Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық күнделікті газет, 1912-1964 жылдары Лондонда жарық көрген, және "The Sun" газетінің алдағысы.
British daily newspaper, published in London from 1912 to 1964, and precursor of 'The Sun'
"Daily Herald" британдық күнделікті газеті 1912-1964 жылдары Лондонда күнделікті жарық көрді (бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде апта сайын шығарылды). Ол еңбек қозғалысының мүддесін қорғайтын және Лейбористік партияны қолдайтын басылым болды. 1964 жылы жабылуға дейін бірнеше рет басшылығы өзгеріп, кейін Мердокқа дейінгі түрінде "The Sun" газеті ретінде қайта іске қосылды.
The Daily Herald was a British daily newspaper, published daily in London from 1912 to 1964 (although it was weekly during the First World War). It was published in the interest of the labour movement and supported the Labour Party. It underwent several changes of management before ceasing publication in 1964, when it was relaunched as The Sun, in its pre Murdoch form.
Шығу тегі
1910 жылдың желтоқсанында Лондон баспагерлер одағы (London Society of Compositors, LSC) 48 сағаттық жұмыс аптасын орнату мақсатымен өндірістік күреске қатысты және «The World» атты күнделікті ереуіл бюллетенін шығарды. Лондондағы австралиялық суретші Уилл Дайсон бір карикатура салған. 1911 жылдың 25 қаңтарынан бастап ол «Daily Herald» деп аталды және 1911 жылдың сәуір айында ереуіл аяқталғанға дейін жарияланды. Ең көп таралған күні күніне 25 000 дана сатылды. Портшылардың жетекшісі Бен Тиллетт және басқа да радикалды кәсіподақ өкілдері екі негізгі саяси партия – либералдар мен консерваторларды қолдайтын газеттермен бәсекелесу үшін, сондай-ақ ресми Еңбек партиясы мен Кәсіподақтар конгресінен тәуелсіз тұрақты жұмысшы қозғалысының күнделікті газетін шығару үшін қаржы жинауға шабыс тартты (ол 1912 жылдың қазан айында «Daily Citizen» газеті ретінде жарық көрді). Бастапқы ұйымдастыру тобына Тиллетт, LSC-ден Т. Е. Нейлор, социалистік саясаткер Джордж Лансбери, Транспорт жұмысшыларынан Роберт Уильямс, В. Н. Эвер және Фрэнсис Мейнелл кірді. Олар «Daily Herald» компаниясын құрды. Оқырмандар мен жақтастары «Daily Herald League» жергілікті бөлімшелерін құрды, олар газеттің жұмысына қатысып, өз пікірлерін білдіретін.
In December 1910 the printers' union, the London Society of Compositors (LSC), became engaged in an industrial struggle to establish a 48 hour workweek and started a daily strike bulletin called The World. Will Dyson, an Australian artist in London, contributed a cartoon. From 25 January 1911 it was renamed the Daily Herald and was published until the end of the strike in April 1911. At its peak it had daily sales of 25,000. Ben Tillett, the dockers' leader, and other radical trade unionists were inspired to raise funds for a permanent labour movement daily, to compete with the newspapers that championed the two main political parties, the Liberals and Conservatives, but independent of the official Labour Party and the Trades Union Congress, which were planning a daily of their own (launched as the Daily Citizen in October 1912). The initial organising group included Tillett, T. E. Naylor of the LSC, George Lansbury, socialist politician, Robert Williams of the Transport Workers, W. N. Ewer and Francis Meynell. Retaining the strike sheet name they formed a Daily Herald company. Readers and supporters formed local branches of the Daily Herald League, through which they had their say in the running of the paper.
