Кіріспе
Чикаго, Иллинойс штатындағы екі бұрынғы бейсбол паркі, Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы парк. Вест-Сайд паркі – бұрын Чикагода орналасқан екі түрлі бейсбол стадионының атауы. Олардың екеуі де қазір Ұлттық лиганың «Чикаго Кабс» командасының үй алаңы болған. Екі стадион да бейсбол чемпионаттарын қабылдады. Франшиза шамамен ширек ғасыр бойы ойнаған екінші парк, алғашқы екі әлем чемпионы «Кабс» командасының (және) үйі болды, бұл команда Ұлттық бейсбол лигасы тарихында ең жоғары жеңіс көрсеткішіне ие және Ұлттық лига тарихында ең көп ойын жеңген команда, сондай-ақ Чикагодағы жалғыз қалалық Әлем сериясінің (1906) өткізілген жері және мәңгілік «Тинкер – Эверс – Ченс» есімді қос ойын комбинациясымен танымал болды. Екі стадион да негізінен ағаштан салынған.
the park in Paterson, New Jersey
West Side Park was the name used for two different ballparks that formerly stood in Chicago, Illinois. They were both home fields of the team now known as the Chicago Cubs of the National League. Both ballparks hosted baseball championships. The latter of the two parks, where the franchise played for nearly a quarter century, was the home of the first two world champion Cubs teams ( and ), the team that posted the best winning percentage in Major League Baseball history and won the most games in National League history , the only cross town World Series in Chicago (1906), and the immortalized Tinker to Evers to Chance double play combo. Both ballparks were primarily constructed of wood.
Бірінші Вест-Сайд паркі (18851891)
Бастапқы стадион клубтың үйі болды, ол Лейкфронт Паркін алмастырды. Парктің қызмет ету мерзімі клубтың көл жағасындағы (7 жыл) болуымен салыстырғанда қысқа болғанымен, есімде қалды, себебі команда алғашқы екі маусымда Ұлттық лиганың чемпиондығын жеңіп алды. Парк Конгресс (солтүстік, сол алаң), Лумис (шығыс, орталық алаң), Харрисон (оңтүстік, оң алаң) және Тхруп (батыс, үй тақтасы) көшелерімен шектелген кішкентай ауданда орналасқан. Ауданның сопақ пішіні парке ванна сияқты форма берді, ал қоршау сызықтары 210 фут (64 метр) дейін қысқа болды деген хабарлар бар. Стадионға шамамен 10 000 жанкүйер сыятын. Алмаздың өзінен басқа, паркте заманауи велосипедтерге байланысты ойын алаңын айналатын велосипед жолы болды. Лейкфронт стадионының трибуналарынан ағаш конструкциялары демонтаждалып, Вест-Сайд Паркіндегі жаңа трибуналар құрастырылды. "Cubs" (сол кезде "White Stockings" деп аталған) 1876 жылдан кейін жаңа жерді сатып алуға мәжбүр болды, бұл күтілгеннен ұзаққа соқты. Маусым 30 сәуірде басталды, бүгінгіге қарағанда бір айға кешіккен, жалпы 112 ойындық кесте бойынша, бүгінгі жоғары лига кестесінен 50 ойын кем. Клуб 1885 жылғы маусымның алғашқы бес аптасын сыртта өткізді, ал парк 6 маусымда "Сент-Луис Маруз" командасынан жеңіспен ашылды, ол осы кездегі Американдық лигасының соңғы командасы болды. Маусымның басында "саяхатшылар" болғанына қарамастан, ойыншы-менеджер Кап Ансон басқарған күшті "Чикаго" клубы 18–6 есебімен үйге оралды. Олар алғашқы үй маттарында төрт ойынды жеңіп, лига кестесін 