Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық қайырымдаш (1841–1894)
American philanthropist (1841–1894)
Абигейл Гиффорд Роджерс (20 қаңтар 1841 – 21 мамыр 1894) – американдық бизнес магнаты Генри Хатлстон Роджерстің (1840–1909) бірінші әйелі. Эбби мен Генри бала кезінде Фэрхейвен, Массачусетс қаласында бірге өсіп, мектепте оқыды. Бұл қала киіз дайындау өнеркәсібімен танымал, шағын жағалаудағы балық аулау порты. Олар 1862 жылы үйленді және отбасылық өмірін жаңа ашылған Пенсильвания штатының батыс мұнай кендеріндегі бір бөлмелі шатырда бастады. Олар көп жыл бойы қарапайым өмір сүргенімен, 1875 жылға қарай Генри Роджерс мұнай өнеркәсібінде өркендеп, Джон Д. Рокфеллердің Standard Oil Trust компаниясының маңызды тұлғаларының біріне айналды. Ол мыс, болат, кен өндіру және теміржолдар сияқты түрлі салаларға көп инвестиция жасады. Виргиния теміржолы оның өміріндегі соңғы үлкен жетістігі деп есептеледі. Роджерс 100 миллион доллардан астам байлық жинап, АҚШ-тың ең бай адамдарының біріне айналды. Эбби мен Генри Роджерс жомарт болды және туған қалалары Фэрхейвенге көптеген қоғамдық жұмыстар жасады, соның ішінде Эбби 1894 жылы қайтыс болғанға дейін қала әкімшілігі ғимаратын сыйға тартты. Роджерс сондай-ақ Марк Твен, Хелен Келлер және Букер Т. Вашингтон сияқты көрнекті тұлғаларға қаржылық көмек көрсетті. Эбби мен Генри Роджерстің алты баласы болды, олардың төртеуі ересек жасқа жетті. Ол 1894 жылғы 21 мамырда Нью-Йорк қаласында жасалған операциядан кейін күрт қайтыс болды. Оның өлімінен кейін Генри Роджерс одан да көп жұмысына берілді, ол одан 15 жыл артық өмір сүрді. 1909 жылы қайтыс болғаннан кейін ол Фэрхейвендегі Риверсайд зиратына жерленді.
Abigail Gifford Rogers (January 20, 1841 – May 21, 1894) was the first wife of Henry Huttleston Rogers (1840–1909), an American business magnate. As children, Abbie and Henry grew up and went to school together in Fairhaven, Massachusetts, a small coastal fishing town with a whaling heritage. They were married in 1862, and started their family life together in a one room shack in the newly discovered western Pennsylvania oil fields. Although he and Abbie lived frugally for many years, by 1875, Henry Rogers had risen in the petroleum industry to become one of the key men in John D. Rockefeller’s Standard Oil Trust. He invested heavily in various industries, including copper, steel, mining, and railways. The Virginian Railway is widely considered his final life's achievement. Rogers amassed a great fortune, estimated at over $100 million, and became one of the wealthiest men in the United States. Abbie and Henry Rogers were generous, providing many public works for their hometown of Fairhaven, including the Town Hall which Abbie donated in 1894 shortly before her death. Rogers also financially assisted such notables as Mark Twain, Helen Keller, and Booker T. Washington. Abbie and Henry Rogers had six children, four of whom survived to adulthood. She died suddenly on May 21, 1894, following an operation in New York City. After her death, Henry Rogers is said to have immersed himself even more in his work during the 15 years he outlived her. When he died in 1909, he was interred with her at Riverside Cemetery in Fairhaven.
