Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон, Англиядағы Темза өзенінің жағасындағы аймақ
бұрынғы Лондон Доклендс баскетбол командасы
Area by the Thames in London, England
the basketball team formerly known as London Docklands
Лондон Доклендс – Лондонның өзен жағасы және бұрынғы доктар аймағы. Ол ішкі шығыс және оңтүстік-шығыс Лондонда, Саутуарк, Тауэр-Хамлетс, Льюишам, Ньюхэм және Гринвич аудандарында орналасқан. Бұл доктар бұрын әлемдегі ең ірі порт болған Лондон портының бір бөлігі болды. Доктар жабылғаннан кейін 1980 жылдары аймақ құлдырап, кедейлікке ұшырады. Доклендсті жаңарту сол онжылдықта басталды; ол негізінен коммерциялық және тұрғын үйлер салуға арналды. "Лондон Доклендс" атауы алғаш рет 1971 жылы қайта құру жоспарлары туралы үкіметтік есепте қолданылды және содан бері кеңінен қабылданып келеді. Жаңарту байлыққа әкелді, бірақ сонымен қатар аймақтағы жаңа және ескі қауымдар арасында кейбір шиеленістер тудырды.
London Docklands is the riverfront and former docks in London. It is located in inner east and southeast London, in the boroughs of Southwark, Tower Hamlets, Lewisham, Newham and Greenwich. The docks were formerly part of the Port of London, at one time the world's largest port. After the docks closed, the area had become derelict and poverty ridden by the 1980s. The Docklands' regeneration began later that decade; it has been redeveloped principally for commercial and residential use. The name "London Docklands" was used for the first time in a government report on redevelopment plans in 1971 and has since been almost universally adopted. The redevelopment created wealth, but also led to some conflict between the new and old communities in the area.
Құру
Рим және орта ғасырлар дәуірінде Темза өзеніне келген кемелер қазіргі Лондон қаласының немесе Саутворк ауданындағы шағын кемежайларға тоқтаған. Бұл аймақ «Лондон тобы» деп белгілі болған. Алайда, олар ауа райынан қорғамады, ұрыларға осал болды және кемежайда орын жетіспеушілігінен қиналды. Ротерхиттегі Хоуленд үлкен док (1696 жылы салынған, кейін Суррей коммерциялық доктарының ядросын құрады) осы мәселелерді шешу үшін, 120 ірі кемеге арналған кең, қауіпсіз және қорғалған тұрақпен қамтамасыз ету мақсатында салынды. Бұл үлкен коммерциялық сәттілікке жетті және грузин және Виктория дәуірлерінде кеңейтудің екі кезеңін қамтамасыз етті. Грузин дәуіріндегі алғашқы док – Батыс Үндістан (1802 жылы ашылды), одан кейін Лондон (1805), Шығыс Үндістан (1805), Суррей (1807), Регент каналы док (1820), Сент-Кетарин (1828) және Батыс Үндістан Оңтүстік (1829) доктары салынды. Виктория дәуіріндегі доктар көбінесе шығысқа қарай салынды, олардың ішінде Корольдік Виктория (1855), Миллволл (1868) және Корольдік Альберт (1880) доктары бар. Король Георг V док (1921) кейіннен салынды.
In Roman and medieval times, ships arriving in the River Thames tended to dock at small quays in the present day City of London or Southwark, an area known as the Pool of London. However, these gave no protection against the elements, were vulnerable to thieves and suffered from a lack of space at the quayside. The Howland Great Dock in Rotherhithe (built in 1696, and later to form the core of the Surrey Commercial Docks) was designed to address these problems, providing a large, secure and sheltered anchorage with room for 120 large vessels. It was a major commercial success, and provided for two phases of expansion during the Georgian and Victorian eras. The first of the Georgian docks was the West India (opened in 1802), followed by the London (1805), the East India (also 1805), the Surrey (1807), the Regent's Canal Dock (1820), St Katharine (1828) and the West India South (1829). The Victorian docks were mostly further east, comprising the Royal Victoria (1855), Millwall (1868) and Royal Albert (1880). The King George V Dock (1921) was a late addition.