87–25 есебімен аяқтады. Тек "Нью-Йорк Джайентс" командасы ғана қиындық туғызды, клубтардың 16 кездесуінің 10-ында жеңіске жетті және турнир кестесінде "Чикагодан" екі ойын ғана артта қалды. Егер бұл көрсеткіштерді қазіргі 162 ойындық кестеге аударсақ, бұл өте теңдес лигада (үшінші орындағы клуб 30 ойынға қалып қойды) тиісінше 125 және 123 жеңіске тең болар еді. "Чикаго" сол маусымда Ұлттық лиганың чемпиондығын жеңіп алды және 1886 жылы да лиганың жеңімпазы атанды. Сайт сол екі жылда постсезондық ойындарды қабылдады, "White Stockings" 19 ғасырлық әлем чемпионатына "Сент-Луис Кардиналс" командасына қарсы шықты, ол бәсекелес Американдық лигасында ойнады және "Сент-Луис Браунс" деп аталды. 1880-жылдардағы чемпионаттар қазіргі заманғы Әлем сериясімен салыстырғанда нашар ұйымдастырылған, мысалы, 1885 жылғы жарыс, онда нақты жеңімпаз болған жоқ. 1886 жылғы Әлем сериясі дәстүрлі форматта өтті және "Браунс" жеңіске жетті. Бұл кездесулер "Cubs" және "Cardinals" клубтарының алғашқы кездесулері болды, бұл бейсболдағы ең күшті бәсекелестіктердің бірі болып саналады. Сайт 1887 жылы "бонус бейсболын" да көрді, сол жылғы ерекше 15 ойындық "саяхат" Әлем сериясының 14-ші ойыны үшін бейтарап алаң ретінде қызмет етті, онда "Браунс" және "Детройт Вулверинс" командалары өтетін болды. 1891 жылы команда кестесін Вест-Сайд Паркі мен Саут-Сайд Паркі (II) арасында бөлісті. Бірінші Вест-Сайд Паркі 1891 жылғы маусымнан кейін тасталды, команда 1892 жылы тек Оңтүстік жағында үй маттарын өткізді. Бірінші Вест-Сайд Паркінің орнында қазір Эндрю Джексон Тіл академиясы орналасқан, оның мекенжайы 1340 Батыс Харрисон.
Екінші Вест-Сайд паркі (18931915)
Екінші Вест-Сайд паркі бірінші парктен батысқа қарай оңтүстік-батысқа қарай бірнеше блок қашықтықта орналасқан, Тейлор, Вуд, Полк және Линкольн (1939 жылы Вулкотт деп аталған) көшелерімен шектелген үлкен аумақта салынды. Бұл жердегі бейсбол алаңы 1888 жылы Гарден-Сити атлетика клубы үшін салынған. (Чикаго – «Бақша қаласы»). Сол жылы бұл алаң Чикаго Марунс кіші лигалық клубының жартылай мекені болды. Марунс жаңа алаңдағы алғашқы ойынын 1888 жылдың 5 мамырында өткізді. Келесі бірнеше жыл ішінде алаң Чикаго қалалық лигасының түрлі бейсбол ойындарын және басқа да шараларды қабылдады. 1893 жылдың 14 мамырында Ұлттық лига клубы Вест-Сайд паркінде (II) алғашқы ойынын өткізді. Мамыр және маусым айларында олар кестелерін Саут-Сайд паркімен (II) бөлісіп, жексенбі күндері Вест-Сайдта, ал апта ішіндегі күндері Саут-Сайдта ойнады. Жаздың ортасына қарай олар Саут-Сайд паркін тастап, Вест-Сайд паркіне толық көшіп келді. Бұл алаңның үй тақтасы мүліктің солтүстік-батыс бұрышында, Полк және Линкольн көшелерінің қиылысына қарай орналасқан. Оң жақ алаңы Тейлор көшесімен қатарлас, оң жақ алаңның артындағы аллея мен Тейлордың арасындағы пәтерлер орналасқан. Сонымен қатар, Вуд көшесінен шығысқа қарай, сол жақ алаңның артындағы пәтерлер парке (кем дегенде бірнеше жылға) Wrigley Field кейіннен танымал болатын атмосфераның бір бөлігін сыйлады. Кук округінің ауруханасы Полк көшесінің солтүстігінде, үшінші базаның