1983 жылғы Бермондси сайлау округіндегі рекордтық дауыс өзгерісі
1983 Bermondsey by-election
1983 ж. Бермондси сайлау округінде өткен сайлау: ең үлкен сайлау нәтижесі (44.2% дауыс). Лейбористтер жеңіліске ұшырады, либералдар жеңіске жетті. Тарихқа кірді!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1983 жылғы 24 ақпанда Оңтүстік Лондондағы Бермондси сайлау округінде Лейборист партиясының депутаты Боб Меллиштің отставкаға кетуіне байланысты қосымша сайлау өтті. Питер Тэтчелл Лейборист партиясынан, ал Саймон Хьюз Либерал партиясынан кандидат ретінде түсті. Қатал сайлау кампаниясынан кейін либералдар үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, көпшілік дауыспен орынды жеңіп алды. Лейбористтердің дауыс жинауы 1979 жылғы мамыр айындағы 63,6%-дан 26,1%-ға дейін төмендеді, нәтижесінде Тэтчелл екінші орынға шықты, ал консервативті кандидат Роберт Хьюз төртінші орынға орналасып, кепілдік ақшасын жоғалтты. 44,2% дауыс ауысуымен 1983 жылғы Бермондсидегі қосымша сайлау британдық саяси тарихындағы ең үлкен дауыс ауысуы ретінде тарихта қалды.
A by election was held in the Bermondsey constituency in South London, on 24 February 1983, following the resignation of Labour MP Bob Mellish. Peter Tatchell stood as the candidate for the Labour Party, and Simon Hughes stood for the Liberal Party. Following a bitter campaign, the Liberals made huge gains and took the seat, with a majority of votes cast. Labour's vote fell from 63.6 per cent in May 1979 to 26.1 per cent as Tatchell came a distant second, while the Conservative candidate, Robert Hughes, managed only fourth place, losing his deposit. With a swing of 44.2%, the 1983 Bermondsey by election remains the largest by election swing in British political history.
Алдын ала мәліметтер
Боб Меллиш 1946 жылдан бері округті және оның бұрынғыларын Палатада өкілдік етіп келді. 1969 жылдан 1976 жылға дейін ол Еңбек партиясының бас қамшысы болды, бірақ Еңбек партиясының сол қанатына қарай бұрылуына көңілі тоқпады. 1982 жылдың тамызында партиядан, ал 1982 жылдың қарашасында парламенттік мандатын тастады, бұл партия ішіндегі қатты дау-жанжалдың ортасында болды. Ол бірнеше жыл бойы округтік партиясымен келіспеушілікте болды және Питер Тэтчелл келесі парламенттік кандидат болып таңдалса, отставкаға кететінін айтқан болатын. Ол Консервативтік үкімет тарапынан Лондон доктарын дамыту корпорациясының кеңесіне қабылданды; ол дисквалификацияға ұшырамас үшін, Меллиш төлемді қабылдауға дайын болғанға дейін лауазым жалақысыз қалды. Бұл Меллиштің қалаған уақытта жұмыс тауып, жалақы алуына мүмкіндік берді. 