Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Автомагистральдер жүйесі
Freeway system
Оңтүстік Калифорния автомагистральдары – 23 миллион адам тұратын Оңтүстік Калифорния мегарегионындағы өзара байланысты автомагистральдардың кең желісі. Лос-Анджелес қаласының автомагистральдерінің бас жоспары 1947 жылы Аймақтық жоспарлау комиссиясымен бекітілді және құрылысы 1950 жылдардың басында басталды. 1970 жылдары жоспар қарсылыққа және қаржыландыру шектеулеріне тап болды, ал 2004 жылға қарай жоспарланған желінің тек 61% ғана аяқталды.
The Southern California freeways are a vast network of interconnected freeways in the megaregion of Southern California, serving a population of 23 million people. The Master Plan of Metropolitan Los Angeles Freeways was adopted by the Regional Planning Commission in 1947 and construction began in the early 1950s. The plan hit opposition and funding limitations in the 1970s, and by 2004, only some 61% of the original planned network had been completed.
Шығу тегі
Оңтүстік Калифорнияның автомобильге деген құштарлығы, көбінесе 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында Оңтүстік Тынық мұхиты темір жолының аймақтың саудасына тым қатаң бақылау жасауына наразылық тудырғандықтан деуге болады. 1910 жылы губернаторлыққа үміткерлік науқаны кезінде Оңтүстік Тынық мұхитына қарсы кандидат Хирам Джонсон штатты автомобильмен аралап шықты, сол кезде бұл оңай іс емес еді. Оңтүстік аймақтың халқының санасында автомобиль таза, прогрессивті үкіметпен байланысты болды, бұл темір жолдардың Орта Батыс және Солтүстік-Шығыстағы сыбайлас жемқор үкіметтерге жасаған бақылауына кері келді. Оңтүстік Тынық мұхитының меншігіндегі Тынық мұхиты электр темір жолының әйгілі қызыл трамвайлары 1910 және 1920 жылдардағы Лос-Анджелестің қарқынды өсу кезеңінде қала құрылысының негізгі бағыты болғанымен, олар тиімсіз және автомобильдерге қарағанда аз тартымды болды. 1920 жылдары автомобильдердің бағасы төмендегенде, Pacific Electric жолдары жол тасымалдаудан айырыла бастады. Жол ағлағы салдарынан аймақтың дамуы тоқтауға айналу қаупі туды. Сонымен қатар, бірқатар беделді қала құрылысшылары қала маңындағы дамудың тірегі ретінде "Сиқырлы автокөлік жолдары" деп аталған, кеңінен танымал кітапта баяндалған желі құруды жақтады. Бұл "жасыл белдеу" жақтастары қалалық тығыздықты азайту және үй иелену деңгейінің төмендеуіне қарсы тұру үшін орталықтандырылмаған, автомобильге бағытталған дамуды қажет деп есептеді. 1930 жылдардың соңында Лос-Анджелес агломерациясындағы жол ағлағы соншалық алаңдатушылық тудырды, сол себепті беделді Оңтүстік Калифорния Автомобиль клубы жоғары орналасқан "Автомобильдік жүйе" құруға қатысты күрделі жоспар жасады, оның маңызды бөлігі трамвай желілерін тарату болды, олар жергілікті көшелерде де, жаңа жылдам жолдарда да жүре алатын автобустармен алмастырылуы тиіс еді. 1930 жылдардың соңында, автожол жүйесін Лос-Анджелес қалалық жоспарлаушылары алғашқы жобалаған кезде, олар әр автожолдың орталық бөлігіне жеңіл теміржол табандарын орнатуды жоспарлаған (бұл, әрине, Тынық мұхиты электр теміржолының қызыл вагондарын тасымалдауға мүмкіндік берер еді), бірақ бұл жоспар толыққанды іске асырылмады.
Southern California's romance with the automobile owes in large part to resentment of the Southern Pacific Railroad's tight control over the region's commerce in the late 19th and early 20th centuries. During his successful campaign for governor in 1910, anti Southern Pacific candidate Hiram Johnson traveled the state by car, which was no small feat at that time. In the minds of Southlanders, this associated the automobile with clean, progressive government, in stark contrast to the railroads' control over the corrupt governments of the Midwest and Northeast. While the Southern Pacific owned Pacific Electric Railway's famous Red Car streetcar lines were the axis of urbanization in Los Angeles during its period of spectacular growth in the 1910s and 1920s, they were unprofitable and increasingly unattractive compared to automobiles. As cars became cheaper and began to fill the region's roads in the 1920s, Pacific Electric lost ridership. Traffic congestion soon threatened to choke off the region's development altogether. At the same time, a number of influential urban planners were advocating the construction of a network of what one widely read book dubbed "Magic Motorways", as the backbone of suburban development. These "greenbelt" advocates called for decentralized, automobile oriented development as a means of remedying both urban overcrowding and declining rates of home ownership. Traffic congestion was of such great concern by the late 1930s in the Los Angeles metropolitan area that the influential Automobile Club of Southern California engineered an elaborate plan to create an elevated freeway type "Motorway System," a key aspect of which was the dismantling of the streetcar lines, to be replaced with buses that could run on both local streets and on the new express roads. In the late 1930s, when the freeway system was originally planned locally by Los Angeles city planners, they had intended for light rail tracks to have been installed in the center margin of each freeway (which would presumably have carried Pacific Electric Railway red cars), but this plan was never fully implemented.
