Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Камиль Сент-Сенс жазған 1874 жылғы тондық поэма, ортағасырлық аллегория. Danse macabre, Op. 40 – француз композиторы Камиль Сент-Сенс 1874 жылы оркестр үшін жазған симфониялық поэма. Оның тұңғыш көрсетілісі 1875 жылдың 24 қаңтарында болды. Ол G минор тонында жазылған. Бұл туынды 1872 жылы ақын Анри Казалис француз тілінде жазған мәтінімен, Камильо Антона Траверсидің Danza macàbra пьесасы негізінде дауыс пен фортепианоға арналған ән ретінде бастау алды. 1874 жылы композитор осы әнді кеңейтіп, симфониялық поэмаға айналдырып, вокалдық партияны жеке скрипкамен алмастырды.
1874 tone poem written by Camille Saint Saëns
the medieval allegory
Danse macabre, Op. 40, is a symphonic poem for orchestra, written in 1874 by the French composer Camille Saint Saëns. It premiered 24 January 1875. It is in the key of G minor. It started out in 1872 as an art song for voice and piano with a French text by the poet Henri Cazalis, based on the play Danza macàbra by Camillo Antona Traversi. In 1874, the composer expanded and reworked the piece into a symphonic poem, replacing the vocal line with a solo violin part.
Талдау
Аңыз бойынша, Өлім жыл сайын Хэллоуин күні түнгі жартысында пайда болады. Өлім қабірден қайтыс болғандарды шақырып, оған би билейді, ал ол скрипка тартып (мұнда жекелеген скрипкамен бейнеленген). Бұл туынды арфаның D нотасын он екі рет қайталауымен басталады (түн ортасының он екі соққысы), оған ішекті аспаптар бөлімінің жұмсақ аккордтары қосады. Жекелеген скрипка тритонды орындайды, ол Орта ғасыр мен Барокко дәуірінде «музыкадағы шайтан» (diabolus in musica) деп аталған, ол A және E ноталарынан тұрады. Скордатура реттеуінің мысалы ретінде, скрипкашының E ішегі E нотасына дейін төмендетіліп, диссонансты тритонды құрайды. Бірінші тақырып жекелеген флейтада естіледі, одан кейін екінші тақырып – жекелеген скрипкадағы төмендейтін гамма, оған ішекті аспаптар бөлімінің жұмсақ аккордтары сүйемелдейді. Бірінші және екінші тақырыптар немесе олардың бөліктері оркестрдің әртүрлі бөлімдерінде қайта естіледі. Туындының ортасында екінші тақырыпқа негізделген контрапункт бөлімінен кейін, Дис Ираэ әнінің тікелей цитаты орындалады. Бұл реквиемнен алынған Грегориан әні, мелодиялық тұрғыдан туындының екінші тақырыбымен байланысты. Дис Ираэ әдеттегіден өзгеше, мажорлық тоналдықта ұсынылған. Осы бөлімнен кейін туынды бірінші және екінші тақырыптарға оралып, толық оркестрдің өте күшті динамикасымен аяқталады. Содан кейін текстурада кенеттен үзіліс болады және кода таңның атқанын (гобойда ойналатын әтештің дауысы) және сүйектердің қабірлеріне оралуын көрсетеді. Бұл туындыда сүйектердің сыңғырлаған дыбысын имитациялау үшін ксилофон ерекше қолданылады. Сен-Санс «Жануарлар карнавалының» «Қазбалар» бөлімінде ұқсас мотивті қолданады. Минорлық вальстің прогрессиясы мен мелодиясы Вагнердің «Ұшқан голландық» операсының үшінші актісін ашатын «Құрметті капитан, қарауылды тастаңыз» әніндегі теңізшілер хорының (мысалы, «олардың жандары барлық өлді») қысымдарына ұқсас.
