Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
BDSM әрекеттерінде үстемдік рөлін атқаратын әйел
Woman who takes the dominant role in BDSM activities
Доминатрикс (немесе доминатрикстер) – BDSM әрекеттерінде үстемдік рөлін атқаратын әйел. Доминатрикс кез келген жыныстық бағытында болуы мүмкін, бірақ бұл оның бағынышты серіктестерінің жынысын шектемейді. Доминатрикстер көбінесе бағынышты адамдарға физикалық ауырсыну сыйға тартатынымен белгілі, бірақ бұл әрқашан осылай бола бермейді. Кейде эротикалық қорлау, мысалы, сөзбен қорлау немесе ар-ұятты тапсырмалар беру қолданылады. Доминатрикстер басқа да түрдегі құлдықтан да пайдаланады. Көптеген BDSM және басқа да әртүрлі сексуалдық қатынастарда кең таралған үстемдік ету тәжірибелері де жиі кездеседі. Доминатрикс әдетте ақылы маман (про домме) болып табылады, себебі "доминатрикс" термині кәсіби емес BDSM ортасында сирек қолданылады.
A dominatrix (,/d//ɒ//m//ɪ//'//n//eɪ//t//r//ɪ//k//s/ DOMinAYtriks; or dominatrices ,/d//ɒ//m//ɪ//'//n//eɪ//t//r//ɪ//s//iː//z//, /,/d//ɒ//m//ɪ//n//ə//'//t//r//aɪ//s//iː//z/ DOMinAYtrisseez, DOMinəTRYseez), or domme, is a woman who takes the dominant role in BDSM activities. A dominatrix can be of any sexual orientation, but this does not necessarily limit the genders of her submissive partners. Dominatrices are popularly known for inflicting physical pain on their submissive subjects, but this is not done in every case. In some instances erotic humiliation is used, such as verbal humiliation or the assignment of humiliating tasks. Dominatrices also make use of other forms of servitude. Practices of domination common to many BDSM and other various sexual relationships are also prevalent. A dominatrix is typically a paid professional (pro domme) as the term dominatrix is little used within the non professional BDSM scene.
Терминология және этимология
Доминатрикс – латын тіліндегі «доминатордың» әйелдік түрі, яғни билеушінің немесе қожайынның атауы. Алғашқыда бұл термин жыныстық контексттен тыс қолданылған. Ағылшын тілінде оның пайда болуы кем дегенде 1561 жылға дейін жетеді. Қазіргі заманғы мағынада, яғни садомазохизмдегі әйел доминанты ретінде алғаш рет 1961 жылы қолданылған. Брюс Роджердің «Ерекше махаббаттар» атты кітабындағы зерттеулердің бірінде ақы төлеу үшін жаза тағайындаумен айналысатын әйелді сипаттау үшін бұл термин алғаш рет қолданылды. 1968 жылы Майрон Кослоффтың «Доминатрикс» (суреттері Эрик Стэнтонға тиесілі) атты туындысы осы терминнің танымалдылығын арттырды, ал 1976 жылғы «Мерсісіз Доминатрикс» фильмінен кейін ол кеңінен танылды. «Domme» термині, ықтимал, «доминант» сөзінің қысқартылған түрінен (dom) туындаған, француз тіліне бейімделген әйелдік жұрнақ. Доминантты рөлдегі әйелдердің «domme», «dominatrix», «dom» немесе «dominant» терминдерін таңдауы көбінесе жеке талғамдары мен жергілікті BDSM ортасының қағидаларына байланысты. Кейде «үй иесі» немесе «басым үй иесі» деген сөздер де қолданылады. Әйелдердің үстемдігі (female domination немесе femdom деп те аталады) – BDSM қызметі, онда үстем рөлдегі серік әйел болады. Дегенмен, бұл термин бұқаралық ақпарат құралдарында жиі қолданылатындықтан, BDSM қауымдастығының мүшелері оны жиі қолданудан жаңылған, себебі оны үйленген ер адаммен заңсыз қарым-қатынаста болған әйел туралы түсінікпен шатастыруға болады, бұл термин серікті алдаудың жағымсыз бейнесін тудырады. BDSM және полиамория қауымдастықтары арасындағы үлкен өзара байланыс, этикалық мінез-құлыққа басымдық берілетінін ескеретін болсақ, мұндай қарым-қатынасқа қарсылық білдіріледі. «Доминатрикс» термині қолданылмаса да, әдебиеттегі әйелдің үстемдігі мен еркектің бағыныштылығын көрсететін классикалық мысал – австриялық жазушы Леопольд фон Захер-Мазохтың 1870 жылғы «Венера мехтерде» повесі. «Мазохизм» термині кейіннен 1886 жылы Рихард фон Крафт-Эбингтің «Psychopathia Sexualis» атты сот-медициналық зерттеуінде автордың атынан алынған.
