1968 жылғы Оранжбург қырқыны

Кіріспе

1968 жылы студенттік наразылықтарда атқан оқиға

Орангебург қырғыны – 1968 жылдың 8 ақпанында Орангебург қаласында (Оңтүстік Каролина штаты, АҚШ) Оңтүстік Каролина мемлекеттік колледжінің кампусында болған студенттік наразылықтарды ату оқиғасы. Тоғыз жол патрульдік полицейі мен бір қалалық полицей афроамерикандық студенттерге оқ атып, үш адам қаза тауып, жиырма сегіз адам жарақаттанды. Ату оқиғасы – жергілікті боулинг аллеясындағы нәсілдік сегрегацияға қарсы наразылықтардың нәтижесі болды. Бұл американдық университетте полицейдің наразылық білдірген студенттерді өлтірген алғашқы оқиғасы еді. Атудан екі күн бұрын студент-белсенділер сегрегацияланған All Star Bowling Lane боулинг аллеясында отырып наразылық көрсеткені үшін қамауға алынған. Бірнеше жүз Клафлин және Оңтүстік Каролина мемлекеттік колледжінің (Мемлекеттік колледж) студенттері боулинг аллеясының сыртында жиналып, қамауға алуға наразылық білдірген кезде, полицейлер толғанды тарату үшін дулығаларын қолданды. Студенттер қала орталығында шеру өткізуге рұқсат сұрап, қалалық билікке талаптар тізімін ұсынды. Шеру өткізуге рұқсат берілмеді, бірақ қалалық билік талаптарды қарауға келісті. Орангебургтегі жағдай бірнеше күн бойы шиеленіскен кезде, губернатор Роберт МакНейр қалаға тәртіп сақтау үшін жүздеген Ұлттық гвардияшылар мен жол патрульдік полицейлерін жіберді. 8 ақпан күні кешке екі колледждің де және Уилкинсон орта мектебінің студенттері Мемлекеттік колледж кампусының алдында от жақты. Полиция өртті сөндіруге келгенде, студенттер оларға заттар лақтырды, соның ішінде ағаш қоршаудың бөлігі тиіп, бір полицей жарақат алды. Бірнеше минуттан кейін кемінде тоғыз патрульдік полицей мен бір қалалық полицей студенттерге оқ ашты. Оннан астам қашқан студенттер жарақат алды; Сэм Хаммонд, Генри Смит және Делано Миддлтон кейін Орангебург аймақтық ауруханасында қайтыс болды. Оқиғадан кейін боулинг аллеясы және Орангебургтегі көптеген нәсілдік бөлінген мекемелер біріктірілді. Федералды прокурорлар тоғыз патрульдік полицейді наразылық көтерілісшілерге оқ ату арқылы заңмен қорғалған құқықтарын бұзды деп айыптады, бірақ олар келесі сотта ақталды. Оңтүстік Каролина штаты наразылық білдіргендердің бірі Кливленд Селлерсті бірнеше тәртіпсіздік жасады деп айыптады. Ол қырғыннан екі күн бұрынғы оқиғаларға қатысты айыптаулар бойынша сотталды. Селлерс 1993 жылы толық кешірім алды. 2001 жылы Джим Ходжес қырғын үшін ресми түрде кешірім сұраған алғашқы губернатор болды.

The Orangeburg Massacre was a shooting of student protesters that took place on February 8, 1968, on the campus of South Carolina State College in Orangeburg, South Carolina, United States. Nine Highway Patrolmen and one city police officer opened fire on a crowd of African American students, killing three and injuring twenty eight. The shootings were the culmination of a series of protests against racial segregation at a local bowling alley, marking the first instance of police killing student protestors at an American university. Two days before the shootings, student activists had been arrested for a sit in at the segregated All Star Bowling Lane. When a crowd of several hundred Claflin and South Carolina State College (State College) students gathered outside the bowling alley to protest the arrests, police dispersed the crowd with billy clubs. Students requested permission to hold a march downtown and submitted a list of demands to city officials. The request for a march was denied, but city officials agreed to review the demands. As tensions in Orangeburg mounted over the next few days, Governor Robert McNair ordered hundreds of National Guardsmen and Highway Patrol officers to the city to keep the peace. On the night of February 8, students from both colleges and Wilkinson High School started a bonfire at the front of State College's campus. When police moved to put out the fire, students threw debris at them, including a piece of a wooden banister that injured an officer. Several minutes later, at least nine patrolmen and one city police officer opened fire on the crowd of students. Dozens of fleeing students were wounded; Sam Hammond, Henry Smith, and Delano Middleton were later pronounced dead at the Orangeburg Regional Hospital. In the aftermath of the killings, the bowling alley and most remaining whites only establishments in Orangeburg were desegregated. Federal prosecutors charged nine patrolmen with deprivation of rights under color of law by firing on the demonstrators, but they were acquitted in the subsequent trial. The state of South Carolina charged one of the protestors, Cleveland Sellers, with several riot charges. He was convicted on charges relating to events two days before the massacre. Sellers received a full pardon in 1993. In 2001, Jim Hodges became the first governor to make a formal apology for the massacre.

Өмірбаян

Оңтүстік Каролина мемлекеттік колледжі (Мемлекеттік колледж) 1968–1969 оқу жылына әкімшілік құрамындағы маңызды өзгерістерден кейін кірді. Он жыл бойы студенттер колледж президенті Бреннер Тернерге үнемі наразылық білдіріп келді. Тернер азаматтық құқықтар мәселесінде консервативті көзқарас ұстанды және азаматтық құқықтар қозғалысына студенттердің қатысуына қатысты қатаң позициясы арқасында ақ нәсілді мемлекеттік билікпен жақсы қарым-қатынас орнатқан еді. Алайда, сабақтарды ұзаққа созылған бойкоттап тастау губернатордың араласуына себеп болды, нәтижесінде Тернер 1968 жылдың көктемінде отставкаға кетті. Мемлекеттік колледж уақытша президенттің басқаруына берілді, ол студенттік белсенділікке қатысты көптеген шектеулерді алып тастады, соның ішінде саяси клубтарға кампуста жұмыс істеуге рұқсат берді. Осы клубтардың ең маңыздысы – NAACP бөлімшесі және Black Awareness Coordinating Committee (BACC) болды. NAACP бөлімшесі орташа көзқарас ұстанды және 300-ден астам мүшесі болды. BACC мүшелерінің саны жиырмаға жуық студентті құрады, олар қара нәсілдің мақтанышын қабылдап, қара күшке қызығушылық танытты. Ақ нәсілді қоғам мен қара нәсілді орта тап үшін BACC-тің құрылуы алаңдатушылық тудырды. Олар қара күшті жаңа Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) басшылары Стокли Кармайкл және Х. Рап Браунның радикалдық сөздерімен байланыстырды. Бұл көзқарас қазан айында SNCC ұйымдастырушысы Кливленд Селлерс Орангебургке келген кезде күшейді. Селлерс өзінің автобиографиясында туған штатына оралғанын, себебі «Оңтүстік Каролинадағы кедей қара нәсілділердің проблемаларына назар аудару арқылы қозғалысты дамыта алатынына сендім» деп жазды. Орангебург элитасы Селлерсті сырттан келген арандатушы деп қарады. Мемлекеттік колледжде және оны қоршаған қалада нәсілдік шиеленістің бірнеше себебі болды. Тернердің отставкаға кеткеннен кейін колледж жағдайын жақсарту жолдарын зерттеу үшін тәуелсіз комиссия құрылды, бірақ сенімгерлер кеңесі олардың қорытындыларын әлі ресми түрде қабылдаған жоқ. Оңтүстік Каролинадағы мемлекеттік колледждер мен ақ нәсілді колледждердің арасындағы қаржыландырудағы үлкен айырмашылыққа қарамастан, қаңтар айында губернатор Макнейр мемлекеттік колледждің бюджетін ұлғайту туралы өтінішін қабылдамады. Орангебургте оңтүстіктегі көптеген аймақтардағыдай азаматтық құқықтар реформалары әлі жүзеге асырылмаған еді. Көптеген мекемелер, соның ішінде дәрігерлердің кеңселерi, ойын-сауық орындары және Орангебург аймақтық ауруханасы бөлек болды. Саяси лауазымдар қара нәсілді азаматтар үшін қол жеткілікті болмады, өйткені қала шекаралары қара нәсілді адамдарды қалыптастыру үшін өзгертілді.

