Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дептфорд – Лондонның оңтүстік-шығысындағы Темза өзенінің оңтүстік жағалауындағы аймақ, Гринвич Корольдік ауданы мен Лондонның Левишем ауданында орналасқан. Оның аты Равенсборн өзеніндегі бұғазға байланысты қойылған. 16 ғасырдың ортасынан 19 ғасырдың соңына дейін мұнда Корольдік кемежайлардың алғашқысы – Дептфорд кемежайы болды. Бұл кеме жасаудың маңызды орталығы еді және Ұлы Петрді кеме жасауды оқуға шақырды. Дептфорд пен кемежайлар королева Елизавета I-нің «Алтын құс» кемесінде сэр Фрэнсис Дрейкке рыцарьдық тағайындауымен, сэр Уолтер Рэлидің Елизавета үшін плащын төсеуімен, капитан Джеймс Куктың HMS Resolution кемесімен жасаған үшінші саяхатымен және Дептфорд Страндтағы үйдің бірінде Кристофер Марлоутың құпиялы түрде қаза болуымен байланысты. Дептфорд екі шағын елді мекен ретінде пайда болды: біреуі – бұғаз маңында, екіншісі – Темзадағы балықшылар ауылы. Дептфордтың тарихы мен халқы негізінен Генрих VIII құрған кемежайлармен байланысты. Екі елді мекен бірге өсіп, кемежайлар Корольдік теңіз күштерінің басты әкімшілік орталығы болған кезде гүлденді. Сол кезде Джон Эвелиннің күнделігін сақтаған Сайс Корт сияқты салтанатты үйлер мен Левишем жолындағы Тас үйлер салынды. Аймақ алдымен Корольдік теңіз күштерінің көшіп кетуімен, содан кейін коммерциялық кемежайлардың құлдырауымен төмендеді, 2000 жылы соңғы кемежай – Конвойлар кемежайы жабылғанға дейін. 1900 жылдан 1965 жылға дейін Дептфордтың метрополитендік округі болды, содан кейін аймақ жаңа құрылған Лондонның Левишем ауданының құрамына кірді.
Deptford is an area on the south bank of the River Thames in southeast London, in the Royal Borough of Greenwich and London Borough of Lewisham. It is named after a ford of the River Ravensbourne. From the mid 16th century to the late 19th it was home to Deptford Dockyard, the first of the Royal Dockyards. This was a major shipbuilding dock and attracted Peter the Great to come and study shipbuilding. Deptford and the docks are associated with the knighting of Sir Francis Drake by Queen Elizabeth I aboard the Golden Hind, the legend of Sir Walter Raleigh laying down his cape for Elizabeth, Captain James Cook's third voyage aboard HMS Resolution, and the mysterious apparent murder of Christopher Marlowe in a house along Deptford Strand. Though Deptford began as two small communities, one at the ford, and the other a fishing village on the Thames, Deptford's history and population has been mainly associated with the docks established by Henry VIII. The two communities grew together and flourished during the period when the docks were the main administrative centre of the Royal Navy, and some grand houses like Sayes Court, home to diarist John Evelyn, and Stone House on Lewisham Way, were erected. The area declined as first the Royal Navy moved out, and then the commercial docks themselves declined until the last dock, Convoys Wharf, closed in 2000. A Metropolitan Borough of Deptford existed from 1900 until 1965, when the area became part of the newly created London Borough of Lewisham.
Тарих
Дептфорд өзінің атын Равенсборнның арғы жағындағы (қазіргі Дептфорд Бридж DLR станциясының жанында) кельт жолдарының бойындағы фордтан алды, кейіннен римдіктер тас төседі және ортағасырлық Уотлинг көшесіне айналды. Қазіргі заманғы атау "deep ford" сөзінің өзгеруінен пайда болған. Дептфорд Лондоннан Кентербериге дейінгі қажырлы саяхаттың бір бөлігі болды, оны Чосердің «Кентербери ертегілеріндегі» саяхатшылар қолданды және «Рив ертегісінің» кіріспесінде еске алынған. Форд алдымен ағаштан, содан кейін тас көпірге айналды. 