Dominatrix is the feminine form of the Latin dominator, a ruler or lord, and was originally used in a non sexual sense. Its use in English dates back to at least 1561. Its earliest recorded use in the prevalent modern sense, as a female dominant in sadomasochism, dates to 1961. It was initially coined to describe a woman who provides punishment for pay as one of the case studies within Bruce Roger's pulp paperback The Bizarre Lovemakers. The term was taken up shortly after by the Myron Kosloff title Dominatrix (with art by Eric Stanton) in 1968, and entered more popular mainstream knowledge following the 1976 film Dominatrix Without Mercy. The term domme is likely a coined pseudo French feminine inflection of the slang dom (short for dominant). The use of domme, dominatrix, dom, or dominant by any woman in a dominant role is chosen mostly by personal preference and the conventions of the local BDSM scene. The term mistress or dominant mistress is sometimes also used. Female dominance (also known as female domination or femdom) is a BDSM activity in which the dominant partner is female. However, while the term mistress is often used in the media, members of the BDSM community often avoid it, as it can be confused with mistress in the sense of a woman who has an illicit relationship with a married man, a term which has the negative implication of cheating on a partner. Since there is a large overlap between the BDSM and polyamory communities, where ethical conduct is a prime concern, any such relationship is a source of disapproval. Although the term dominatrix was not used, the classic example in literature of the female dominant male submissive relationship is portrayed in the 1870 novella Venus in Furs by Austrian writer Leopold von Sacher Masoch. The term masochism was later derived from the author's name by Richard von Krafft Ebing in the latter's 1886 forensic study Psychopathia Sexualis.
Тарих
Доминатрикс тарихы ежелгі Месопотамиядағы Инанна (немесе аккад тілінде белгілі болған Иштар) құдайының рәсімдеріне дейін барып тығады. Ежелгі клинопись мәтіндері, "Инаннаға арналған әндер" деп аталады, оларда күшті, сексуалды әйелдердің үстемдік танытуы және құдайлар мен ер адамдарды бағындыруы бейнеленген. Псевдонимді археолог және BDSM тарихшысы Энн О. Номис, Инаннаның рәсімдерінде культ мүшелерінің киім ауыстыруы, "азап пен ләззатқа толы рәсімдер, бастау және сананың өзгеруі, жазалау, зарлау, ләззат, ақтану және ән салу, қатысушылардың жылау мен қайғыдан шаршауы" сияқты элементтер болғанын атап көрсетеді. 12-шы ғасырдан бастап танымал болған Филис пен Аристотель туралы хикая, ең ұлы философтың ақылын баурап алып, үстемдік еткен күшті әйелдің оқиғасын айтады. Филис Аристотельді жерге тизе бүгуге мәжбүр етеді, содан кейін оның үстіне мініп, қамшымен соғып, сөзбен қорлайды. Кәсіп жезөкшелер үйлеріндегі мамандық ретінде пайда болып, кейін дербес өнерге айналған. 1590 жылдарға дейін эротикалық ортада қамшылау туралы жазбалар бар. Кәсіптің ерекшеліктері эротикалық гравюраларда, мысалы, Британ мұражайының "The Cully Flaug'd" (1674–1702 жж.) суретінде және тыйым салынған кітаптардағы жазалау мектептері мен олардағы іс-әрекеттер туралы мәліметтерде кездеседі. 18-шы ғасырда әйелдер "Бирч тәртіпшілері" өз қызметтерін "Модалы лекциялар" (шамамен 1761) деп аталатын, дәрістер немесе театрлық пьесалар жинағы ретінде жасырылған кітапша арқылы жарнамалаған. Бұл кітапшада 57 әйелдің есімдері тізілген, олардың кейбіреулері актрисалар мен куртизандар болды, олар қайың таяқтарымен жазалау фантазияларын қанағаттандырып, таяқтар мен тоғыз құйрықты қамшылары бар бөлме ұстап, клиенттерінен "лекция" үшін гинея алған. "Доминатрикс гувернанттар" қатарында Чалмерс ханым, Нойо ханым, Хертфорд және Лондон көшелеріндегі марқұм Джонс ханым, Тереза Беркли ханым, Йорк скверіндегі Бесси Бурджесс және Бертон Крессенттегі Пирри ханым болды. Олар ер адамдарды жазалау үшін қамшы, таяқ және қайың қолданған, сондай-ақ Беркли атты арнайы жасалған қамшылау машинасы мен оларды еденнен көтеруге арналған шкильді жүйе пайдаланған. Дене жазасы мен уақытша тоқтатутың тарихи қолданылуы, билік ету ойынымен байланысты, қазіргі заманғы кәсіби доминатристердің тәжірибесімен тығыз байланысты. "Ерекше стиль" (осылай аталған) – былғары костюмдер, тырнақтар, құйрық қамшылары және латекс резеңкесі 20-шы ғасырда пайда болды, бастапқыда коммерциялық фетиш фотосуреттерінде қолданылып, кейін доминатристер қабылдады. 20-шы ғасырдың ортасында доминатристер өте құпия және жасырын түрде жұмыс істеді, бұл оларды тарихи деректерде табуды қиындатты. Лондон, Нью-Йорк, Гаага және Гамбургтегі Гербертштрасседе өздерінің бизнесін жүргізген әйелдердің бірнеше фотосуреттері әлі де сақталған, көбінесе сепия және қара-ақ түсті фотосуреттерде және журналдардан алынған сканерленген көшірмелерде. Олардың арасында Лондоннан Дорин ханым да болды, ол AtomAge атақты Джон Сатклиффпен таныс болды, оның клиенттері арасында Ұлыбританияның жоғары саясаткерлері мен бизнесмендері болды. Нью-Йоркте доминатрикс Энн Лоуренс 1950-ші жылдары құпия байланыстар шеңберінде танымал болды, ал Моник фон Клиф 1960-шы жылдардың басында келді және 1965 жылдың 22 желтоқсанында полиция детективтері оның үйін тінту кезінде ұлттық жаңалықтарға енді. Фон Клиф 1970-ші жылдары Гаагада өзінің "Азаттық үйін" құрды, ол доминатристер үшін әлемдегі маңызды орталықтардың біріне айналды, адвокаттар, елшілер, дипломаттар мен саясаткерлер осы жерге келіп тұрды. Доменика Нихофф Гамбургте доминатрикс ретінде жұмыс істеді және 1970-жылдардан бастап неміс теледидарындағы ток-шоуларда секс-жұмыскерлерінің құқықтары үшін науқан жүргізді. Pandora's Box BDSM студиясының негізін қалаушы және менеджері Мистерс Рейвен 1996 жылы Ник Брумфилдтің "Фетиштер" атты деректі фильмінде көрсетілді.
