Chiefs to prepare to execute the aerial mining portion of the Duck Hook plan within three days under the operational title Pocket Money. The mines were activated five days after their delivery to allow any vessels then in port to escape without damage. Before and during Pocket Money, Nixon and Kissinger had worried about the Soviet and Chinese reaction to the escalation. Hours before Nixon's speech announcing the mining, Kissinger had delivered a letter to Soviet ambassador Anatoly Dobrynin which outlined the U. S. plan, but which also made clear Nixon's willingness to proceed with the summit. The next day, Nixon shook the hand of Soviet Foreign Trade Minister Nikolai Patolichev at the White House. Although Moscow and Beijing publicly denounced the American operation, they were not willing to jeopardize their thawing relationship with the U. S. and Hanoi's requests for support and aid from its socialist allies met with only cool responses. With nearly 85 percent of North Vietnam's imports (which arrived by sea) blocked by Pocket Money, the administration and the Pentagon believed that this would cut its final lines of communication with its socialist allies. China alone shipped an average of 22,000 tons of supplies a month over two rail lines and eight major roads that linked it with North Vietnam. A total of 414 sorties were flown on the first day of the operation, 120 by the Air Force and 294 by the Navy and they encountered the heaviest single day of air to air combat during the Vietnam War, with 11 VPAF MiGs (four MiG 21s and seven MiG 17s) and two Air Force F 4s shot down. Anti aircraft artillery and over 100 surface to air missile firings also brought down two USN aircraft (one of which was flown by aces Duke Cunningham and William P. Driscoll). There was an immediate impact on the battlefield in South Vietnam. Shelling by PAVN artillery dropped off by one half between 9 May and 1 June. This slowdown was not due to an immediate shortage of artillery shells, but rather to a desire to conserve ammunition. U. S. intelligence analysts believed that PAVN had enough stockpiled supplies to sustain their campaigns throughout the autumn. The intensity of the bombing campaign was reflected by the sharp increase in the number of strike and support sorties flown in Southeast Asia as a whole: from 4,237 for all services, including the RVNAF, during the month preceding the invasion, to 27,745 flown in support of ARVN forces from the beginning of April to the end of June (20,506 of them flown by the Air Force). B 52s provided an additional 1,000 sorties during the same period. In total, 41,653 Linebacker missions dropped 155,548 tons of bombs. In addition to interdicting the road and rail system of North Vietnam, Linebacker also systematically attacked its air defense system. The VPAF, with approximately 200 interceptors, strongly contested these attacks throughout the campaign. Navy pilots, employing a mutually supporting "loose deuce" tactical formation and many with TOPGUN training, enjoyed a kill ratio of 6:1 in their favor in May and June, such that after that the VPAF rarely engaged them thereafter. In contrast, the USAF experienced a 1:1 kill ratio through the first two months of the campaign, as seven of its eventual 24 Linebacker air to air losses occurred without any corresponding VPAF loss in a twelve day period between 24 June and 5 July. USAF pilots were hampered by use of the outdated "fluid four" tactical formations (a four plane, two element formation in which only the leader did the shooting and in which the outside wingmen were vulnerable) dictated by service doctrine. Also contributing to the parity was a lack of air combat training against dissimilar aircraft, a deficient early warning system, and ECM pod formations that mandated strict adherence to formation flying. During August the introduction of real time early warning systems, increased aircrew combat experience and degraded VPAF ground control interception capabilities reversed the trend to a more favorable 4:1 kill ratio. Linebacker saw several other "firsts". On the opening day of the operation, USN Lieutenant Duke Cunningham and his radar intercept officer, Lieutenant (j. g.) William P. Driscoll became the first U. S. air aces of the Vietnam War when they shot down their fifth MiG. On 28 August, the USAF gained its first ace when Captain Richard S. Ritchie downed his fifth enemy aircraft. Twelve days later, Captain Charles B. DeBellevue (who had been Ritchie's backseater during four of his five victories) downed two more MiGs, bringing his total to six. On 13 October another weapons officer, Captain Jeffrey S. Feinstein, was credited with his fifth MiG, making him the final Air Force ace.

