Филиппин Коммунистік Партиясы: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Филиппиндегі саяси партия, 1968 жылы Жозе Мария Сисон құрған партия. Филиппин Коммунистік партиясы (ФКП) – Филиппиннің марксистік-ленинистік-маоистік революциялық ұйымы және коммунистік партиясы. Бұл партия 26 желтоқсан 1968 жылы Жозе Мария Сисон тарапынан құрылды. 2002 жылы АҚШ Мемлекеттік департаменті ФКП-ны, Сисонды және оның қарулы қанаты Жаңа халық армиясын (ЖХА) террористік ұйымдар деп таныды. Еуропалық Одақ 2019 жылы ұйымның террористік мәртебесін жаңартты, бірақ 2009 жылы Еуроодақтың екінші жоғары соты Сисонды «терроризмді қолдайтын тұлға» тізімінен алып тастады және мүше мемлекеттердің активтерін тоқтату туралы шешімді кері қайтарды. АҚШ Орталық барлау агенттігінің (ЦБА) «Дүниежүзілік фактілер жинағына» сәйкес, ФКП мен ЖХА Филиппин экономикасын тұрақсыздандыруға және ұлттық үкіметті құлатуға бағытталған. Филиппин президенті және Сисонның бұрынғы шәкірті Родриго Дутерте 2017 жылы осы ұйымды террористік ұйым деп жариялады, бірақ Филиппин соттары ФКП-ны әлі күнге дейін террористік ұйым деп мойындаған жоқ. ФКП құрылғаннан бері мемлекетке қарсы партизан соғысын жүргізіп келеді. Бастапқыда партия қатарында шамамен 500 адам болған, бірақ бұрынғы президент және диктатор Фердинанд Маркостың 21 жылдық билігі кезінде әскери жағдай режимін жариялап, енгізгеніне байланысты партия тез өсті. Маркостың билігі аяқталған кезде, жауынгерлердің саны 10 000-нан асып кетті. 1986 жылы АҚШ Конгресінде сөйлеген сөзінде президент Корасон Акино партияның қарқынды өсуіне Маркостың оны «өсуге мүмкіндік беретін құралдармен» басып тастау әрекеттері себеп болғанын айтты, сондай-ақ басқа үкіметтер коммунистік бүліктермен күрескенде бұл оларға сабақ болатынын ұсынды. 2019 жылы Сисон Филиппин үкіметі ұйымның жойылуға жақын екенін мәлімдегеніне қарамастан, оның мүшелері мен жақтастарының саны артып келе жатқанын мәлімдеді. Ұйым әлі де жасырын түрде жұмыс істеп келеді, оның басты мақсаты – қарулы төңкеріс арқылы Филиппин үкіметін құлату және Филиппинге АҚШ-тың ықпалын жою. Ол Филиппиндегі басқа да революциялық ұйымдардың коалициясы болып табылатын Ұлттық демократиялық майданнан, жастар қанаты – Kabataang Makabayan ұйымынан және қарулы қанаты – Жаңа халық армиясынан тұрады. ФКП әлемдегі ең ірі марксистік-ленинистік-маоистік ұйым екенін мәлімдейді, ұйымның 150 000 мүшесі бар екенін айтады, ал басқа дереккөздер мүшеліктің 1980-жылдардың соңында 25 000-ға жеткенін, содан бері азайып келе жатқанын көрсетеді.