1981 жылдың 7 қарашасында Бермондси Еңбек партиясы өзінің хатшысы Питер Тэтчеллді болашақ парламенттік кандидат ретінде таңдады. Тэтчелл өткен жылы жергілікті партияны бақылауға алған солшыл фракцияның жетекші мүшесі болды. Ол сондай-ақ Лондонның сол жақтарында таралған «Лондондық еңбек шолуы» журналына материалдар жазды, онда Еңбек партиясының парламенттік емес тікелей әрекеттерін қолдану туралы ұсыныстар келтірілді. Ол былай деді: «Біз жаппай халықтың қатысуын қамтитын және үкіметтің билік ету құқығын күдік тудыратын жаңа, белсендірек парламенттік емес оппозиция формаларын қарастыруымыз керек». Бұл азаматтық мойынсұнбауға шақыру кейбір адамдар тарапынан зорлық-зомбылыққа шақыру ретінде қарастырылды және саяси қарсыластары оны «Тэтчеллді сынау үшін таяқ ретінде» пайдаланды. Мысалы, бұл мақалаға бұрынғы Лондондық лейбористік депутаты, Социал-демократиялық партияға ауысқан Джеймс Уэллбоувдтың назары түсті; ол 3 желтоқсанда Маргарет Тэтчерге парламенттік сауал жолдады. Тони Бенн күнделігінде көптеген адамдар, оның өзі де, Футтың Питер Тэтчеллді Троцкишіл «Милитант» тенденциясының жетекшісі Питер Тааффемен шатастырғанын ойлағанын жазды. Майкл Крик өзінің «Милитант» кітабында Тэтчелл мен Тааффе есімдерінің ұқсастығы екеуі арасындағы жағдайды шатастырғанын айтады, бірақ «Милитант» Тэтчеллдің кандидаттығына қарсы болды, себебі гомофобия және партияның ескі сол (Милитант) және жаңа сол (Тэтчелл) арасындағы саяси айырмашылықтар болды. Тэтчеллдің өзі Еңбек партиясының мүшесі болған-болмағаны туралы сұраққа Фут кейіннен Уэллбоувдқа жауабында «құралған мүше» емес, «құралған кандидат» дегісі келгенін түсіндірді. Еңбек партиясының Ұлттық атқару комитетінің келесі отырысында Тэтчеллдің кандидатурасы тартыспен қабылданбады. Меллиш Еңбек партиясының болашақ бағытына көңілі тоқпады және 1982 жылдың 2 тамызында оның өкілі болып қызметтен кетті, бұл мандатын тастауға алғышарт болды, ол сол жылы 1 қарашада Chiltern Hundreds-ті қабылдау арқылы іске асырды. Еңбек партиясының сол қанаты Тэтчеллдің сайлауға қатысуға құқылы екеніне келісті, ал Тэтчелл 1983 жылдың қаңтарында қайтадан сайланды. Консерваторлар Роберт Хьюзді (туысқан емес) таңдады, ол Кройдон Орталығы үшін Үлкен Лондон Кеңесінің (GLC) кеңесшісі болды. Кейіннен ол Харроу-Вест депутаты болды. Консервативтік партияның кандидатурасына үміткер болған, бірақ таңдалмағандардың арасында Сара Кийс болды, ол Сесил Паркинсонмен қарым-қатынаста болған, бірақ бұл факті әлі ашық емес еді. Оңшыл бұрынғы лейбористік лидер Джон О'Грейди, солшыл фракцияның жергілікті мақсаты болған, Боб Меллиштің қолдауымен және ынтасымен «Нағыз Бермондси лейбористері» атты ұранмен сайлауға түсуге шешім қабылдады. Оның науқаны Тэтчеллге жеке қарсылықпен және кеңестің басшылығын қорғаумен басылды. Сайлауға қатысқан он екі кандидаттың арасында Screaming Lord Sutch, алғаш рет ресми Monster Raving Loony Party белгісімен және жесір Леди Бёрдвуд болды. Эсмонд Беван тәуелсіз лейбористік кандидат ретінде үміткер болуға ниеттенген, бірақ қателікпен өзінің мамандығын «сипаттама» деп аталатын номинация қағаздарының бөлімінде көрсеткен, осылайша сайлау бюллетендерінде «Жүйелер дизайнері» ретінде пайда болды.