The South Carolina State College (State College) entered the 1968–1969 school year having just undergone a major change in administration. For a decade, students had engaged in sporadic protests against college president Brenner Turner. Turner was a conservative on civil rights and had maintained good relations with the white state government by taking a hard line against student participation in the civil rights movement. But when a prolonged boycott of classes provoked an intervention from the governor, Turner eventually resigned in the spring of 1968. State College was placed under an interim president who had lifted many of the restrictions on student activism, including allowing political clubs to operate on campus. The two most important of these were a chapter of the NAACP and the Black Awareness Coordinating Committee (BACC). The NAACP chapter took a moderate stance and had over 300 members. The BACC was much smaller—its membership hovered around twenty students—and represented students who embraced black pride and were interested in black power. To the white community and black middle class, the creation of the BACC was ominous. They associated black power with the radical rhetoric of the new Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC) leaders such as Stokely Carmichael and H. Rap Brown. This view was reinforced when a SNCC organizer, Cleveland Sellers, arrived in Orangeburg in October. In his autobiography, Sellers wrote that he had returned to his home state because "I believed I could develop a movement by focusing attention on the problems of the poor blacks in South Carolina." The Orangeburg elites viewed Sellers as an outside agitator who was there to stir up trouble. There were several ongoing sources of racial tension at State College and in the surrounding city. An independent committee had been set up after Turner's resignation to investigate how conditions at the college could be improved, but the board of trustees had still not formally accepted their findings. Despite a wide disparity in funding between State College and white colleges in South Carolina, in January, Governor McNair announced that he was rejecting State College's request for a budget increase. Orangeburg had not yet seen the same civil rights reforms as most areas in the south. Many institutions remained segregated, including doctors' offices, entertainment venues, and the Orangeburg Regional Hospital. Political offices remained beyond the reach of black citizens, in part because the city boundaries were gerrymandered to exclude blacks.

"Жұлдыздар" боулинг алаңында интеграциялық науқан

1967 жылдың жазы мен күзінде кампусқа жақын орналасқан, тек ақ нәсілділерге арналған "All Star Bowling Lane" боулинг аллеясы студенттік наразылықтардың ортасына айналды. Иесі Гарри К. Флойд студенттердің сегрегацияны жою туралы өтініштерін қайта-қайта қабылдамады. Оның орнына, ол "Ақтар ғана" деген жазуды "Жеке меншік" деген жазумен ауыстырды (мұнда тек "клуб мүшелеріне" кіруге рұқсат етіледі). Қазан айында колледждің NAACP бөлімшесі заңгерді шақырып, заңдық шағымдану жолдарын талқылады. Заңгер бөлінген боулинг аллеяларының заңдық мәртебесінің нақты еместігін түсіндірді, бірақ "All Star" аллеяда асхана болғандықтан, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға сәйкес, оны сегрегациядан бас тартуға міндетті екенін айтты. Ақырында, студент-белсенді Джон Строман Флойдтың клуб мүшелеріне ғана рұқсат беру стратегиясының қара нәсілді клиенттерден бас тарту үшін жасалған әрекет екенін дәлелдеуді шешті. Ол клуб мүшесі емес ақ студентті боулинг ойнауға жіберді. 1968 жылдың 5 ақпанында ақ студент келіп, ешқандай қиындықсыз боулинг ойнай бастады. Біраз уақыттан кейін Строман және қара нәсілді студенттердің тобы келіп, боулинг ойнауға рұқсат сұрады. Қызметкерлер рұқсат бермеген соң, студенттер асханада отыруға тырысты, бірақ оларға да қызмет көрсетуден бас тартты. Қызметкерлер олар тиген нәрсенің бәрін лақтырып тастады. Строман Флойдқа ақ студенттің мүше екенін дәлелдемей-ақ боулинг ойнауына рұқсат етілгенін айтты, бірақ Флойд полицияны шақырды. Қалалық полиция бастығы Роджер Постон келді және аллеяны түнге жабуға бұйырды. Содан кейін полиция бастығы Постон Строманмен кездесіп, ол аллеяға қайта келсе, оны заңсыз кіргені үшін тұтқындайтынын айтты. Строман тұтқындалуды жоспарлап отырғанын және содан кейін сотта саясатқа шағымдануға тырысатынын жауап берді. Строман 40 студентпен бірге сейсенбі күні кешке боулинг аллеясына оралды. Оларды бас полиция бастығы Постон және Оңтүстік Каролинаның құқық қорғау бөлімінің бастығы Дж. П. Стром бастаған 20 офицер қарсы алды. Басшы Постон Строманға сот ісін бастау үшін 40 адам тым көп болуы мүмкін екенін айтты, сондықтан Строман әйелдер мен тұтқындалғысы келмейтін еркектерді кетуді сұрады. Қалған он бес адам қысқа уақытқа отырып, заңсыз кіргені үшін тұтқындалды. Осы уақытқа дейін бәрі жоспарланғандай болды. Бірақ полиция тұтқындалғандарды сыртқа шығарып жатқанда, тағы бір студент полиция қызметкеріне тіл тигізгені үшін тұтқындалды. Бір студент кейін бұл оқиғаның шешімді нүктесі болғанын еске алып, былай деді: "Барлығы жақсы болып тұрғанда, полиция қызметкерлері сырттағы тұраққа шапқыншылықпен кіріп, бір жігітті тұтқындады". Тұтқындалғандарды қала орталығына апарып бара жатқанда, бір студент университетке оралып, кинотеатрдағы көпшілікке қамау туралы хабарлады. Қамаудың жоспарланғанын білмейтін көпшілік боулинг аллеясына келді, тұтқындалғандарға жамандық жасалмайтынына көз жеткізді. Полиция жаңа топтың жиналып жатқанын көргенде, Строман мен оның сыныптастарын босатуды ұсынды, егер олар боулинг аллеясындағы жағдайды реттеуге көмектессе. Бұл бастапқыда жұмыс істеді; Строман және басқалар қайтып келді және тұтқындаулардың алдын ала жоспарланғанын түсіндіре алды. Студенттер университетке оралуға кірісті. Өрт сөндіру машинасы келгенде, халықтың көңіл-күйі өзгерді. Өрт сөндіру шлангісі Орангебургте көпшілікті бақылау үшін қолданылған және қатыгездікпен танымал болды. Басшы Постон бұл туралы білмеді және көмек ретінде жүк машинасын шақырды. Студенттер бұл әрекетті шабуыл деп түсіндіріп, өрт сөндірушілерді қорлай бастады. Полиция өрт сөндіру машинасын студенттерден қорғау үшін аллеядан алыстап кетті. Одан кейін бір студент аллеяның бір терезесін сындырып жіберді. Полиция күдіктіні тұтқындады, бірақ көпшілік оларды кетуден тыйып қалды. Полиция мен студенттер бір-біріне тіл тигізе бастады. Қайсысы бірінші болып қаза тапқаны белгісіз, бірақ полиция студенттерді таяқтармен ұра бастады, ал бір студент офицердің көзіне бір нәрсе бүркіп тастады. Олар бірнеше минут бойы ұрып-соғып жатты. Куәгерлер полиция қызметкерінің бір студентті ұстап алып, ұстап тұрғанын, ал екіншісінің оны таяғымен ұрғанын көргенін айтады. Басқалары "бір жас әйелдің тағы да соққы алмауын жалбарына сұрап, тіпті бір полицейдің таяғын сілтеп тұрғанын" көргенін айтады. Сесил Уильямс екі полиция қызметкерінің қашып бара жатқанда құлап қалған студентті ұрып-соққанын көрді. Сегіз студент және бір офицер ауруханаға жеткізілді. Қалған студенттер университетке қайтып, жолдарында көліктер мен дүкендердің терезелерін сындырды. Associated Press ертесіне күндіз көліктер аударылғанын хабарлады, бірақ студенттер ешқандай көлікті аудармады және 5000 доллардан кем шығын келтірді. Студенттер университетке келгеннен кейін, олар дереу жиналыс өткізді. Селлерс жиналыста болды және оған кеңес сұрағанда, студенттерге кампус алдындағы қиылыстарды дереу басып алып, боулинг аллеясы мәселесі бойынша сауда палатасымен сөйлесуді талап етуді ұсынды. Бұл ұсыныс қабылданбады. Ақырында, студенттер ертесіне наразылық шеру өткізуге рұқсат сұрауға келісті және он талаптың тізімін жасады. Талаптардың ішінде боулинг аллеясын, аурухананы және дәрігерлердің кеңселерiн сегрегациядан бас тарту, сондай-ақ полицияның қатыгездігін тоқтату кірді.