Даму
Кемежайларда негізгі үш түрлі кемежай болған. Кемелерді тікелей суға түсіріп, жүк тиеу-түсіру жұмыстарын жүргізетін жайлар – ашық кемежайлар. Құрғақ доктар бұлардан әлдеқайда кішідірек болғандықтан, жеке кемелерді жөндеуге пайдаланылған. Кемелер өзен жағалауындағы кеме жасаушылық шаруашылықтарында салынатын. Сонымен қатар, өзен бойында көптеген қоймалар, айлақтар, жағалау қондырғылары және дельфиндер (кемелерді бекіту нүктелері) орналасқан. Әртүрлі кемежайлар әртүрлі тауар түрлеріне маманданған. Мысалы, Суррей доктары ағашпен айналысса, Миллволл астық, ал Сент-Кетарина жүн, қант және резеңке тауарын қабылдаған. Кемежайларда көптеген жұмысшылар жұмыс істеген, олардың көп бөлігі – жүк тасушылар (кішкентай баржаларда, «лайтерлерде» кемелер мен құрлық арасында жүк тасыған) және жағалаудағы жұмысшылар, олар жүктерді құрлыққа жеткен соң өңдеген. Кейбір жұмысшылар жоғары білікті болған: жүк тасушылардың өздерінің ливре компаниясы немесе гильдиясы болған, ал ағаш тасушылар (ағаш жүктейтін жұмысшылар) акробатикалық шеберліктерімен әйгілі болған. Көпшілігі білікті емес, уақытша жұмысшылар ретінде жұмыс істеген. Олар әр таңертең белгілі бір орындарда, мысалы, пабтарда жиналатын, онда шеберлер оларды көбінесе кездейсоқ таңдап алатын. Осы жұмысшылар үшін, қандай да бір күні жұмыс табу – нағыз лотереяға айналған. Мұндай тәртіп 1965 жылға дейін сақталған, бірақ 1947 жылы Ұлттық доктық еңбек схемасы құрылғаннан кейін біршама реттелген. Басты кемежай аймақтары бастапқыда тегіс, батпақты жерлер болған, көбінесе егін шаруашылығына жарамсыз және сирек қоныстанған. Кемежайлар құрылғаннан кейін, кемежай жұмысшылары өзіндік мәдениеттері мен жаргондары бар, тығыз байланысты жергілікті қауымдастықтар құрған. Лондонның басқа аймақтарымен байланыс нашар болғандықтан, олар біршама оқшау дамыған. Мысалы, Ит аралына тек екі айналмалы көпір арқылы ғана баруға болыпты. Жергілікті халықтың сезімі соншалықты күшті болғандықтан, жергілікті қоғамдық белсенді Тед Джонс және оның жақтастары мемлекет тарапынан әлеуметтік қолдаудың жетіспеуіне наразылық білдіріп, аймақтың тәуелсіздігін жариялаған, Джонсты сайланған басшы ретінде «Арал кеңесін» құрған және екі кіру жолын жапқан.