Political party in the Philippines
the party founded by Jose Maria Sison in 1968

The Communist Party of the Philippines (CPP) is a far left, Marxist–Leninist–Maoist revolutionary organization and communist party in the Philippines, formed by Jose Maria Sison on 26 December 1968. It is designated as a terrorist group by the United States Department of State together with Sison and its armed wing New People's Army (NPA) in 2002. The European Union renewed its terrorist designation on the organization in 2019, though a 2009 ruling by the EU's second highest court delisted Sison as a "person supporting terrorism" and reversed a decision by member governments to freeze assets. According to the US' Central Intelligence Agency (CIA) World Factbook, the CPP and the NPA aims to destabilize the Philippines' economy and overthrow the national government. Philippine president and Sison's former student Rodrigo Duterte declared the group a terrorist organization in 2017, though the CPP NPA has not yet been legally declared as a terrorist group by Philippine courts. The CPP has been fighting a guerrilla war against the state since its establishment. Although its ranks initially numbered around 500, the party grew quickly, supposedly due to the declaration and imposition of martial law by former president and dictator Ferdinand Marcos during his 21 year rule. By the end of Marcos rule in the country, the number of combatants had expanded to include more than 10,000 fighters. In a speech before the US Congress in 1986, President Corazon Aquino accredited the party's rapid growth as being caused by Marcos' attempts to stifle it with the "means by which it grows" with his establishment of martial law, suggesting that other governments view it as a lesson when dealing with communist insurgencies. In 2019, Sison claimed that the number of its members and supporters is growing, despite claims by the Philippine government that the organization is close to being destroyed. The organization remains an underground operation, with its primary goals being to overthrow the Philippine government through armed revolution and remove U. S. influence over the Philippines. It consists of the National Democratic Front, a coalition of other revolutionary organizations in the Philippines with aligning goals; the Kabataang Makabayan, which serves as its youth wing; and the New People's Army, which serves as its armed wing. The CPP claims to be the largest Marxist–Leninist–Maoist formation in the world, with the organization claiming to have 150,000 members, while other sources claim the membership to have peaked at 25,000 members in the late 1980s with membership dwindling ever since.

Тарих

Филиппин Коммунистік партиясы (ФКП) 1968 жылғы 26 желтоқсанда Қытай Коммунистік партиясының төрағасы Мао Цзэдунның 75 жылдығымен бірге қайта құрылды. Амадо Герреро, сол кезде Partido Komunista ng Pilipinas немесе PKP 1930 орталық комитетінің мүшесі, партияны қайта құруға жетекшілік етті. Жозе Мария Сисон, Амадо Герреро әскери псевдонимінің артында тұрған адам деп саналады, оның құрылуын Барангай Дулакакта, Аламинос, Бани және Мабини провинциясының шекарасында растады. ФКП-ның "Қайта құру конгресі" осы жерде, 1968 жылғы 26 желтоқсанда, ФКП-ның негізін қалаушыларының бірі Артур Гарсияның әке-шешесі Навареттердің үйіне жақын шатырда өтті. Жозе Мария Сисон – ФКП-ның және оның құрылуының басты тұлғасы. Партиялық құжаттарға сәйкес, 1960 жылдары Фердинанд Маркостың президенттігі кезінде үкімет саясатына, жемқорлыққа және экономиканың құлдырауына наразылық білдіру үшін елде "Бірінші тоқсан даулы" деп аталатын ірі солшыл қозғалыс болды. Бұл қозғалысқа Ұлы пролетарлық мәдени революция, Вьетнам соғысы және АҚШ-қа қарсы шетелдегі басқа да революциялық күрестер ықпал етті. Бұл солшыл қозғалыстың лидерлерінің бірі – "Кабатанг Макабаян" ұйымының негізін қалаушы Жозе Мария Сисон болды. Ол жақын арада Partido Komunista ng Pilipinas (PKP 1930) мүшесі болып қабылданды. Сол кезде жаңа ПКП мүшелері, ескі ПКП мүшелерінен тәуелсіз, марксизм-ленинизм бойынша құпия теориялық және саяси білім беруді жүргізді, ерекше назар жұмысшыларға, шаруаларға және жастарға аударды. Бұл ПКП мүшелері арасында маңызды айырмашылықтарға әкелді. Жаңа мүшелер шетелдік және феодалдық үстемдікке қарсы аяқталмаған қарулы революцияны жаңартуды жақтады, бұл 1899 жылғы филиппин-американ соғысының мұрасы және де-факто жалғасы деп есептелді, ескі біріккен партия тарихындағы субъективизм мен оппортунизмге қарсы күресті және сол кезде Совет Одағы тарапынан насихатталған қазіргі заманғы ревизионизмге қарсы күресті. Осы идеология 1930 жылғы ПКП-дан бөлінудің, ФКП-ның (қайта) құрылуының және одан кейінгі "Қайта құру конгресінің" негізі болды.