According to legend, Death appears at midnight every year on Halloween. Death calls forth the dead from their graves to dance for him while he plays his fiddle (here represented by a solo violin). His skeletons dance for him until the cockerel crows at dawn, when they must return to their graves until the next year. The piece opens with a harp playing a single note, D, twelve times (the twelve strokes of midnight) which is accompanied by soft chords from the string section. The solo violin enters playing the tritone, which was known as the diabolus in musica ("the Devil in music") during the Medieval and Baroque eras, consisting of an A and an E—in an example of scordatura tuning, the violinist's E string has actually been tuned down to an E to create the dissonant tritone. The first theme is heard on a solo flute, followed by the second theme, a descending scale on the solo violin which is accompanied by soft chords from the string section. The first and second themes, or fragments of them, are then heard throughout the various sections of the orchestra. The piece becomes more energetic and at its midpoint, right after a contrapuntal section based on the second theme, there is a direct quote played by the woodwinds of Dies irae, a Gregorian chant from the Requiem that is melodically related to the work's second theme. The Dies irae is presented unusually in a major key. After this section the piece returns to the first and second themes and climaxes with the full orchestra playing very strong dynamics. Then there is an abrupt break in the texture and the coda represents the dawn breaking (a cockerel's crow, played by the oboe) and the skeletons returning to their graves. The piece makes particular use of the xylophone to imitate the sounds of rattling bones. Saint Saëns uses a similar motif in the Fossils movement of The Carnival of the Animals. The progression and melody of the minor waltz are similar to the jibes (e. g. "their sweethearts all are dead") of the Sailors' Chorus in "Helmsman/Steersman, Leave Your Watch," which begins the third act of Wagner's earlier opera, "The Flying Dutchman".
Аспаптар
Danse macabre бір скрипка мен оркестр үшін жазылған. Оркестр құрамына бір пикколо, екі флейта, екі гобой, B тонындағы екі кларнет, екі фагот; G және D тонындағы төрт мүйіз, D тонындағы екі труба, үш тромбон, бір туба; тимпан, ксилофон, бас барабан, цимбалдар және үшбұрыштан тұратын соққы аспаптар бөлімі; бір арфа және скрипкалар тобы кіреді.
Danse macabre is scored for an obbligato violin and an orchestra consisting of one piccolo, two flutes, two oboes, two clarinets in B, two bassoons; four horns in G and D, two trumpets in D, three trombones, one tuba; a percussion section that includes timpani, xylophone, bass drum, cymbals and triangle; one harp and strings.
Қабылдау
1875 жылы 24 қаңтарда алғаш рет орындалған «Danse macabre» көрермендердің көңілінен шықпады және үлкен алаңдаушылық тудырды. XXI ғасырдың ғалымы Роджер Николс «бұрмаланған Dies irae әуені», «жеке скрипканың қорқынышты шылауы», ксилофонның қолданылуы және «гипнотикалық қайталаулар» туралы жағымсыз пікірлерді айтады, Николс мұнда Равельдің «Болеро» туындысының алғы көрінісін естиді. Бүгінде бұл Сент-Сенстің шедеврлерінің бірі саналады және жоғары мәдениет пен халықтық мәдениетте кеңінен танылып, қайта өңделеді.
When Danse macabre was first performed on January 24, 1875 it was not well received and caused widespread feelings of anxiety. The 21st century scholar, Roger Nichols, mentions adverse reaction to "the deformed Dies irae plainsong", the "horrible screeching from solo violin", the use of a xylophone, and "the hypnotic repetitions", in which Nichols hears a pre echo of Ravel's Boléro. Today, it is considered one of Saint Saëns' masterpieces, widely regarded and reproduced in both high and popular culture.
Жазбалар
Премьерадан кейін көп ұзамай, бұл шығарманы Сент-Сенстің жақын досы Франц Лист (S.555) фортепианоға орындау үшін жазды. Көптеген басқа фортепианоға орындаулардың қатарында Эрнест Гиро фортепиано төрт қолға арналған нұсқасын жасады, ал Сент-Сенс өзі екі фортепианоға арналған нұсқасын жазды, сондай-ақ 1877 жылы скрипка мен фортепианоға арналған нұсқасын да жазды. 1942 жылы Владимир Хоровиц Листтің орындауын кеңінен өзгертті. Қазіргі таңда осы нұсқа ең көп орындалады. Тим Мюллеман пьеро ансамблі (флейта, кларнет, скрипка, виолончель, фортепиано) үшін, ал Эдвин Лемаре органға арналған орындаулар жасады. Грег Андерсон екі фортепиано, екі соққы аспабы шеберлері және скрипкаға арналған Danse Macbre Baccanale деп аталатын нұсқасын құрды.
Shortly after the premiere, the piece was transcribed into a piano solo arrangement by Franz Liszt (S.555), a good friend of Saint Saëns. Next to countless other piano solo transcriptions, Ernest Guiraud wrote a version for piano four hands and Saint Saëns himself wrote a version for two pianos, and in 1877 also a version for violin and piano. In 1942, Vladimir Horowitz made extensive changes to the Liszt transcription. This version is played most often today. There is an arrangement for Pierrot ensemble (flute, clarinet, violin, cello, piano) by Tim Mulleman, and an organ transcription by Edwin Lemare. Greg Anderson created a version for two pianos, two percussionists and violin, which he titled Danse Macbre Baccanale.