The history of the dominatrix is argued to date back to rituals of the Goddess Inanna (or Ishtar as she was known in Akkadian), in ancient Mesopotamia. Ancient cuneiform texts consisting of "Hymns to Inanna" have been cited as examples of the archetype of powerful, sexual female displaying dominating behaviors and forcing gods and men into submission to her. The pseudonymous archaeologist and BDSM historian Anne O. Nomis notes that Inanna's rituals included cross dressing of cult personnel, and rituals "imbued with pain and ecstasy, bringing about initiation and journeys of altered consciousness; punishment, moaning, ecstasy, lament and song, participants exhausting themselves with weeping and grief." The fictional tale of Phyllis and Aristotle, which became popular and gained numerous versions from the 12th century onwards, tells the story of a dominant woman who seduced and dominated the male intellect of the greatest philosopher. In the story, Phyllis forces Aristotle to kneel on the ground so that she rides on his back while whipping and verbally humiliating him. The profession appears to have originated as a specialization within brothels, before becoming its own unique craft. As far back as the 1590s, flagellation within an erotic setting is recorded. The profession features in erotic prints of the era, such as the British Museum mezzotint "The Cully Flaug'd" (c. 1674–1702), and in accounts of forbidden books which record the flogging schools and the activities practised. Within the 18th century, female "Birch Disciplinarians" advertised their services in a book masked as a collection of lectures or theatrical plays, entitled "Fashionable Lectures" (c. 1761). This included the names of 57 women, some actresses and courtesans, who catered to birch discipline fantasies, keeping a room with rods and cat o' nine tails, and charging their clients a Guinea for a "lecture". Amongst the well known "dominatrix governesses" were Mrs Chalmers, Mrs Noyeau, the late Mrs Jones of Hertford Street and London Street, the late Mrs Theresa Berkley, Bessy Burgess of York Square and Mrs Pyree of Burton Crescent. She is recorded to have used implements such as whips, canes and birches, to chastise and punish her male clients, as well as the Berkley Horse, a specially designed flogging machine, and a pulley suspension system for lifting them off the floor. Such historical use of corporal punishment and suspension, in a setting of domination roleplay, connects very closely to the practices of modern day professional dominatrices. The "bizarre style" (as it came to be called) of leather catsuits, claws, tail whips, and latex rubber only came about in the 20th century, initially within commercial fetish photography, and taken up by dominatrices. Within the mid 20th century, dominatrices operated in a very discreet and underground manner, which has made them difficult to trace within the historical record. A few photographs still exist of the women who ran their domination businesses in London, New York, The Hague and Hamburg's Herbertstraße, predominantly in sepia and black and white photographs, and scans from magazine articles, copied and re copied. Amongst these were Miss Doreen of London who was acquainted with John Sutcliffe of AtomAge fame, whose clients reportedly included Britain's top politicians and businessmen. In New York, the dominatrix Anne Laurence was known within the underground circle of acquaintances during the 1950s, with Monique Von Cleef arriving in the early 1960s, and hitting national headlines when her home was raided by police detectives on 22 December 1965. Von Cleef went on to set up her "House of Pain" in The Hague in the 1970s, which became one of the world capitals for dominatrices, reportedly with visiting lawyers, ambassadors, diplomats and politicians. Domenica Niehoff worked as a dominatrix in Hamburg and appeared on talk shows on German television from the 1970s onwards, campaigning for sex workers' rights. Mistress Raven, founder and manager of Pandora's Box, one of New York's best known BDSM studios, was featured in Nick Broomfield's 1996 documentary film Fetishes.