Балалық шағы Фэрхейвенде, Массачусетс штатында
Абигейл Палмер Гиффорд – капитан Пелег У. Гиффорд пен оның әйелі Амелия Л. Хаммондтың кіші қызы. Эббидің әкесі кит аулау кемесінің капитаны болған және Америка Азамат соғысы кезінде Чарльстон портын блокадалаған, суға батырылған кемелерден құралған "Ұлы тас флоты" құрамына қатысқан. Капитан Гиффорд өте табысты кеме капитаны ретіндегі мансабы туралы әңгімелеуді ұнатқан. Гиффордтардың үйі 1835 жылы салынған, Фэрхейвендегі 36 Грин-стритте орналасқан (қазіргі 115 Грин-стрит). Эбби өскен сайын, шағын жағалау қаласындағы мектептес және көршілерінің бірі – оның болашақ күйеуі, "Хен" лақап атымен танылған жас Генри Хатлстон Роджерс болды. Эбби мен Генри екеуі де 1620 жылы "Мейфлауэр" кемесімен Плимут колониясына келген колонистердің ұрпақтары еді. 1862 жылы Эбби Палмер Гиффорд балалық шағынан бергі сүйіктісі Генри Роджерске үйленді. Ол онымен бірге мұнай өндіріс аймақтарына оралды, онда олар Оил-Крик бойындағы бір бөлмелі шатырда тұрды, ал оның жас күйеуі мен Эллис "Вамсутта" мұнай зауытында жұмыс істеді. 1874 жылдан кейін Роджерс отбасы Нью-Йорк қаласында тұруын жалғастырды, бірақ Фэрхейвенде демалысқа шығарды, онда олар үшін үлкен сарай салынды.
Abigail Palmer Gifford was the younger daughter of Captain Peleg W. Gifford and his wife, Amelia L. Hammond. Abbie's father had been a whaling ship captain and participated in the "Great Stone Fleet" of scuttled ships that blockaded Charleston Harbor during the American Civil War. It is said that Captain Gifford loved to discuss his career as a very successful ship master. The Giffords' home, built in 1835, was located at 36 Green Street in Fairhaven, (now numbered 115 Green Street). As Abbie grew up, one of her schoolmates and neighbors in the small coastal town was young Henry Huttleston Rogers, nicknamed "Hen", her future husband. Both Abbie and Henry were descendants of colonists who had arrived at the Plymouth Colony on the Mayflower in 1620. There, in 1862, Abbie Palmer Gifford married young Henry Rogers, her childhood sweetheart. She returned with him to the oil fields where they lived in a one room shack along Oil Creek, where her young husband and Ellis worked the Wamsutta Oil Refinery. After 1874, the Rogers family continued to live in New York City, but vacationed at Fairhaven, where a large mansion was erected for them.
Отбасы және балалар
Эбби бес баланың анасы еді, төрт қыз және бір ұл. Тағы бір ұлы туған кезде қайтыс болды. Олардың үлкен қызы, Энн Энгл Роджерс, 1865 жылы Пенсильванияда дүниеге келді. Отбасы 1866 жылы Нью-Йоркке көшті. Қыздары Кара Лиланд Роджерс 1867 жылы Фэрхейвенде, Милисент 1873 жылы, ал одан кейін Мэри (кейін Май деп аталған) 1875 жылы дүниеге келді. Ұлдары Генри Хатлстон Роджерс кіші 1879 жылы дүниеге келді және оны Гарри деп атады. Ересек болғаннан кейін, әкесі қайтыс болған соң, ол полковник Генри Хатлстон Роджерс деп танылды, бұл орта атының алғашқы жазылуына оралуымен байланысты болды. Полковник атағы сол кездегідей, құрметті атақ еді. Жергілікті тарихшылар Генри Хатлстон Роджерс пен Эбби Гиффорд Роджерстің балалары Фэрхейвенде жай ғана демалысқа келгендер емес екенін айтады. Олардың тамыры осы қауымдастықта терең жатыр. Олар әже-шешелерімен және туысқандарымен уақыт өткізіп, ескі кит аулау қаласының дәстүрлерін жақсы білді.