артында орналасқан. Бірінші Вест-Сайд алаңы сияқты, жаңа нысан да оны қоршаған көшелермен шектелген, тіктөртбұрышты ойын алаңын құрады. Алаңның орналасуы туралы 1893 жылдың 16 сәуірінде Интер Океан газетінде былай деп жазылған: «Алмаз үлкен трибунадан 90 фут (27 м) қашықтықта, ал оң және сол жақ алаңдары үй тақтасынан 340 фут (104 м) қашықтықта, ескі батыс жақтағы қоршаудан 130 фут (40 м) артық. Үй тақтасынан орталық алаңға дейінгі қашықтық 560 фут (171 м). Клуб Дүниежүзілік көрме кезінде барлық жексенбілік ойындарын жаңа алаңда өткізеді, ал көрме жабылғаннан кейін барлық ойындарын сол жерде өткізуі мүмкін». Жаңа алаңтың суретшілердің тұжырымдамасында трибунадағы жеке орындықтардың шатырлы деңгейі және бірінші және үшінші базадан тыс шатырлы трибуналар көрсетілген. 1900 жылдардың басындағы суреттер бұл жоспарлар 1905 жылға дейін іске аспағанын көрсетеді, сол кезде команда жақсы ойнай бастады және алаңның трибуналарын кеңейту жұмыстары басталды. 340-560-340 симметриялы болғанымен, сол жақ алаңы әлдеқайда кеңірек болды, ал орталыққа дейінгі қашықтық сол жақтағы шеткі бұрышқа дейін өте терең болды. Парктің бастапқы орналасуы шамамен 12 500 көрерменге арналған. Сол дәуірдегі басқа парктердегідей, жанкүйерлерге ойын алаңының сыртында тұруға рұқсат етілді. Фрэнк Ченс команданың басшылығымен жеңіске жету үшін ойнай бастағанда, көпшілік жиіледі. 1894 жылдың 5 тамызында, алғашқы толық маусымда «Кабс» (сол кезде «Колтс» деп аталған) үйі ретінде, Вест-Сайд паркі Цинциннати Редс командасына қарсы ойын кезінде өрттен қатты зақымдалды. Өрт бірінші базаның жағында тараған кезде, қашып құтылуға тырысқан жанкүйерлер алаңнан бөліп тұрған тікенді сымның қоршауына қысылып қалды. Тек бірнеше ойыншылардың тез әрекет етуімен ғана үлкен трагедия болдырмалды. Өртенген трибуналар жай ғана арқанмен бекітіліп, келесі күні маусым қайта басталды, өртенген аймақ қоршалған, көрермендер алмастың сол жағында отырды. Осы апатқа қарамастан клуб өртенген бөлігін ағаштан қайта салды. Бір ерекшелік, қонақтар үшін болса да, 1896 жылдың 13 шілдесінде Филадельфия Филлис командасының ойыншысы Эд Делаханти бір ойын кезінде төрт рет үйден шықты, бұл екінші ойыншының мұндай жетістігі болды. Боби Лоудың екі жыл бұрын қысқа қастандықпен қол жеткізген жетістігіне қарағанда, Делахантидің екеуі алаң ішінде болды. Делахантидің үшінші соққысынан кейін орталық қорғаушы Билл Лэнг «уақыт» деп айқайлап, клуб үйіне жақын, бір шақырымдай қашықтықтағы терең орталықта орналасып, содан кейін құмыраны жалғастыруға шақырды. Делаханти кейін Лэнгке күлкілі жағдай жасап, клуб үйі мен қоршаудың арасында соқты, Лэнг допты қуалап жүргенде базаларды айналды. Әдеттегідей, үйдегі жанкүйерлер Делахантидің күшін қолдады. Чикаго соңғы күлкіні алады, ойынды 9-8 есебімен жеңіп алады. Парк жаңа ғасырға кіргенде, үй тақтасының артында кішкентай жабық трибуна болды. Үй тақтасының трибуналарының артында команда мен билет кассалары бейсболшылардың мүсіндерімен шатырланған екі қабатты кірпіш ғимаратқа орналастырылды. Ашық трибуналар екі жақта да және сол жақта да созылды. Сол жақтан