Кәсіби доминанттар
Доминатрикс термині көбінесе мойынсұнғышпен BDSM ойынына қатысу үшін ақы алатын кәсіби үстемдік танытатын әйелді (немесе "pro domme") сипаттау үшін қолданылады. Кәсіби доминатрикстер, олармен сезімтал және эротикалық қарым-қатынасқа қарамастан, жезөкше емес. Кездесу немесе ролик ойыны "сессия" деп аталады және көбінесе арнайы жабдықтармен жабдықталған арнайы кәсіби ойын кеңістігінде өткізіледі, ол "dungeon" деп аталады. Сессиялар хат немесе телефон арқылы, ал қазіргі заманғы технологиялық байланыс кезінде электрондық пошта, онлайн чат немесе OnlyFans сияқты платформалар арқылы қашықтан өткізілуі мүмкін. Көбінесе, бірақ барлығы емес, кәсіби әйел доминатрикстердің клиенттері ер адамдар. Сонымен қатар, ерлер арасында да кәсіби доминанттар бар, олар негізінен гей ерлер нарығына қызмет көрсетеді. Әйелдер билігін жүзеге асыратын әйелдер әдетте өздерін "доминатрикс", "ханым", "лейді", "мадам", "херрин" (неміс тілінде "ханым") немесе "құдайша" деген терминдермен атап, мәртебелейді. Неміс доминатрикстері туралы зерттеуде Эндрю Уилсон доминатрикстердің таңдайтын аттарының мақсаты – сынып, әйелдік және құпиялылық өздерінің өзіндік бейнесінің негізгі элементтері болып табылатын атмосфераны құру және сақтау екенін айтты. Кейбір кәсіби доминатрикстер клиенттеріне ең төменгі жас шегін қояды. Клиенттердің сұранысы бойынша құлдық, ұрып-соғу, құйрық пен жұмыртқаны қинау сияқты ойыншықтарды ойнауға немесе капот, газ маскасы және несеп жолының зондтарын пайдалану арқылы медициналық ойыншықтарды ойнауға болады. Сондай-ақ, еркек жынысына қатысты сөздік масқаралау, мысалы, кішкентай мүшені масқаралау да таралған. Кейбір кәсіби доминатрикстер жыныстық қатынасқа қатысады, мысалы, бетіне отыру, қолмен қолды соғу немесе феллация жасау, бірақ басқалары бұны мақұлдамайды. Басқа да BDSM әрекеттеріне денеге табынудың түрлі түрлері кіреді, мысалы, аяққа табыну, есекке табыну, көкірекке табыну және қынапқа табыну; келекелеу және бас тарту; дене жазалау, соның ішінде көкірекке азаптау, таяқпен соғу, қамшымен соғу; оргазмнан бас тарту; сондай-ақ бет соғу, шашты тарту, жыныс мүшелеріне ыстық балауызды тамшылау, түкіру, алтын жауын, "мәжбүрлі" пәктілік, құйрық пен жұмыртқаны қинау және қынапқа азаптау. Доминатрикстің өзінің мамандығын эскорттан өзгеше санауы және байлау мен шатастыруды немесе "құмарлы аяқтауды" жасамауы әдеттегі нәрсе. Канадалық доминатрикс Терри Джин Бедфорд, Канаданың жезөкшелікке қатысты заңдарын күшін жою туралы арыз берген үш әйелдің бірі болған, көпшілікке екі терминді жиі түсінбеушілік пен араластырудан кейін, БАҚ-қа өзінің доминатрикс ретінде емес, жезөкше ретінде жұмыс істеуін ажыратуға тырысты. Осы айтылғандай, қазір кәсіби доминатрикс – секс-қызметкер екендігі жалпыға танымал және сеанс кезінде жүргізілетін көптеген әрекеттер қатысушылар үшін бірдей жыныстық деп түсіндірілуі мүмкін. Доминатрикстер әртүрлі ортадан шыққанмен, олардың көпшілігі жақсы білімді екені дәлелденді. 2012 жылы жарияланған АҚШ-тағы доминатрикстер туралы зерттеулер зерттеуге алынған үлгілердің 39% -ы қандай да бір жоғары оқу орнын бітіргенін көрсетті. 1985 жылғы зерттеулер көрсеткендей, BDSM субмәдениетінің қатысушыларының шамамен 30 пайызы әйелдер. 1994 жылғы есепте BDSM субмәдениетке қатысқан әйелдердің төрттен бірі кәсіби түрде қатысқан. 1995 жылы Интернет-дискуссиялық топтардағы хабарламаларды зерттеу барысында гетеросексуал әйелдер хаттарының 11% -ы басым бастамашы рөлін артық көретінін білдірді, ал гетеросексуал ерлер хаттарының 71% -ы. Кәсіби доминатрикстерді өз қызметтерін онлайн және эротикалық қызметтер жарнамалайтын баспа басылымдарында, мысалы әйелдердің үстемдігіне маманданған байланыс журналдары мен фетиш журналдарында жарнамалай отырып көруге болады. Кәсіби үстемдік қызметтерін белсенді ұсынатын әйелдердің нақты саны белгісіз. Кәсіби доминатрикстердің көпшілігі Нью-Йорк, Лос-Анджелес және Лондон сияқты ірі мегаполистерде жұмыс істейді, Лос-Анджелесте доминатрикс ретінде 200-ге жуық әйел жұмыс істейді. Кәсіби доминатрикстер клиенттерінің фетиштері мен қалауларына психологиялық түсінігімен, сондай-ақ жапондық шибари, бас қайшы және басқа да құлдық, аспа, азаптау ролл ойыны және дене жазасы сияқты күрделі BDSM практикаларын орындаудың техникалық қабілетімен мақтана алады. Әлеуметтік тұрғыдан алғанда, Даниэль Линдеманн "тазалық режимін" атап өтті, онда көптеген продюсерлер өздерінің арнайы білімдерін және кәсіби дағдыларын баса көрсетіп, табысқа жетудің экономикалық критерийлерінен алшақтайды, бұл авангард суретшілеріне ұқсас. Кейбір доминатрикстер қаржылық үстемдік танытады, немесе финдом, субмиссивтің доминатрикске оның нұсқауымен ақша немесе сыйлықтар жіберу арқылы қоздырылатын фетиш. Кейбір жағдайларда доминатрикс субмиссивтің қаржысына бақылау алады немесе "қорқыту" сценарийі