Abbie was the mother of five children, four girls and a boy. Another little son had died at birth. Their eldest daughter, Anne Engle Rogers, was born in 1865 in Pennsylvania. The family moved to New York in 1866. Daughter Cara Leland Rogers was born in Fairhaven in 1867, Millicent was born in 1873, followed by Mary (who became known as Mai) in 1875. Their son, Henry Huttleston Rogers Jr., was born in 1879, and came to be known as Harry. In adulthood, after the death of his father, he became known as Colonel Henry Huddleston Rogers, apparently returning to an earlier spelling of his middle name. The title of Colonel was apparently honorific, not uncommon in those times. Local historians recall that the children of Henry Huttleston Rogers and Abbie Gifford Rogers were far more than vacationers in Fairhaven. Their roots were deep in the community. They spent time with grandparents and family friends, and became knowledgeable about the traditions of the old whaling town.
Энн Энгл Роджерс Бенджамин
Анна Бостон қаласының белгілі баспагері және коллекционері Уильям Эвартс Бенджаминге үйленді. Олардың Беатрис Бенджамин Картрайт және Генри Роджерс Бенджамин есімді екі баласы болды.
Anne married William Evarts Benjamin, a prominent Boston publisher and collector. They had 2 children, Beatrice Benjamin Cartwright and Henry Rogers Benjamin.
Қара Лиланд Роджерс Брутон, леди Фэрхейвен
1890 жылы Кара Лиланд Роджерс Нью-Йорктік Брэдфорд Феррис Даффқа тұрмысқа шықты. Олардың некесі бір жылдан кейін, 1891 жылы аяқталды, оның жаңа күйеуі жиырма төрт жасында Роджерстің Фэрхейвендегі үйінде өкпе ауруынан қайтыс болып, Караны жиырма үш жасында жесір қалдырды. 1890-жылдары Караның әкесі Фэрхейвен қауымы үшін канализация және су жүйесі жобасын қарастыра бастады. Сарапшылармен кеңескен соң, ол Англиядағы "Шон кәріз жүйесі" деп аталатын кәріз жоспарын қабылдауды шешті. Жобаны басқару үшін Шон компаниясының басшылары жас ағылшын инженері Урбан Ханлон Броутонды қалаға жіберді, ол процедураны түсіндіріп, жұмыстың өтуін бақылауға тиіс болды. Осы уақытта Кара Дафф жас ағылшынмен танысты. 1895 жылға қарай кәріз жұмысы аяқталуға жақын келді, содан кейін Кара Роджерс Дафф пен Урбан Броутон үйленуге келісті. Кара 1895 жылдың соңында Урбан Броутонның әйелі атанды. Олар Рождество күні Атлант мұхиты арқылы Еуропаға той жасауға сапар шекті. Броутондардың тұңғыш баласы, ұл, 1896 жылы Фэрхейвенде дүниеге келді және оған Урбан Хатлстон Броутон деп ат қойылды. Екінші ұлы 1900 жылы дүниеге келді, оның аты Генри Роджерс Броутон болды. Урбан Броутон Англияда туғанымен, Америкада жиырма бес жылдан астам уақыт өткізді, оның көп бөлігі Чикаго, Иллинойс штатында болды. Урбан Броутон 1901 жылы Юта Біріккен Кен Компаниясының президенті болды және Amalgamated Copper компаниясының сату агенті United Metals Selling Co. компаниясының директоры және басқарушысы болып тағайындалды. Ол сондай-ақ Фэрхейвендегі Atlas Tack компаниясының, Санта-Рика Кен Компаниясының және Монтанадағы Butte Coalition Mining компаниясының директоры болды. 1909 жылы оның әкесі (Генри Х. Роджерс ағасы) кенеттен қайтыс болғаннан кейін Урбан Броутон Виргиния Теміржол Компаниясының президенті болды. 1912 жылы Урбан, Кара және олардың екі ұлы Хатлстон Броутон мен Генри Броутон Англияға көшіп кетті. Олар Лондонның Мейфэр ауданында тұрды. Урбан Парламент депутаты болды. Ол бұл жаңа мансабынан ләззат алды және премьер-министр Бонар Лоумен жақын дос болды. Қара отбасының және үй шаруашылығының мәселелеріне көңіл бөлді. Олардың жас ұлдары көп ұзамай толыққанды британдық азаматтарға айналды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Урбан мен Кара екеуі де соғысқа белсенді қатысты. Урбан ағылшын үкіметіне көптеген қызметтер көрсетті. Ол Американың жақсы ниетіне үндеу жасау мақсатында "Соғыстағы Британ Империясы" атты күшті брошюра жариялады. Қара да өзінің қабылдаған елінің игілігі үшін бар күшін жұмсады, соғысқа қатысты көптеген шараларды демеушілік етті. Ол Бетнал-Грин әскери госпиталінің жағдайына қызығушылық танытты. Ол Браудокс, Байфлиттегі отбасылық үйінде жараланған сарбаздар үшін мерекелер ұйымдастырды. 