орталық алаңнан кейін трибуналар шағын клуб үйіне айналды. Оң жақ трибуналары тек тоғыз қатарлы болды, трибунаның ұзындығы бойынша созылған дербес жарнамалық стендтың астында орналасқан. Жарнамалық стендта Чикаго Трибюн және Чикаго Дэйли Ньюс сияқты жергілікті газеттердің спорт беттері мен спорт жазушылары туралы үлкен жарнамалар жиі орналастырылды. Есептегіш оң жақ бұрышта, оң жақ алаңның жанында орналасқан. Бүгінгі Wrigley Field сияқты, алаңнан тыс шатырлы трибуналардың бірнешеуі өздерінің трибуналарын ұсынды, кем дегенде бірнеше жылға. Екінші Вест-Сайд паркі «Кабс» командасының 20 ғасырдағы ең табысты командаларының үйі болды. 1906 жылдан 1910 жылға дейін «Кабс» командасы төрт рет Ұлттық лиганың жеңімпазы атанды және екі рет әлем чемпионатын жеңіп алды. 1906 жылғы әлем чемпионатында «Кабс» және Чикаго Уайт Сокс командалары арасындағы кездесу тарихындағы алғашқы қалалық дерби болды. «Кабс» командасы мажорлық лига тарихындағы ең табысты маусымдардың бірін өткізгенімен, 116 жеңіске және тек 36 жеңіліске ұшырады, олар жеңіл соққы беретін «Уайт Сокс» командасынан 4:2 есебімен жеңіліп қалды. «Кабс» командасы келесі жылы, Детройт Тайгерс командасын тізбектеп жеңіп, бірінші ойынды тең түсіріп, Вест-Сайд паркіне әлем чемпионатын әкелді. 1908 жылы Вест-Сайд паркі екінші рет әлем чемпиондарының үйіне айналды, «Кабс» командасы тағы да «Тайгерс» командасын жеңді. Бір жылдық үзілістен кейін «Кабс» командасы 1910 жылы әлем чемпионатына қайта оралды, бірақ Филадельфия Атлетикс командасынан 5:0 есебімен жеңіліп қалды. 1908 жылғы чемпионат франшизаның 2016 жылға дейін 108 жылдық ұзақ құрғақшылықты аяқтаған соңғы әлем чемпионаты болды. Алаң клубтың өркендеуімен бірге кеңейтілді. 1905 жылы үй тақтасының артындағы трибунаның шатырына бірнеше жеке орындықтар салынды. Сол жылы сол жақтан орталыққа қарай жаңа екі қабатты кірпіш клуб үйі салынды, алдында бағаналар орналасқан. Екі маусымнан кейін, клуб үйінің алдында және үстінде қазылыштар салынды. 1908 жылғы маусымда бірінші және үшінші базалардың бойындағы трибуналар жайлап, үстіне жеке орындықтар салынды. 1910 жылдардың басында ағаш алаң өте ескі болып көрінді, көбінесе «Кабс» командасының бейшара иесі Чарльз Мерфидің салдарынан (медиа жасаған тағы бір есімі «Мерфидің картоптары» болды). 1910 жылы жақын жердегі оң жақ трибунасының артындағы аудан үлкен жарнамалық стендпен жабылған. 1912 жылы алыс сол жақ алаңы да үлкен жарнамалық стендпен жабылған, ол сонымен қатар жаңа есептегіш ретінде де қызмет етті. Алаңның жабылуы орталық алаңдағы жарнамалық стендтардың орнатылуымен аяқталды. Осы кезде сол жақ орталық алаңдағы қазылыштар алынып тасталды, алаңның жабық сезіміне қосымша. Бейсболдағы құмарлықтың артуына байланысты, 1911 жылдан бастап алаңда үлкен табельдер орнатылды (басқа мажорлық лигалық алаңдардағыдай), жанкүйерлер мен ойыншыларға «Тіке тікеден тыйым салынды» ескертулерін берді. Сонымен қатар, тозығы жеткен алаң жаңа болат және бетон бейсбол алаңдарымен сәтті бәсекелесе алмады. Чикаго Уайт Сокс 1910 жылы Комиски паркін ашты. Төрт жылдан кейін, жаңа Федерал...
