Лондонның Baynard's Castle: Нормандық бекініс, ортағасырлық сарай тарихы. 1213-те бұзылған, 1666-да өрттен зардап шеккен. Лондон тарихындағы маңызды орын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы екі көршілес учаскедегі ғимараттар
Buildings on two neighbouring sites in London
Бейнард қамалы – қазір Блэкфриарс станциясы мен Сент-Пол соборы орналасқан жерлердің арасындағы Лондон қаласындағы екі көршілес учаскедегі ғимараттарды білдіреді. Біріншісі – 1086 жылы Эссекстегі Кіші Данмоудың 1-феодал бароны Ральф Бейнард салған нормандық бекініс, ол 1213 жылы король Джонмен қиратылды. Екіншісі – оңтүстік-шығысқа қарай салынған және кейін кеңейтілген ортағасырлық сарай, бірақ 1666 жылғы Лондонның Ұлы өрті кезінде көбінесе қирады. Сэр Уолтер Бесанттың айтуынша, "[Лондонда] осыдан қызықты үй болған емес". Алғашқы қамал ежелгі римдік қабырғалар мен Флит өзені Темза өзенімен кездесетін жерде, қазіргі Блэкфриарс станциясының шығысында салынған. Қамалдың солтүстік қабырғасы негіз ретінде 3 ғасырға жататын римдік өзен қабырғасын пайдаланған, ол рим кірпіштерінен жасалған қатармен ерекшеленеді. Норман қамалы король Джонмен қиратылғанға дейін бір ғасырдан астам уақыт тұрды. Ол барондар көтерілісінен кейін қайта салынған сияқты, бірақ 1276 жылы үлкен Блэкфриарс монастырының аумағын құру үшін сатылды. Шамамен бір ғасырдан кейін бірінші қамалдың оңтүстік-шығысында Темзадан қайта алынған жерге жаңа сарай салынды. Үй 1428 жылдан кейін қайта салынды және Розалар соғысы кезінде Йорк үйінің Лондон штаб-пәтері болды. Король Эдуард IV-нің таққа отыруы 1461 жылдың 3 наурызында қамал ішінде келісіліп, жарияланды. Король Генрих VII (1485–1509) 15 ғасырдың соңында үйді патша сарайы ретінде қайта жаңартып, оның ұлы Генрих VIII оны Катерина Арагонға үйлену тойы қарсаңында сыйлады. 1551 жылы Генрихтің 1547 жылы қайтыс болғаннан кейін және бала король Эдуард VI билік құрған кезеңде үй Генрихтің жесірі, королева Кэтрин Паррдың қайнағасы Пемброк графына (1501–1570) берілді. Пемброк шамамен 1551 жылы екінші ауланың айналасына үлкен қосымша құрылыс жасады. Герберттер отбасы Англия азамат соғысында Парламент жағына шықты, ал 1660 жылы монархия қалпына келтірілгеннен кейін үйді корольшіл 11-Шрусбери графы Фрэнсис Талбот бастықты. Бейнард қамалы 1666 жылғы Лондонның Ұлы өртінен кейін қирады, бірақ оның фрагменттері 19 ғасырға дейін сақталды. Қазіргі уақытта бұл жерде «Бейнард үйі» деп аталатын BT кеңсесі орналасқан, ал қамал Бейнард көшесі және Лондон қаласының Бейнард қамалының ауданымен ескериледі.
Baynard's Castle refers to buildings on two neighbouring sites in the City of London, between where Blackfriars station and St Paul's Cathedral now stand. The first was a Norman fortification constructed by Ralph Baynard ( 1086), 1st feudal baron of Little Dunmow in Essex, and was demolished by King John in 1213. The second was a medieval palace built a short distance to the south east and later extended, but mostly destroyed in the Great Fire of London in 1666. According to Sir Walter Besant, "There was no house in [London] more interesting than this". The original castle was built at the point where the old Roman walls and River Fleet met the River Thames, just east of what is now Blackfriars Station. The north wall of the castle used as its foundation the Roman era river wall from the 3rd century, distinguished by a tile course of Roman brick. The Norman castle stood for over a century before being demolished by King John in 1213. It appears to have been rebuilt after the Barons' Revolt, but the site was sold in 1276 to form the precinct of the great Blackfriars' Monastery. About a century later, a new mansion was constructed on land that had been reclaimed from the Thames, south east of the first castle. The house was rebuilt after 1428, and became the London headquarters of the House of York during the Wars of the Roses. The accession of King Edward IV was agreed and proclaimed in the castle on 3 March 1461. The house was reconstructed as a royal palace by King Henry VII (1485–1509) at the end of the 15th century, and his son Henry VIII gave it to Catherine of Aragon on the eve of their wedding. In 1551, after Henry's death in 1547 and during the reign of the infant King Edward VI, the house was granted to Earl of Pembroke (1501–1570), brother in law of Henry's widow, Queen Catherine Parr. Pembroke built a large extension around a second courtyard in about 1551. The Herbert family took the side of Parliament in the English Civil War, and after the 1660 Restoration of the Monarchy the house was occupied by Francis Talbot, 11th Earl of Shrewsbury, a Royalist. Baynard's Castle was left in ruins after the Great Fire of London in 1666, although fragments survived into the 19th century. The site is now occupied by a BT office called Baynard House and the castle is commemorated by Castle Baynard Street and the Castle Baynard Ward of the City of London.