Жоспарлау және құрылыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік Калифорниядағы жолдар мен теміржолдардағы көлік қиындықтары көптеген адамдарды оңтүстік Калифорнияның үлкен халқына арналған жаңа көлік жүйесінің қажеттігіне көндірді. Лос-Анджелес қаласы орталық қалаға бағытталған, жаңартылған теміржол көлігі жүйесін жақтады. Дегенмен, 1940 жылы Лос-Анджелес пен Пасадена арасында салынған Арройо-Секо автожолының сәттілігі көптеген адамдарды аймақтың көлік мәселелерін автожол жүйесі шеше алады деген сенімге жеткізді. Сондықтан, Уиттиер, Саут Гейт, Лонг-Бич және Пасадена сияқты айналасындағы қалалардың басшылары өз тұрғындарын жеке қалалық орталықтарынан Лос-Анджелеске бағыттап жіберудің орнына, бүкіл аймақты байланыстыратын автожол желісін құруды ұсынды. Автожолдарды қолдаушылық көзқарас үстемдік құрды, және 1947 жылға қарай Калифорния мемлекеттік жұмыс департаменті (қазіргі Caltrans) Лос-Анджелеске арналған жаңа, кең ауқымды автожол жоспарын жасады (бұл жоспар негізінен 1930 жылдардағы жергілікті жоспарланған жүйеге негізделген, бірақ автожолдардың орталық бөлігіндегі жеңіл теміржол жолдары болмады). Сан-Диего да көп ұзамай осы жолға түсті, ал 1950 жылдардың басында аймақтың көптеген автожолдарының құрылысы басталды.
During World War II, transportation bottlenecks on Southern California roads and railways convinced many that if Southern California was to accommodate a large population, it needed a completely new transportation system. The city of Los Angeles favored an upgraded rail transit system focused on its central city. However, the success of the Arroyo Seco Parkway, built between Los Angeles and Pasadena in 1940, convinced many that a freeway system could solve the region's transportation problems. Leaders of surrounding cities, such as Whittier, South Gate, Long Beach, and Pasadena, accordingly called for a web of freeways to connect the whole region, rather than funneling their residents out of their own downtowns and into that of Los Angeles. Pro freeway sentiments prevailed, and by 1947, a new comprehensive freeway plan for Los Angeles (based largely on the original locally planned 1930s system, but without the light rail tracks in the median strips of the freeways) had been drawn up by the California Department of Public Works (now Caltrans). San Diego soon followed suit, and by the early 1950s, construction had begun on much of the region's freeway system.
Автомобиль жолдары атаулары
Оңтүстік Калифорния тұрғындары әдетте автокөлік жолдарын анықталған артикльмен атайды, мысалы, "5" немесе "10" деп. Мұндай артикльдің қолданылуы басқа американдық диалекттерден, соның ішінде Солтүстік Калифорниядан ерекшеленеді, бірақ Ұлыбританиядағы (мысалы, "M1-ге M25-ке дейін барыңыз") және басқа да еуропалық елдердегі (мысалы, неміс тілінде "die A1") қолданылумен үйлеседі. Сонымен қатар, Оңтүстік Калифорния автокөлік жолдарының бөліктеріне ресми нөмірлерінің орнына көбінесе аттар беріледі. Мысалы, Санта-Моника және Сан-Бернардино аттары 10-шы қалааралық автокөлік жолының бөліктері үшін қолданылады, тіпті 1990 жылдардан бері салдарындағы жол тораптарына орнатылған автокөлік жолдарының жоғарыдағы тақталарында бұл аттар көрсетілмейді, олардың орнына автокөлік жолының нөмірі, бағыты және бақылау қаласы көрсетіледі. Автокөлік жолының "аты" екі немесе одан да көп түрлі нөмірленген бағыттардың бөліктерін білдіруі мүмкін; мысалы, Вентура автокөлік жолы АҚШ-тың 101-ші және 134-ші штаттық автокөлік жолдарының бөліктерінен тұрады, ал Сан-Диего автокөлік жолы 5-ші қалааралық автокөлік жолының бөліктерінен және 405-ші қалааралық автокөлік жолының толық ұзындығынан тұрады. 1940-шы және 1950-ші жылдардың басында Оңтүстік Калифорнияда автокөлік жолдары салынып жатқан кезде, жергіліктік қолданыста көбінесе автокөлік жолының аты анықталған артикльмен қолданылатын.
Southern California residents idiomatically refer to freeways with the definite article, as "the [freeway number]", e. g. "the 5" or "the 10". This use of the article differs from other American dialects, including that of Northern California, but is the same as in the UK (e. g. "Take the M1 to the M25") and other European countries (e. g. "die A1" in German). In addition, sections of the southern California freeway system are often referred to by names rather than by the official numbers. For example, the names Santa Monica and San Bernardino are used for segments of the Interstate 10 even though overhead freeway signs installed at interchanges since the 1990s don't display these names, using instead the highway number, direction, and control city. A freeway "name" may refer to portions of two or more differently numbered routes; for example, the Ventura Freeway consists of portions of U. S. Route 101 and State Route 134, and the San Diego Freeway consists of portions of Interstate 5 and the full length of Interstate 405. When Southern California freeways were built in the 1940s and early 1950s, local common usage was primarily the freeway name preceded by the definite article.