In the summer and fall of 1967, a whites only bowling alley near campus, All Star Bowling Lane, became a focus of student protests. Owner Harry K. Floyd repeatedly refused students' requests to desegregate. Instead, he followed the trend of replacing his "Whites Only" sign with one saying "Privately Owned" (saying that only "club members" would be allowed in). In October, the college's NAACP chapter invited a lawyer to discuss how they could mount a legal challenge. The lawyer explained that while the legal status of segregated bowling alleys was unclear, the fact that All Star had a lunch counter meant that it was required to desegregate under the Civil Rights Act of 1964. Eventually, student activist John Stroman decided to prove that Floyd's club members only strategy was a cover for refusing black patrons by sending in a white student to bowl without a club membership. On Monday, February 5, 1968, the white student arrived and began bowling without a problem. A little while later, Stroman and a group of black students arrived and asked to bowl. When the staff refused to let them, the students tried sitting at the lunch counter and were refused service there as well. The staff threw away anything they touched. Stroman pointed out to Floyd that the white student had been allowed to bowl without ever showing that he was a member, but Floyd just called the police. City Police Chief Roger Poston arrived and ordered the alley closed for the night. Chief Poston then met with Stroman and told him that he would have to arrest him for trespassing if he returned to the bowling alley. Stroman responded that getting arrested was his plan so that he could challenge the policy in court. Stroman and a group of about 40 students returned to the bowling alley on Tuesday evening. They were met by 20 officers led by Chief Poston and South Carolina Law Enforcement Division (SLED) Chief J. P. Strom. Chief Poston told Stroman that 40 was probably more than needed to start the court case, so Stroman asked the women and any men who did not want to be arrested to leave. The fifteen remaining staged a brief sit in and were arrested for trespassing. To this point, everything had proceeded as planned. But as the police were leading the arrestees outside, another student was arrested for cursing at an officer. One student later recalled that this was a turning point, saying "[e]verything was cool until the cops rushed into the crowd of students outside in the parking lot and arrested some cat." As the arrestees were driven downtown, one student returned to campus and shared news of the arrests with a crowd leaving a movie theater. The crowd, without knowing the arrests were planned, arrived at the bowling alley to make sure the arrestees were not being mistreated. When the police saw the new crowd gathering, they offered to release Stroman and his classmates on the condition that they help defuse the situation at the bowling alley. This worked at first; Stroman and the others returned and were able to explain that the arrests were pre planned. Students began to return to campus. The mood of the crowd changed when a fire truck arrived. Fire hoses had been used in Orangeburg as a form of crowd control and had a reputation for brutality. Chief Poston was unaware of this and had called the truck as backup. The students interpreted the move as an act of aggression, and they began to shout insults at the firefighters. The police moved away from the alley to protect the fire truck from the students. A student then broke one of the alley's windows. The police arrested the suspect, but the crowd blocked them from leaving. Police and students began yelling abuse at each other. Although it is not clear which happened first, police began beating students with billy clubs and one student sprayed something in an officer's eyes. The beatings continued for several minutes. Witnesses described seeing an officer grab and restrain a female student while another beat her with his club. Others reported seeing "a young woman begging not to be hit again, even as a policeman swung his club". Cecil Williams recalled seeing two officers beating a female student who fell while fleeing. Eight students and one officer were sent to the hospital. The rest of the students fled back to campus, some smashing the windows of cars and businesses on their way. Although the Associated Press ran a story the following day claiming that cars had been overturned; in fact, the students had not overturned any cars and had caused less than $5000 in damages. As soon as students arrived back on campus, they held an impromptu mass meeting. Sellers was present at the meeting, and, when asked for his advice, suggested that the students immediately occupy the intersections in front of campus and demand to speak to the chamber of commerce about the bowling alley issue. This proposal was rejected. Eventually, the students agreed to ask permission to hold a protest march the following day and drew up a list of ten demands. The demands included desegregating the bowling alley, the hospital, and doctors' offices as well as an end to police brutality.