Норман қамалы
Бүгінде Флит өзені Нью-Бридж көшесі астындағы құбырға айналып, Blackfriars көпірінің астында пайда болады, бірақ Лондонның қазіргі дамуына дейін ол Темзадан кейінгі аймақтағы ең ірі өзен болған. Ол Римнің Лондон қаласының батыс шекарасын құрады, ал Флит пен Темзаның қиылысының стратегиялық маңызы осы аймақтың ерте заманнан бері бекітілгенін көрсетеді. Ричард Киренстердің айтуынша, 1017 жылы король Кнут Рождествоны осындай бекіністе өткізген, онда ол Эадрик Стреонаны өлімге кестірген. Кейбір деректерде бұл шахмат ойыны үшін болған даудан туындады делінеді. Тарихшы Уильям Пейдж Эдриктың Мерсияның эалдорманы ретінде бекіністі басқарғанын және оның қайтысынан кейін ол патшаның өкілі және туын көтергіші болған Осгод Клапаға берілген болуы мүмкін екенін айтады (Құқықтар бөлімін қараңыз). Бұл Рим қабырғаларының ішіндегі өзен жағалауында орналасқан. Солтүстік жағында екінші Норман бекінісі – Монфише мұнарасы тұрды. Бейнард қамалы Киім сақтау жанындағы Сент-Эндрю шіркеуіне жақын, қазіргі 160 Королева Виктория көшесінің оңтүстік жағында (бұрынғы Times кеңсесі, қазір The Bank of New York Mellon орталығы) орналасқан; археологтар кем дегенде оңтүстікке қарай, 2 Puddle Dock-тағы жоспарланған құрылыс аланына дейін созылатын бекіністерді тапты. Қамал Ральф Байнардың ұлы Джеффри және оның немересі Уильям Байнарға мұра болып өтті, бірақ соңғысы Генрих I (1100–1135) билігінің басында Генрихтің ағасы Роберт Куртоздың таққа талабын қолдағандықтан жерлерін жоғалтты. Бірнеше жыл патшаның қолында болғаннан кейін, 1106 жылы қамал Булонь графы Евстасийге өтті. Генрихтің билігінің кейінгі жылдары Кішкентай Дунмоудың феодалдық барониясы және Бейнард қамалының сокесі патшаның стюарды Роберт Фиц Ричардқа (1064–1136) Суффолк графтығында, Дунмоуға жақын жерде берілді. Соке Норман қамалына іргелес орналасқан Киім сақтау жанындағы Сент-Эндрю приходымен шектес болды; соке шамамен қазіргі Лондон қаласының Касл Байнард округіне сәйкес келеді. Кішкентай Дунмоу және Бейнард қамалының екеуі де ақырында оның немересі Роберт Фицвальтерге мұра болып өтті.