1497 жылы Дептфорд көпірінде шайқас болды, онда Майкл Ан Гоф бастаған Корнуоллдан келген көтерілісшілер жазалау салықтарына қарсы наразылық білдіріп, Лондонға жорық жасады, бірақ король әскерлері оларды жеңіске жеткізді. Екінші елді мекен, Дептфорд Странд немесе Дептфорд Стронд, Теміздегі шағын балықшылар ауылы ретінде дамыды. Кейін Генри VIII осы орынды корольдік докқа кемелерді жөндеуге, салуға және жабдықтауға пайдаланғаннан кейін, оның көлемі мен маңыздылығы артты. Кеме құрылысы 1869 жылдың наурызына дейін жалғасты. Британ аралдарындағы кеме жүзу қауіпсіздігімен айналысатын Тринити Хаус ұйымы 1514 жылы Дептфордта құрылды, ал оның алғашқы басшысы Мэри Розаның капитаны Томас Сперт болды. 1618 жылы ол Степниге көшірілді. «Тринити Хаус» атауы докқа іргелес орналасқан Қасиетті Үштік және Сент-Клемент шіркеуінен шыққан. Бастапқыда базаршалар мен егістік жерлермен бөлінген екі аймақ жылдар өте келе бірікті, ал доктар Элизабеттік кезеңдегі зерттеулердің маңызды бөлігіне айналды. Королева Елизавета I 1581 жылдың 4 сәуірінде саяхатшы Фрэнсис Дрейкті рыцарьлық дәрежеге көтеру үшін корольдік докқа келді. Дептфорд зерттеулермен қатар сауда үшін де маңызды болды. Құрметті Шығыс Үндістан компаниясы 1607 жылдан бастап 17 ғасырдың соңына дейін Дептфордта кемежайға ие болды, кейіннен (1825) оны Бас булы навигациялық компаниясы иеленді. Ол сондай-ақ құл саудасымен байланысты болды, Джон Хокинс оны өзінің операциялары үшін негіз ретінде пайдаланды, ал құл саудасын жоюға үлкен үлес қосыған құл Олауда Эквиано 1760 жылдары Дептфордта бір кеме капитанынан екіншісіне сатылды. Күнделік жазушы Джон Эвелин 1652 жылдан бастап үй иесінің қызы сэр Ричард Браунға үйленгеннен кейін Дептфордтың сарай үйі Сейс Кортта тұрды. Жаңарудан кейін Эвелин үй мен жерді 99 жылға жалға алды. Сэйс Корттың айналасындағы жерлердің бір бөлігі 1742 жылы әскери-теңіз флотының құрылыс зауытын салу үшін сатып алынды, ол 1858 жылы королева Викторияның сапарынан кейін Корольдік Викторияның азық-түлік зауыты деп аталды. Бұл үлкен кешенде қоймалар, нан пісіру залы, мал сою алаңы және қант дүкендері болды және 1961 жылы жабылды. Қазірде Сейс Корт паркінің аты ғана сақталған, оған Сейс Корт көшесінен Эвелин көшесінен, Дептфорд Хай-стриттен алыс емес жерден кіруге болады. 1966 жылдың 13 шілдесінде ашылған Пеппис мұражайы бұрынғы Victualling Yard жерінде орналасқан. 18 ғасырдан бастап доктар біртіндеп құлдырады, себебі салынып жатқан үлкен кемелер Темізде жүзуді қиын деп тапты және Дептфорд Плимут, Портсмут және Чатемдегі жаңа доктармен бәсекелестікке түсті. Наполеон соғыстары 1815 жылы аяқталғаннан кейін соғыс кемелерін салу және жөндеу үшін доктардың қажеттілігі азайды. Доктар кеме жасаудан Корольдік Викторияның азық-түлік зауытында азық-түлікпен айналысуға көшті, ал Корольдік док 1869 жылы жабылды. 1871 жылдан 1913 жылға дейін кеме жасау орны Лондон корпорациясының шетелдік мал базары болды, оған төрт құрлықтан тірі мал кемелермен әкелінді және Лондонның етінің жартысы осы жерден келді. 1914 жылы аула Соғыс кеңсесіне қарасты, ал Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда армияның резервтік қоймасы болды. 1984 жылы Convoys (қағаз импорттаушылар) сатып алғанға дейін орын пайдаланылмады, ақырында News International иелігіне өтті. 1990 жылдардың ортасында, орынға елеулі инвестициялар жасалса да, оны жүк кемесі ретінде пайдалану экономикалық тұрғыдан тиімді болмады. 2008 жылы Хатчисон Вэмпоа News International компаниясынан 16 га жерді сатып алды, онда £700 млн тұратын 3500 үйден тұратын жобаны салу жоспарланған. II дәрежелі Олимпиа қоймасы орынды қайта дамыту аясында жаңартылады. 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында өзен жағалауындағы өнеркәсіптер жабылған кезде жоғары жұмыссыздық деңгейі халықтың бір бөлігінің көшіп кетуіне себеп болды. Жергілікті кеңес жекеменшік компаниялармен бірлесіп өзен жағалауын жаңарту жоспарларын жасады.