1920-жылдары Броутондар Фэрхейвенге бірнеше рет сапар шекті. 1926 жылы Қара революциялық соғыс оқиғасы болған Форт-Фениксті сатып алып, оны Массачусетс штатының Фэрхейвен қаласына сыйға тартты. Бүгінде ол саябақ. Урбан Броутон 1929 жылы 72 жасында қайтыс болды. Осы жылдың басында оның есімінен патша Джордж V-нің жұртына көтерілуі күтіліп тұрған. 1929 жылдың 2 мамырында патша "Кара Лиланд Броутон, Урбан Ханлон Броутонның жесірі, енді күйеуі тірі қалған және Барон Фэрхейвен атағы мен құрметіне ие болғандай стиль мен атаққа ие болуы мүмкін" деп жариялады. Ұлы Хатлстон әкесінің барондық атағына ие болды және бірінші Фэрхейвен бароны, ал Қара – бірінші Фэрхейвен ледисі атанды.
In 1890, Cara Leland Rogers married Bradford Ferris Duff of New York. Their marriage was to end a year later, in 1891, when her new husband, aged twenty four, died of a lung ailment at the Rogers' Fairhaven residence, making Cara a widow at twenty three. In the 1890s, Cara's father had begun to consider a sewer and water project for the Fairhaven community. After much consultation with experts, he had chosen to adopt a sewerage plan developed in England known as the "Shone Sewer System". To manage the project, a young English engineer, Urban Hanlon Broughton, was sent to town by the Shone executives to explain procedure and direct the actual work. During his stay, Cara Duff had become acquainted with the young Englishman. By 1895, the sewer work was well on the way to completion, and Cara Rogers Duff and Urban Broughton had decided to be married. Cara became Mrs. Urban Broughton in late 1895. Departing on Christmas Day, they sailed across the Atlantic Ocean on a honeymoon trip to Europe. The Broughtons' first child, a son, was born in Fairhaven in 1896, and was named Urban Huttleston Broughton. A second son was born in 1900, and was called Henry Rogers Broughton. Although Urban Broughton was by birth an English subject, he spent more than twenty five years in America, many of them in Chicago, Illinois. Urban Broughton became president of Utah Consolidated Mining Co. in 1901, and was chosen a director and a manager of the United Metals Selling Co., the selling agency for Amalgamated Copper. He was also a director of the Atlas Tack Co. in Fairhaven, the Santa Rica Mining Co., and the Butte Coalition Mining Co. in Montana. After the sudden death of his father in law (Henry H. Rogers Sr.) in 1909, Urban Broughton became president of The Virginian Railway Company. In 1912, Urban, Cara, and their two sons, Huttleston Broughton, and Henry Broughton, moved to England. They took up residence in Mayfair, London. Urban became a member of Parliament (MP). He found pleasure in this new career, becoming a close personal friend of Prime Minister Bonar Law. Cara devoted herself to family matters and other domestic duties. Their young sons soon became thoroughly oriented British subjects. During World War I, both Urban and Cara were very active in the war effort. Urban served the English government in many ways. He published a strong brochure designed to appeal to the good will of America entitled "The British Empire at War". Cara offered all her efforts to the good of her adopted country as well, sponsoring many types of war work. She was deeply interested in the well being of Bethnal Green Military Hospital. She gave hospitable parties for wounded soldiers at the family home in Broadoaks, Byfleet. During the 1920s, the Broughtons visited Fairhaven several times. In 1926, Cara purchased the revolutionary war site of Fort Phoenix and donated it to the city of Fairhaven, Massachusetts. Today, it is a park. Urban Broughton died in 1929, at the age of 72. Earlier in the same year, his name had been pending for elevation to the peerage by King George V. On May 2, 1929, the King proclaimed " Cara Leland Broughton, widow of Urban Hanlon Broughton, may henceforth enjoy the same style and title as if her husband had survived and received the title and dignity of Baron Fairhaven". The eldest son, Huttleston, was elevated to his father's barony, and became the first Baron Fairhaven, and Cara, the first Lady Fairhaven.