Париж бейбітшілік келіссөздері және қорытынды

Оңтүстікте тоқтап қалған шабуыл және Солтүстік Вьетнамдағы қиратулар Ханойды тамыздың басына қарай келіссөздерге оралуға ықпал етті. АҚШ тарапынан, бейбіт келісімге қол жеткеннен кейін PAVN әскерлері Оңтүстік Вьетнамда қалуы мүмкін екенін мойындайтын, қару тоқтатуға келісім берді. Дипломатиялық тұйық бұзылды, Никсон 23 қазанда 20-шы параллельдің үстіндегі барлық бомбалауды тоқтатуға бұйрық берді, ал 26 қазанда Киссинджер «тыныштық қол жеткізілді» деп мәлімдеді. Бұл Ханой мен Хайфонға жаңадан тыйым салды және Linebacker операциясын тоқтатты. Ол үш себепке байланысты «Rolling Thunder» операциясының сәтсіз аяқталуынан өзгеше, сәтті аяқталды: Никсон өз әрекеттерінде шешімді болды және әскерилерге нысаналарды таңдауда үлкен еркіндік берді; американдық әуе күші тиімді және орынды түрде қолданылды; сондай-ақ, қолданылған технологияның айқын айырмашылығы Linebacker операциясын әуе соғысының «жаңа дәуіріндегі» алғашқы бомбалау кампаниясы етті. PAVN шабуылы кезінде және одан кейін АҚШ Әуе күштері, Әскери-теңіз күштері және Теңіз жаяу әскерлерінің авиаторлары Оңтүстік Вьетнамның төрт солтүстік провинциясында 18 000 рет ұшқындап, Ан Лөк шайқасында 40 000 тонна оқ-дәрі тастады. Наурыз бен мамыр аралығында B-52 ұшақтарының ұшу саны айына 700-ден 2 200-ге дейін өсті және олар тек Куанг Три провинциясына 57 000 тонна бомба тастады. Freedom Train және Linebacker операциялары кезінде B-52 ұшақтары Солтүстікке 150 237 тонна бомба тастады, ал Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерінің тактикалық ұшақтары 1 216 рет ұшып, тағы 5 000 тонна қару-жарақ тастады. 1972 жылдың сәуір айында Freedom Train операциясы басталғаннан бастап маусым айының соңына дейін АҚШ Солтүстік Вьетнамда 52 ұшағын жоғалтты: 17-сі зымырандарға, 11-і әуе шабуылға қарсы қаруларға, үшеуі ұсақ қарудан атылған оқтарға, 14-і МиГ-терге және жетісінің себебі белгісіз. Осы кезеңде RVNAF он ұшақтан айырылды. Осы уақыт аралығында 63 Вьетнамдық әуе күштерінің ұшақтары жойылды. Солтүстік Вьетнам операция кезінде 651 ұшақты атып түсіргенін және 80 АҚШ әскери кемесін батырған немесе өртеп жібергенін мәлімдеді. Қыркүйек айында Солтүстік Вьетнамға импорт мамыр айындағы деңгейден 35-50% төмен болды деп есептелді, бұл кампанияның тыйым салу жөніндегі күш-жігерінің сәтті болғанын растады. Әуе күштері хатшысының кеңсесінен генерал Роберт Н. Гинсбург АҚШ командирлерінің пікірін қорытындылап, «Linebacker операциясының алғашқы төрт айында Rolling Thunder операциясының үш жарым жыл ішіндегі әсерінен гөрі үлкен әсер еткенін» айтты. Киссинджер бейбітшілік орнағанын жариялағанмен, ол оңайға соқпайды. АҚШ бомбалаушылары 1972 жылы Linebacker II операциясы кезінде Солтүстік Вьетнам аспанына қайта оралады, ал АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуы аяқталды.

The stalled offensive in the South and the devastation in North Vietnam had helped to convince Hanoi to return to the bargaining table by early August. The U. S. on its part agreed to a cease fire in place which conceded that PAVN soldiers could remain in South Vietnam after a peace agreement. The diplomatic impasse was broken and Nixon ordered a halt to all bombing above the 20th parallel on 23 October and on 26 October Kissinger announced that "peace is at hand." This once again placed Hanoi and Haiphong off limits, and halted Linebacker operations. It succeeded, where Rolling Thunder had failed, he claimed, for three reasons: Nixon was decisive in his actions and gave the military greater latitude in targeting; American airpower was forcefully and appropriately used; and the immense difference in the technology utilized made Linebacker the first bombing campaign in a "new era" of aerial warfare. During and immediately following the PAVN offensive, U. S. Air Force, Navy and Marine Corps aviators had flown 18,000 sorties in the four northern provinces of South Vietnam and dropped 40,000 tons of ordnance in the Battle of An Lộc. Between March and May, B 52 sortie rates had climbed from 700 to 2,200 per month and they had dropped 57,000 tons of bombs in Quảng Trị Province alone. During Freedom Train and Linebacker proper, B 52s had dropped 150,237 tons of bombs on the North while Air Force and Navy tactical aircraft had flown 1,216 sorties and dropped another 5,000 tons of ordnance. From the beginning of Freedom Train in April to the end of June 1972 the United States lost 52 aircraft over North Vietnam: 17 to missiles; 11 to anti aircraft weapons; three to small arms fire; 14 to MiGs; and seven to unknown causes. During the same time period, the RVNAF lost ten aircraft. 63 VPAF aircraft were destroyed during the same time period. North Vietnam claimed that it had shot down 651 aircraft and sunk or set on fire 80 U. S. warships during the operation. By September, imports into North Vietnam were estimated at 35 to 50 percent below what they had been in May, bolstering claims that the campaign had been successful in its interdiction effort. USAF General Robert N. Ginsburgh, of the Office of the Secretary of the Air Force, summed up the attitudes of U. S. commanders by remarking that Linebacker had "a greater impact in its first four months of operation than Rolling Thunder had in three and one half years." Although Kissinger may have announced that peace was at hand, it was not going to come easily. American bombers would once again return to the skies of North Vietnam in 1972 during Operation Linebacker II before the American commitment to the Vietnam War came to an end.