The Communist Party of the Philippines (CPP) was reestablished on 26 December 1968, coinciding with the 75th birthday of Mao Zedong, the Chairman of the Chinese Communist Party. Amado Guerrero, then a central committee member of Partido Komunista ng Pilipinas or PKP 1930, led the reestablishment of the party. Jose Maria Sison, allegedly the man behind the nom de guerre Amado Guerrero, confirmed its birth at Barangay Dulacac in the tri boundary of Alaminos, Bani and Mabini in the province of Pangasinan. This is where the CPP's "Congress of Reestablishment" was held on 26 December 1968, at a hut near the house of the Navarettes, the parents in law of Arthur Garcia, one of the CPP founders. Jose Maria Sison is the central figure behind the CPP and its formation. According to Party documents, in the 1960s, a massive leftist unrest called First Quarter Storm occurred in the country to protest against the government policies, graft and corruption and decline of the economy during the presidency of Ferdinand Marcos. The unrest was also inspired by the Great Proletarian Cultural Revolution, the Vietnam War and other revolutionary struggles abroad against the United States. One of the leaders of this leftist movement was Jose Maria Sison, a founder of Kabataang Makabayan. He was soon recruited to be a member of Partido Komunista ng Pilipinas (PKP 1930). During that time the new PKP members, independently from the incumbent PKP members, were conducting clandestine theoretical and political education on Marxism–Leninism, with special attention dedicated to workers, peasants and youth. This would eventually lead to a significant split between the PKP members. The new members advocated to resume what they regarded as the unfinished armed revolution against foreign and feudal domination, referring to what was claimed to be legacy and de facto continuation of the Philippine–American War of 1899, combat subjectivism and opportunism in the history of the old merger party and fight modern revisionism then being promoted by the Soviet Union. This ideology was the basis for the split from the PKP 1930, the (re)creation of the CPP, and the subsequent "Congress of Reestablishment."

Қайта құру конгресі

Жаңа партия мүшелері мен Жозе Лава басшылығындағы ПКП арасында ұсынылмас келіспеушіліктер туындады. Сизонға ПКП тапсырма берді, ол ескі біріккен партияның тарихын зерттеуі керек еді. Бірақ, оның баяндамасында Иса Лава бастаған ПКП жетекшілері Сизонның 1950-ші жылдары революциялық қозғалыстың дерлік толық құлауына себеп болған ПКП-ның ірі қателіктерін сынаған тұжырымдарымен келіспеді. Олардың арасында идеологиялық және саяси мәселелер бойынша күрт жік және күрес пайда болды. Сизон және оның тобы ПКП-дан шығып кеткеннен кейін партияны қайта құруға жетекшілік етті. ПКП-ның Бас хатшысы Иса Лава «контрреволюциялық ревизионист» деп танылды, ал жаңа жетекшілер сондай-ақ Орталық Лусон аймағындағы Хукбонг Мапагпалая н Баян (ХМБ) ескі халық армиясындағы Педро Тарук Сумулунның «қылмыстық топтарына» шабуыл жасады. Партия «Қателерді түзеу және партияны қайта құру» деген түзету құжатын жариялады және қайта құру съезінде Халықтық демократиялық революция бағдарламасын және жаңа партиялық конституцияны қабылдады. Лаваның ПКП-сы Кеңес Одағының Коммунистік партиясын қолдаған кезде екі коммунистік партияның идеологиялық айырмашылығы анық болды, ал Сизон тобы оны ревизионистік деп есептеді, соңғысы Қытай Коммунистік партиясының бағытын қолдады. Қайта құру қазіргі заманғы ревизионизмді, Манила қаласындағы Лавалардың басшылығын және ХМБ қалдықтарын басып алған Тарук Сумулун тобын толыққанды сынға алып, жоққа шығаруға бағытталды. Партия съезіне 12 мүше қатысты, атап айтқанда: Хосе Мария Сисон, Монико Атиенца, Рей Касипе, Леонсио Ко, Мануэль Коллантес, Артур Гарсия, Герминихильдо Гарсия, Рубен Гевара, Арт Пангилинан, Нило Таяг, Фернандо Таяг және Ибарра Тюбианоса. Жозе Лунета 13-ші мүше ретінде есептелді. Ол Қытайда болғандықтан, Орталық комитетке қатыспастан сайланды.