Today the River Fleet has been reduced to a trickle in a culvert under New Bridge Street that emerges under Blackfriars Bridge, but before the modern development of London it was the largest river in the area after the Thames. It formed the western boundary of the Roman city of London, and the strategic importance of the junction of the Fleet and the Thames means that the area was probably fortified from early times. Richard of Cirencester suggests that King Canute spent Christmas at such a fort in 1017, where he had Eadric Streona executed. Some accounts claim this was triggered by an argument over a game of chess; Historian William Page suggests that Eadric held the fort as Ealdorman of Mercia and after his death it may have been granted to Osgod Clapa, who was a "staller", a standard bearer and representative of the king (see Privileges section). It was on the river bank inside the Roman walls; a second Norman fort, Montfichet's Tower, stood to the north. The site of Baynard's Castle was adjacent to the church of St Andrew by the Wardrobe, on the southern side of today's 160 Queen Victoria Street (the former Times office and now The Bank of New York Mellon Centre); archaeologists have found fortifications stretching at least south, onto the site of the proposed development at 2 Puddle Dock. The castle was inherited by Ralph Baynard's son Geoffrey and his grandson William Baynard, but the latter forfeited his lands early in the reign of Henry I (1100–1135) for having supported Henry's brother Robert Curthose in his claim to the throne. After a few years in the hands of the king, the castle passed to Eustace, Count of Boulogne, by 1106. Later in Henry's reign, the feudal barony of Little Dunmow and the soke of Baynard's Castle were granted to the king's steward, Robert Fitz Richard (1064–1136), in Suffolk, near Dunmow. The soke was coterminous with the parish of St Andrew by the Wardrobe, which was adjacent to the Norman castle; the soke roughly corresponds to the present Castle Baynard ward of the City of London. Both Little Dunmow and Baynard's Castle were eventually inherited by his grandson, Robert Fitzwalter
Фицвальтер мен барондардың көтерілісі
Фицвольтер барондардың король Джонға қарсы көтерілісінің басшысы болды, оның нәтижесінде 1215 жылғы Магна-Карта қабылданды. Данмоу жылнамасы король Джонның Фицвальтердің қызы Матильдаға (сондай-ақ Мариан Фицвальтер деп те белгілі – Робин Гуд аңызындағы Нағыз Мариан) құштар болғанын және Фицвальтер қызының абыройын қорғау үшін қару алуға мәжбүр болғанын баяндайды. Ұлы құрылысшы король Эдуард I (1272–1307) кезінде басталып, оның ұлы Эдуард II (1307–1327) тұсында аяқталған бұл нысан 1502 жылы бұзылды.
Fitzwalter was the leader of the barons' revolt against King John, which culminated in the Magna Carta of 1215. The Chronicle of Dunmow relates that King John desired Fitzwalter's daughter, Matilda the Fair (also known as Maid Marian Fitzwalter—the real life Maid Marian of the legend of Robin Hood) and Fitzwalter was forced to take up arms to defend the honour of his daughter. Started under the great castle builder King Edward I (1272–1307), it was completed during the reign of his son Edward II (1307–1327) and was demolished in 1502.
Арнайы артықшылықтар
Байнард қамалының иелері Лондон ақсүйектері арасында ерекше орын иеленген сияқты. Роберт Фицвольтер сату кезінде Байнард иелігімен байланысты барлық жеңілдіктер мен артықшылықтарды сақтап қалды. Бұл соттар Лондонның "Бас тушысы" атағына талас жасауға байланысты болды. Эдуард I (1272–1307) тұсында құрылған тушы рыцарьлар өз туларымен шайқасқа шығып, феодалдық билеушінің туын қолданбады. Байнард қамалының иелігі Фицвольтердің ата-бабаларына Лондон қаласының туын алып жүруге және осылайша Лондон әскерлеріне жетекшілік етуге мүмкіндік берген секілді. 1136 жылы Роберт Фиц Ричард Лондоннан Стейнске дейінгі "Темзаның иелігін" талап етті, патшаның туын алып жүруші және бүкіл Лондон қаласының қорғаушысы ретінде. Тыныш уақытта Байнард қамалының құқығы Гилдхолда Лорд-мэрдің алдында сотталған қылмыскерлерге үкім шығаратын сотты өткізіп, түрме мен айдалаларды ұстады. Сатқындарды Вуд-Уорфтағы қаруға байлап, толқын басып кеткенде суға батыратын. Глостер герцогы Хамфри 1428 жылы "үлкен өрттен" кейін үйді қайта салды, бұл оның таққа отыруына бірнеше апта қалғанда болды, және Барнет шайқасы алдында отбасын қауіпсіздікте сақтады. Оның таққа отыруы 1483 жылғы 6 шілдеде Вестминстер аббаттығында өтті.
The lord of Castle Baynard appears to have had held a special place among the nobility of London. Robert Fitzwalter explicitly retained all the franchises and privileges associated with the lordship of Baynard when he made the sale. These law suits centred on a claim to be the "Chief Banneret" of London. Created in the reign of Edward I (1272–1307), knights banneret led troops into battle under their own banner not that of a feudal superior. It seems that the tenure of Castle Baynard had entitled FitzWalter's ancestors to carry the banner of the City of London, and hence be leaders of the London forces. In 1136 Robert Fitz Richard had claimed the "lordship of the Thames" from London to Staines, as the king's banner bearer and as guardian of the whole City of London. In times of peace, the soke of Castle Baynard held a court which sentenced criminals convicted before the Lord Mayor at the Guildhall, and maintained a prison and stocks. Traitors were tied to a post at Wood Wharf and were drowned as the tide overwhelmed them. Humphrey, Duke of Gloucester, rebuilt the house after a "great fire" in 1428, a few weeks before his coronation, and he housed his family there for safety before the decisive Battle of Barnet. His coronation took place at Westminster Abbey on 6 July 1483.