Deptford took its name from a ford across the Ravensbourne (near what is now Deptford Bridge DLR station) along the route of the Celtic trackway which was later paved by the Romans and developed into the medieval Watling Street. The modern name is a corruption of "deep ford". Deptford was part of the pilgrimage route from London to Canterbury used by the pilgrims in Chaucer's Canterbury Tales, and is mentioned in the prologue to "The Reeve's Tale". The ford developed into first a wooden then a stone bridge, and in 1497 saw the Battle of Deptford Bridge, in which rebels from Cornwall, led by Michael An Gof, marched on London protesting against punitive taxes, but were soundly beaten by the King's forces. A second settlement, Deptford Strand or Deptford Strond, developed as a modest fishing village on the Thames until Henry VIII used that site for a royal dock repairing, building and supplying ships, after which it grew in size and importance, shipbuilding remaining in operation until March 1869. Trinity House, the organisation concerned with the safety of navigation around the British Isles, was formed in Deptford in 1514, with its first Master being Thomas Spert, captain of the Mary Rose. It moved to Stepney in 1618. The name "Trinity House" derives from the church of Holy Trinity and St Clement, which adjoined the dockyard. Originally separated by market gardens and fields, the two areas merged over the years, with the docks becoming an important part of the Elizabethan exploration. Queen Elizabeth I visited the royal dockyard on 4 April 1581 to knight the adventurer Francis Drake. As well as for exploration, Deptford was important for trade – the Honourable East India Company had a yard in Deptford from 1607 until late in the 17th century, later (1825) taken over by the General Steam Navigation Company. It was also connected with the slave trade, John Hawkins using it as a base for his operations, and Olaudah Equiano, the slave who became an important part of the abolition of the slave trade, was sold from one ship's captain to another in Deptford around 1760. Diarist John Evelyn lived in Deptford at Sayes Court, the manor house of Deptford, from 1652 after he had married the daughter of the owner of the house, Sir Richard Browne. After the Restoration, Evelyn obtained a 99 year lease of the house and grounds, Part of the estates around Sayes Court were purchased in 1742 for the building of the Navy Victualling Yard, which was renamed the Royal Victoria Victualling Yard in 1858 after a visit by Queen Victoria. This massive facility included warehouses, a bakery, a cattleyard/abattoir and sugar stores, and closed in 1961. All that remains is the name of Sayes Court Park, accessed from Sayes Court Street off Evelyn Street, not far from Deptford High Street. The Pepys Estate, opened on 13 July 1966, is on the former grounds of the Victualling Yard. The Docks had been gradually declining from the 18th century; the larger ships being built found the Thames difficult to navigate, and Deptford was under competition from the new docks at Plymouth, Portsmouth and Chatham. When the Napoleonic Wars ended in 1815 the need for a Docks to build and repair warships declined; the Docks shifted from shipbuilding to concentrate on victualling at the Royal Victoria Victualling Yard, and the Royal Dock closed in 1869. From 1871 until 1913 the shipyard site was the City of London Corporation's Foreign Cattle Market, to which live animals were brought by cattle boat from four continents and from whence came about half of London's meat supply. The yard was taken over by the War Office in 1914, and was an Army Supply Reserve Depot in the First and Second World Wars. The site lay unused until being purchased by Convoys (newsprint importers) in 1984, and eventually came into the ownership of News International. In the mid 1990s, although significant investment was made on the site, it became uneconomic to continue using it as a freight wharf. In 2008 Hutchison Whampoa bought the 16ha site from News International with plans for a £700m 3,500 home development scheme. The Grade II listed Olympia Warehouse will be refurbished as part of the redevelopment of the site. High unemployment caused some of the population to move away as the riverside industries closed down in the late 1960s and early 1970s. The local council have developed plans with private companies to regenerate the riverside area,
Басқару
Депфорд немесе Батыс Гринвич иелігін Вильгельм Жеңімпаз Лизие епискобы Гилбер де Магмино немесе Маминоға, Довер қамалын қорғауға байланысты Джон де Файннмен бірлескен сегіз баронның біріне сыйлады. Мамино өзінің барондығының орталығын Депфордта орнатты және 1814 жылы Джон Лион жазғандай, ол Депфордта сарай немесе қамал салынған үй салдырды. Ғимараттың нақты орны белгісіз, бірақ Брумфилдтің төбесінде, Маст докқа жақын және Сайс сотының іргесінде табылған ежелгі іргетастар осы ғимараттың қалдықтары болуы мүмкін. Депфорд Кент графтығының Блэкхит жүзінде орналасқан, ал Хатчем бөлігі Суррей графтығының Брикстон жүзіне қарасты. 1730 жылы Депфорд Санкт-Николай және Санкт-Пол екі приходқа бөлінді. 1830 жылы Депфордтың барлық аумағы Метрополитен полиция округіне енді, ал 1855 жылы Метрополитен жұмыс басқармасының қарауына берілді. 1889 жылы Лондон графтығына қосылды. Бастапқыда Санкт-Пол және Санкт-Николай ескі приходтарының басқаруында болған Депфорд 1900 жылы Санкт-Пол приходының оңтүстік бөлігінен метрополитендік округ ретінде құрылды, ал Санкт-Николай және Корольдік кемежай маңы Гринвич метрополитендік округінің басқаруына өтті. 1963 жылғы Лондон үкіметі заңына сәйкес, 1965 жылы Депфорд метрополитендік округі жаңа құрылған Лондонның Левишем ауданына қосылды, Депфорд Сент-Николас аймағы Гринвич Корольдік ауданының құрамына кірді, және осы екі жаңа аудан енді Ұлы Лондонның бір бөлігіне айналды. 1994 жылы солтүстік бөлігінің көп бөлігі, соның ішінде бұрынғы Корольдік кемежай аймағы Льюишамға берілді, бұл шамамен 2000 жылдық түзету болды, нәтижесінде Гринвичтегі Санкт-Николас шіркеуінің маңындағы солтүстік-шығыс аймақ ғана қалды. Депфорд екі сайлау округіне бөлінген – солтүстіктегі Эвелин және оңтүстіктегі Нью-Кростың бір бөлігі. Қоғамдық тыңдаулардан кейін, Англияның жергілікті өкімет шекаралары жөніндегі комиссиясы 2020 жылдың маусым айында Депфорд округтерін (Эвелин және Нью-Кросс) біріктіріп, оларды Депфорд деп атауды ұсынды.