ойнатылады. Көптеген жағдайларда доминатрикс пен субмиссив жеке кездеспейді. Әрекеттесулер әдетте Интернет арқылы жүзеге асырылады, сонымен қатар осындай қызметтер жарнамаланады. Финдом бастапқыда дәстүрлі доминатрикстің ұсынатын нишалық қызмет болған, бірақ ол тәжірибесі аз онлайн тәжірибешілердің арасында танымал болды. Доминатрикс ретінде танысатын, бірақ ақылы қызметтерді ұсынбайтын әйелдерді ажырату үшін кәсіби емес доминанттар кейде "өмір салты" доминатриксі немесе ханым деп аталады. BDSM-ді білдіретін "өмір салты" термині кейде BDSM қауымдастығында дау тудырады және кейбір доминатрикстер бұл терминді ұнатпауы мүмкін. Кейбір кәсіби доминатрикстер де "өмір салты" доминатрикстері болып табылады, яғни клиенттермен ақылы сессияларға қоса, ақысыз ойын сессияларына қатысады немесе өздерінің жеке өмірінде және қарым-қатынастарында билік алмасуын қосады. Дегенмен, бұл термин жеке қарым-қатынастарында үстемдік танытатын әйелдерге қатысты қолданылуы азайды және "кәсіби" мағынасын көбірек алды. Натали Люган өзінің 2023 жылғы "BDSM қарым-қатынастарындағы әйелдердің үстемдігіне психодинамикалық көзқарас" кітабында бұл қатаң ажыратуды жасанды деп сипаттайды.
The term dominatrix is mostly used to describe a female professional dominant (or "pro domme") who is paid to engage in BDSM play with a submissive. Professional dominatrices are not prostitutes, despite the sensual and erotic interactions they have. An appointment or roleplay is referred to as a "session", and is often conducted in a dedicated professional play space which has been set up with specialist equipment, known as a "dungeon". Sessions may also be conducted remotely by letter or telephone, or in the contemporary era of technological connectivity by email, online chat or platforms such as OnlyFans. Most, but not all, clients of female professional dominants are men. Male professional dominants also exist, catering predominantly to the gay male market. Women who engage in female domination typically promote and title themselves under the terms "dominatrix", "mistress", "lady", "madame", "herrin" (German for "mistress") or "goddess". In a study of German dominatrices, Andrew Wilson said that the trend for dominatrices choosing names aimed at creating and maintaining an atmosphere in which class, femininity and mystery are key elements of their self constructed identity. Some professional dominatrices set minimum age limits for their clients. Popular requests from clients are for dungeon play including bondage, spanking and cock and ball torture, or for medical play using hoods, gas masks and urethral sounding. Verbal erotic humiliation, such as small penis humiliation, is also popular. There are some professional dominatrices that engage in sexual contact activities such as facesitting, handjobs or fellatio but others disapprove of this. Other BDSM activities can include various forms of body worship, such as foot worship, ass worship, breast worship and pussy worship; tease and denial; corporal punishment including breast torture, caning, whipping; orgasm denial; and as well as face slapping, hair pulling, dripping hot wax on the genitals, spitting, golden showers, "forced" chastity, cock and ball torture, and pussy torture. It is not unusual for a dominatrix to consider her profession different from that of an escort and not perform tie and tease or "happy endings". Typically professional dominatrices do not have sexual intercourse with their clients, do not become naked with their clients The Canadian dominatrix Terri Jean Bedford, who was one of three women who initiated an application in the Ontario Superior Court seeking invalidation of Canada's laws regarding brothels, sought to differentiate for clarity her occupation as a dominatrix rather than a prostitute to the media, due to frequent misunderstanding and conflation by the public of the two terms. That being said, it is now generally accepted that a professional dominatrix is a sex worker, and many of the acts conducted during a session may be interpreted as equally sexual to the participants. While dominatrices come from many different backgrounds, it has been shown that a considerable number are well educated. Research into US dominatrices published in 2012 indicated that 39% of the sample studied had received some sort of graduate training. A 1985 study suggested that about 30 percent of participants in BDSM subculture were female. A 1994 report indicated that around a quarter of the women who took part in BDSM subculture did so professionally. In a 1995 study of Internet discussion group messages, the preference for the dominant initiator role was expressed by 11% of messages by heterosexual women, compared to 71% of messages by heterosexual