Керісінше шиеленісу

Келесі бірнеше күн ішінде жағдай күрт шиеленісті. Сәрсенбі күні таңертең студенттік лидерлер шеру өткізу туралы өтінішін ұсынды, бірақ одан бас тартылды. Оның орнына, қала әкімі Э.О. Пандарвис, қалалық менеджер Боб Стивенсон және Орангебургтің бірнеше бизнес лидерлері студенттерді жұмылдыру үшін Штат колледжіне келді. Қала лидерлері студенттердің сұрақтарына дайын болмады және студенттер оқыған талаптарға жауап бере алмады. Сауда палатасының төрағасы біршама келісімге дайын болды және палатаның келесі отырысында талаптарды оқып беруге уәде берді. Студенттердің наразылықтары туралы жергілікті БАҚ-та ешқандай хабарлама болған жоқ: «Таймс» және «Демократ» (Орангебургтің жергілікті газеті) студенттердің талаптар тізімін бірнеше күннен кейін ғана жариялады (қалалық кеңес оларды қабылдамағанын хабарлаған кезде). Оқтар атқаннан кейін бірнеше ай өткен соң жарияланған мақалада «Вашингтон Пост» тілшісі Джим Хогланд бұл БАҚ-тың үнсіздігі студенттердің ашу-ызасын күшейткен болуы мүмкін деп мәлімдеді. Сәрсенбі күні бірнеше зорлық-зомбылық оқиғалары болды. Наразылық жоспарланбағандықтан, ашуланған студенттер бейресми топтарға жиналып, полицияның «біздің қыздарымызды қамшымен ұрғаны» туралы талқылады. Ашулы студенттер АҚШ 601 тас жолында ақ нәсілді жолаушылары бар көліктерге тас және кірпіш лақтырды. Полиция жолдарда кедергілер қойып, қозғалысты тоқтатты. Кампастан екі блок қашықтықта үй иесі үш Клэфлин колледжінің студентін атып жарақаттады, олар оның жеріне заңсыз кіргендерін айтты. Кейінірек сол түні екі ақ нәсілді ер адам кампусқа көлікпен кіріп, студенттерге оқ атқан, содан кейін тас және бөтелкелермен қуылды. Сәрсенбі кешкісінде губернатор Макнейр Ұлттық гвардияны шақыруға шешім қабылдады. Оның басты алаңы, полиция басшыларымен ортақ, «қара күштің жоспары» коммунальдық желілерге шабуыл жасап, қаланы өртеп жіберу туралы негізсіз қауесетке негізделген. Сондықтан Орангебург аймағынан 250 Ұлттық гвардияшы қаланың барлық коммунальдық желілерін қорғауға кірісті, оларға жүздеген тас жол патрульдік қызметкерлері қосылды. Бес сенбі күні Макнейр Орангебургке қосымша 110 Ұлттық гвардияшыны жіберді. Оларға ФБР агенттері, SLED офицерлері және губернатор Макнейрдің өкілдері қосылды. Журналист Джек Шулер осы сыртқы шенеуніктердің келуі «ақ лидерлер, колледждер және афроамерикандық қауымдастық арасындағы кез келген коммуникацияны бұзды» деп мәлімдеді. Шулер Селлерстің сөзін келтіре отырып, штаттық шенеуніктер келгенге дейін келіссөздер баяу болса, кейін тоқтатылғанын айтты.

Tensions escalated rapidly over the next few days. On Wednesday morning, the student leaders submitted their request to hold a march, but were rebuffed. Instead, Mayor E. O. Pandarvis, City Manager Bob Stevenson, and several Orangeburg business leaders came to the State College campus in an attempt to placate the students. City leaders were unprepared for the students' questions and had no response to the demands read off by the students. The head of the chamber of commerce was slightly more conciliatory and offered to read the demands at the chamber's next meeting. There was no local media coverage of the students' grievances: The Times and Democrat (Orangeburg's local newspaper) did not publish the students' list of demands until several days later (when they reported that the city council had rejected them). In a journal article published a few months after the shooting, Washington Post reporter Jim Hoagland argued that this media silence may have contributed to the students' frustration and anger. There were several outbreaks of violence on Wednesday. With no protest planned, frustrated students gathered in informal groups to discuss the police "whipping our girls". Several crowds of angry students threw rocks and bricks at cars driving on U. S. Route 601 that contained white passengers. Police responded by setting up roadblocks to block traffic. Two blocks from campus, a homeowner shot and injured three Claflin College students whom he said had been trespassing. Late that night, two white men drove a car onto campus and shot at students before being chased off with rocks and bottles. On Wednesday evening Governor McNair decided to activate the National Guard. His main concern, shared by the police chiefs, was based on the unfounded rumor that the "plan of the black power people" was to attack utilities and burn down the city. Therefore, 250 Orangeburg area National Guards took up positions protecting utilities across the city, joined by hundreds of highway patrol officers. On Thursday, McNair ordered an additional 110 National Guardsmen to Orangeburg. They were joined by FBI agents, officers from SLED, and Governor McNair's representatives. Journalist Jack Shuler argued that the arrival of these outside officials "disrupted any kind of communication among white leaders, the college campuses, and the African American community". Shuler cites Sellers as saying that while negotiations had been slow before the arrival of state officials, afterwards they broke down.

