Тарих

Алғашқы алып шнауцерлер 17 ғасырда Германияның Бавария және Вюртемберг аймақтарында пайда болды. Бұл алғашқы алып шнауцерлер неміс пиншерлерінің қатал жүнді түрі болып саналды, ал олардың жүні қатал неміс қыстарында және зиянды жәндіктердің шағуынан қорғауға көмектеседі деп есептелді. 20 ғасырдың басында алып шнауцерлер Бавариядағы зауыттарда, сыра зауыттарында, қасапханаларда және мал базарларында күзетші ит ретінде қолданылды. Тұқым танымал болған кезде. 1962 жылы Америка Кеннел клубында 23 жаңа алып шнауцер тіркелді; 1974 жылы бұл көрсеткіш 386-ға жетті; 1984 жылы 800-ден асты, ал 1987 жылы шамамен 1000 жануарды құрады. Қазіргі заманда алып шнауцерлер полиция иті ретінде қолданылады; оларға бағынуға, иттің ептілігіне, мал бағуға, іздеу-құтқару операцияларына және Schutzhund-қа оқыту жүргізіледі; сондай-ақ, сұлулық конкурстарында көрсетіледі. Көптеген еуропалық шнауцер клубтарында сұлулық конкурстарына емес, тұқымның жұмысқа қабілетіне басымдық беріледі. Алып шнауцерлердің дене пішіні шаршы тәрізді, олардың селекциясына байланысты, алып шнауцерлер жат адамдарға күдікпен қарап, өте аумақты болуы мүмкін.

Денсаулық

Ұлыбританияда 2024 жылы жүргізілген зерттеуде осы тұқымның өмір сүру ұзақтығы 12,1 жылды құрады, ал таза тұқымды итттер үшін бұл көрсеткіш орташа есеппен 12,7 жыл, ал будандастырылған итттер үшін – 12 жыл. Гигант шнауцерлерге үнемі күтім қажет. Егер оларды көрмеге шығарса, олардың жүнін әр екі-төрт апта сайын қырқу керек. Кейбір итттер сульфаниламидтер мен алтынға сезімтал болады. Кеннел клубтары жүргізген сауалнама бойынша, Гигант шнауцерлердің өлімінің ең көп кездесетін себептері лимфома және бауыр қатерлі ісігі болды, одан кейін жүрек ұстамасы мен жүрек жеткіліксіздігі.