men. Professional dominatrices can be seen advertising their services online and in print publications which carry erotic services advertising, such as contact magazines and fetish magazines that specialise in female domination. The precise number of women actively offering professional domination services is unknown. Most professional dominatrices practice in large metropolitan cities such as New York, Los Angeles, and London, with as many as 200 women working as dominatrices in Los Angeles. Professional dominatrices may take pride or differentiation in their psychological insight into their clients' fetishes and desires, as well as their technical ability to perform complex BDSM practices, such as Japanese shibari, head scissoring, and other forms of bondage, suspension, torture roleplay, and corporal punishment, and other such practices which require a high degree of knowledge and competency to safely oversee. From a sociological point of view, Danielle Lindemann has stated the "embattled purity regime" in which many pro dommes emphasise their specialist knowledge and professional skills, while distancing themselves from economic criteria for success, in a way which is comparable to avant garde artists. Some dominatrices practice financial domination, or findom, a fetish in which a submissive is aroused by sending money or gifts to a dominatrix at her instruction. In some cases the dominatrix is given control of the submissive's finances or a "blackmail" scenario is acted out. In the majority of cases the dominatrix and the submissive do not physically meet. The interactions are typically performed using the Internet, which is also where such services are advertised. Findom was originally a niche service that a traditional dominatrix would offer, but it has become popular with less experienced online practitioners. To differentiate women who identify as a dominatrix but do not offer paid services, non professional dominants are occasionally referred to as a "lifestyle" dominatrix or Mistress. The term "lifestyle" to signify BDSM is occasionally a contention topic in the BDSM community and that some dominatrices may dislike the term. Some professional dominatrices are also "lifestyle" dominatrices—i. e., in addition to paid sessions with submissive clients they engage in unpaid recreational sessions or may incorporate power exchange within their own private lives and relationships. However, the term has fallen out of general usage with respect to women who are dominant in their private relationships, and has taken on more and more the connotation of "professional". Nathalie Lugand in her 2023 book "A Psychodynamic Approach to Female Domination in BDSM Relationships" describes this strict separation as artificial.
Белгілі доминанттар
Кэтрин Роб Грилл – лайфстайл доминатрикс. 1930 жылдың 24 қыркүйегінде Парижде дүниеге келген ол Францияның ең танымал лайфстайл доминанты атанды. Ол сонымен қатар жазушы және актриса, жаңа роман пионері әрі садист Ален Роб Гриллдің жесірі. Қазір ол 51 жастағы оңтүстікафрикалық әйел, Беверли Шарпентьермен бірге тұрады, ол оның мойынсұнушы серігі. Ол осыншалықты танымал доминатрикс болса да, өзінің "ғисып-салтанаттары" үшін ешқашан ақы алған емес. Ол былай деді: "Егер біреу төлесе, онда ол жауапкершілікті өз мойнына алады. Мен еркін болуым керек. Бұл жұмысты тек өзімнің ләззатым үшін істеп жатқанымды барлық қатысушы білуі қажет". "Кэтрин – менің құпия бағым", – дейді Шарпентьер. "Мен өзімді оған толығымен, жан-тәніммен бердім. Ол қалағанын, қалаған уақытында, біз екеуміздің немесе біреуіміздің қатысуымен, өзінің ләззатына қарай жасайды, ал оның ләззаты – менің ләззатым". ХХ ғасырда доминатрикс имиджін дамытуға костюм дизайнері және фотограф Чарльз Гюйетт, баспагер және кинорежиссер Ирвинг Клау, фетиш журналдары үшін сурет салған Эрик Стэнтон және Джин Билбрю сияқты бірқатар суретшілер үлкен үлес қосты. Доминатрикспен байланысты киімдердің бірі – мысық костюмі. Қара былғары әйелдер костюмі 1950 жылдары AtomAge журналы және оның фетиш сәнгері Джон Сатклиффпен байланысы арқылы фетиш мәдениетіне енді. Ол кең таралған мәдениетте 1960 жылдардағы "Азаушылар" сияқты танымал телебағдарламалардағы мысық костюмдерін, комикстердегі мысық әйел сияқты супер қаһармандар киген кезде пайда болды. Бұл костюм әйелдің "көкке тіккендей" қимыл-қозғалыс жасауға және әрекет етуге қабілетті тәуелсіздігін көрсетеді, толық қозғалыс еркіндігін береді. Сонымен қатар, бір бөліктен тұратын мысық костюмі әйел денесінің сексуалды бейнесін күшейтеді, денеге визуалды қол жеткізуді қамтамасыз етеді, бірақ физикалық жақындасуға кедергі келтіреді. "Көруге болады, бірақ тиісуге болмайды" деген хабарлама БДСМ практикасының "құмарлық пен теріске шығару" деп аталатын бөлігіне