Мэри Хатлстон Роджерс Коу
Мэри Хатлстон Роджерс, "Май" деп аталатын, 1875 жылы Фэрхейвенде туған кіші қызы. Май жекеменшік семинариялық мектептерде білім алған, француз тілін еркін меңгерген, фортепианода ойнаған, өнер мен декоративтік өнерге қызығушылық танытқан. Бұрынғы некесі сәтсіз аяқталғаннан кейін (оның әкесі және отбасы досы Марк Твен оның алғашқы күйеуін "scalawag" деп атады), 1900 жылдың 4 маусымында ол 30 жастағы сақтандыру компаниясының менеджері Уильям Робертсон Коеге үйленді. Коу оны Атлантика океанын кесіп өту кезінде танысты. 1900-1910 жылдар аралығында олар төрт балаға ие болды: Уильям Роджерс Ко (1901–1971), Роберт Дуглас Ко (1902–1985), Генри Хатлстон Роджерс Ко (1907–1966) және Натали Май Ко Виттети (1910–1987). 1910 жылға қарай Коу сақтандыру брокері Johnson & Higgins компаниясының президенті болды және 1912 жылы алғашқы сапарында суға батқан RMS Titanic кемесінің қабырғасын сақтандыруға қатысты. 1916 жылға қарай Коу Johnson & Higgins компаниясының Директорлар кеңесінің төрағасы болды және ол 1943 жылға дейін осы лауазымда қалды. Коу 1910 жылдан бастап 1955 жылы қайтыс болғанға дейін Виргиния теміржол компаниясының директорлар кеңесінде болды және екінші дүниежүзілік соғыс кезінде компанияны қысқа мерзімге басқарды. Ол сондай-ақ Loup Creek Colliery және Вайоминг жер компаниясының директоры болды. Май мен оның күйеуі Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Алтын жағалауда салынған Planting Fields атты үлкен мүлікті иеленді. Олар үйді "Coe Hall" деп атады. Май мен оның күйеуі бау-бақша өнеріне ортақ құмарлық танытты. Ұзаққа созылған аурудан кейін Май 1924 жылы қайтыс болды және жақын жерге жерленді. 1949 жылы Коу олардың мүлігін Planting Fields Arboretum State Historic Park мемлекеттік тарихи паркіне сыйға берді.
Mary Huttleston Rogers, known as "Mai", was the youngest daughter, born in 1875 in Fairhaven. Mai was educated at private seminary schools, spoke fluent French, played the piano, and was interested in art and decoration. After an earlier marriage which was unsuccessful (her father and family friend Mark Twain labeled her first husband a "scalawag"), on June 4, 1900, she married William Robertson Coe, a 30 year old insurance company manager. Coe had met her during a transatlantic crossing. Between 1900 and 1910, the couple had four children: William Rogers Coe (1901–1971), Robert Douglas Coe (1902–1985), Henry Huttleston Rogers Coe (1907–1966), and Natalie Mai Coe Vitetti (1910–1987). By 1910, Coe had become president of insurance broker Johnson & Higgins, and he was involved in insuring the hull of the RMS Titanic which sank on its maiden voyage in 1912. Coe rose to become Chairman of the Board of Johnson and Higgins by 1916, a position he held until 1943. Coe was on the Board of Directors of The Virginian Railway Company from 1910 until his death in 1955, and headed the company for a brief period during World War II. He was also a director of Loup Creek Colliery and the Wyoming Land Company. Mai and her husband had a large estate, Planting Fields, built on the Gold Coast of Long Island, New York. They named the manor house "Coe Hall". Mai and her husband shared a love of horticulture. Following an extended illness, Mai died in 1924, and was interred nearby. In 1949, their estate was donated by Coe to become Planting Fields Arboretum State Historic Park.