Irreconcilable differences occurred between the new party members with the leadership of the PKP under Jose Lava. Sison, was tasked by PKP to conduct a review of the party history of the old merger party. However, on his report, leaders of the PKP headed by Jesus Lava disagreed with Sison's findings that criticized the major errors of the PKP which caused the almost total destruction of the revolutionary movement in the 1950s. A sharp division and struggle developed between them in ideological and political issues, Sison and his group led the reestablishment of the party after he and his colleagues bolted out from the PKP. Jesus Lava, the General Secretary of the PKP, was labelled a "counterrevolutionary revisionist", and the new leaders also attacked what they called "the gangster clique" of Pedro Taruc Sumulong in the old people's army of the Hukbong Mapagpalaya ng Bayan (HMB), remnant of the Hukbalahap in Central Luzon. The Party issued the document of rectification, "Rectify Errors and Rebuild the Party," and promulgated the Programme for a People's Democratic Revolution and the new Party Constitution in its Congress of Reestablishment. The two communist parties deviation was clear ideologically when the Lava's PKP was supporting the Communist Party of the Soviet Union whom Sison's group considered revisionist while the latter supported the line of the Communist Party of China. The reestablishment was centered on a comprehensive and thoroughgoing criticism and repudiation of modern revisionism and of the leadership of the Lavas in Manila as well as the Taruc Sumulong grouping which had usurped authority over remnants of the HMB. The party congress was attended by 12 members, namely Jose Maria Sison, Monico Atienza, Rey Casipe, Leoncio Co, Manuel Collantes, Arthur Garcia, Herminihildo Garcia, Ruben Guevara, Art Pangilinan, Nilo Tayag, Fernando Tayag at Ibarra Tubianosa. Jose Luneta was counted as the 13th member. He was elected in the Central Committee in absentia, since he was still in China.

Халық соғысы

Партия қайта құрылғаннан кейін көп ұзамай ХМБ-ның басқа кадрлары мен командирлерімен байланысып, оларды идеологиялық және саяси оқуларға, бұқаралық жұмысқа және саяси-әскери дайындыққа тартты. 1969 жылдың 29 наурызында Жаңа халық армиясы құрылды, ал 1973 жылдың 24 сәуірінде Филиппиннің Ұлттық демократиялық фронты құрылды. Кейіннен ҚХП Мао Цзэдунның Қытай Коммунистік партиясының партизандық соғыс кезеңінде жасаған стратегиялық бағыты – «ұзаққа созылған халық соғысын» бастады. Соңғы мақсат – екі кезеңді революция арқылы «халық революциялық үкіметін» орнату: Ұлттық демократиялық революция, одан кейін социалистік революция. Партияның қайта құрылуы бірінші Ұлы Түзету қозғалысы деп есептелді, ол ескі партияның қателіктерін сынады. ҚХП АҚШ империализмімен, феодализммен және бюрократиялық капитализммен күресте партияның тәжірибесін талдау мен қорытындылауда және Филиппиндегі нақты жағдайларға шығармашылық қолдануда жетекші идеология ретінде марксизм-ленинизм-маоизмді ұстанады. Маоизмді марксизм-ленинизмнің ең жоғары дамуы деп санайды. 1973, 1974, 1976 және 1977 жылдары ҚХП Орталық Комитетінің мүшелері тұтқындалғанға қарамастан, бұрынғы қаңқа тәрізді аймақтық партия ұйымдары қарулы революциялық қозғалыстың және қалалық астыртын қызметтің өсуінен күш алып, дамыды. Партияның жетекші кадрлары арасындағы сын-ескертулер мен пікірталастар «сол және оң оппортунизм» жақтастарының, атап айтқанда «жоққа шығарушылар» және «қайта бекітушілер» фракцияларының құрылуына әкелді. Жоққа шығарушылар 1980 жылдан бастап «стратегиялық қарсы шабуыл», «кәсібилендіру» және әскери авантюризмді көтеріліспен біріктіру жолын ұстанды, бұл халық соғысының «дұрыс» революциялық әдісін қолдайтын қайта бекітушілермен қатар жүрді. Түзету қозғалысы «бұрыс бағытты» жан-жақты және толыққанды түрде жеңіп, партияны идеологиялық, саяси және ұйымдық тұрғыдан нығайтуға бағытталды. Осылайша, түзету қозғалысы 1992 жылы күшіне енді, әсіресе Орталық Комитеттің Пленумы түзету құжаттарын бекіткеннен кейін.