негізделген. Тағы бір кең таралған бейне – доминатрикс былғарыдан немесе жылтыр ПВХ-тан жасалған биік сапожкалармен кигендегі көрінісі, олар ұзақ уақыт бойы фетишистік мәртебеге ие және кейде "құмарлық сапожкалары" деп аталады, сонымен қатар өте биік шпилькалармен толықтырылады. Балық аулаушы шұлық, тігілген шұлық, шұлық және белдіктер (көтерілгіштер) доминатрикс имиджін және киімін көрсету үшін, аяқтардың пішіні мен ұзындығын эротикалық мәнде баса көрсету үшін қолданылады. Тағы бір танымал доминатрикс киімі – былғары корсеттер. Қолғаптар, мейлі ұзын опералық қолғаптар болсын, мейлі саусақтары жоқ қолғаптар болсын, әйел рөлін баса көрсету үшін қосымша аксессуар ретінде жиі қолданылады. Кейде мойынға тағылатын корсеттер де киіледі. Доминатрикстер көбінесе фетиш сән материалдарынан жасалған киімдерді таңдайды. Мысалы, ПВХ киім, латекс киім және былғары субмәдениетінен алынған киімдер. Кейбір жағдайларда доминатрикс киімінің элементтері, мысалы, былғары ботинкалар мен сәукеле, нацистік стильден алынған, әсіресе қара SS офицерінің формасы, кеңінен қабылданған және біркелкілік фетишіне қанағаттандыру үшін жерасты гейлер мен BDSM өмір салты топтарымен фетишизделген. Доминатрикс жиі күшті, доминантты дене тілін қолданады, ол жануарлар әлеміндегі доминантты ұстаныммен салыстыруға болады. Ол қолға алған заттар оның доминант рөлін көрсетеді, мысалы, билеуші, қамшы немесе 20 ғасырдың басындағы Бруно Зактің суреттеріндегідей егінді. Доминатрикс кейіпкерінің тағы бір жиі бейнеленетін ерекшелігі – темекі шегу, темекі немесе марихуана өнімдері. Темекі шегу бүкіл әлемде тез төмендеп келе жатқанда, оны BDSM әдебиеттері мен БАҚ-та бейнелеу артып келеді, өйткені темекі шегудің жағымсыз бейнесі доминатрикспен байланысты "жаман қыз" стереотипін нығайтады. Кәсіби доминатрикстер өз киімдерін рөлмен байланысты әдеттегі бейнелерден алуы немесе оны өздерінің жеке стилін жасау үшін бейімдеуі мүмкін. Кәдімгі күтулерді қанағаттандыру және тәуелсіз өзін-өзі білдіруге ұмтылыс арасындағы қайшылықтар болуы мүмкін. Қазіргі кездегі кейбір доминатриксер әйелдердің әртүрлі архетиптерін қолданады, соның ішінде құдай, әйел супер қаһарман, femme fatale, жәбірленуші әйел, император, патшайым, тәрбиеші және КГБ құпия агенты.
Catherine Robbe Grillet is a lifestyle dominatrix. Born in Paris on September 24, 1930, she then became France's most famous lifestyle dominatrix. She is also a writer and actress, the widow of nouveau roman pioneer and sadist Alain Robbe Grillet. She currently lives with Beverly Charpentier, a 51 year old South African woman who is her submissive companion. Although being such a famous dominatrix, she has never accepted payment for her "ceremonies". She's quoted as saying "If someone pays, then they are in charge. I need to remain free. It is important that everyone involved knows that I do it solely for my pleasure." "Catherine is my secret garden," Charpentier says. "I have given myself to her, body and soul. She does whatever she wants, whenever she wants, with either or both, according to her pleasure—and her pleasure is also my pleasure." During the twentieth century, dominatrix imagery was developed by the work of a number of artists including the costume designer and photographer Charles Guyette, the publisher and film director Irving Klaw, and the illustrators Eric Stanton and Gene Bilbrew who drew for the fetish magazine Exotique. One of the garments associated with the dominatrix is the catsuit. The black leather female catsuit entered dominant fetish culture in the 1950s with the AtomAge magazine and its connections to fetish fashion designer John Sutcliffe. Its appearance in mainstream culture began when catsuits were worn by strong female protagonists in popular 1960s TV programs like The Avengers and by comic super heroines such as Catwoman. The catsuit represented the independence of a woman capable of "kick ass" moves and action, giving complete freedom of movement. At the same time, the one piece catsuit accentuated and exaggerated the sexualized female form, providing visual access to a woman's body, while simultaneously obstructing physical penetrative access. "You can look but you can't touch" is the message, which plays upon the BDSM practice known as "tease and denial". Another common image is that of a dominatrix wearing thigh high boots in leather or shiny PVC, which have long held a fetishistic status and are sometimes called kinky boots, along with very high stiletto heels. Fishnet stockings, seamed hosiery, stockings and garter belts (suspenders) are also used in the representation and attire of dominatrices, to emphasize the form and length of the legs with erotic connotation. Tight leather corsets are another popular dominatrix garment. Gloves, whether