The Manor of Deptford or West Greenwich was bestowed by William the Conqueror upon Gilbert de Magminot or Maminot, bishop of Lisieux, one of the eight barons associated with John de Fiennes for the defence of Dover Castle. Maminot held the head of his barony at Deptford and according to John Lyon writing in 1814, he built himself a castle, or castellated mansion at Deptford. The location of the building is not known, but ancient foundations found on the brow of Broomfield, near the Mast Dock and adjacent to Sayes Court may be the remains of the building. Deptford was mostly located in the Blackheath Hundred of the county of Kent, with the Hatcham part in the Brixton Hundred of Surrey. In 1730 was divided into the two parishes of St Nicholas and St Paul. The whole of Deptford came within the Metropolitan Police District in 1830 and was included in the area of responsibility of the Metropolitan Board of Works in 1855. It was transferred to the County of London in 1889. Originally under the governance of the ancient parishes of St Paul and St Nicholas, in 1900, a Metropolitan Borough of Deptford was formed out of the southern parish of St Paul, with St Nicholas and the area around the Royal Dockyard coming under the governance of the Metropolitan Borough of Greenwich. Under the London Government Act 1963, the Metropolitan Borough of Deptford was absorbed in 1965 into the newly created London Borough of Lewisham, with the Deptford St Nicholas area becoming part of the Royal Borough of Greenwich, with both these new boroughs now forming part of the new Greater London body. In 1994 the bulk of the northern part, including the former Royal Dockyard area, was transferred to Lewisham, an adjustment of about , leaving only the north eastern area, around St Nicholas's church, in Greenwich. Deptford is split between two electoral wards Evelyn in the north and part of New Cross to the south. Following public consultation, the Local Government Boundary Commission for England recommended in June 2020 that the Deptford wards (Evelyn and New Cross) should be unified and renamed Deptford.
Демография
Дептфорд халқы негізінен Генри VIII Корольдік доктарды құрғаннан бері доктармен байланысты болған, алайда базарда бау-бақша шаруашылығы мен қыш ыдыс жасау да дамыды. Британдық Әскери-теңіз флотының басты әкімшілік орталығы ретінде доктар гүлденген кезде, аймақ та өркендеп, әкімшілік қызметкерлер мен білікті кеме жасаушылар үшін әсем үйлер салынды, сондай-ақ Льюишем жолындағы Сэйс Корт және Стоун Хаус сияқты бірнеше сәнді үйлер тұрғызылды. Корольдік Әскери-теңіз флоты Дептфордтан кеткенде және доктар сақтау мен жүк тасымалына ауысқанда демографиялық өзгеріс басталып, халық азайды. 20-ғасырда да бұл төмендеу жалғасты, себебі жергілікті халықтың доктарға тәуелділігі күшті болды: доктардың құлдырауы тұрғындардың экономикалық жағдайын нашарлатты, және соңғы док, Конвойс-Уорф, 2000 жылы жабылды. Оңтүстік-Шығыс Лондонының көршілес аудандары сияқты, 1950 және 1960 жылдары Кариб теңізінен келген иммигранттар Дептфордқа қоныстанды. Дептфордтың ескі доктарға жақын солтүстік бөлігінде мемлекеттік тұрғын үйлер көп, және кейбір адамдар Ішкі Лондонның кедейлігімен байланысты қиын жағдайларды бастан кешіреді. Темзаға жақын Солтүстік Дептфорд, көршілес Нью-Кросспен бірге, кейбір журналистер мен жылжымайтын мүлік агенттері студенттер мен суретшілер арасында танымал болған трендтік өнер және музыка ортасына назар аударған «жаңа Шордич» деп атады. Оңтүстікке қарай, Дептфорд Броклидің қалалық кеңістігіне ұласып, бұрын көп адам тұратын Виктория стиліндегі үйлер жас қалалық жұмысшылар мен қалалық мамандармен жаңартылуда. Дептфордта вьетнамдық қауымның саны артып келеді, бұл аймақтағы қонақ үйлердің санынан көрінеді. Дептфордта студенттер көп, оның ішінде Голдсмит колледжі, Гринвич университеті, Беллербис колледжі және Лабан би орталығы бар. Голдсмит колледжінің жатақханасы Рейчел Макмиллан 2001 жылы Крик-роудта 79 миллион фунт стерлингке сатылды, кейіннен бұзылып, 2003 жылы ашылған Макмиллан студенттік қалашығымен алмастырылды, ол Гринвич университеті, Тринити Лабан және Беллерби колледждерінің шамамен 970 студентіне жатақ ұсынып тұр.