Bob Mellish had represented the constituency and its predecessors in the House of Commons since 1946. He was the Labour Chief Whip from 1969 until 1976, but had become disenchanted with the left wing drift of the Labour Party. He resigned from the party in August and his Parliamentary seat in November 1982, amid much acrimony within the party. He had been in dispute with his constituency party for several years and had earlier threatened to resign if Peter Tatchell was selected as the next prospective parliamentary candidate. He was recruited by the Conservative government to the board of the London Docklands Development Corporation; as he did not wish to be disqualified, the post was made non salaried until such time as Mellish chose to accept payment. This meant that Mellish had a paid job to go to as soon as he wanted. On 7 November 1981, Bermondsey Labour Party selected Peter Tatchell, its secretary, as prospective Parliamentary candidate. Tatchell was a leading member of the left wing faction that had taken control of the local party the previous year. He was also a contributor to London Labour Briefing, a magazine that circulated among the London left, and had written an article suggesting the use of extra Parliamentary direct action by the Labour Party, saying: "We must look to new, more militant forms of extra parliamentary opposition which involve mass popular participation and challenge the government's right to rule". This call to civil disobedience was considered a call to violent action by some, and was used "as a stick to beat [Tatchell] with" by political opponents. For example, the article came to the attention of James Wellbeloved, a former London Labour MP who had defected to the Social Democratic Party; Wellbeloved then referred to it in a Parliamentary Question to Margaret Thatcher on 3 December. Tony Benn wrote in his diary that many people, including himself, thought that Foot had confused Peter Tatchell with Peter Taaffe, then the leader of the Trotskyist Militant tendency, and Michael Crick in his book on Militant agrees that the fact that Tatchell and Taaffe have similar names contributed to public confusion between the two, despite the fact that Militant opposed Tatchell's candidacy due to anti gay feeling and political differences between the old left (Militant) and new left (Tatchell) of the party. As to whether Tatchell was a member of the Labour Party itself, Foot later clarified that he meant to say "endorsed candidate" instead of "endorsed member" in his response to Wellbeloved. At the next meeting of the Labour Party National Executive Committee, Tatchell was narrowly rejected as a candidate. Mellish was not reassured about the future direction of the Labour Party and resigned from it on 2 August 1982, a clear preliminary to resigning his seat, which he did by taking the Chiltern Hundreds on 1 November that year. The left wing of the Labour Party agreed Tatchell would be eligible for selection, and Tatchell was duly selected again in January 1983. The Conservatives chose Robert Hughes (no relation), who was a Greater London Council (GLC) councillor for Croydon Central. He later became the MP for Harrow West. Among those who applied for the Conservative nomination but were not chosen was Sara Keays, then having an as yet unrevealed affair with Cecil Parkinson. The right wing former Labour leader of Southwark Borough Council, John O'Grady, who had been a target for the left wing faction locally, also decided to stand under the banner 'Real Bermondsey Labour' with Bob Mellish's support and encouragement. His campaign was dominated by personal opposition to Tatchell and defence of his leadership of the council. Twelve other candidates stood, including Screaming Lord Sutch, appearing for the first time under the Official Monster Raving Loony Party label, and the Dowager Lady Birdwood. Esmond Bevan intended to stand as an independent Labour candidate, but erroneously entered his occupation in the section on the nomination papers headed 'description', thus appearing on ballot papers as "Systems Designer".
Акцияның басталуы
Еңбек партиясының сайлау кампаниясы алғашқы үнқағаздардың "Милитант" ұйымына тиесілі Кембридж Хит Пресс баспасында басылғаны белгілі болғанда, қиындыққа толы басталды (сол кезде бұл ұйым Еңбек партиясына жасырын түрде еніп, ықпал етуге тырысқан; оның бес жетекші мүшесі сайлау күніне екі күн бұрын партиядан қуылды). Барлық үнқағаздар жойылды және қайта басылды, бірақ алғашқы басылымның құны сайлауға жұмсалатын қаражат шегінен есептелді.
The Labour campaign started disastrously when it was discovered that the first leaflets had been printed at Cambridge Heath Press, owned by the Militant tendency (then practising entryism in the Labour Party; a group whose five key members were expelled two days before polling day). The leaflets were all pulped and reprinted, but the cost of the first printing still counted against the limit for election spending.
Тэтчеллге шабуылдар
Тачеллдің гомосексуализміне байланысты көптеген пікір қақтығыстары болды. Лейборист партиясы Татчеллді сексуалдық бағдары туралы үн қатпауға көндірді, бірақ ол бұрын өзін «ашық» деп жариялаған еді. Оппозициялық кандидаттардың науқандастары, сондай-ақ Лейборист партиясының көптеген өкілдері Татчелл туралы гомофобтық пікірлер білдірді. Сайлау округіндегі көптеген жерлерде оған қатысты қарапайымдыққа келмейтін жазбалар пайда болды, ал оны қолдаған плакаттарды ілгендердің терезелеріне шабуыл жасалды. Татчелл жек көрінішпен жазылған хаттар, тіпті іске қойылған оқ-дәрілер алды, көшеде оған шабуыл жасалды. Кейбір өзге де сайлауға түскен кандидаттар да қатысты: Джон О’Грейди (Саутварк кеңесінің басшысы, бұрынғы депутат Боб Меллиш оны «нағыз Бермондси» лейбористтік кандидат ретінде таныстырған) ат пен арбамен сайлау округін аралап, Татчелл туралы «шалобарларын кері киген» деген әнді айтып көрсетілді. Науқанның соңғы күндері округ бойынша «Қай патшайымға дауыс бересіз?» деген тақырыппен жарнама таратылды, онда республикалық Татчелл, суретте әйелше келген, Елизавета II патшайыммен салыстырылды. Жарнамада Татчеллдің үй мекенжайы мен телефон нөмірі көрсетілген еді. Татчеллдің жеңілісіне қатысты басқаша пікірді 1991 жылғы автобиографиясында Official Monster Raving Loony партиясының өкілі Дэвид Сатч айтты. Сайлау қорытындысы бойынша телеарнада сұхбат беру кезінде Сатч Татчеллға оған жасалған қарым-қатынастан қатты қорқып қалғанын айтты, бірақ «Мен оған айтпаған нәрсе – ол өте нашар кандидат болды, сондықтан бәрін өзіне әкеліп алды» деп қосты. Сатч Татчеллдің дәстүрлі кездесулер мен амандасулардың орнына баспасөз конференциялары мен хабарламаларын ұнатқанын сынады, осылайша сайлауда адамдардың жүрегіне жол табудың ең тиімді жолы деп есептелді. Кейінірек берген сұхбатында, Бермондси тақырыбы көтерілгенде, Сатч Татчеллдің «депутат болу үшін тек сайлауға келу керек деп ойлаған сияқты» екенін айтты.