Soon after its reestablishment, the Party linked up with the other cadres and commanders of the HMB and engaged them in ideological and political studies, mass work and politico military training. On 29 March 1969, the New People's Army was established and on 24 April 1973 the National Democratic Front (Philippines). Afterwards, the CPP launched the "protracted people's war" a strategical line developed by Mao Zedong during the phase of guerrilla warfare of the Chinese Communist Party. The eventual objective is to install a "people's revolutionary government" via a two stages revolution: National Democratic Revolution followed by a Socialist Revolution. The reestablishment was considered by the party as the First Great Rectification Movement, criticizing the errors of the old Party. The CPP adheres to Marxism Leninism Maoism as its guiding ideology in analyzing and summing up the experience of the party and its creative application to the concrete conditions in the Philippines in fighting US imperialism, feudalism and bureaucrat capitalism. It considers Maoism as the highest development of Marxism Leninism. Despite the arrests of CPP Central Committee members in 1973, 1974, 1976 and 1977, the erstwhile skeletal regional Party organizations gained flesh and muscle from the growth of the armed revolutionary movement and the urban underground. The criticism and debates that ensued between the leading party cadres resulted in the expulsion of advocates of "left and right opportunism", notably forming the so called "rejectionists" and "reaffirmist" factions. The rejectionists took the lines of "strategic counteroffensive", "regularization", and combining military adventurism with insurrectionism from 1980 onward that overlapped with the reaffirmists who uphold the "correct" revolutionary method of people's war. The rectification movement was aimed to defeat the "wrong line" in a comprehensive and thoroughgoing manner and strengthen the party ideologically, politically and organizationally. Thus, the rectification movement came into force in 1992, especially after the Plenum of the Central Committee approved the rectification documents.

Бөлу және бөліну

Ливанг жазған "Қайта растау" құжатына ҚХП-ның барлық кадрлары мойынсұнбады. Маоистік ортодоксияны қабылдағандар "Қайта растаушылар" немесе РА деп аталды, ал құжатты қабылдамағандар "Қарсыласушылар" немесе РЖ деп аталды. 1993 жылдың шілдесінде Қарсыласушылардың бірі – Манила-Ризал аймақтық комитеті (KRMR) орталық жетекшіліктен тәуелсіздігін жариялады:

Бірнеше ай ішінде партияның бірнеше аймақтық ұйымдары мен бюролары оның үлгісін алды: Орталық Минданао, Батыс Минданао, Негрос және Орталық Висая, Висая комиссиясы (VisCom) қызметкерлері және оның бақылауындағы Жаңа халық армиясы бөлімшелері, Ұлттық шаруалар хатшылығы, Біріккен майдан комиссиясы және Ішкі бюро мен Батыс Еуропа комитеті. KRMR, VisCom және Орталық және Батыс Минданао аймақтық комитеттері кейін 1998 жылы Революциялық жұмыскерлер партиясы – Филиппин (RPM P) құру үшін бірікті. Алайда, Минданаодағы кадрлар кейіннен RPM P-ден, сол кездегі Джозеф Эстрада басқаратын үкіметпен бейбіт келісімге қол қойылғандығына байланысты туындаған даудан кейін шықты. Бұл кадрлар кейіннен 2003 жылы Төртінші Интернационалға қосылған Революциялық жұмыскерлер партиясы – Минданао (RPM M) партиясын құрды. Филемон Лагман басқарған KRMR фракциясы бұрынғы "таратушылық" көзқарасы және партияның дайындықтары мен жұмысына көмектесуден бас тартқаны үшін RPM P-ден қуылды. Ол содан кейін Филиппин жұмыскерлер партиясын (PMP) құрды, бірақ оның Сонни Меленсио басқарған жақын серіктестері 1998 жылы заңды саяси партия – Еңбекші социалистік партиясын (SPP) құрды. Біріккен майдан комиссиясының кадрлары Демократиялық пролетарлық партиясын (PPD) құрды, ол кейін Лагманның PMP және Меленсионың SPP партияларымен бірігіп, Филиппин жұмыскерлер партиясы Біріктірілгенін (PMP Pinagsanib) құрды. Бірақ 2007 жылы Лагман мен Меленсионың жақтастары арасындағы келіспеушіліктерге байланысты тағы бір бөлініс болды. 1997 жылы Орталық Лузон комитетінің бірнеше кадрлары фракциялықтарлықты қоздырды және НПА бөлімшелерін "азаматтандыруға" тырысқаны үшін айыпталды. Бұл кадрлар бұрын ҚХП төрағасы Армандо Ливангтың "Қайта растау" құжатын қолдаған және төрағаның қолдауын алуға тырысқан. Алайда, бұл орындалмады, кадрлар Филиппиннің марксистік-лениндік партиясын (MLPP) құрып, қарулы қанатын – Халық революциялық армиясын (RHB) ұйымдастырды. MLPP RHB ҚХП-ның әлеуметтік талдаудың ұлттық-демократиялық аясын сақтайды, бірақ сәл өзгертілген. Олар халық соғысы стратегиясын да сақтайды, бірақ Вьетнам және Непал революциялық стратегияларына көбірек ұқсайды.