Deptford's population has been mainly associated with the docks since the establishment of the Royal Docks by Henry VIII, though there has also been some market gardening and potteries. When the docks were thriving as the main administrative centre of the British Navy, so the area prospered, and fine houses were built for the administrative staff and the skilled shipbuilders, and a few grand houses like Sayes Court and Stone House on Lewisham Way were erected. There was a start of a demographic shift downwards when the Royal Navy pulled out of Deptford, and the docks moved into storage and freight. The downward shift continued into the 20th century as the local population's dependency on the docks continued: as the docks themselves declined, so did the economic fortune of the inhabitants until the last dock, Convoys Wharf, closed in 2000. In common with neighbouring areas of South East London, immigrants from the Caribbean settled in Deptford in the 1950s and 1960s. Deptford's northern section nearest the old docks contains areas of council housing, with some concentrations of people experiencing the forms of deprivation typically associated with the poverty of Inner London. Northern Deptford near the Thames, along with neighbouring New Cross, has been touted as "the new Shoreditch" by some journalists and estate agents paying attention to a trendy arts and music scene that is popular with students and artists. To the south where Deptford rolls into the suburban spread of Brockley, the previously multi occupancy Victorian houses are being gentrified by young city workers and urban professionals. Deptford has a growing Vietnamese community reflected in the number of restaurants in the area. Deptford contains a number of student populations, including those of Goldsmiths College, the University of Greenwich, Bellerbys College and Laban Dance Centre. Goldsmiths College's hall of residence, Rachel McMillan, in Creek Road was sold in 2001 for £79 million, and was subsequently demolished and replaced with the McMillan Student Village which opened in 2003 and provides accommodation for approximately 970 students of the University of Greenwich, Trinity Laban and Bellerbys colleges.
Экономика
Дептфордтың экономикалық тарихы кемежаймен тығыз байланысты болған, кемежай гүлденген кезде Дептфорд та өркендеген. Қазір барлық кемежайлар жабылып, Дептфорд экономикалық тұрғыдан құлдырады. 1881 жылы Ж. Стоун және Компани (Arklow Road) мекенжайында құрылған, ал 1969 жылы жабылған бұрынғы қорыту зауытының орны коммерциялық және тұрғын үйлер салуға қайта жаңартылуда. Гринвичке жақын Крик-роуд бойындағы аумақтың көп бөлігі де қайта жаңартылды, ескі Дептфорд электр станциясы мен Роуз Бруфорд колледжінің ғимараттары бұзылды. Пеппес егістігіндегі Арагон мұнарасы Левишем қалалық әкімдігімен егістікті жаңарту жоспарларын қаржыландыру үшін сатылды. Жеке меншікке қайта жаңарту жұмысы BBC One телеарнасының "The Tower" атты деректі фильмінде көрсетілді. Депфорд Хай-стритте орналасқан Депфорд базары түрлі тауарлар сатады және Лондонның ең көрікті көше базарларының бірі саналады. 2005 жылдың ақпан айында "Сары беттер" бизнес анықтамасы осы көшені "астананың ең әртүрлі және жанды көшесі" деп атады, бұл үшін ерекше математикалық формула қолданылды.
Deptford's economic history has been strongly connected to the Dockyard when the Dockyard was thriving, so Deptford thrived; with the docks now all closed, Deptford has declined economically. The site of a former foundry (established in 1881 by J. Stone & Co in Arklow Road) which closed in 1969 is being redeveloped for commercial and residential use. Much of the area along Creek Road, close to Greenwich, has also been redeveloped, with the demolition of the old Deptford Power Station and Rose Bruford College buildings. Aragon Tower on the Pepys Estate was sold by Lewisham Borough to fund regeneration plans for the estate; the award winning refurbishment into privately owned accommodation was featured in the BBC One documentary, "The Tower". Deptford Market, a street market in Deptford High Street sells a range of goods, and is considered one of London's liveliest street markets. In February 2005, the High Street was described as "the capital's most diverse and vibrant high street" by Yellow Pages business directory, using a unique mathematical formula.