Three principal kinds of docks existed. Wet docks were where ships were laid up at anchor and loaded or unloaded. Dry docks, which were far smaller, took individual ships for repairing. Ships were built at dockyards along the riverside. In addition, the river was lined with innumerable warehouses, piers, jetties and dolphins (mooring points). The various docks tended to specialise in different forms of produce. The Surrey Docks concentrated on timber, for instance; Millwall took grain; St Katharine took wool, sugar and rubber; and so on. The docks required an army of workers, chiefly lightermen (who carried loads between ships and quays aboard small barges called lighters) and quayside workers, who dealt with the goods once they were ashore. Some of the workers were highly skilled: the lightermen had their own livery company or guild, while the deal porters (workers who carried timber) were famous for their acrobatic skills. Most were unskilled and worked as casual labourers. They assembled at certain points, such as pubs, each morning, where they were selected more or less at random by foremen. For these workers, it was effectively a lottery whether they would get work on any particular day. This arrangement continued until as late as 1965, although it was somewhat regularised after the creation of the National Dock Labour Scheme in 1947. The main dockland areas were originally low lying marshes, mostly unsuitable for agriculture and lightly populated. With the establishment of the docks, the dock workers formed a number of tight knit local communities with their own distinctive cultures and slang. Due to poor communications with other parts of London, they tended to develop in some isolation. Road access to the Isle of Dogs, for example, was only via two swing bridges. Local sentiment there was so strong that Ted Johns, a local community campaigner, and his supporters, in protest at the lack of social provision from the state, unilaterally declared independence for the area, set up a so called "Island Council" with Johns himself as its elected leader, and blocked off the two access roads.
20 ғасыр
Алғашында кемежайлар бірнеше бәсекелес жеке компаниялармен салынып, басқарылды. 1909 жылдан бастап оларды Лондон портының басқармасы (PLA) басқарды, ол компанияларды біріктіріп, кемежайларды тиімдірек ету және еңбек қатынастарын жақсартуға тырысты. PLA 1921 жылы соңғы докты, Король Георг V догын, сондай-ақ Тилбери доктарын үлкендей кеңейтті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс бомбалауы кемежайларға зор зиян келтірді, бір түні Суррей доктарында 380 000 тонна ағаш жойылды. Дегенмен, соғыстан кейінгі жаңарудан кейін олар 1950 жылдары қайта өркендеуді бастан кешірді. Соңы шамамен 1960-1970 жылдары күйзеліске ұшырады, кезде тасымалдау индустриясы жаңадан ойлап табылған контейнерлік жүк тасымалдау жүйесін қабылдады. Лондонның кемежайлары контейнерлеуге қажетті әлдеқайда ірі кемелерді қабылдай алмады, сондықтан тасымалдау индустриясы Тилбери және Феликсстоу сияқты терең су порттарына көшті. 1960 мен 1980 жылдар аралығында Лондонның барлық кемежайлары жабылды, Шығыс Лондонда шамамен сегіз шаршы миль (21 км²) аумақ тасталып қалды.
The docks were originally built and managed by a number of competing private companies. From 1909, they were managed by the Port of London Authority (PLA) which amalgamated the companies in a bid to make the docks more efficient and improve labour relations. The PLA constructed the last of the docks, the King George V, in 1921, as well as greatly expanding the Tilbury docks. German bombing during the Second World War caused massive damage to the docks, with 380,000 tons of timber destroyed in the Surrey Docks in a single night. Nonetheless, following post war rebuilding they experienced a resurgence of prosperity in the 1950s. The end came suddenly, between approximately 1960 and 1970, when the shipping industry adopted the newly invented container system of cargo transportation. London's docks were unable to accommodate the much larger vessels needed by containerization, and the shipping industry moved to deep water ports such as Tilbury and Felixstowe. Between 1960 and 1980, all of London's docks were closed, leaving around eight square miles (21 km2) of derelict land in East London.
