Кіріспе

1939 жылы Генри Волам Мортонның кітабы – «Лондонның шағылысулары». Генри Волам Мортонның («H. V.») 1939 жылы Лондондағы Methuen & Co Limited баспасында жарық көрген кітабы. Көбінесе шағылысулар мен мистикалық құбылыстар туралы емес, Мортонның кітабы – тарихи Лондонның 1930-шы жылдардағы қазіргі Лондонмен салыстырылған сезімтал бейнесі. Кітапта журналистік қызметінен жинаған 30 қысқа оқиға мен анекдоттар қамтылған. Кітапта темекі, шөп дүкендері, сондай-ақ радиодан Германиямен соғыс жарияланғанын естігендегі «бір сәтте әлем өзгерді» деген ойы жайлы айтылады. Соғыс кезінде басымдықтардың қалай өзгеретінін, өсиетін өзгертуге ниеттенгені бірақ, соғыс салдарынан адвокаттары құжаттарын елді мекенге қауіпсіз сақтауға көшіргенін жазады. Азаматтық қорғаныс күштері шрапнельден сақтайтын қаптар мен белдікшелер киіп, көшелерде патруілдеп, қозғалысты реттеп, дабыл сигнализациясын іске қосып, адамдарды қауіпсіз жерге бағыттайтындығы сипатталады. Генри құммен қапталған ғимараттарды, терезелердегі желімделген қағаз жолақтарын және әсіресе Чаринг-Кросс айманындағы бос аумақтарды көрсетеді. Лондонның дыбыстарының қалай өзгергенін айтады. Қаладан адамдардың көшуіне байланысты сүт фермалары аттарын сата бастады, себебі оларға жұмыс болмай қалды. Генри ат пен шаналарды көрмей қалуды қаламайтынын, олар көз тартарлық болғандықтан көбінесе назардан тыс қалатынын жазады. Кітапта осы соғыстың ең қызықты жайттарының бірі – Лондонның жертөлелеріне деген қызығушылықтың қайта оянуы айтылады. Адамдар өздерінің жертөлелерін басқаларға көрсетіп, Генри киім тігушісінің жертөлесін көрген тәжірибесін баяндайды. Киім тігуші оны тас баспалдақпен төменге, жер астына кірген қабірге алып келеді. Қабырғалары ағашпен бекітілген, бетоннан жасалған, көше астынан өтетін, төтенше жағдайларда эвакуацияға арналған құпия жол бар еді. Содан кейін газ маскаларының қажеттілікке айналғаны, кейбір компаниялар газ маскаларына әдемі кейстер жасауға тырысқаны, бірақ адамдар газ маскасына ие болудан мақтаныш сезінбегендіктен, бұл заманға сай келмегенін жазады. Генри соғыс уақытындағы Лондонның қараңғылығын, дүкендердің кешкі уақытта жабылуын және адамдардың үйлеріне қайтуын сипаттайды. Ол Лондонның жеңіске жеткен түрлі шайқастарын баяндап, тарауды аяқтайды. «Соғыстар аяқталады, бірақ Лондон мәңгілікке жалғасады».

"Шарлидің күні" 15 - 24 беттер

Екінші тарауда 29 мамырдағы «Емен алма күні» туралы айтылады. 1859 жылға дейін адамдар король Карл II-нің туған күнін тойлаған, ол 12 жыл бойы жер аударылып, 13 жасқа толғанда Лондонға оралды. Генри Уорвикширде бала кезінде балалар емен алмасы бар емен бұтақтарын жинап, оларды бас киімдеріне және жейделеріне бекітетінін айтады. Содан кейін олар орамал немесе қағаз арқылы қышымалы түйіндикті (құрттарды) жинап алатын. Олар емен жапырақтары жоқ балаларды іздеп, егер олар оларды тақпаса, тізелерінен немесе қолынан түйіндиктің қышымалы тілшесімен жарақаттайтын. Генри «Кромвель Вустердегі тоғайдан тоғайға қуғаннан кейін Карл II-нің алты апта бойы саяхаттағанын» сипаттайды. Генри Чарльзтың Боскобел орманында полковник Кэрлесспен бірге үлкен емен ағашының бұтақтарында 24 сағат жасырынғанын жазады. Ол таққа қайта келгеннен кейін емен корольге адалдықтың символына айналды, «Royal Oak» көп ұзамай танымал таверна атауы болды және мереке күні ауыл тұрғындары емен бұтақтарымен және алтын жалатылған емен алмаларымен безендіретін. Ол «Челси зейнеткерлерінің» медальдарын қалай жылтыратып, король Карл II-нің өзі құрған Корольдік ауруханадағы емен бұтақтарымен безендірілген мүсінінің алдынан қадам басқанын сипаттайды. Генри ол жазған газет мақаласына байланысты алған хаттар туралы айтады. Англияның батысында балалар «Бүгін Емен алма күні, 29 мамыр, Егер бізге демалыс бермесеңіз, бәріміз қашамыз» деп ән салатын. Дәстүрді сақтап келе жатқан басқа жерлер – Шропшир, Нортгемптоншир және Уорвикшир, Стаффордшир, Бертон-он-Трент, Стреттон, Белтон-Лофборо, Лестершир, Фернхерст (Сассекс), Эссекс, Кембриджшир, Дербишир және «жақында барлық Мидленд графтықтары».