Атыс

Кешке қарай, 8 ақпан сейсенбі күні, жағдай шиеленісіп, полиция Рассел көшесі мен 601 тас жолының қиылысында (халық арасында "Чарли бақылау бекеті" деп аталған) командалық пункт құрды. Сағат 19:00 шамасында колледж алдында 50-ге жуық студент жиналып, от жағуға кірісті. Полиция оларды тоқтатуға тырысып, "Чарли бақылау бекетіне", сондай-ақ Клэфлин колледжінің қарсысындағы қойма мен жүк терминалына қосымша жол патрульдерін шақырды (суретті қараңыз). Студенттер полицияға сөз тигізе бастады. Қойма мен жүк терминалының жанындағы полиция қызметкерлерінің үстінен 22 калибрлі тапаншадан оқ атылды. Сағат 21:30 шамасында студент Генри Смит бастаған үлкен топ тағы бір рет от жағуға тырысты. Бұл жолы олар жақын маңдағы қараусыз қалған үйден әкелген ағаштарды пайдаланып, сәтті болды. Келесі сағатты Мемлекеттік колледж, Клэфлин және Уилкинсон орта мектебінің 200-ге жуық студенті оттың айналасында көңілді күйде өткізді. Олар журналистерге полиция тарап кеткенше қалатындарын айтты. Мемлекеттік колледждің алдына кем дегенде бес мекеменің 130-дан астам полицейі орналастырылды. Олар SLED басшысы Стромның басшылығында болды және губернатор Макнейрдің студенттерді кампустан шығармау туралы бұйрығын орындады. Стром журналистер арқылы студенттерді кампустың алдынан жылжытуға тырысты, бірақ олар полиция алдымен тарап кетсе ғана келіседіні айтты. Сағат 22:30 шамасында Стром және басқа да жетекші офицерлер өртті сөндіру үшін өрт сөндіру машинасы шақыруға шешім қабылдады. Машина 601 тас жолымен полиция эскортымен баяу жылжыды. Машинаның сол жағында, тас жол мен теміржолдың арасында Ұлттық гвардия орналасқан. Машинаның оң жағында, лейтенант Джесси Спелл басқаратын жол патрульдері Уотсон көшесімен жоғалап келе жатты. Студенттер Лоуман Холлға қарай шегінді, тастар мен бөтелкелер лақтырып жіберді. Өрт тез сөндірілді, бірақ әлі де дымқылдап тұрды. Спеллдің тобы Уотсон көшесінің соңындағы жартасты көтерілмек болғанда, біреу патрульдік полиция офицерлері Дональд Кросби мен Дэвид Шилиге екі ақ бағананы лақтырып жіберді. Кросби қашқан, бірақ Шилиге аузына тиіп, жарақат алды. Басқа патрульдік полиция офицерлері Шилиді атқан деп ойлады және бірнешеуі оған көмекке жүгірді. Шамамен бес минуттан кейін (сағат 22:38 шамасында), көптеген студенттер Шилиді атқан деп ойлаған патрульдік полиция офицерлерінің білмейтінін біліп, жартасқа қарай қайта бастады. Олардың алдындағы 66 патрульдік полиция офицерінің көпшілігі жартастың артына немесе айналасындағы өсімдіктерге жасырынып, студенттерге көрінбеді. Алғашқы студенттер офицерлерге 30 метрдей жақындағанда, кейбір куәгерлер патрульдік полиция офицерінің ескерту ретінде ауаға оқ атқанын естігенін айтты. Басқа куәгерлер кейіннен от ашуға сигнал бергендей, сыбызғы естігенін еске алды. Қай жағдайда болса да, бұл шу студенттерді бұрылып қашуға мәжбүр етті, кейбіреулері қолдарын көтеріп немесе жерге жатып қалды. Содан кейін лейтенант Спелл "қазір!" деп айғайлады; ол және кем дегенде сегіз басқа патрульдік полиция офицері студенттерге оқ ашты. Қалалық полиция офицері Джон Кук та оқ атуға қосылды, ал төрт қосымша патрульдік полиция офицері студенттердің үстінен оқ атты. Оқ ату сегіз секундқа созылды. Патрульдік полиция офицерлерінің көпшілігі Remington Model 870 мылтықтарынан оқ атты, ал бірнешеуі карабин қолданды, ал біреуі тапаншадан оқ атты. Бірнеше оқ атқаннан кейін лейтенант Спелл оқ атуды тоқтатуға бұйрық берді.

By the evening of Thursday, February 8, tensions were high and the police had set up a command post (nicknamed "Checkpoint Charlie") at the intersection of Russell Street and US Highway 601 to monitor the State College campus. Around 7:00 p. m., about 50 State College students gathered at the front of campus to start a bonfire. Police intervened to stop them and called up additional highway patrolmen to Checkpoint Charlie and to a warehouse and freight depot across from Claflin College (see map). Students began to shout insults at the police. A .22 caliber pistol was fired from a dormitory over their heads of the police stationed near the warehouse and freight depot. About 9:30 p. m., a larger group of students led by State College student Henry Smith made a second attempt at building a bonfire. This time they were successful, using wood from a nearby abandoned house. About 200 students from State College, Claflin, and Wilkinson High School spent the next hour gathered around the bonfire in good spirits. They told reporters that they would stay as long as the police did. More than 130 police from at least five agencies were positioned near the front of State College's campus. They were under the overall command of SLED Chief Strom, and under orders from Governor McNair not to let the students leave campus. Through journalist intermediaries, Strom attempted to get the students to move away from the front of campus, a request that they refused unless the police would leave first. At about 10:30 p. m., Strom and the other leading officers decided to call a firetruck to put out the bonfire. When the truck arrived, it advanced slowly up U. S. 601 with a police escort. On the truck's left, between the highway and railroad tracks were the National Guard. On the truck's right, a squad of highway patrol officers under Lieutenant Jesse Spell advanced up Watson Street. The students retreated towards Lowman Hall, throwing rocks and bottles. The fire was quickly extinguished but continued to smolder. As Spell's squad turned to scale the embankment at the end of Watson Street, someone threw two white banister posts at patrolmen Donald Crosby and David Shealy. Crosby ducked, but Shealy was struck in the mouth and injured. The other patrolmen thought that Shealy had been shot, and several rushed to his aid. About five minutes later (around 10:38 p. m.), many of the students began to walk back towards the embankment, unaware that the patrolmen believed Shealy had been shot. Most of the sixty six patrolmen in front of them had taken up positions behind the embankment or in the surrounding vegetation and were invisible to the students. When the first students reached about 100 feet from the officers, some witnesses recalled hearing a patrolman fire a shot into the air, possibly as a warning. Other witnesses would later recall hearing a whistle, as if signalling to fire. In either case, the noise caused the students to turn and run, some holding their hands in the air or dropping to the ground. Lieutenant Spell then shouted "now"; he and at least eight other patrolmen opened fire on the students. City police officer John Cook joined in as well, and four additional patrolmen fired over the students' heads. The shooting lasted eight seconds. Most patrolmen fired from Remington Model 870 shotguns, while a few used carbines and one fired a pistol. After expending several rounds, Lieutenant Spell gave the order to cease fire.

Құрбандар

Полиция атынан 31 адам зардап шекті. Жәбірленушілердің жасы 15-тен 23-ке дейін болды. Олардың арасында Клафлиннен жеті студент, Штат колледжінен он тоғыз және Уилкинсон орта мектебінен үш оқушы бар еді. Тағы екеуі студент емес: Джозеф Хэмптон, жақында Штат колледжін бітірген және Кливленд Селлерс, SNCC қауымдастық ұйымдастырушысы. Көптеген жәбірленушілер қашып бара жатқанда арқасынан немесе жерде жатқанда табандарынан жарақат алды. Ең ауыр емес жарақаттар Боби Бертонға тиген, оның сол қолы қозғалмай қалды, және Эрнест Реймонд Карсон сегіз оқпен жарақаттанды. Жарақат алғандардың үшеуі кейін Оранжбург аймақтық ауруханасында жараларынан қайтыс болды: Сэмюэл Эфес Хаммонд, Делано Герман Миддлтон және Генри Езекиал Смит. Смит пен Хаммонд екеуі де Штат колледжінің студенттері болса, Миддлтон Уилкинсон орта мектебінің соңғы курсында оқыды. Хаммонд арқасынан атылған оқтан қаза тапты. Миддлтон жеті оқтан жарақаттанды: үш оқ қолына, ал біреуі жамбасына, біреуі тізесіне және біреуі жүрегіне тиді. Смит екі жақтан да атылып, бес оқтан жарақат алды. Көптеген куәгерлер полиция қызметкерлері Смитті Селлерс деп жаңылысып, оған оқ атқан деп ойлады. Патрульдік полиция қызметкерлері ешқандай нақты нысанаға бағытталмағанын мәлімдеді.