A ballpark on the site was first constructed in 1888 for the Garden City Athletic Club. (Chicago is "The Garden City".) It was also the part time home of the Chicago Maroons minor league club that year. The Maroons' first game on the new lot came on May 5, 1888. During the next few years, the ballpark hosted a variety of Chicago City League ball games and other events. On May 14, 1893, the National League club played their first game at West Side Park (II). During May and June, they split their schedule with South Side Park (II), playing Sunday games on the West Side and weekday games on the South Side. By mid summer they had abandoned the South Side park and moved into the West Side park full time. Home plate for this ballpark was in the northwest corner of the property, toward the Polk and Lincoln intersection. The right field fence paralleled Taylor, with flat apartments between the alley behind the right field area, and Taylor itself. There were also flats across Wood Street to the east, behind left field, giving the park (for a few years, at least) a degree of the ambiance that Wrigley Field would later be famous for. Cook County Hospital was across Polk Street to the north, behind third base. Like the first West Side ballpark, the new facility was restricted by the streets around it, creating a rectangular playing area. The field layout was reported in the Inter Ocean on April 16, 1893: "The diamond is 90 feet (27 m) from the grand stand, and the right and left field fences are 340 feet (104 m) from the home plate, 130 feet (40 m) further than the old west side fence. The distance from the home plate to the extreme center field is 560 feet (171 m). The club will play all their Sunday games at the new grounds during the World's Fair, and after the fair is closed will probably play all their games there." An artist's conception of the new field includes a rooftop tier of private seating on the grandstand, and roofed bleachers beyond first and third base. Photographs from the early 1900s suggest those plans were left dormant until starting in 1905, when the team began playing well and expansion of the ballpark seating was begun. Although the 340 560 340 sounds symmetrical, the left field side was much more spacious, and the distance to center was actually very deep left center, possibly the far corner of the property. The original layout of the park seated about 12,500 patrons. As with other parks of the era, fans were often permitted to stand along the outer perimeter of the playing field itself. When the team began playing winning ball under Frank Chance, overflow crowds became more frequent. On August 5, 1894, during its first full season as home to the Cubs (at that point known as the Colts), West Side Park suffered severe damage from fire during a game against the Cincinnati Reds. As the fire spread through the first base side stands, panicked fans trying to escape pressed up against the barbed wire fence separating them from the playing field. Only quick action by several players in wrenching the fence open averted a major tragedy. The burnt stands were simply roped off, and the season resumed the next day, with the burnt area fenced off, and the spectators sitting on the left side of the diamond. Despite that near disaster, the club rebuilt the burnt portion out of wood. One highlight, albeit for the visitors, occurred on July 13, 1896, when Philadelphia Phillies outfielder/firstbaseman Ed Delahanty smacked four home runs in one game, only the second player to do so. In contrast to Bobby Lowe's feat two years earlier, which was aided by a short foul line, two of Delahanty's were inside the park. After Delahanty's third, center fielder Bill Lange drew a laugh by calling "time", stationing himself in deep deep center, near the clubhouse, seemingly a mile away, and then waving the pitcher to continue. Delahanty then got the laugh on Lange by knocking it between the clubhouse and the fence, again circling the bases while Lange scurried for the ball. The normally partisan home fans cheered Delahanty's effort. Chicago got the last laugh, winning the game, 9–8. As the park entered the new century, it featured a small covered grandstand behind home plate. Behind the home plate stands, the team and ticket offices were housed in a fairly ornate two story brick building topped with statues of baseball players. Uncovered bleachers extended along both foul lines and into left field. Beyond left center field, the bleachers gave way to a small clubhouse. The right field bleachers were only nine rows deep, sitting underneath a free standing billboard that ran above the length of the bleachers. The billboard frequently featured large ads for the sports pages and the sportswriters of local newspapers such as the Chicago Tribune and the Chicago Daily News. A scoreboard was located on the extreme right end of the billboard, toward the right