Within a few months, several of the Party's regional formations and bureaus followed suit: Central Mindanao, Western Mindanao, Negros and Central Visayas, the Visayas Commission (VisCom) staff and New People's Army units under its control, the National Peasant Secretariat, the United Front Commission and the Home Bureau and Western Europe committee. The KRMR, VisCom and the Central and Western Mindanao regional committees later merged to form the Rebolusyonaryong Partido ng Manggagawa – Pilipinas (RPM P) in 1998. However, the Mindanao based cadres later left the RPM P after a debate regarding the RPM P's signing of a peace pact with the government then led by Joseph Estrada. Those cadres then formed the Rebolusyonaryong Partido ng Manggagawa – Mindanao (RPM M) which joined the Fourth International in 2003. The KRMR faction led by Filemon Lagman was earlier expelled from the RPM P due to his "liquidationist" attitude and refusal to help in Party preparations and functions. He then formed the Partido ng Manggagawang Pilipino (PMP), however his closest associates, led by Sonny Melencio, bolted to form the legal political party Sosyalistang Partido ng Paggawa (SPP) in 1998. The United Front Commission cadres formed the Partido Proletaryo Demokratiko (PPD) which then merged with Lagman's PMP and Melencio's SPP to give rise to the Partido ng Manggagawang Pilipino Pinagsanib (PMP Pinagsanib). But in 2007 another reported split occurred due to the rift between Lagman and Melencio supporters. In 1997 several cadres from the Central Luzon committee were accused of sowing factionalism and "civilianization" of the NPA units. These cadres earlier supported the "Reaffirm" document by CPP Chairman Armando Liwanag and tried appealing for the Chairman's support. This did not materialize though, and the cadres formed the Marxist–Leninist Party of the Philippines (MLPP) and organized the armed wing Rebolusyonaryong Hukbo ng Bayan (RHB). The MLPP RHB maintains the national democratic framework of social analysis by the CPP, although slightly modified. They also maintain the strategy of people's war, but are more akin to Vietnamese and Nepalese revolutionary strategies.

Халықаралық қатынастар

Ол марксистік-лениндік партиялар мен ұйымдардың маоистік халықаралық конференциясына қатысады. Ол кең революциялық фронт ұйымын, Ұлттық Демократиялық Фронтты басқарады. Қытай Халық Республикасының (ҚХР) Филиппин Коммунистік Партиясымен (ФКП) қарым-қатынасы "1980-жылдардан бері үзілген" деп есептеледі, бірақ қытайлықтардың көтеріліске қолдау көрсету жүйелері кейде пайда болып тұрады. Қытайлық қолдаушылардың басты бағыты 2000 жылдан бері партиямен байланысты ресми түрде үзіп, партияның мүшелерінің саны күрт азайғандықтан, қытайлықтарға партияның экономикалық тұрғыдан пайдасы болмай қалды. 2015 жылғы сұхбатында Революциялық партиялар мен ұйымдардың халықаралық үйлестіруінің бас үйлестірушісі Стефан Энгель ФКП-нің Халықаралық Революциялық Ұйымдар Координациялық Кеңесіне (ICOR) қосылуға дайын екенін мәлімдеді.