Қайта дамыту
Кемежайларды қайта дамыту жұмыстары олар жабылғаннан кейін-ақ басталды, бірақ көптеген жоспарлар эскиздерден аса алмай, толыққанды қайта дамыту үшін тағы бір он жыл уақыт кетті. Жағдайды одан әрі қиындатқан нәрсе – көптеген жер иелерінің болуы: PLA, Үлкен Лондон Кеңесі (GLC), «Британдық газ» корпорациясы, бес аудандық кеңес, «Британдық темір жолы» және Орталық электр энергиясын өндіру кеңесі. Бұл мәселені шешу мақсатында 1981 жылы Қоршаған орта жөніндегі мемлекеттік хатшы Майкл Хесселтин Лондондық кемежайларды дамыту корпорациясын (LDDC) құрды. Бұл – орталық үкімет тағайындаған және қаржылаған, Доклендтердегі жерді сатып алу және иеліктен шығару бойынша кең өкілеттіктерге ие заңды орган (кванго) болды. Ол сонымен қатар аймақтың даму жоспарын жасауға жауапты болды. 1982 жылы жасалған тағы бір маңызды мемлекеттік қадам – кәсіпкерлік аймақты белгілеу болды. Бұл аймақтағы бизнес субъектілері мүліктік салықтан босатылып, жоспарлау процесін жеңілдету және капиталдық салымдарды ескеру сияқты қосымша жеңілдіктерге ие болды. Бұл Доклендке инвестиция салуды едәуір тартымдырақ ететін жағдай жасады және аймақта жылжымайтын мүлік нарығының өркендеуіне ықпал етті. LDDC-нің қызметі әртүрлі пікірлерге бөлінді; оны элиталық тұрғын үйлерді қолдауға және қолжетімді баспананы ескермеуге айыптады, сондай-ақ жергілікті тұрғындармен қарым-қатынасы нашар болды, олар өздерінің қажеттіліктеріне назар берілмейді деп санайтын. Дегенмен, LDDC аймақтағы айтарлықтай өзгерістердің орталық тұлғасы болды, бірақ оқиғалардың барысын қаншалықты бақылағаны күмәнді. 1998 жылы Докленд аймағының басқаруы тиісті жергілікті билік органдарына қайтарылғаннан кейін ол таратылды. 1980 және 1990 жылдары LDDC басқарған ауқымды даму бағдарламасы Доклендтің кең аумағын тұрғын үйлермен, коммерциялық және жеңіл өнеркәсіптік ғимараттармен құрастырылған аймаққа айналдырды. Бұл күш-жігердің ең айқын символы – сол кездегі Ұлыбританиядағы ең биік ғимаратты бой көтерген және Лондонның екінші бизнес орталығын (CBD) құрған амбициялы «Канари-Уорф» жобасы болды. Алайда, LDDC осы деңгейдегі дамуды болжамағанын көрсететін ешқандай дәлел жоқ; «Канари-Уорф» жобасы ұсынылған кезде жақын орналасқан «Херон-Кейс» жақын жердегі кеңселердің төмен тығыздығымен дамыған еді, ал «Канари-Уорф» аймағында да ұқсас даму жүріп жатқан, оның ең танымал нысаны – «Лаймхаус Студиосы» болды. «Канари-Уорф» да қиындықтарсыз өтті деуге болады; 1990 жылдардың басындағы жылжымайтын мүлік нарығының құлдырауы дамуды бірнеше жылға тоқтатты. Күрылыс салушылар өздері сата немесе жалға бере алмайтын мүлікпен қиын жағдайға түсті.
Efforts to redevelop the docks began almost as soon as they were closed, although it took a decade for most plans to move beyond the drawing board and another decade for redevelopment to take full effect. The situation was greatly complicated by the large number of landowners involved: the PLA, the Greater London Council (GLC), the British Gas Corporation, five borough councils, British Rail and the Central Electricity Generating Board. To address this problem, in 1981 the Secretary of State for the Environment, Michael Heseltine, formed the London Docklands Development Corporation (LDDC) to redevelop the area. This was a statutory body appointed and funded by central government (a quango), with wide powers to acquire and dispose of land in the Docklands. It also served as the development planning authority for the area. Another important government intervention was the designation in 1982 of an enterprise zone, an area in which businesses were exempt from property taxes and had other incentives, including simplified planning and capital allowances. This made investing in the Docklands a significantly more attractive proposition and was instrumental in starting a property boom in the area. The LDDC was controversial; it was accused of favouring elitist luxury developments rather than affordable housing, and it was unpopular with the local communities, who felt that their needs were not being addressed. Nonetheless, the LDDC was central to a remarkable transformation in the area, although how far it was in control of events is debatable. It was wound up in 1998 when control of the Docklands area was handed back to the respective local authorities. The massive development programme managed by the LDDC during the 1980s and 1990s saw a huge area of the Docklands converted into a mixture of residential, commercial and light industrial space. The clearest symbol of the whole effort was the ambitious Canary Wharf project that constructed Britain's tallest building at the time and established a second business district (CBD) in London. However, there is no evidence that the LDDC foresaw this scale of development; nearby Heron Quays had already been developed as low density offices when Canary Wharf was proposed, and similar development was already underway on Canary Wharf itself, Limehouse Studios being the most famous occupant. Canary Wharf was far from trouble free; the property slump of the early 1990s halted further development for several years. Developers found themselves, for a time, saddled with property that they were unable to sell or let.