1894: Жаңа қала әкімдігі және қайғылы оқиға
1894 жылы Фэрхейвен Роджерс отбасынан жаңа қалалық үйді сыйлық ретінде алды. Эбби оны анасының естелігіне арнады. Эбби Роджерс туралы келесі мәтін Фэрхейвен, Массачусетс штатындағы Миллисент кітапханасынан алынған. "Алты баланың анасы Роджерс ханым тыныш мінезді, қайта шегінген адам болған, зор байлықпен байланысты әшекейлеуден мүлдем алыс болған. Заманауи фотосуреттер оның ұялшақтығы мен нәзік сымбатын көрсетеді, ол Фэрхейвенге шын сүйіспеншілікпен қараған және бала кезінің қарапайым тіршілігін сағынған. Сондықтан ол Фэрхейвеннің әдемі жаңа "Қалалық үйінің" құрылысына демеушілік етуге қуанды, 1894 жылдың 22-23 ақпанында қалалық үйді ашуға арналған салтанатты шараларға қатысып, жаңа ғимараттың ашылуын мерекелеген тамаша бағыштау кешінде құрметпен қарсы алды. Алайда, осы қуанышты мерекеге келгендерге үш айдан кейін, 1894 жылдың мамыр айында, осы мейірімді әйел Нью-Йорк қаласында өмірін сақтап қалу үшін жасалған операциядан кейін қайтыс болады деген хабар жетпеді."
In 1894, Fairhaven received the gift of a new Town Hall from the Rogers Family. Abbie dedicated it to the memory of her mother. The following text about Abbie Rogers is from the Millicent Library, Fairhaven Massachusetts. "Mother of six children, Mrs. Rogers is represented as having been of a quiet and retiring disposition, completely devoid of the ostentation often associated with great wealth. Contemporary photographs attest to a shy and gentle charm of feature, and she is known to have cherished a deep affection for Fairhaven and a nostalgia for the simple ways of her childhood. "She was, therefore, delighted to become the donor of Fairhaven's beautiful new 'Town House,' and on February 22nd and 23d, 1894, she attended dedication exercises and received graciously at the splendid Dedication Ball, in the first gala functions marking the opening of the new building. "It was not given those attending these happy festivities to know that but three months later in May, 1894, this gentle woman was to die in New York City after an operation performed to save her life."
Өлім
Эбби Палмер Гиффорд Роджерс 1894 жылдың 21 мамырында Нью-Йорк қаласында 53 жасында күтпеген жерден қайтыс болды. Ол ісік алып тастау операциясынан өтіп жатқан еді. Оның жесірі Генри Роджерс аға кейіннен қайта үйленді, бірақ екінші әйелінен балалары болмады. Ол 1909 жылдың 19 мамырында қайтыс болғаннан кейін 15 жылға жетпей екі күн өмір сүрді, және Фэрхейвен қаласындағы Риверсайд зиратында оның қасына жерленді.
Abbie Palmer Gifford Rogers died unexpectedly on May 21, 1894, age 53 in New York City. She had been undergoing an operation to remove a tumor. Her widower, Henry Rogers Sr., eventually remarried, but had no children with his second wife. Outliving her two days short of 15 years, after his death on May 19, 1909, he was interred beside her in Fairhaven's Riverside Cemetery.