Идеология

Марксизм-ленинизм-маоизмді (MLM) жарналайтын Филиппин Коммунистік партиясы – Карл Маркс, Фридрих Энгельс, Владимир Ленин, Иосиф Сталин және Мао Цзэдун теориялары тұрғысынан Филиппиннің бұрынғы көтерілістері мен революцияларының мұрасын қарастыратын революциялық пролетариаттық партия. Ол марксизм-ленинизм-маоизм жетекшілігімен дүниежүзілік пролетариат революциясындағы теория мен тәжірибенің дамуына көмектеседі (Филиппин Коммунистік партиясы Конституциясының кіріспесі, 1968 жыл). Егер партия идеологиялық, саяси және ұйымдық құрылысын нығайтуға белсенді, қатаң және толыққанды көңіл бөлсе, Филиппин Коммунистік партиясы түрлі ұлттар мен этно-тілдік топтарға жататын филиппин халқының көпшілігін АҚШ империализмі мен жергілікті реакционерлерге қарсы ұлттық-демократиялық революциядағы толық жеңіске сүйемелдейтіні және социалистік революцияның басталуын қамтамасыз ететіні сөзсіз. | Армандо Ливанаг, Филиппин Коммунистік партиясы Орталық Комитетінің төрағасы.

Кешірім жариялау

2007 жылдың 5 қыркүйегінде президент Глория Макапагал Арройо Филиппин Коммунистік партиясы мен оның қарулы қанаты, Жаңа Халық Армиясы (NPA) мүшелеріне, сондай-ақ басқа коммунистік бүлікшіл топтарға және оларды біріктіретін Ұлттық Демократиялық Фронтқа кешірім жариялаған 1377 нөміріндегі жарлыққа қол қойды. Кешірім бүлік жасау қылмысын және "саяси нанымдарының ықпалымен" жасалған басқа да қылмыстарды қамтиды, бірақ тазалыққа қарсы қылмыстар, зорлау, азаптау, адамды құрлық үшін ұрлау, есірткі заттарды қолдану және сату, жеке мүдделер үшін жасалған басқа да қылмыстар, халықаралық құқық немесе конвенцияларды бұзу, тіпті егер олар "саяси нанымдарының ықпалымен" жасалған деп есептелсе де, кешірімге жатпайды. Ұлттық әлеуметтік интеграция комитеті (NCSI) талапкерлерге кешірім туралы куәліктер береді. Жарлықты іске асыру қағидалары әзірленуде және ол Филиппин Сенаты мен Филиппин Өкілдер Палатасына мақұлдауға жіберіледі. Конгресс мақұлдағаннан кейін ғана жарлық күшіне енеді.

Бес жылдық жоспар

2022 жылы ҚХП басшылығы 53 жылдығына арналған мәлімдемесінде революциялық күресті алға жылжытуға шақырды және жаңа демократия үшін халық соғысында күштерін алға басуға бағытталғанын жариялады. Алдағы бес жыл ішінде стратегиялық қорғаныс кезеңінен стратегиялық тұйықталу кезеңіне үлкен қадам жасауға бекінгенін мәлімдеді, барлық талаптарды орындауға және қажетті кезеңдерді өткірмей, орындауға дайын екенін көрсетті. Сондай-ақ, революциялық үкіметтің қазіргі Филиппин үкіметін құлату арқылы революцияны жеңе алмайтынын болжады. Стратегиялық тұйықталу – революциялық қарулы күштердің реакциялық үкіметтің қарулы күштерімен революциялық соғыста теңдестікке жеткенін білдіреді. Стратегиялық тұйықталу ұзаққа созылған халық соғысының келесі кезеңіне, атап айтқанда стратегиялық шабуылға жол ашады, ол ұлттық және әлеуметтік азаттық үшін күресте жалпыұлттық жеңіске ұмтылуға мүмкіндік береді. ҚХП мәлімдемесіндегі есептеулерге сәйкес, олар қазіргі революцияны стратегиялық қорғаныстың даму кезеңінде деп есептейді.

Армандо Ливанаг, Филиппин Коммунистік партиясы Орталық Комитетінің төрағасы

Маоистік әскери доктринаға сәйкес, ҚХП жетекшілігіндегі ХХҰ ұзаққа созылған соғыстың үш прогрессивті кезеңін ұстанады: стратегиялық қорғаныс, стратегиялық тұйықталу және стратегиялық шабуыл (қозғалмалы соғысқа қараңыз). ҚХП мәлімдемесіндегі есептеулерге сәйкес, олар қазіргі революцияны стратегиялық қорғаныстың алға жылжу кезеңінде деп санайды.