Кіріспе

Итальяндық сұңқар тұқылы немесе итальяндық сұңқар – Италиядан шыққан кішкентай сұңқар тұқылы. Бұл тұқым қоян мен түлкіні аулау үшін селекцияланды, бірақ көбінесе үй жануары ретінде ұсталады.

Тарих

Кішкентай, сұлутүрлі иттердің түрлері ақсүйектер мен патшалардың арасында бұрыннан-ақ танымал болған. Оларды ұстағандардың қатарында Швабия герцогы Фридрих II, Д’Эсте, Медичи және Висконти отбасыларының мүшелері, француз патшалары Людовик XI, Карл VIII, Карл IX, Людовик XIII және Людовик XIV, Пруссияның Фридрих Ұлы, Данияның Аннасы, Екатерина Ұлы және королева Виктория болған. Осы типтегі иттер жиі мүсіндерде бейнеленген, соның ішінде қазір Ватикан мұражайларында сақталатын екінші ғасырға жататын римдік мүсін, сондай-ақ Джотто, Сассетта және Тиеполо сияқты суретшілердің картиналарында кездеседі. Бұл иттердің алғашқы үлгілері XIX ғасырдың бірінші жартысында Ұлыбританияға әкелінді, онда олар итальян грейхаундтары деп белгілі болды. 1874 жылы жарық көрген «The Kennel Club Calendar and Stud Book» кітабының бірінші томында олардың қырық екі мысалы тізімделген. 1900 жылы Ұлыбританияда «Итальян грейхаунд клубы» атты тұқымдық ассоциация құрылды. Американдық Кеннел клубында тіркеу 1886 жылы басталды. Қазіргі Piccolo Levriero тарихы он тоғызыншы ғасырдың соңына барып тоқталады. 1901 жылы Милан мен Новарада алты, 1902 жылы Туринде екі, ал 1903 жылы Удинеде бір ит көрсетілді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана олардың саны арта бастады, бұл Эмилио Каваллини және Джулия Ажо Монтекукколи дельи Эрри есімді екі селекционердің жұмысының нәтижесінде болды. Соғыстан кейінгі кезеңде Пикколо Левриеро негізінен Италияда, Францияда және Германияда өсірілді, ал кейбір итальяндық селекционерлер елден тыс жерлерден иттер әкелді. 1926-1927 жылдары Итальяндық Кеннел клубы (сол кездегі атауы) тіркеген қырық бес иттің жиырма сегізі Италияда туған, ал он жетісі импортталған. Екінші дүниежүзілік соғыс Пикколо Левриероны жоғалудың қаупіне жеткізді, ал олардың саны тек 1950 жылдары қалпына келе бастады, әсіресе 1951 жылдан кейін Мария Луиза Инконтри Лоттерри делла Стуфа Австриядан ықпалды сойқа, Комтесса фон Гастунаны әкелгенде. Бұл тұқымды Халықаралық кинологиялық федерация 1956 жылдың қазан айында қабылдады, ал сол жылдың қарашасында Ente Nazionale della Cinofilia Italiana қолдауымен тұқым шаруашылығы қоғамы құрылды, кейіннен ол өз атын өзгертті. 2011 жылдан 2019 жылға дейінгі тоғыз жыл ішінде итальяндық ұлттық кинофилия ұйымы Пикколо Левриероның 2557 жаңа тіркелуін тіркеді, оның ішінде жылына кемінде 213 және ең көп дегенде 333 тіркелді.

Сипаттамалары

Италиялық грейхаунд – көрермен иттердің ең кішкентай өкілі. Оның салмағы 5 килограмнан аспайды, ал құрсау биіктігі 32 сантиметрге жетеді. Кеудесі терең, қабырғасы жиналған, аяқтары ұзын және жіңішке, мойны созыңқы. Басы кішкентай, сопақ және тар. Гайт жоғары көтеріліп, серпімді болуы керек, ал жүгіру кезінде алға қарай жақсы созылумен және жылдам дабылдаумен жүруі тиіс. Түсі қара, сұр немесе изабеллин болуы мүмкін, тек кеудесі мен аяқтарында ақ дақтарға рұқсат етіледі. Өмір сүру ұзақтығы шамамен 14 жылды құрайды. АҚШ-тағы Ортопедиялық Фонд итальяндық грейхаундтың зерттелген 157 тұқымның ішінде жамбас дисплазиясына ең аз шалдыққанын анықтады, бұл көрсеткіш 0 пайызды құрайды.

Қолдану

Piccolo Levriero-ның бастапқы қызметі қоян мен түлкіні аулау болған; ол қысқа мерзімде жоғары жылдамдыққа ие. Халықаралық кинология федерациясы мен Италияның ұлттық кинофилия ұйымы итальяндық сәйгүлегін сәйгүліктер немесе қоян қуу тобына жатқызса да, итальяндық сәйгүлек – бұрынғысы сияқты – көбінесе үй жануары ретінде ұсталады. Америка Кеннел клубы мен Ұлыбритания Кеннел клубы оны кішкентай тұқым деп жіктейді.