Синдикалистік кезең, 19121913
Бірінші саны 1912 жылғы 15 сәуірде Уильям Х. Сид редакциялаған. Газеттің ерекшелігі – Дайсонның карикатуралары, олар газеттің саяси бағытына үлкен үлес қосты. Газеттің саясаты негізінен синдикалистік болды: ол ереуілшілерді толық қолдады және жұмысшылардың кәсіподақтарда өздігінен ұйымдасуына негізделген социалистік революцияны жақтады. Сонымен қатар, ол суфражистерді және, әсіресе Ирландиядағы, колониялық егемендікке қарсы күресті ынталандырып қолдады. Алғашқы сандары «Титаник» кемесінің апатты жағдайына тоқталды, экипаж мүшелері мен кедей үшінші сынып жолаушыларының көп санына назар салып, жаңа газеттің ерекше көзқарасын көрсетті. Жазушылар құрамында В. П. Райан, Лэнгдон Эверард және Джордж Слокбомбар болды. Әйелдер бетінің редакторы Маргарет Трэверс Саймонс болды, ал Катарина Сусанна Причард осы газетке материалдар жазды. Вэнс Палмердің өлеңдері газеттің бірінші бетінде жарияланды. Г. К. Честертон жиі үн қосты, ал оның інісі Сесил және Хилаир Беллок мерзім-мерзіммен жазды. Сид редакторлық қызметтен алынғаннан кейін, Роуленд Кенни, Энни Кеннидің ағасы; С. Шеридан Джонс; және соңында Чарльз Лапворт осы лауазымды иеленді. 1913 жылғы маусым айында «Daily Herald» компаниясы таратылуға мәжбүр болды. Лансбери мен Лапворт «Лимит» баспа және жариялау компаниясын құрды. (Либералдық көшбасшы Ллойд Джордж «Herald» туралы сұраққа жауап бергенде: «Бұл газет – шек» деді.) Өндіріс шығындарының толық жабылуы Лансберидің бай достарымен кепілдендірілді, ал Фрэнсис Мейнелл олардың өкілі ретінде директорлар кеңесіне қосылды. 1912 жылғы желтоқсаннан 1914 жылғы тамызға дейін негізгі қаржылық қолдаушылардың бірі Х. Д. Харбен болды, ол сондай-ақ «New Statesman» журналын құрушылардың бірі еді. Осы сәттен бастап «Daily Herald» лигасының мүшелері газетке ресми түрде әсер ете алмады. 1913 жылдың соңында Лапвортты қалған екі директор редакторлық қызметтен кетуге шақырды. Лансбери мен газеттің қаржылық демеушілері Лапворт пен басқа авторлардың белгілі бір тұлғаларға, соның ішінде билік өкілдеріне және жұмысшы қозғалысына жасаған шабуылдарына алаңдады. Лапворт Лансберидің сөзін келтірді: «Жағдайға наразылық білдіруге болады, бірақ адамдарға емес». Осы оқиғаның салдары 1913 жылғы желтоқсаннан 1914 жылғы сәуірге дейін «Жаңа дәуір» журналының хаттар беттерінде талқыланды.
The first issue appeared on 15 April 1912, edited by William H. Seed. A key feature was Dyson's cartoons, which made a contribution to the paper's political tone. Its politics were broadly syndicalist: it gave unconditional support to strikers and argued for a socialist revolution based on workers' self organisation in trade unions. It also gave strong support to suffragettes and to anti colonial struggles, especially in Ireland. Early issues dealt with the loss of the RMS Titanic, emphasising the disproportionate loss of life among crew members and poor third class passengers, and demonstrating the distinct perspective of the new paper. Staff writers included W. P. Ryan, Langdon Everard and George Slocombe. The editor of the Women's Page was Margaret Travers Symons, and Katharine Susannah Prichard wrote for it. Vance Palmer's poems were used on the front page. G. K. Chesterton was a frequent contributor. His brother Cecil and Hilaire Belloc were occasional contributors. After Seed was removed as editor, Rowland Kenney, the brother of Annie Kenney; C. Sheridan Jones; and finally Charles Lapworth held the position. In June 1913, the Daily Herald company was forced into liquidation. Lansbury and Lapworth formed a new company, the Limit Printing and Publishing Company. (When the Liberal leader Lloyd George was asked a question about the Herald he declared "That paper is the limit.") The shortfall in production costs was guaranteed by wealthy friends of Lansbury, and Francis Meynell joined the board as their representative. From December 1912 until August 1914 one of the main financial supporters was H. D. Harben, also a founder of the New Statesman. From this point the members of the Daily Herald League had no formal influence on the paper. In late 1913, Lapworth was asked by the other two board members to resign as editor. Lansbury and the paper's financial backers were disturbed by Lapworth and other writers' attacks on individuals, both in the establishment and the labour movement. "Hatred of conditions by all means, but not of persons" was how Lapworth quoted Lansbury. The aftermath was aired in the letter pages of The New Age between December 1913 and April 1914.
Лансберидің "Геральд" газеті, 1914-1922
Жаңа газет қаржылық қиындықтарға тап болды, бірақ Лансбери оны аман сақтауда үнемі көбірек рөл атқарды. Лансбери басшылығымен «Геральд» эклектикалық, бірақ тұрақты түрде белсенді саяси позиция ұстанып, күніне 50 000–150 000 дана сатылымға жетті. Бірақ 1914 жылдың тамызындағы соғыс – немесе одан кейін солшылдар арасындағы соғысты қолдау немесе қарсыласу мәселесіндегі жарылыс – оның қолдаушыларын күрт азайтты. Лансбери және оның әріптестері, соғысқа қарсылықтың ядросы, апталық шығаруға көшуге шешім қабылдады. Газет келесі төрт жыл бойы соғысқа қарсы күресте маңызды рөл атқарды. Ол әскери қызметке шақыруға қарсы қозғалыстың алдында болды, сондай-ақ, 1917 жылғы ақпан және қазан революцияларын қолдады. Ең әйгілі журналистік сенсациялардың бірі – 1917 жылдың қарашасындағы «Ритцте аштықтан қалай өледі» деген мақала, ұлттық қиындықтар кезінде байлардың жосықсыз тұтынуын ашыққа шығарды. Бұл мақала көптеп таратылды және кейбір тарихшылар оның үкіметті міндетті түрде азық-түлік рационированиесін енгізуге итермелегенін айтады. «Геральд» 1919 жылы күнделікті басылымға қайта оралды және 1919–1921 жылдардағы әлеуметтік дүрбелең кезінде Ресейдегі ереуілдерді насихаттау және қарулы араласуға қарсы күресте рөл атқарды. Радикалды толқын басылғаннан кейін «Геральд» қаржылық қиындыққа тап болып, тәуелсіз солшыл газет ретінде жалғастыра алмады. Лансбери 1922 жылы газетті Кәсіподақтар Конгресі мен Лейборист партиясына тапсырды. Газет 1919 жылы Бобби Бер мультфильмдерін жариялай бастады. 1920 жылдың тамызында большевик үкіметінің жетекші мүшесі Лев Каменев, 1921 жылғы наурыздағы ағылшын-совет сауда келісіміне әкелген келіссөздердің бөлігі ретінде Лондонға келген кезде, Ленинге Мәскеуге жіберген телеграммасы британдық барлау қызметімен ұсталды және дешифровкаланды. Телеграммада Каменев «Daily Herald» газетіне 40 000 фунт стерлинг төлегені және жақын арада тағы 10 000 фунт төлейтіні айтылған. «Daily Herald» газетінің тарихи нұсқаларын Британдық газет архивінен цифрлық форматта іздеуге және қарауға болады.