Көлік
Доклендтерде тарихи тұрғыдан көлік байланыстары нашар болған. Бұл мәселе LDDC-мен Docklands Light Railway (DLR) құрылысы арқылы шешілді, ол Доклендсті қаламен байланыстырды. Жобаның иесі Transport for London мәлімдемесіне сәйкес, бұл жоба өте төмен құнмен жасалған, алғашқы кезеңінде бар болғаны 77 миллион фунт стерлинг жұмсалған, себебі жобаның көп бөлігінде пайдаланылмаған теміржол инфрақұрылымы мен қараусыз қалған жерлер қайта қолданылды. LDDC бастапқыда толық Лондон метро желісін сұраған, бірақ үкімет оны қаржыландырудан бас тартқан. LDDC сондай-ақ Limehouse Link туннелін салды, ол Иттер аралын A1203 тас жолымен байланыстыратын кесіліп, жабылып салынған туннель. Оның құрылысы километріне 150 миллион фунт стерлингтен асып, ең қымбат жол участаларының біріне айналды. LDDC 1987 жылғы қазан айында Корольдік доктардың бағанында ашылған Лондон Сити әуежайының (IATA әуежай коды LCY) дамуына да үлес қосты. 1999 жылы Лондон метросының Jubilee желісі шығысқа қарай ұзартылды; қазір ол Канада Уотер станциясындағы Ротерхит/Суррей Кэйс, Канар Уорф станциясындағы Иттер аралы, Солтүстік Гринвич станциясындағы Гринвич және жақын орналасқан Канинг Таун станциясындағы Корольдік доктарға қызмет көрсетеді. 1994 жылы Бектон тармағы ашылғанда DLR ұзартылды. Иттер аралы тармағы оңтүстікке қарай одан әрі ұзартылды және 1999 жылы Гринвич қаласының орталығына, соның ішінде Cutty Sark мұражайына, Дептфордка және соңында Левишемге қызмет көрсетуді бастады. 2005 жылы DLR-дың Canning Town-нан солтүстік Лондон желісінің бұрынғы шығыс терминалына дейінгі жаңа тармағы ашылды, соның ішінде Лондон Сити әуежайындағы станция да бар. 2009 жылы ол Woolwich Arsenal-ға дейін ұзартылды.
The Docklands historically had poor transport connections. This was addressed by the LDDC with the construction of the Docklands Light Railway (DLR), which connected the Docklands with the city. According to Transport for London, the owner of the project, it was a remarkably inexpensive development, costing only £77 million in its first phase, as it relied on reusing disused railway infrastructure and derelict land for much of its length. The LDDC originally requested a full London Underground line, but the Government refused to fund it. The LDDC also built the Limehouse Link tunnel, a cut and cover road tunnel linking the Isle of Dogs to The Highway (the A1203 road) at a cost of over £150 million per kilometre, one of the most expensive stretches of road ever built. The LDDC also contributed to the development of London City Airport (IATA airport code LCY), opened in October 1987 on the spine of the Royal Docks. The London Underground's Jubilee line was extended eastwards in 1999; it now serves Rotherhithe/Surrey Quays at Canada Water station, the Isle of Dogs at Canary Wharf tube station, Greenwich at North Greenwich tube station and the nearby Royal Docks at Canning Town station. The DLR was extended in 1994 to serve much of the Royal Docks area when the Beckton branch was opened. The Isle of Dogs branch was extended further south, and in 1999 it began serving Greenwich town centre—including the Cutty Sark museum—Deptford and finally Lewisham. In 2005, a new branch of the DLR opened from Canning Town to serve what used to be the eastern terminus of the North London Line, including a station at London City Airport. It was then further extended to Woolwich Arsenal in 2009.