There was much controversy over Tatchell's homosexuality. The Labour Party persuaded Tatchell to keep quiet about his sexual orientation, although he had previously declared himself 'out'. Various campaigners for opposition candidates, as well as many within the Labour Party, made homophobic comments about Tatchell. Widespread graffiti throughout the constituency referred to him in derogatory terms, while some of those putting up posters in his support found their windows attacked. Tatchell received hate mail, including a live cartridge, and was attacked when out in the street. Some of the other by election candidates joined in: John O'Grady (Southwark Council leader, who was promoted as the 'Real Bermondsey' Labour candidacy by the previous MP, Bob Mellish) was filmed touring the constituency on the back of a horse and cart, singing a song which referred to Tatchell "wearing his trousers back to front". On the last weekend of the campaign, an anonymous leaflet was sent round the constituency headed "Which Queen will you vote for? ", contrasting the republican Tatchell, who was pictured looking very effeminate, with Queen Elizabeth II. The leaflet gave Tatchell's home address and telephone number. An alternative analysis of Tatchell's eventual defeat was given by David Sutch, the Official Monster Raving Loony Party candidate, in his 1991 autobiography. When being interviewed on TV at the by election count, Sutch related to Tatchell how horrified he was at the treatment Tatchell had received, but added that "what I did not tell him was that he had been so bad a candidate that he had largely brought it on himself". Sutch criticised Tatchell's preference for press conferences and press releases rather than traditional meeting and greeting, which was generally regarded as the best way to win hearts and minds at a by election. In a later interview, when the subject of Bermondsey came up, Sutch said that Tatchell "seemed to think all he needed to do to become the MP was turn up at the count".
Гомофобия, либералды кампания және лейбористік "саботаж"
Өте көп сайлау кезінде Либералдық партия мүшелері Татчеллға гомофобиялық шабуылдарға қатысқандары үшін айыпталды. Еркек Либералдық партия сауалнамашылары "Мені Питер Тэтчелл сүйді" деген жазуы бар белгілер тағып жүргені байқалды, бірақ бұл Либералдық партияның гей мүшелері жасаған дәмсіз әзіл болған сияқты. Рой Хаттерсли бұл жайтты баспасөз конференциясында сынға алғанмен, Лейбористік партияның бір бөлігі Татчеллдың саясаты мен сексуалдық бағытының екеуіне де қарсы болды. Ол кейін былай деп еске алады: "15 ай бойы БАҚ-та қаралап, гейлерге қарсы зорлық-зомбылыққа және партияның оңшылдарының саботаждауына ұшырағаннан кейін, бұрынғы қауіпсіз Лейбористтік мандатымды жоғалттым". 1996 жылдың 17 желтоқсанында The Independent газетіндегі Саймон Эджбен сұхбаттасқанда, бұрынғы Либералдық партияның бас директоры Энди Эллистен Либералдық Гей әрекет тобының қызметін мақұлдады ма деп сұрағанда, ол: "Бермондсиде бізге ұнамайтын ештеңе болған жоқ" деп жауап берді. 2006 жылдың қаңтар айында Либерал-демократтар партиясының төрағалыққа үміткерлігі үшін күрескенде Хьюз "бұрын гомосексуалдық және гетеросексуалдық қарым-қатынаста болғанын" айтты және Бермондси науқанындағы либералдардың әрекеттері үшін кешірім сұрады, гомофобиялық ұяттаудың көп бөлігі баспасөздің мойнында екенін айтып, "Мен жауапкершілікті қабылдаймын" деді, өзінің ұйымдастырушыларының іс-әрекеттеріне қатысты: "Мен ешқашан осы науқанның барлығына жайлы болған емеспін, Питер біледі, мен оған бұрын да осылай айттым. Егер орынсыз немесе дұрыс емес нәрсе болса, оған кешірім сұраймын". Ол кезде Жасыл партияның мүшесі болған Татчелл Хьюзді кешіргенін айтып, "Симон осы лас амалдардан пайда тапты, бірақ бұл 23 жыл бұрын болды – мен өш алмаймын. Кешіру және алға жылжу уақыты келді", - деді, сондай-ақ Хьюзтің 23 жылдық парламенттік қызметі бойынша бағалануы керек екенін атап өтті.