Коменданттық сағат қоңырауы 43 - 47 беттер

Алтыншы тарауда Лондондағы кешкі комендант сағаты туралы сипаттама берілген, оны Жеңімпаз Уильям жариялаған. Автор, Ұлы Альфредтің тұсында Оксфордта комендант сағаты орнатылғанын және Уильям осы ережелерді күшейткен болуы мүмкін екенін айтады. Қоңырау соққанда, ағаш үйлерге өрт шығу қаупін азайту үшін оттарды сөндіру қажет болған. Генрих, нормандық дәуірде сағат сегізде Сент-Мартин ле Гранде шіркеуінен комендант сағаты қалай соғылғанын баяндайды. Генрих, шіркеудің орналасқан жері қазір Бас Пошта ғимараты екенін жазады. "Осы қоңыраулар батыстағы ашық далаларда, оңтүстіктегі батпақты Темза өзенінен, шығыстағы жазықтардан және солтүстікке қарай жатқан орманнан алыс естілді". Ол Лондон қақпаларының жабылуын сипаттайды, ол бірінші соққан қоңыраумен басталған. Ол былай деп жазады: "Бастапқыда төрт негізгі қақпа болды: шығыстағы Олдгейт, солтүстіктегі Олдгейт, батыстағы Лудгейт және Темзаның оң жағалауындағы Бриджгейт. Дегенмен, саяхатшылар комендант сағатының алғашқы дауысынан кейін, ескерту соққанша жабылмаған кіші қақпа арқылы кіруге мүмкіндік алды". Күн сайын түнгі уақытта кем дегенде төрт қоңырау соғылып тұрды, олар Грейс Инннің, Линкольн Инннің, Лондон мұнарасының және Чартерхаус қоңыраулары болды. Генрих, осы дәстүр неліктен жалғасып жатқанын сұрайды және Йорктегі қасқырлардан қорқып, қоңырауды естіп, Bootham Bar қақпасына қауіпсіздікке жеткен адасқан саяхатшының әңгімесін айтады. Саяхатшы, алғысын білдіре отырып, "Йорк қаласында мәңгілік комендант сағаты соғылуы үшін" ақшасын сыйлаған. Генрих, Charterhouse-қа сағат жеті жарымда келгенін, осы жерді "он алтыншы ғасырдағы Англияға" саяхат сияқты сезінгенін сипаттайды. "Картуздық монахтар осы жерден қуылғаннан кейін, ол ақырында Томас Саттонның иелігіне өтті, ол елдің солтүстігіндегі қызметте болғанда Дарем көмір кенінің коммерциялық мүмкіндіктерін болжаған. Көмір және әйелге үйлену Саттонды өз заманының ең бай қарапайым адамына айналдырды. Оның жылдық кірісі 5000 фунт, ал капиталы 60 000 фунттан асып кеткен". Генрих, Чартерхаус "кедей балаларға арналған мектеп және қиын жағдайдағы қарттарға арналған пана" болғанын жазады. Генрих, 63 қарт ер адам, үйленбегендер мен жесірлер қазір осы жерде тұрып, бірге тамақтанатынын, күніне бір рет шіркеуге баратынын және аптасына 1 фунт зейнетақы алатынын айтады. Онда тұратын әрбір адам үшін қоңырау бір рет соғылады, яғни 63 рет. Генрих, қоңырау шалушыны байқап тұрғанын және ол онымен сөйлеспеуді сұрағанын жазады, себебі ол санауын жоғалтпауы керек болған. Автор тарауды былай деп аяқтайды: "Менің ойымша, бұл комендант сағаты Англиядағы жалғыз нағыз комендант сағаты, себебі кейде, егер ол соқпай қалса, оның мағынасын білетіндерге шамның жарығы сөнді дегенді білдіреді".