The new paper struggled financially but somehow survived, with Lansbury playing an ever increasing role in keeping it afloat. Under Lansbury, the Herald took an eclectic but relentlessly militant political position and achieved sales of 50,000–150,000 a day. But war in August 1914 – or rather the subsequent split on the left whether to support or oppose the war – radically reduced its constituency. Lansbury and his colleagues, core of the anti war left, decided to go weekly. The paper played a key role in the campaign against the war for the next four years. It was in the forefront of the movement against conscription and supported conscientious objectors; and it welcomed the Russian Revolutions of February and October 1917. There were notable journalistic scoops, most famously its story in November 1917 on "How they starve at the Ritz", an exposé of conspicuous consumption by the rich at a time of national hardship. The story was extensively reprinted in leaflets and some historians believe that it pushed the government into introducing compulsory rationing. The Herald resumed daily publication in 1919, and again played a role propagandising for strikes and against armed intervention in Russia amid the social turmoil of 1919–21. When the radical wave subsided, the Herald found itself broke and unable to continue as an independent left daily. Lansbury handed over the paper to the Trades Union Congress and the Labour Party in 1922. The newspaper had begun to publish the Bobby Bear cartoon strip in 1919. In August 1920 Lev Kamenev, a leading member of the Bolshevik regime visiting London as part of the negotiations which led to the March 1921 Anglo Soviet Trade Agreement, sent a telegram addressed to Lenin in Moscow which was intercepted and deciphered by British intelligence. The telegram stated that Kamenev had paid £40,000.00 to the Daily Herald, and a further payment of £10,000.00 would be made shortly. Historical copies of the Daily Herald are available to search and view in digitised form at the British Newspaper Archive.
Үшінші Daily Herald, 19221929
"Геральд" 1922 жылдан бастап Кәсіподақтар Конгресінің ресми органы болды. Осы кезеңде, жаңа құрылған Еңбек партиясы Хэмильтон Файфты шақырды, ол социализмді қолдаған, Дуглас Коул (әсіресе G. D. H. Коул ретінде танымал) және Эвелин Шарп сияқты беделді журналистерді жұмысқа алды. 1926 жылы жарияланымдарға қатысты даулар туындағандықтан ол қызметтен кетті, содан кейін Фредерик Салусбери бас редактор міндетін атқарушы болып тағайындалды. Файфтың кеткеніне дейін Салусбери "Daily Express" газетінде тілші болып жұмыс істеген, онда ол Доминик Уиндхэм Льюиспен бірге газеттің танымал "Beachcomber" әңгімелер бағанының құрылуына көмектескен. Қызметін атқарған қысқа мерзімінде Салусбери басылым негізінен саудагерлерге бағытталған болса да, орта және жоғарғы топ оқырмандарын тарта бастады. 1923 жылдан 1964 жылға дейін газет "Өнеркәсіптік ерлік орденімен" марапаттады, ол халық арасында "Жұмысшылардың Виктория шарпысы" деп белгілі болды және қарапайым жұмысшылардың көрсеткен ерліктеріне құрмет көрсету үшін табысталды.
The Herald was official organ of the Trade Union Congress from 1922, during which point the fledgling Labour Party brought in Hamilton Fyfe who recruited prestigious journalists such as Douglas Cole (better known as G. D. H. Cole) and Evelyn Sharp who were supportive of socialism. He left in 1926 over disputes regarding what to publish, at which point Frederick Salusbury was appointed acting editor in chief. Previous to Fyfe's resignation, Salusbury had served as a columnist at the Daily Express where he helped create the Express' famous Beachcomber gossip column with Dominic Wyndham Lewis. During his brief time as acting editor, Salusbury began to attract middle and upper class readership, although the publication was primarily marketed to tradesmen. Between 1923 and 1964 the newspaper awarded the Order of Industrial Heroism, popularly known as the "Workers' VC", to honour examples of heroism carried out by ordinary workers.