Тез арада

Жарақат алған студенттер Орангебург облыстық ауруханасының бөлек күту бөлмесіне жеткізілді. Журналистер полиция қызметкерлерінің біреуінің полиция радиосында: "Келіп көргенің жақсы еді, дос, бүгін екеуін ұстадық", - деп мақтанғанын естіді. Келесі бірнеше сағат ішінде полиция тағы бірнеше адамды тұтқындап, ауыр түрде ұрып-соқты. Луиза Келли Кроули студенттерді жарақаттарымен ауруханаға апарып бара жатқанда тұтқындалды және ұрылғаннан кейін түсік тартты. Джон Карсон күту бөлмесіндегі бірнеше офицерге жақындап, неліктен оның кіші інісі Эрнест Реймондты сегіз рет атқандарын білуді талап етті. Патрульдік полицейлер жауап беруден бас тартты, ал Карсон сұрағын қайталағанда, оны тұтқындап, мылтық саптайларымен басына ұрды. Кливленд Селлерс ауруханада емделуді күтіп тұрғанда тұтқындалды; кейіннен ол бүлік шығаруға, өрт сөндіруге қарсы әрекет етуге, кісі өлтіру ниетімен шабуыл жасауға және ұрып-соғуға, мүліктің бұзылуына, үйге заңсыз кіруге және ірі ұрлық жасауға айыпталды. Аурухана қызметкерлерінің кейбіреулері студенттерді қорлап, қадір-қасиетін төмендетті. Оскар Батлер бір қызметкердің "өздері сұрады" дегенін естігенін айтты. Оқ атылғаннан жарты сағат өткен соң студенттер тобы ROTC ғимаратына кіріп, бірнеше оқу мылтығын ұрлап кетті. Мылтықтарда оқ ату механизмі болмады, және мылтықтарды ұрлаған топпен басқа студенттер сөйлескеннен кейін, олар жиырма минут ішінде қайтарылды.

Қоғамның реакциясы және БАҚ-тың жариялауы

Бас бұқаралық ақпарат құралдарының реакциясы көбінесе полиция әрекеттеріне бейжайлық немесе қолдау болды. Азаматтық құқықтар жөніндегі демонстрациялар өткен жазда Детройт пен Ньюарктағы ірі тәртіпсіздіктерден кейін зорлық-зомбылық көрінісі ретінде қабылдана бастады. Журналист, кейін тарихшы болған Дейв Ноланның айтуынша, "көптеген ақтар оларды мүмкіндігінше қатыгездікпен басуды дұрыс деп ойлады". Бұл көзқарас жергілікті жағдай туралы дәл емес хабарлармен күшейді. Associated Press "қатты атыс болды" деп хабарлады және түзету жасамады. Елдің газеттерінде AP агенттігінің "Төрт адам наразылықта қаза тапты", "Трио полицияға оқ атып, қаза тапты" немесе "Үш адам – негрлер, полиция оқ алмастырды" сияқты мақалалары жарияланды. Губернатор Макнейр келесі күні оқиға туралы мәлімдеме жасады. Ол оны "Оңтүстік Каролина тарихындағы ең қайғылы күндердің бірі" деп атады, бірақ атыс кампустан тыс жерде болғанын, полицейлер өзіне оқ аталғаннан кейін әрекет еткенін және атыс "жан мен мүлікті қорғау үшін" қажет болғанын айтты. Ол "қара күшті жақтаушыларын" оқиғаны "қоздырды" деп айыптады және ROTC мылтықтарының ұрлануы жағдайды ушықтырғанын мәлімдеді. Губернатордың кеңсесі Кливленд Селлерсті айыптады. Макнейрдің өкілі журналистерге Селлерс "басты адам" екенін, "көрермендердің арасындағы ең ірі қара нәсілді" екенін және офицер Шилиге қоршауды лақтырған адам екенін айтты. Губернатордың оқиға туралы баяндамасы оқиғадан кейінгі апталарда бас бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен тарады. Орангебургтегі ақ тілшілердің көпшілігі ресми мәлімдемелерді тергеуге, басты куәгерлермен сұхбаттасуға немесе полициядан терең сұрақтар қоюға тырыспады. Washington Post тілшісі Джим Хогландтың айтуынша, олар "оқиғаны көбінесе Holiday Inn-нен жариялады". Мартин Лютер Кинг кіші SLED басшысы J. P. Стромды қырғынға кінәлады және АҚШ Бас прокурорының тергеу жүргізуін сұрады. NAACP атқарушы директоры Рой Уилкинс Кингтің тергеуді талап етуімен келісті. Джон Льюис ақ баспасөзді оқиғаның шынайы мәнін жасыру үшін сөз байласты деп айыптады. SNCC төрағасы Рэп Браун ең радикалды мәлімдеме жасап, қара нәсілділерді өзін-өзі қорғау үшін қару алуға және "ерлердей өлуге" шақырды. Мемлекеттік колледждің "The Collegian" газетінде студенттер баспасөздің дәл емес хабарларын айыптап, сегрегацияға қарсы наразылықтардың неліктен орынды екенін түсіндірді. Қара студенттер ел бойынша демонстрациялар ұйымдастырды. Гринвилл қаласында (Оңтүстік Каролина) қара және ақ студенттер (көбінесе Фурманнан) кісі өлтіруге қарсы бірлесіп наразылық білдірді. Орангебург қырғыны АҚШ университет кампусында полиция студенттерді атып өлтірген алғашқы оқиға болғанына қарамастан, Кент штаты мен Джексон штатындағы полиция атуларына қарағанда бұқаралық ақпарат құралдарында аз жарияланды. Мысалы, "Time" журналының сол апталық санында оқиға туралы ештеңе айтылмады. Дейв Нолан наразылықтардың тақырыбы рөл атқарған болуы мүмкін деп санайды: 1968 жылға қарай ақ жұртшылық сегрегацияға қарсы демонстрацияларды қолдамады, ал Кент және Джексон штаттарындағы студенттер өлтірілген кезде Вьетнам соғысы өте маңызды ұлттық мәселе болды. Басс сондай-ақ Орангебургтің түнде болғаны, яғни видео және фотосуреттердің аз болуы, халықтың реакциясына әсер еткенін айтады. Күшін жоғалтқан Томас Кеннерли назардың жетіспеуін мемлекеттік шенеуніктердің реакциясына байланыстырады. Ол сондай-ақ Орангебург қырғынынан кейін Мартин Лютер Кинг кіші мен Роберт Кеннедидің қазасы туралы еске алды, бұл оқиғалар жаңалықтар ағынында тез арада басып алды. Керісінше, Кент штаты мен Джексон штатындағы оқиғалар бірінен соң бірі болды, бұл құқық қорғау органдары мен университет әкімшіліктерінің кампустағы тәртіпсіздікті қалай басқарғаны туралы мәселені жұртшылықтың назарында ұстады.