During the by election, members of the Liberal Party were accused of having joined in homophobic attacks on Tatchell. Male Liberal canvassers were seen wearing badges reading "I've been kissed by Peter Tatchell", although this seems to have been a poor taste joke by gay members of the Liberal Party. While this was criticised by Roy Hattersley at a news conference, elements of the Labour party were also hostile to Tatchell on the grounds both of his politics and his sexuality. He would later recall: "Subjected to 15 months of media smears, anti gay violence and sabotage by the right of the party, I lost what had been a safe Labour seat." In an interview with Simon Edge of The Independent published on 17 December 1996, the former Liberal Party Chief Executive, Andy Ellis, was asked whether he approved of the activity undertaken by the Liberal Gay Action Group, and replied "Nothing went on in Bermondsey that we were unhappy with". During his campaign for leadership of the Liberal Democrats in January 2006, Hughes said he "had both homosexual and heterosexual relationships in the past" and apologised for the actions of Liberals in the Bermondsey campaign, saying that while a lot of the blame for homophobic abuse laid on the press, "I take responsibility" for the actions of his organisers, adding: "I have never been comfortable about the whole of that campaign, as Peter knows, and I said that to him in the past. Where there were things that were inappropriate or wrong, I apologise for that." Tatchell, by then a member of the Green Party, said that he had forgiven Hughes, saying "Simon benefited from these dirty tricks, but that was 23 years ago—I don't hold a grudge. It's time to forgive and move on", adding that Hughes should be judged on his 23 year record as an MP.
Пікірсауалдар
Бермондсиде кең ауқымды сауалнамалар жүргізілген алғашқы сайлаулардың бірі болды. Сауалнамалардың нәтижесінде бастапқыда 1979 жылғы сайлаумен салыстырғанда Лейбористік партияның дауыс саны күрт төмендегені байқалды, бірақ қарсы кандидаттардың ешқайсысы айқын артықшылыққа ие болған жоқ. Науқан барысында Либералдық партияның кандидаты анық екінші орынға шығып, қалған кандидаттар ығысып кетті. Науқанның соңына қарай, Лейбористік партияның оңшыл қанаты ұлттық деңгейде солшыл Лейбористік кандидаттардың сайлана алмайтынын көрсету үшін осы мандатты жоғалтуға ниеттенгені туралы әңгімелер тарады. Дауыс беру күні қарсаңында бұрынғы Лейбористік дауыс берушілердің көп саны басқа партияларға өткені және Лейбористік партиядан емес дауыс берушілердің Лейбористік партияны жеңуге ең мүмкіндігі бар Либералдық партияның кандидатын қолдағаны анық болды.
Bermondsey was one of the first by elections to be extensively polled. The polls showed, at first, that the Labour vote was substantially down on the 1979 election figures, but that none of the rival candidates were particularly close. As the campaign went on, the Liberal candidate began to move into a clear second position and the other candidates faded. Later in the campaign, there were rumours which claimed that the right wing of the Labour Party nationally wished to lose the seat, as it would prove that left wing Labour candidates were unelectable. By the eve of poll, it was clear that large numbers of previously Labour voters were defecting to other parties, and that non Labour voters were lining up in support of the Liberal candidate as the one most likely to beat Labour.