Мәдениет
Олбэни театры – «радикалды қоғамдық өнер мен музыка» дәстүрі бар, оның ішінде 15 «Расизмге қарсы рок» концертін өткізу, оның тамыры 1894 жылы Депфордтың әлеуметтік өмірін жақсарту үшін құрылған қайырымдылық қорына дейін жетеді. Алғашқы ғимарат, Олбэни институты, 1899 жылы Крик-роудта ашылды, 1960 жылдары оның аты Олбэни империясы деп өзгертілді. 1978 жылы өртеніп кетті, бірақ Дуглас Уэйде қайта салынды, шаһзада Чарльз негізін қалады, ал Уэльс ханшайымы Диана 1982 жылы ашты. Deptford Creek-тің жанындағы жаңғырту аймағы Creekside білім беру және көркемдік мақсаттар үшін қолданылады, мысалы, швейцариялық сәулетшілер Жак Герцог және Пьер де Мерон жобалаған және 2003 жылдың ақпанында ашылған Laban Dance Centre; сондай-ақ Perpetuity Trust (APT) галереясы мен студиясы. 2002 жылы Creekside Discovery Centre аймақтың жаңғырту арқылы жойылып бара жатқан қалалық ортасын сақтау үшін құрылды. 1970 жылдардың соңында Майлз Копленд III, Стюарт Коплендтің інісі, Deptford Fun City Records атты үнтаспа компаниясын Alternative TV және Squeeze сияқты Deptford тобының шығармаларын тарату үшін құрды. Аймақта бірнеше паб бар, оның ішінде Dog & Bell – әртүрлі сорттағы шараптарды ұсынатынымен танымал; және The Bird's Nest – жергілікті топтар мен суретшілердің тікелей музыкасы, киносы және өнерлерін ұсынады. 1905 жылы Генри Пулдің әшекей мүсіндерімен салынған бұрынғы Депфорд қалалық әкімшілігі, Депфордтың сыртында, Нью-Кросс жолында, Нью-Кроста орналасқан. Оны 2000 жылы Голдсмит колледжі сатып алды. Аймақта бірнеше жасыл кеңістік бар, олардың ішіндегі ең ірілері – Брукмилл паркі, Депфорд паркі, Ферранти паркі, Пепс паркі және Сайс Корт паркі. 1884 жылы Джон Эвелиннің ұрпағы Уильям Джон Эвелин, сол кезде Депфордтағы бақша ретінде пайдаланылған жерді Лондон округтік кеңесіне нарықтық құнынан арзанға сатты және оны сатып алу құнына да үлес қосты. Ол 1897 жылдың 7 маусымында ресми түрде жұртшылыққа Депфорд паркі ретінде ашылды. 1886 жылы ол Sayes Court демалыс алаңының бір жарым акр жерін мәңгілікке халыққа арнады және Эвелин мүлкі үшін күтім мен ұстау шығындарын жабу үшін тұрақты шаралар жасалды, ол 1886 жылдың 20 шілдесінде ашылды.
The Albany Theatre, a community arts centre with a tradition of "radical community arts and music" including holding 15 "Rock Against Racism" concerts, has its roots in a charity established in 1894 to improve the social life of Deptford's deprived community. The original building, the Albany Institute, was opened in 1899 on Creek Road, changing its name in the 1960s to the Albany Empire. It was burnt down in 1978, but rebuilt on Douglas Way, with Prince Charles laying the foundation stone, and Diana, Princess of Wales opening it in 1982. Creekside, a regeneration area beside Deptford Creek, is used for educational and artistic purposes, such as the Laban Dance Centre, which was designed by Swiss architects Jacques Herzog and Pierre de Meuron, and opened in February 2003; and the Art in Perpetuity Trust (APT) gallery and studio space. In 2002 the Creekside Discovery Centre was established to retain some urban habitat that was being destroyed through the area's regeneration. A record label, Deptford Fun City Records was set up by Miles Copeland III, brother of Stewart Copeland, in the late 1970s as an outlet for Deptford bands such as Alternative TV and Squeeze. The area has several pubs, including the Dog & Bell which has a reputation for serving a range of cask ales; and The Bird's Nest which has live music, film and art performances from local bands and artists. The town hall of the former Metropolitan Borough of Deptford, built in 1905 with decorative sculpture by Henry Poole, lies just outside Deptford, on the New Cross Road in New Cross. It was purchased by Goldsmiths College in 2000. There are several green spaces in the area, the largest being Brookmill Park, Deptford Park, Ferranti Park, Pepys Park and Sayes Court Park. In 1884 William John Evelyn, a descendant of John Evelyn, sold ground then being used as market gardens in Deptford, to the London County Council for less than its market value, as well as paying toward the cost of its purchase. It was officially opened to the public as Deptford Park on 7 June 1897. In 1886, he dedicated an acre and a half of the Sayes Court recreation ground in perpetuity to the public and a permanent provision was made for the Evelyn estate to cover the expense of maintenance and caretaking, this was opened on 20 July 1886.