The reaction of the mainstream media was mainly indifference or support for the actions of the police. Civil rights demonstrations had come to be seen as violent after major riots in Detroit and Newark the previous summer. According to journalist and later historian Dave Nolan, "most whites seemed to feel that it was justified to put them down as brutally as possible." This predisposition was reinforced by inaccurate reporting on the ground. The Associated Press reported that there had been a "heavy exchange of gunfire" and never issued a correction. Newspapers across the country ran the AP story with headlines such as "Three Die in Riot", "Trio Slain after Opening Fire on Police", or "Three Killed as Negroes, Police Exchange Shots". Governor McNair gave a speech about the massacre the following day. He called it " one of the saddest days in the history of South Carolina", but said that the shootings had taken place off campus, that the officers were reacting to being fired upon, and that the shootings had been necessary "to protect life and property." He accused "black power advocates" of having "sparked" the incident, and mentioned the theft of ROTC rifles as having helped escalate the situation. The Governor's office blamed Cleveland Sellers in particular. McNair's spokesman told reporters that Sellers was "the main man. He's the biggest nigger in the crowd" and said that he was the one who had thrown the banister at Officer Shealy. The Governor's account of events was widely accepted by the mainstream media in the weeks following the event. Most of the white reporters in Orangeburg failed to investigate official claims, interview key witnesses, or ask the police probing questions. According to Washington Post reporter Jim Hoagland, they "covered the story largely from the Holiday Inn." Martin Luther King Jr. blamed the massacre on SLED Chief J. P. Strom, and called for an investigation by the US Attorney General. The NAACP's executive director Roy Wilkins echoed King's call for an investigation. John Lewis accused the white press of conspiring to obscure the true nature of events. SNCC chairman Rap Brown issued the most radical statement, calling for black people to take up arms in self defense and to "die like men". In the State College newspaper The Collegian, students decried the inaccurate reporting in the mainstream press and argued for why the anti segregation protests were justified. Black students staged demonstrations across the country. In Greenville, South Carolina, black and white students (mostly from Furman) protested together against the killings. Despite the fact that the Orangeburg Massacre was the first time police shot and killed students on a United States university campus, they received much less media coverage than the later police shootings at Kent State and Jackson State. For example, the week's issue of Time did not mention the event. Dave Nolan argues that the subject of the protests may have played a role: by 1968, the white public was no longer supportive of demonstrations against segregation, whereas at the time the Kent and Jackson State students were killed, the Vietnam War was a highly charged national issue. Bass also suggests that the fact that Orangeburg happened at night, meaning there were fewer videos or photographs, had an impact on public reactions. Survivor Thomas Kennerly blamed the lack of attention on the reactions of state officials. He also recalled that the Orangeburg Massacre was followed by the assassinations of Martin Luther King Jr. and Robert F. Kennedy, which quickly took over the news cycle. In contrast, Kent State and Jackson State happened in close succession, keeping the issue of how campus unrest was handled by law enforcement and university administrations in the public eye.

Кейінгі наразылық

Оранжбург оқ атылғаннан кейінгі апталарда жоғары керілісте қалды. Екі колледж де жабылып, студенттер үйлеріне қайтарылды. МакНейр Оранжбург қаласына комендант сағаты енгізді. 800 қара нәсілді тұрғын оларды алып кету туралы петиция бергеніне қарамастан, қалада жүздеген Ұлттық гвардия және жол полициясы қалды. NAACP 11 ақпаннан бастап Оранжбургтегі барлық ақтарға тиесілі бизнесті бойкоттауды жариялады. 7 наурызда BACC 200 Оранжбург студентінің Оңтүстік Каролина штатының ғимараты алдында наразылық акциясын ұйымдастырды. Стив Мур басқаратын топ галереядан Оңтүстік Каролина Сенатына петиция оқып беруге тырысты, бірақ олар тоқтатылып, алты студент қамауға алынды. 13 наурызда BACC 1000 студенттен тұратын екінші наразылықты Колумбияға басқарып әкелді, онда олар тәртіпсіздікке қарсы жабдықталған полициямен кездесті. Біраз қарсылықтан кейін МакНейр студенттер делегациясымен кездесуге келісті.

Сот істері

10 ақпанда Әділет министрлігі Гарри Флойдқа қарсы сотқа шағым түсірді (ол қара нәсілді клиенттерге қызмет көрсетуден бас тартуға құқылы екенін мәлімдеді). Министрлік сондай-ақ 1965 жылы интеграцияға уәде бергеніне қарамастан, бөлініп қалған Оранжбург аймақтық ауруханасына қарсы да шағымданып, сотқа берді. 22 ақпанда федералды судья Роберт Мартин All Star Bowling Lane-ге нәсілдік сегрегацияны жоюға бұйрық берді. Джон Строман 26 ақпанда сабақтар қайта басталған күні онда боулинг ойнаған қара нәсілді студенттердің алғашқы тобының бірі болды. Оранжбургтегі көптеген кәсіпорындар осы үлгіні ұстанды және сегрегацияны жойды. Федералды прокурорлар, олардың ішінде лейтенант Спелл бар, наразылық көшбасшысына оқ атқандарын мойындаған тоғыз штаттық патрульдік полицейге қарсы айыптама қойды. Оларға студенттердің азаматтық құқықтарын бұзып, тез арада сот ісін жүргізу тақып тағылды. Бұл кампустағы наразылық акциясы кезінде полиция қызметкерлеріне шамадан тыс күш қолданғаны үшін алғашқы федералдық сот процесі болды. Штаттық патрульдік полицейлердің қорғанысы олардың өміріне қауіп төнді деп сезінгендері және наразылық білдірушілер алдымен полицейлерге оқ атқандары болды. Тоғыз айыпталушының барлығы да ақталды, бірақ 36 куәгер оқ ату алдында наразылық білдірушілерден оқ атылғанын естімегендерін және студенттердің қолында қару болмағанын мәлімдеді. 2007 жылы ФБР азаматтық құқықтар дәуіріндегі қылмыстарды қайта қарау аясында істі қайта ашты, бірақ тоғыз офицердің ақталғанына байланысты айыптаудан бас тартты. 2008 жылы Эммет Тилл атындағы Шешілмеген азаматтық құқықтар қылмысы туралы заң 1970 жылға дейінгі ескі істерді қайта ашуға мүмкіндік берді. 2010 жылдан бастап Смит, Миддлтон және Хаммондтың өлімі Әділет министрлігінің шешілмеген азаматтық құқықтар істерінің тізіміне енгізілді. 1970 жылы Оңтүстік Каролина штаты Кливленд Селлерсті 8 ақпан күні түнгі тәртіпсіздіктерге қатысқандығы үшін айыптады. Алайда, прокуратура Селлерстің сол күні болған оқиғаларға қатысы бар екенін дәлелдей алмағандықтан, судья оны кінәсіз деп таныды. Одан кейін судья қазылар алдында Селлерстің 6 ақпандағы тәртіпсіздікке қатысқан-қатыспағанын қарастыруды сұрады. Қазылар алды оны кінәлі деп тапты және ол айыппұл төлеп, бір жылға бас бостандығынан айырылды. Ол жеті ай түрмеде отырды, жақсы мінез-құлқы үшін мерзімі қысқартылды. 1993 жылы Селлерс Оңтүстік Каролинаның Шартты түрде босату және Кешірім Кеңесінен толық кешірім сұрап, оған рұқсат берілді. The Citadel-де өткен қырғынның 35 жылдығына арналған конференцияда Селлерс сот процесіне және оның маңыздылығына қатысты өз пікірін бөлісті:

On February 10, the Department of Justice filed a suit against Harry Floyd (who insisted that he had a right to refuse business to black patrons). The Department also filed against the Orangeburg Regional Hospital, which remained segregated despite having promised to integrate in 1965. On February 22, federal Judge Robert Martin ordered All Star Bowling Lane to desegregate. John Stroman became one of the first group of black students to bowl there on the day classes resumed, February 26. Most businesses in Orangeburg followed suit and desegregated. Federal prosecutors filed an information against the nine state patrolmen who had admitted to firing on the crowd, including Lt. Spell. They were charged with carrying out summary justice, thereby depriving the students of their civil rights. It was the first federal trial of police officers for using excessive force at a campus protest. The state patrol officers' defense was that they felt they were in danger, and protesters had shot at the officers first. All nine defendants were acquitted, although 36 witnesses stated they did not hear gunfire from the protesters on the campus before the shooting, and no students were found to be carrying guns. In 2007, the FBI reopened the case as part of its re examination of civil rights era crimes, but it declined to bring charges because the nine officers had already been acquitted. In 2008, the Emmett Till Unsolved Civil Rights Crime Act made it possible to reopen cold cases from before 1970, and starting in 2010, the deaths of Smith, Middleton, and Hammond have been on the Department of Justice's list of unsolved civil rights cases. In 1970, the State of South Carolina charged Cleveland Sellers with riot on the night of February 8. However, after the prosecution failed to present sufficient evidence of Seller's involvement in the events that day, the judge directed a verdict of not guilty on that charge. Instead, the judge asked the jury to consider whether Sellers was guilty of riot on February 6. The jury convicted him and he was sentenced to a fine and one year in prison. He served seven months, getting time off for good behavior. In 1993, Sellers applied for and was granted a full pardon from the South Carolina Board of Paroles and Pardons. During a conference at The Citadel on the 35th anniversary of massacre, Sellers shared his perspective on the trial and its significance:

Мұра

Көп ұзамай студенттер мен белсенділер оны "Оранжбург қырғыны" деп атады. Кливленд Селлерстің айтуынша, атау Шарпвилл қырғынын еске түсіру үшін таңдалған. Шарпвиллде Оңтүстік Африка полициясы қарусыз апартеидке қарсы белсенділердің ондаған адамға атыс жасап, өлтірді. Роберт Макнейр бұл атауды ұнатпады, себебі ол атыстың алдын ала жоспарланғанын көрсетеді деп ойлады. Дегенмен, "Оранжбург қырғыны" оқиғадан кейінгі онжылдықтарда біртіндеп қабылданған атауға айналды. Оңтүстік Каролина мемлекеттік колледжі (қазіргі Оңтүстік Каролина мемлекеттік университеті) құрбандарға арналған бірнеше ескерткіштерге ие. Олардың құрметіне қырғын болған жылы ашылған спорт залы Смит–Хаммонд–Миддлтон ескерткіш орталығы деп аталды. 1969 жылы колледж кампустың ортасына құрбандардың есімдері жазылған граниттен ескерткіш орнатты. 2000 жылы университет кампустың кіреберісіне жақын жерде қырғын тарихын түсіндіретін Оңтүстік Каролина тарихи белгісін қойды. 2022 жылы гранит ескерткіштің артына үш қаза болған адамның қола бюстері орнатылды. Еске алу шаралары жыл сайын өткізіледі. 1969 жылдан 1983 жылға дейін олар ШММ ескерткіш орталығында, ал содан бері ескерткіште өткізіледі. 2001 жылы, қаза болғандардың 33 жылдығында, губернатор Джим Ходжес жыл сайынғы еске алу шарасына қатысқан алғашқы губернатор болды. Ол қырғын үшін ресми түрде кешірім сұрады. Сол жылы ауызша тарих жобасы аман қалған сегіз адамнан сұхбат алды. 2003 жылы Оңтүстік Каролина штатының жалпы жиналысына бірлескен қаулы ұсынылып, 1968 жылғы 8 ақпандағы оқиғаларды ресми тергеуді және 8 ақпанды наразылықта қаза тапқан және жарақат алған студенттерді еске алу күні ретінде белгілеу үшін заң шығарушы органның келесі үш сессиясында қайтадан ұсынылды. Алайда, заң шығарушы орган бұл қаулыға ешқашан дауыс бермеді. Оқиға туралы бірнеше медиа туындылары да жасалды. Ол 2008 жылдың сәуірінде 40 жылдығынан кейін шыққан екі фильмнің тақырыбы болды: Бестор Крам мен Джуди Ричардсон түсірген құжаттық фильм "Scarred Justice: The Orangeburg Massacre, 1968" және Дэн Клорес түсірген "Black Magic". 2009 жылы SC State Henderson Players (SC State студенттерінің актерлік труппасы) "Қозғалысқа тұр" атты оқиғалар туралы пьеса қойды. 2019 жылы Клэфлиннің түлегі Сесил Уильямс оқиғалардың алдында және кейін түсірген фотосуреттер жинағын қамтитын азаматтық құқықтар мұражайын ашты. Бұл Оңтүстік Каролинаның алғашқы және 2022 жылдың тамызына дейін жалғыз азаматтық құқық мұражайы.

Soon after the event, students and activists dubbed it the "Orangeburg Massacre". According to Cleveland Sellers, the name was chosen to be reminiscent of the Sharpeville massacre. In Sharpeville, South African police had open fired on and killed dozens of unarmed anti apartheid activists. Robert McNair strongly disliked the name because he thought it suggested the shootings had been pre planned. Nevertheless, "Orangeburg Massacre" gradually became the accepted name in the decades after the event. South Carolina State College (now South Carolina State University) has multiple memorials dedicated to the victims. The gymnasium that opened later in the same year as the massacre was named the Smith–Hammond–Middleton Memorial Center in their honor. The college built a granite monument with the names of the victims at the center of campus in 1969. In 2000, the university erected a South Carolina Historical Marker explaining the history of the massacre near the entrance to campus. In 2022, bronze busts of the three men killed were installed behind the granite memorial. Memorial services are held every year. From 1969 to 1983 they were held at the SHM Memorial Center and since then they have been held at the monument. In 2001, on the 33rd anniversary of the killings, Governor Jim Hodges became the first governor to attend the annual memorial. He issued a formal apology for the massacre. That same year, an oral history project recorded interviews with eight of the survivors. A joint resolution was introduced in the South Carolina state general assembly in 2003 and re introduced in each of the next three sessions of the legislature to establish an official investigation of the events of February 8, 1968, and to establish February 8 as a day of remembrance for the students killed and wounded in the protest. However, the legislature never voted on the resolution. Several works of media have also been produced about the event. It was the subject of two films released after its 40th anniversary in April 2008: Scarred Justice: The Orangeburg Massacre, 1968 by documentary filmmakers Bestor Cram and Judy Richardson; and Black Magic by Dan Klores. In 2009, the SC State Henderson Players (an acting troop of SC State students) put on a play about the events called Take a Stand. In 2019 Cecil J. Williams, a graduate of Claflin, opened a civil rights museum that includes a collection of photographs he took of the days before and after the shooting. It is South Carolina's first—and as of August 2022, only—civil rights museum.