Тарих
Бірнеше Лондон автобус маршруттарының нөмірлері Доклендтер аймағы үшін "D" әрпімен басталады; барлығы Лондон автобус желісінің бір бөлігі ретінде Темза өзенінің солтүстік жағалауымен қатынайды және DLR желісіне қосымша автобустар болып табылады. "D" желісі Доклендтерді қайта жаңартудың бастапқы кезеңдерінде құрылған; ол бастапқыда көбірек маршруттарды қамтыды, бірақ Шығыс Лондонда көлік инфрақұрылымы жылдам дамығандықтан, "D" маршруттарының қажеттілігі азайды. Бүгінде олардың саны төртке дейін қысқарды, олар негізінен Тауэр-Хамлетс аймағында және шамалы бөлігі Ньюэм мен Хакниге дейін созылады. Stagecoach London компаниясы D6, D7 және D8 маршруттарын, ал Blue Triangle компаниясы D3 маршрутын пайдаланады.
The numbers of several London Buses routes are prefixed D for Docklands; all run on the north bank of the River Thames as part of the London bus network, and act as feeder buses to the DLR. The D network was developed in the early stages of Docklands redevelopment; it was originally much larger, but as transport rapidly improved across east London, the need for the D routes reduced. Today only four remain, running primarily in Tower Hamlets and briefly into Newham and Hackney. Stagecoach London operate routes D6, D7 and D8, and Blue Triangle operate route D3.
21 ғасыр
Соңғы 30 жылда Доклендтердегі халық саны екі еседен астамға өсті, ал аймақ маңызды бизнес орталығына айналды. Канар Уорф Еуропадағы ең ірі аспан қыртыстарын біріктіретін орталықтардың бірі және Лондон қаласының қаржылық қызметтер ауданының кеңейтілген бөлігі ретінде қалыптасты. Көптеген ескі кемежайлар мен қоймалар бұзылса да, кейбіреулері қалпына келтіріліп, пәтерлерге айналдырылды. Көптеген кемежайлар сақталып, қазір қайық тұрақтынатын жерлер немесе су спорты орталықтары ретінде пайдаланылады; бірақ Surrey Commercial Docks көбінесе толып қалған. Ірі кемелер әлі де ескі кемежайларға келіп тұрады, алайда барлық тауарлық трафик өзен бойымен шығысқа қарай жылжыды. Доклендтердің қайта жандануы айналасындағы тоқыраған аймақтарға елеулі әсер етті. Гринвич пен Дептфорд кең ауқымды қайта құрылымдалуда, негізінен жақсартылған көлік байланыстары оларды жолаушылар үшін тартымдырақ еткендіктен. Дегенмен, Доклендтердің қайта құрылысының кейбір аспектілері жағымсыз болды. Мүліктің үлкен өсімі және одан туындаған бағаның өсуі жаңа келгендер мен ескі Доклендтер қауымдастығы арасында шиеленіс тудырды, олар ығысып қалғанына шағымданып бақты. Бұл сондай-ақ Ұлыбританиядағы ең айқын теңсіздіктердің бірін көрсетті: салтанатты тұрғын үйлер, тоқыраған қоғамдық тұрғын үйлермен қатар салынған. Доклендтер Маргарет Тэтчердің Британиясының символы болғандықтан, террористердің назарына ілікті. 1992 жылы Канар Уорфты бомбалауға жасалған сәтсіз талпырыстан кейін, 1996 жылдың 9 ақпанында Оңтүстік Кейде үлкен IRA бомбасы жарылды. Жарылыстан екі адам қаза тауып, қырық адам жарақат алды және шамамен 150 миллион фунт стерлингтік зиян келтірілді. Бұл бомбалау IRA-ның уақытша бейбітшілігін тоқтатты. Джеймс МакАрдл 25 жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ 2000 жылы Ұлы жұма келісімінің шарттарына және Елизавета II ресми қол қойған патшалық кешірімге сәйкес босатылды. Аймақтағы жаңарудың тағы бір белгісі ретінде Доклендтерде өз симфониялық оркестрі, Docklands Sinfonia бар; ол 2009 жылдың қаңтарында құрылып, Сент-Энн Лаймхауста орналасқан.