"Кімнің кілті" 48 - 53 беттер

7-тарауда Лондон мұнарасындағы кілттер рәсімінің есебі берілген. Автор бірнеше жыл бойы 2LO сұранысымен әр түн сайын Байвард мұнарасына барып, рәсімнің кіріспе сөзін айтатын. Ол былай деп жазады: «Тауэр Англиядағы ең көне ғимараттардың бірі ғана емес, сонымен қатар сегіз ғасырдан бері үздіксіз пайдаланылып келе жатқан жалғыз бекініс. Тауэрдің бүгінгі қызметі, Жеңімпаз Вильям Гастингс шайқасынан кейін он бір жыл өткен соң оны салған кездегідей. Ол әлі де патша сарайы. Ол әлі де гарнизон және қару-жарақ қоймасы болып табылады». Ол бізге патшалар таққа отыру алдында түнді мұнарада өткізгенін айтады. Генрих VII Перкин Уорбек таққа мұрагермін деп мәлімдеген кезде осында көшірілді. Автор «патша кілттерінің» рәсімі алғаш рет қашан өткізілгенін ешкім білмейді дейді, бірақ алғашқысы Эдуард III тұсында Лондондық Джон жасаған деп жазылған. Рәсім «сағат онға дейін» басталады. Бас сақшы «тюдор қалпағы бар ұзын қызыл плащ киеді», ол «майлы шам» бар шам алып жүреді, «Викет қақпасы мен Байвард мұнарасының» кілттерін алады және «кілттерді эскорттау үшін» шақырады. «Бір НКО және төрт сарбаз мылтықтарымен және бекітілген штыктарымен жиналады. Бас сақшы өзінің шамдары мен кілттерімен ортаға шығып, Тауэр төбесіндегі Викет қақпасына қарай беттейді». Ол әдетте бас сақшы офицерге салют жасағанын, бірақ рәсім кезінде рөлдер ауысатынын сипаттайды. «Олар жүріп бара жатқанда, басты қақпаға дейінгі әрбір күзетші назарда тұрып, қаруын ұсынады. Жолда кездескен азаматтар тыныш тұрып, бас киімдерін көтереді». Бірінші Викет қақпасы жабылады, содан кейін Сыртқы палатаның мұнаралары, кілттер Қанды мұнараның аркасына жеткенде күзетші оларға «Тұр! Кім келді?» дейді. «Кілттер!» — деп жауап береді бас сақшы. «Кімнің кілттері?» — дейді күзетші. «Король Георгтің кілттері!» — деп жауап береді сақшы. «Өт, король Георгтің кілттері, бәрі жақсы!» — дейді күзетші. Олар күзетші бөлмесіне қарай көтеріледі, сақшы шам-шырағымен алға шығып, қалпағын көтереді де: «Худайым король Георгті сақтасын!» дейді. Күзетші «Амин» деп жауап береді. Оқиға автордың оқиғаға сеніп-сенбестігін білдіретін әңгімемен аяқталады, бірақ бір полк мұнараны басып алғанда, олар рәсімді жақсы дайындаған, бірақ бір күзетші бірнеше рет үндемеген, содан кейін ол «Жарайды, мен кімнің кілттерін тексергім келеді?» деп жауап берген.