Тюдориялықтар
1501 жылы король Генрих VII "бұл үйді жөндеп, немесе жаңадан салды, ол қамал сияқты бекітілмеген, керісінше, кез келген ханзада немесе жоғары мәртебелі қонақтарды қабылдауға әдемі әрі ыңғайлы болды" (Стоу). Шотландия королі Джеймс IV-нің жесірі Маргарет Тюдор 1516 жылдың мамыр айында Бейнард сарайына келді. Кейін Генрихтің сүйікті сарайлықтарының бірі, сэр Уильям Сидни (шамамен 1482–1554), оның ұлы, болашақ Эдуард VI-ның тәрбиешісі, сарайда тұрып, 1548 жылы өсиетнамасын жазды. 1551 жылы үй Уильям Гербертке, Пемброктың 1-ші графына (1501–1570) өтті, сол жылы осы ықпалды сарайлық Пемброк графы атағын алды. Бұл кеңейтудің нәтижесінде пайда болған екінші аула Холлардың Ұлы өртке дейінгі Лондон суретінде анық көрінеді. Ескі гравюраларда оңтүстік жағының ортасында үлкен қақпа, екі аркалы көпір және өзенге түсетін баспалдақ бейнеленген. Үй Герберт әулетінде Филипп Герберт, Пемброктың 4-ші графы, Оксфорд университетінің канцлері қайтыс болғанға дейін сақталды.
In 1501 King Henry VII "repayred or rather new builded this house, not imbattoled, or so strongly fortified castle like, but farre more beautiful and commodious for the entertainement of any prince or greate estate" (Stow). Margaret Tudor, widow of James IV of Scotland, came to stay at Baynard's Castle in May 1516. Later one of Henry's favourite courtiers, Sir William Sidney (c. 1482–1554), tutor to his son the future Edward VI, lived in the castle and made his will there in 1548. By 1551 the house had passed to William Herbert, 1st Earl of Pembroke (1501–1570), the year in which that influential courtier was created Earl of Pembroke. The second courtyard formed by this extension is clearly visible on Hollar's view of London before the Great Fire. Old prints show a large gateway in the middle of the south side, a bridge of two arches and steps down to the river. The house remained in the Herbert family until the death of Philip Herbert, 4th Earl of Pembroke, Chancellor of the University of Oxford.
Үлкен өрттен кейін
Байнард қамалы 1878 жылы Лондонның Ұлы өрті кезінде қирады, сол кезде ол Касл Байнард Мыс компаниясына тиесілі болған. Қалған мұнара (кейбір дереккөздер екі мұнара сақталғанын айтады) 19 ғасырда Карон компаниясының қоймаларын салу үшін бұзылып жатыр.
Baynard's Castle was destroyed in the Great Fire of London which in 1878 belonged to the Castle Baynard Copper Company. The remaining tower (some sources say two survived) was pulled down in the 19th century to make way for warehouses of the Carron Company.
Археология
Екінші Бейнард қамалы туралы археологиялық дәлелдердің көп бөлігі 1972–75 жылдарғы қазбалардан алынған, Бейнард үйі кеңсе блогы салынар алдында жүргізілген. Түпнұсқа үйдің және кеңейтілген бөлігінің солтүстік қанатының бөліктері табылды, оның ішінде солтүстік қақпасы мен қақпа мұнарасы, сондай-ақ Темза көшесінен басталатын тас жолмен төселген кіреберіс. Екі шығыс-батыс "әктас" қабырғалары анықталды; қазба жұмысын жүргізуші, солтүстік қабырғаның 1428 жылға дейінгі қамалдың қабырғалық бөлігі екенін, ал екіншісі 1428 жылдан кейін ауыстырылғанын болжады. Қазбаларға арналған Лондон археологиялық мұрағаты кодтары: BC72/GM152, UT74, BC74, BC75 және BYD81.
Most of the archaeological evidence for the second Baynard's Castle comes from excavations in 1972–5, before the construction of Baynard House office block. Parts of the north wing of both the original house and extension were found, including the north gate and gatetower, and the cobbled entrance from Thames Street. Two east–west "limestone" walls were found; the excavator suggested that the more northerly one was the curtain wall of the pre 1428 castle, and the other was a post 1428 replacement. The London Archaeological Archive codes for the excavations are BC72/GM152, UT74, BC74, BC75 and BYD81.