field corner. Much like today at Wrigley Field, several of the rooftops beyond the outfield bleachers offered bleacher seating of their own, at least for a few years. The second West Side Park was the home of the Cubs' most successful teams of the 20th century. From 1906 through 1910, the Cubs won four National League pennants and two World Series championships. The 1906 World Series between the Cubs and the Chicago White Sox featured the first cross town matchup in Series history. Although the Cubs had one of the most successful seasons in major league history, winning 116 contests against just 36 losses, they were defeated by the light hitting White Sox four games to two. The Cubs finally brought a championship to West Side Park the following year when they swept the Detroit Tigers after ending the first contest in a tie. In 1908, West Side Park became the home of the first repeat world champions when the Cubs again bested the Tigers. After a one year absence, the Cubs returned to the Series in 1910, only to lose in five games to the Philadelphia Athletics. The 1908 championship
turned out to be the franchise's last World Series championship until 2016, ending a staggering 108 year drought for the franchise. The ballpark expanded with the club's rising fortunes. For 1905, several rows of private box seats were built on top of the original grandstand roof behind home plate. That same year saw the construction of a new two story brick clubhouse structure, fronted by columns, out in far left center. After just two seasons, jury box bleachers were built directly in front of and over the clubhouse. During the 1908 season, the bleachers along the first and third base lines were gradually covered and topped by more private box seating. By the early 1910s the wooden ballpark was showing its age, in large part due to neglect by Charles Murphy, the unpopular owner of the Cubs (one of whose alternate, media driven nicknames was the unflattering "Murphy's Spuds"). In 1910, the neighborhood view beyond the nearby right field bleachers was blocked off by an enormous billboard. In 1912, the more distant left field view was similarly obstructed by a large billboard, which also served as the new scoreboard. The enclosure of the park was completed with the installment of billboards in dead center. At this time, the jury box bleachers in left center field were removed, adding to the new claustrophobic feel of the outfield. With gambling becoming an increasing problem in baseball, starting in 1911 the playing field was adorned with large signs (as with some other major league ballparks) reminding both fans and players, "No Betting Allowed." Additionally, the dilapidated park found itself competing unsuccessfully with new steel and concrete baseball venues. The Chicago White Sox inaugurated Comiskey Park in 1910. Four years later, the upstart Federal League placed a franchise on the North Side and began play in Weeghman Park. By 1915, the Cubs were the third most popular team in a three team city. When the Federal League collapsed after the 1915 season, Charles Weeghman, owner of the now defunct Chicago Whales, was allowed to buy a substantial interest in the Cubs. One of his first acts was to abandon West Side Park and move the Cubs to Weeghman Park for the 1916 season. Weeghman Park survives today as Wrigley Field. One of the few items the Cubs took with them, besides normal operational properties, was a set of large letters comprising a sign that had run across the back of the grandstand and was to be read from the outside of the park: "". This sign was placed along the top of the Weeghman Park wall bordering Sheffield Avenue, visible to everyone in the park, and of course reading backwards to the spectators. This oddity lasted a few years at Weeghman / Cubs Park until it was brought down during an early remodeling. West Side Park continued to host semipro and amateur baseball events for a few years. It even served as a setting for Buffalo Bill's Wild West, thus converting the entire former ballfield into a different kind of "bull pen". The ballpark was torn down in 1920. Murphy, who still owned the property, sold the leftover lumber for scrap. He sold the property itself to the University of Illinois. The site is now occupied by the University of Illinois Medical Center. This West Side Park was the only park that witnessed the Cubs as World Series Champions from 1908 to 2016. The Cubs won back to back titles here in 1907 and 1908. In June 1909, a flag raising ceremony was held, celebrating the Cubs second consecutive World Series. Newspaper reporters commented that the crowd seemed less enthused than they had the previous summer, as if they were getting complacent: "Chicago fans are a peculiar lot When the Cubs raised their title banner last year there were big doings. This year it seemed to be an old story. "[Chicago Tribune, June 17, 1909, p.4]