Ашық хат 54 - 59 беттер

Сегізінші тарау "әдеттегі" терминінің "әдетке сіңген, өте көне" нәрсені сипаттау үшін қолданылғанын баяндайды. Генри "әдеттегі елшіні" "шетелде тұрақты түрде орналасқан елші" деп, ал "әдеттегі дәрігерді" "монархқа үнемі қатысатын дәрігер" деп сипаттайды. Тараудың қалған бөлігі Лондон таверналарындағы "әдеттегінің" дәстүрі мен мағынасы туралы оқырманға мәлімдейді. Генри: "Анна патшайымының тұсында әр қалтаға арналған "әдеттегі" нәрселер болған сияқты. Біз "Бес пеннилік әдеттегі" және тіпті "Екі пеннилік әдеттегі" туралы оқимыз. Менің ойымша, ескі үлгідегі "әдеттегінің" қазіргі замандағы ауыстырушысы – Сохо мейрамханаларында танымал болған төрт немесе бес тағамдық дастархан". Генри 1723 жылдан бастап балықтан дастарқан ұсынып жүрген Симпсон есімді таверна иесі бар тавернаны сипаттайды. Таверна Биллингсгейтке жақын Белл аллеясында орналасқан. Симпсон зейнетке шығып, тавернасын сатқан, бірақ ол Чипсайдтан тыс, Bird in Hand Court-та Queen's Arm деп аталатын жаңа таверна ашқан. Сот "Китс сол жердегі қонақжайында отырып, Чепменнің Гомерін алғаш рет қарап жазғанда көрген соттың өзі" деп сипатталған. Генри Симпсонның екі шиллингтік балықтан жасалған "әдеттегісінің" 1914 жылдан бері бағасы өспеген аз ғана нәрселердің бірі екенін айтады. Ол балықтан жасалған "әдеттегіге" бір рет барғанын айтады. Олар күн сайын сағат 13:00-де өткен, ал Генри жұма күні қатысқан. Ол "жоғарғы қабаттағы қоңыр, тәжірибелі көрінетін бөлмеге кіргізілгенін, онда елу қонаққа арналған үлкен ат үстелі қойылған" дестейді. Бөлмеде 1898 жылғы өрт кезінде тавернадан құтқарылған ағаштан жасалған үш таққа ұқсас орындықтар болған. Бұл орындықтар төраға мен оның екі бас қонағына арналған. Орындықтардың үстінде "сырдың салмағы, биіктігі және көлемін" дұрыс болжаған адамдардың есімдері жазылған. Егер болжау дұрыс болса, барлық қатысушыларға шампан шатыры ұсынылған. Ол келген қонақтарды "қалалық адамдар және тұрақты келушілер, мен сияқты көңіл көретіндердің саны аз" деп сипаттайды. Шамамен екі ғасыр бойы Балықтан жасалған "әдеттегі" әйелдерді қабылдауға қарсы күрескен, бірақ шамамен он жеті жыл бұрын бекініс құлап, қазір әйелдер күн сайын ер адамдармен бірге отырады. Төрағаға фартук берілді, ол тамақты кесіп, таратумен айналысты. Алдымен сорпа, содан кейін тұздықтан жасалған шабақ, содан кейін әр адамға бір филеден берілген қуырылған камбала, Уайтбейт және ыстық сироппен төрт футтық рулет. Тамақ ішушілер әр тағамға бірдей пышақ пен шанышқыны қолданды, сондықтан жаңа келгендерді оңай байқауға болады, өйткені олар лас тарелкалар алынып тасталғанда пышақтары мен шанышқыларын жоғалтып алатын. Іс-шара "Нельсонның жеңісінен" алынған емен тұғырға қойылған "ұлы Чешир сырының" салмағын болжаумен аяқталды. Сырдың кесінділері мен қағаз бөліктері таратылды, ешкім үш салмақты да дұрыс болжамады, бірақ биіктігі мен көлемін дұрыс болжаған адам он жыл бойы бәсекеде жеңіске жетуге тырысып келді, бірақ үш салмақты да дұрыс болжауға ешқашан қол жеткізе алмады. Қонақтар төрағаға достықпен иықтап немесе қол алысып, өздерінің ісіне қайта оралған.