long opera gloves or fingerless gloves, are often a further accessory to emphasize the feminine role. Neck corsets are also sometimes worn. Dominatrices frequently wear clothing made from fetish fashion materials. Examples include PVC clothing, latex clothing and garments drawn from the leather subculture. In some cases elements of dominatrix attire, such as leather boots and peaked cap, are drawn from Nazi chic, particularly the black SS officer's uniform which has been widely adopted and fetishized by underground gay and BDSM lifestyle groups to satisfy a uniform fetish. A dominatrix often uses strong, dominant body language which is comparable to dominant posturing in the animal world. The props she brandishes signify her role as dominatrix, such as a flogger, whip or riding crop as illustrated in the artwork of Bruno Zach in the early 20th century. Another often depicted characteristic of the dominatrix character is of smoking, either of tobacco cigarettes or cannabis products. While smoking tobacco has been in rapid decline worldwide, depiction of it in BDSM literature and media is increasing, as the negative image of smoking reinforces the "bad girl" stereotype associated with a dominatrix. Practicing professional dominatrices may draw their attire from the conventional imagery associated with the role, or adapt it to create their own individual style. There is a potential conflict between meeting conventional expectations and a desire for dominant independent self expression. Some contemporary dominatrices draw upon an eclectic range of strong female archetypes, including the goddess, the female superheroine, the femme fatale, the priestess, the empress, the queen, the governess and the KGB secret agent.
Әдебиетте
Доминанта кейіпкерімен байланысты тақырыптар әдебиетте 10-шы ғасырдан бері кездеседі. Canoness Hroswitha өзінің "Мария" қолжазбасында басты кейіпкер үшін Dominatrix сөзін қолданады. Ол өзіне ғашық еркектерге тым жоғары тұрған, қол жеткізе алмайтын әйел ретінде бейнеленеді. "Қол жеткізе алмайтын әйел" тақырыбы ортағасырлық әдебиетте де жиі қолданылған, бірақ ол доминантадан өзгеше. Орта ғасырлардағы қол жеткізе алмайтын әйелді қоршаған тақырыптар әлеуметтік топтар мен құрылым мәселелеріне қатысты, ал рыцарлық ер мен әйел арасындағы қарым-қатынастың маңызды бөлігі болды. Орта ғасырларда бұл үрдіске кейбір ерекшеліктер де болды. Сервантестің "Дон Кихот" (1605) романында Селадонды Галатея тұтқынға алады. Селадон шағымданады: "Менің әйелім Галатея мені тым қысқа байлап ұстайды". Роберт Херриктің 1648 жылы жарық көрген "Гесперидалар" атты өлеңдер жинағында "Махаббатқа гимн", "Түс" және "Махаббатқа" атты үш әсерлі өлең бар, олар еркектердің билікке, шектеуге, тәртіпке құштарлығын көрсетеді. Джеймс Джойстің "Улисс" романында Леопольд Блум кейіпкері әйелге мойынсұну және одан қамшы жеу туралы көптеген қиялдарға беріледі. Көптеген көрермендер бірінші маусымдағы доминанта бейнесін ұнатуға аспады, көбінесе оны "шын емес" деп айтты. Дегенмен, олар екінші маусымның сценарийінде көмектесу үшін және қателерді түзету үшін 15 жыл бойы доминант ретінде жұмыс істеген кеңесшіні жалдады. "Exit to Eden" – бұл сол аттас роман негізінде түсірілген, доминантаға негізделген сюжеті бар фильм.
Themes associated with the dominatrix character have appeared in literature since the 10th century. Canoness Hroswitha, in her manuscript Maria, uses the word Dominatrix for the main character. She is portrayed as an unattainable woman who is too good for any of the men who are in love with her. The theme of "the unattainable woman" has been used thoroughly in medieval literature as well, although it differs from a dominatrix. Medieval themes surrounding the unattainable woman concerned issues of social classes and structure, with chivalry being a prime part of a relationship between a man and woman. There are some exceptions to this trend during medieval times. In Cervantes’ Don Quixote (1605), Celadon is imprisoned by Galatea. Celadon complains that his "mistress . Galatea keeps me on such a short leash". In Robert Herrick's Hesperides, a book of poems published in 1648, there were three revealing poems An Hymne to Love, The Dream, and To Love which showcase masculine longing for domination, restraint, discipline. In Ulysses by James Joyce, the character Leopold Bloom has many fantasies of submission to a lady and to receive whippings by her. Many viewers have not liked the depictions of a dominatrix in the first season, often citing it as "inaccurate". However, they hired a consultant who worked as dominatrix for 15 years to assist them in the script for the second season and fix the inaccuracies. Exit to Eden is a film based on a novel of the same name with a dominatrix based plot.