The population of the Docklands has more than doubled during the last 30 years, and the area has become a major business centre. Canary Wharf has emerged as one of Europe's biggest clusters of skyscrapers and a major extension to the financial services district of the City of London. Although most of the old wharfs and warehouses have been demolished, some have been restored and converted into flats. Many of the docks themselves have survived and are now used as marinas or watersports centres; a major exception is the Surrey Commercial Docks, which are now largely filled in. Although large ships can—and occasionally still do—visit the old docks, all of the commercial traffic has moved downriver further east. The revival of the Docklands has had major effects in other run down surrounding areas. Greenwich and Deptford are undergoing large scale redevelopment, chiefly as a result of the improved transport links making them more attractive to commuters. The Docklands' redevelopment has, however, had some less beneficial aspects. The massive property boom and consequent rise in house prices has led to friction between the new arrivals and the old Docklands communities, who have complained of being squeezed out. It has also made for some of the most striking disparities to be seen anywhere in Britain: luxury executive flats constructed alongside run down public housing estates. The Docklands' status as a symbol of Margaret Thatcher's Britain has also made it a target for terrorists. After a failed attempt to bomb Canary Wharf in 1992, a large IRA bomb exploded at South Quay on 9 February 1996. Two people died in the explosion, forty people were injured and an estimated £150 million of damage was caused. This bombing ended an IRA ceasefire. James McArdle was sentenced to 25 years of jail time but released in 2000 under the terms of the Good Friday Agreement and royal prerogative of mercy officially signed by Queen Elizabeth II. In a further sign of regeneration in the area, the Docklands now has its own symphony orchestra, Docklands Sinfonia; which was formed in January 2009 and is based at St Anne's Limehouse.
Экономика
The Independent баспа тобының кеңселері бір кезде Доклендтерде орналасқан. 2008 жылы Independent News & Media The Independent кеңсесін Кенсингтондағы Нортклифф үйіне көшіретінін хабарлады. 1990 жылы операторлық бейтарап Telehouse кампусы ашылғаннан бері Лондонның Доклендс әлемдегі жетекші жаһандық интернет орталықтарының біріне айналды, ол LINX интернет трафигінің көп бөлігін қамтиды және 73 000 шаршы метрден астам аумақты құрайды. 2016 жылдың тамызында Telehouse Europe 177 миллион долларлық 24 000 шаршы метрлік North Two деректер орталығын ашты, ол Ұлыбританиядағы кампуста 132 кВ желілік подстанциясына ие болған жалғыз деректер орталығы атанды, ол тікелей Ұлттық желіге қосылып, қуат берудегі шығындарды азайтып, қуат тығыздығы мен қызметтің үздіріліссіздігін арттырды.
The offices of The Independent group of publications were at one time situated in the Docklands. In 2008, Independent News & Media announced that The Independent would be moving its offices to Northcliffe House in Kensington. London's Docklands has become one of the world's leading global internet hubs since the opening in 1990 of the carrier neutral Telehouse campus, which hosts the vast majority of LINX's internet peering traffic, occupying over 73,000 square metres. In August 2016, Telehouse Europe opened the $177 million North Two data centre of 24,000 square metres that became the only UK data centre to own a 132 kV on campus grid substation that is directly connected to the National Grid, reducing transmission losses and improving power density and service continuity.