Хансом Кэб 60 - 65 беттер

Тоғызыншы тарауда Хансом таксиін жүргізушісімен болған әңгіме баяндалады. Ол Ньюингтон Батс қаласында бір бөлмелі пәтерде тұратын Альберт Фрисби деген адам еді. Фрисби авторға Хансом таксистерінің әлемінің қалай өзгеретінін айтады. Фрисби 40 жылдан бері такси жүргізіп келген. Автордың айтуынша, Фрисби мен оның әріптестері Ламонт пен Вульф – бұрынғы 15 мың такси жүргізушісінің соңғы үш қалғаны. Фрисбидің жүргізуші куәлігінің нөмірі 14 037. Фрисби: «Алтынның ерекше бір дыбысы бар, соқыр адам да құлаған алтын монетаны тиыннан ажырата алады. Бірақ сіз бәлкім естімеген шығарсыз, елу алтын монета төңкерілгенде қандай дыбыс шығарады, құрғақ жапырақ сияқты?» дейді. Генри «жоқ, естімедім» дейді, Фрисби оған ешқашан естімейтінін айтады, себебі «байлардың ақша лақтыратын күндер өтті, енді мүлде ақша жоқ». Фрисби бұрынғы күндердің жақсырақ және арзан болғанын айтады. Фрисби суверен туралы әңгімесін жалғастырады. Бір күні таңертең Риджент-стриттегі түнгі клубтың алдында таксиінде отырғанда, «кешкі киімдегі джентльмен» суверен монеталарды жерге лақтырып жіберді, сосын барлық жүргізушілер оларды жинауға асықты. Ол тағы бір монета лақтырды, жүргізушілер қайтадан жинады. Фрисби 50-ден астам суверен жиналғанын айтады. Фрисби Лестер алаңында таңертең тұрғанда суық болғанын, ол 6 адаммен кездесетін, олар сағат 5-те есігін ашқан «Континентальға» барып, күндерін «бір стақан ром мен ыстық сумен» бастайтын еді. Таксиден пайдаланатын жолаушылардың арасында жаңалықты білушілер, романтиктер, тым көп ішімдік ішіп алғандар және оны күлкілі көретіндер бар еді. Фрисби Хансомды әзіл санаған адамдарға көңілі толмағанын айтады. Фрисби Бур соғысына дейінгі Лондонды еске түсіретін қарт әйелдерді тасымалдағанын айтады. Ол Хансом таксиін жөндеудің қиындықтары туралы, жаңа сорғы білігі қажет болғаны туралы айтады. Әртүрлі орындарды аралағаннан кейін, ол 80 жастағы бір адамды таба алды, оны зейнеткерлікке шыққаннан кейін де жұмыс істеуге көндірді. Олар жылқыларына қаншалықты құрметпен қарағанын және жағалауды «жарыс жолы» деп атағанын айтады. Генри тарауды Хансом таксиінің өнертабысы мен өнертапқышы туралы қысқаша мәлімет беріп аяқтайды. Генри 1903 жылы Йорк қаласында туған Джозеф Алойсиус Хансомды есімдерін айтады. Ол Хансомның «1834 жылы өзінің Патенттік қауіпсіз таксиінің құқықтарын 10 000 фунт стерлингке сатқанын, бірақ компания төлемеген, оған бар болғаны 300 фунт төленгенін» айтады. Генри Хансомның Бирмингем қалалық залының жобасын жасап, салғанын, бірақ шарттасудың нәтижесінде банкротқа ұшырағанын жазады. Хансом 80 жасында, автомобиль ойлап табылғанға дейін қайтыс болды. Генри Хансомға жататын басқа да орындарды атады: Престон, Ланкаширдегі Сент-Уолпург шіркеуі, Плимут соборы, Манчестердегі иезуит колледжі және Арунделдегі Сент-Филипп Нери шіркеуі.

Ежелгі жарықтар 72 - 77 беттер

Он бірінші тарауда автор "Газ-лайт және Кокс" компаниясының шенеунігімен жасаған саяқаты туралы жазады. Ол "Хорсферри" жолында шенеунік машинасына отырып, Альберт залына бет алғанын, бірақ кенеттен "Хайд паркінің" ішінде тоқтағанын жазды. Шенеунік "екі биік шамның парктің қақпасының ішіне көтеріліп тұрғанын" көрсетті. Бұл шамдар "Лондонның ең ерте шамдарының бірі" екенін айтты. Ол 1831 жылы орнатылғанын көрсетті, авторға "W. R. IV" деген жазулардың тозығын көрсетті, ол "қазір олардың көптегені жоқ; Карлтон Хаус террасасының маңында бірнешеуі бар" деді. Шенеунік парктен шығып, Король қақпасынан жүгіріп өткенін, авторға "Кромвелл жолына қарай сол жақтағы шам бағаналарының тізбегін" көрсеткенін айтады. Ол шамдардың барлығы басқалардан ерекше екенін, сондықтан олардың жарығы бірдей емес екенін де қосты. Шенеунік авторға шамдардың "1851 жылғы Ұлы көрменің естелігі" екенін айтады. Олар "Квинс Гейттен" шығып, Принс Консорт жолына солға бұрылысты жалғастырады. Шенеунік автордан Принс Консорт жолындағы ерекшеліктерді байқап көргенін сұрайды. Автор шамдардың көп екенін айтады. Шенеунік бұл көшенің Лондонның ең жақсы жарықтандырылған көшесі екенін, көшеде үйлердің жоқ екенін, тек студенттерге арналған жатақхана, Музыка колледжі және бірнеше ірі ғимарат бар екенін айтады. Шенеунік олардың неліктен көп екенін ешкімнің білмейтінін, бірақ Куинс Гейтте тұратын жас жігітті атпен жүретін шағын көлік қағып өлтіргенін, соттағы тергеу барысында сот дәрігерінің апаттың нашар жарықтандырудан болғанын айтқанын мәлімдейді. Жас жігіттің анасы жергілікті шіркеуге жолдарды жарықтандыру үшін ақша қалдырған. Келесі аялдама Трафальгар алаңына болды, онда олар қосалқы көшеде тоқтап, қозғалысты кесіп өтіп, Ұлттық галереяның алдында тұрды. Шенеунік авторға қоладан жасалған екі сегізбұрышты шамды көрсетті. Алаңның алдында екі мұнара мен екі үлкен шам болды. Шенеунік төрт ескі май шамдарын шам жағушылар мен тазалаушылардың "Жауынгерлік шамдар" деп атағанын, олардың "Нельсонның Жеңісі" кемесінен алынғанын және Трафальгар шайқасына барғанын айтады. Олардың келесі аялдамасы Сент-Джеймс сквері болды, Канаданың өмірді сақтандыру компаниясының бас кеңсесіне қарсы, 2 нөмірде, ол бұрын Лорд Фалмуттың үйі болған. Шенеунік бұл шамның бірегей екенін, газ компаниясы оны Сент-Джеймс скверінде шамдарды ауыстыруға мәжбүр болған кезде ғана тапқанын айтады. Шенеунік бұл 1747 жылдың мамыр айында Финистерр мүйісінде француз кемесінен алынған зеңбірек екенін мәлімдейді. Лорд Фалмуттың ағасы, адмирал Эдвард Боскавен "Намур" атты кемеге қолбасшылық етті, ол зеңбіректі Лорд Фалмутқа берді және 60 жылдан кейін оны шам бағанасы ретінде пайдаланды. "Х. Бедфорд Лемердің "The Cannon Lamp Post, St. James's Square" атты кітабында суреті бар. Тарау шенеуніктің авторға "Лондонның арбақтарын" көрсеткенін қуана растауымен аяқталады. Автор да растайды. Шенеунік газды жақсы көретінін айтып, қоштасады.