Көлік
Дептфорд National Rail және Docklands Light Railway қызметтерімен қамтамасыз етілген. National Rail қызметін Southeastern және Thameslink компаниялары Дептфорд теміржол станциясындағы қала маңындағы Гринвич желісі арқылы жүргізеді, бұл Лондонның ең көне, тек жолаушыларға арналған теміржол станциясы. Дептфорд станциясы 2011 және 2012 жылдары қайта жаңартылды. Жұмысқа 1836 жылғы бастапқы станция ғимаратын бұзу және оның орнына бұрынғы станция ауласында батысқа қарай жаңа станция салу кірді. Дептфордтың DLR станциясы DLR-дің Левишем тармағындағы Депфорд көпірінде орналасқан. Дептфорд арқылы екі негізгі автомобиль жолы өтеді: Эвелин көшесі және Крик жолымен жүретін A200, сондай-ақ Нью-Кросс жолымен жүретін A2, бұл кельттік жолдың қазіргі нұсқасы, кейін римдіктер оған тас төсеген және ол ортағасырлық Уотлинг көшесіне айналған. A20 Lewisham Way және Loampit Vale бойымен аймақтың оңтүстік шекарасын көрсетеді. 2016 жылдың маусым айынан бастап Дептфорд Гринвичтен басталып, Лондонның орталық бөлігіндегі Уотерлоо көпірінің жанында аяқталатын Лондон Quietway Q1 велосипедтік бағытында орналасқан. Екінші Quietway бағыты, Q14, Ватерлоо мен Темзмид арасында Дептфордтың өзен жағалауынан өтеді.
Deptford is served by National Rail and Docklands Light Railway services. The National Rail service is operated by Southeastern and Thameslink on the suburban Greenwich Line at Deptford railway station, the oldest passenger only railway station in London. Deptford station was redeveloped during 2011 and 2012. The works included the demolition of the original 1836 station building and its replacement by a new station to the west in the former station yard. Deptford's DLR station is at Deptford Bridge on the DLR's Lewisham branch. There are two main road routes through Deptford: the A200 which runs along Evelyn Street and Creek Road, and the A2 which runs along New Cross Road, and is the modern version of the Celtic trackway which was later paved by the Romans and developed into the medieval Watling Street. The A20 marks the southern boundary of the area, along Lewisham Way and Loampit Vale. Since June 2016, Deptford has been on the cycling route of the London Quietway route Q1 that starts in Greenwich and ends near Waterloo Bridge in central London. A second Quietway route, Q14, between Waterloo and Thamesmead, passes through Deptford's riverfront.
Білім
Бұл аймақта бес бастауыш мектеп бар. Депфордта тікелей жергілікті орта мектептер жоқ, бірақ Нью-Кросс пен Депфорд шекарасына жақын екі орта мектеп бар: Депфорд Грин, Ofsted сарапшыларының пікірінше "жақсарту қажет", ал Аддей мен Стэнхоуп – "жақсы" деп бағаланған. Левишем колледжі мен Саутварк колледжінің (LeSoCo деп белгілі) филиалы Дептфорд шіркеу көшесінде орналасқан; колледж 2014 жылғы Ofsted инспекциясында "қанағаттандырмайтын" деп танылды.
There are five primary schools in the area. There are no local secondary schools directly in Deptford, however there are two secondary schools near the border between New Cross and Deptford: Deptford Green, regarded by Ofsted as "needing improvement", and Addey and Stanhope, regarded by Ofsted as "good". A branch of the further education college, Lewisham College incorporating Southwark College (known as LeSoCo), is located on Deptford Church Street; the college was regarded as "inadequate" in the 2014 Ofsted inspection.
Көрнекті орындар
Дептфорд теміржол станциясы – әлемдегі ең көне қала маңы станцияларының бірі. Ол 1836-38 жылдар шамасында Лондон көпірі мен Гринвич арасындағы алғашқы қала маңы қызметі (Лондон және Гринвич темір жолы) аясында салынған. Дептфорд сағасының жанында 1864 жылы салынған Виктория дәуіріндегі Дептфорд сорғы станциясы орналасқан. Бұл станция инженер-құрылысшы сэр Джозеф Базалгеттің жобалаған ірі Лондон кәріз жүйесінің бір бөлігі. 1891-1983 жылдар аралығында жұмыс істеген бұрынғы Дептфорд электр станциясы Себастьян де Ферранти жобалаған, сол кездегі әлемдегі ең ірі станция болған инновациялық құрылыс еді. 2008 жылы Льюишем кеңесі Дептфордтың соңғы қалдықтары – «Принцесса Луиза» институтын бұзып, оның орнына пәтерлер салуға рұқсат берді. Албери көшесі (бұрынғы Юнион көшесі) 1705-1717 жылдар аралығында салынған, теңіз капитандары мен кеме жасаушылар арасында танымал болған қалалық үйлердің әдемі қатарын қамтиды. Сент-Джонс немесе Нью-Депфорд ауданындағы, Нью-Кросс-роудтың оңтүстігінде орналасқан Таннерс-Хилл, ұзақ жылдар бойы қоныстану мен ерте өнеркәсіптің дамуына байланысты археологиялық маңызы бар аймақтың бөлігі болып табылады. Мұнда 1750 жылдары салынған, 17 ғасырдан қалған коттедждер орнындағы 31 үйдің сақталған бөлігі – 21-ден 31-ге дейінгі коммерциялық ғимараттар орналасқан. Ағылшыс мұрасының II санаттық тізіміне енген бұл ағаш құрылымды ғимараттарда Witcomb Cycles сияқты белгілі компаниялар орналасқан. Дептфордтың екі маңызды үйінің бірі – Сайс Корт қазір жоқ, бірақ 1772 жылы сәулетші Джордж Гибсон кішісі салған, Певснер «осы аймақтағы қызығушылық тудыратын жалғыз жеке үй» деп сипаттаған Сент-Джонстағы Тас үй Левишем жолының жанында әлі де тұр. Дептфордтың Албани театры 100 жылдан астам тарихқа ие және Оңтүстік-Шығыс Лондон өнерінің маңызды бөлігі болып табылады.