"Тәртіп, тәртіп" 78 - 85 беттер

Он екінші тарауда автор Парламент үйлері бұрын Вестминстер сарайы болған жерге салынғандығын, ол Канут заманында патша сарайы ретінде пайдаланылғанын, Жеңімпаз Уильям оған қосымша салған және Руф Вестминстер залын салғандығын жазады. Ол оқырманға парламенттің алғаш рет аббат шіркеуінің тарау үйінде басталғанын және 1547 жылы сарай аумағындағы Сент-Стефанс шіркеуіне көшкенін айтады. Генрих VIII тұсында парламент қабылдаған заң бойынша, осы ғимараттардың барлығы Вестминстер Корольдік сарайы деп аталуы керек және мәңгілікке солай аталуы тиіс болды. Вестминстер сарайы өртенгеннен кейін парламент Йорк сарайына көшірілді және Уайтхолл сарайы ретінде қайта жаңартылды. Содан кейін ол Сент-Джеймс сарайына көшірілді. Парламент 1834 жылы өртенгенге дейін Уайтхолл сарайында отырысын жалғастырды, одан кейін Вестминстер залы мен Сент-Стефан шіркеуінің криптасы – Сент-Мэри Андеркрофт қана қалды. Ол қазіргі Парламент үйлерінің 1840-1867 жылдары салынғанын және бұрынғы патшалық резиденциялардың жерін алып жатқанын сипаттайды. Орталық залға кіретін есік, Сент-Стефан залы деп аталатын жері, 287 жыл бойы палата жиналған Сент-Стефан шіркеуімен бірдей жоспарға ие екенін, ал еденде спикердің орындығы мен үстелдің орнын көрсететін мыс түйреуіштер бар екенін айтады. Спикер 1688 жылдан бері патшалықтың бірінші комиссары ретінде танылатынын мәлімдейді. Ол спикер Лентал мен Карл I арасындағы кездесу туралы жазады. Спикердің каретасы 1689 жылы Голландияда Вильгельм Орандық үшін жасалғанын, оның салмағы "екі тонна мен он бес центнер" екенін айтады. Спикердің алдындағы үстелдегі Мейс маңызды екенін, палата отырысын бастамас бұрын Мейс шкафының кілттерін сағат 23:00-ге дейін күтуге тура келген жағдайды айтады. Автор адамдардың отырысты бұзу үшін Мейсті алып тастауға тырысқанын да баяндайды. Ол Қара таяқ рәсімін сипаттайды, қызыл сызықтардың қарсыластың қылышына жете алмайтындай артқа шегінуді білдіретінін түсіндіреді.