Deptford railway station is one of the oldest suburban stations in the world, being built (c.1836 38) as part of the first suburban service (the London and Greenwich Railway), between London Bridge and Greenwich. Close to Deptford Creek is a Deptford pumping station, a Victorian pumping station built in 1864, part of the massive London sewerage system designed by civil engineer Sir Joseph Bazalgette. The former Deptford Power Station, in use from 1891 to 1983, originated as a pioneering plant designed by Sebastian de Ferranti, which when built was the largest station in the world. In 2008, Lewisham Council granted permission for the last remnants of the Deptford Ragged School known as The Princess Louise Institute to be demolished and replaced by flats. Albury Street (previously Union Street) contains a fine row of early urban houses largely dating from 1705 to 1717 which were once popular with naval captains and shipwrights. Tanners Hill in the St John's or New Deptford area to the south of New Cross Road, is part of an Area of Archaeological Priority due to the longevity of settlement and early industry, and contains a set of commercial buildings from numbers 21 to 31 which are survivors from a row of 31 which were built in the 1750s on the site of cottages dating from the 17th century. These timber frame buildings have a Grade II listing from English Heritage and are home to established businesses such as bicycle maker Witcomb Cycles. Of Deptford's two important houses, Sayes Court no longer exists, but the Stone House in St Johns, built around 1772 by the architect George Gibson the Younger, and described by Pevsner as "the one individual house of interest in this area", still stands by Lewisham Way. Deptford's Albany Theatre has a history stretching back over 100 years and is a prominent feature of the South East London arts scene.
Шіркеулер
Киелі Николай шіркеуі, бастапқы приход шіркеуі, 14 ғасырға дейін салынған, бірақ қазіргі ғимарат 17 ғасырда тұрғызылған. Шіркеу ауласына кіреберісте бағаналардың үстінде бас сүйектері мен сүйектерден жасалған әсемдеме орналасқан. Солтүстік қабырғадағы тақташа 1593 жылдың 1 маусымында жақын жердегі үйде Инграм Фризердің пышақтап өлтірген драматург Кристофер Марлоуды еске алады және ол шіркеу ауласына белгісіз жерге жерленген. Фризер өзін-өзі қорғау ниетімен әрекет еткендігіне байланысты өлтіруден босатылды. Сонымен қатар, 1870 жылға дейін салынған тағы бір тарихи дөңгелек шіркеу – Сент-Люк шіркеуі де бар. Бұл шіркеу – Киелі Николай приходінің еншілес шіркеуі. 18 ғасырда Депфордта (1712–1730) Сент-Пол шіркеуі салынды, ол Англияның тарихи ескерткіштер жөніндегі Корольдік комиссиясы елдегі ең әдемі барокко шіркеулерінің бірі деп мойындады. Джон Бетджеман бұл шіркеуді «Дептфордтың жүрегіндегі маржан» деп атады. Ол сэр Кристофер Реннің шәкірті болған архитектор Томас Арчермен жобаланды, және Ұлыбританияда мақтаныш сезімін ояту және адамдарды Жаңа әлемге эмиграциялаудың орнына Лондонда қалуға ынталандыру мақсатымен елу жаңа шіркеу салу комиссиясының аясында салынды. Шіркеу ауласына іргелес Албери көшесі орналасқан, онда 18 ғасырға тән әдемі үйлер көп, олар теңіз капитандары мен кеме жасаушылардың арасында танымал болған.
St Nicholas's Church, the original parish church, dates back to the 14th century but the current building is 17th century. The entrance to the churchyard features a set of skull and bones on top of the posts. A plaque on the north wall commemorates playwright Christopher Marlowe, who was stabbed to death by Ingram Frizer in a nearby house, and buried in an unmarked grave in the churchyard on 1 June 1593. Frizer was pardoned for the killing on the grounds that he acted in self defence. There is also St. Luke's, another historic circular church, dating from 1870. It is the daughter church of the parish of St Nicholas'. In the 18th century St. Paul's, Deptford (1712–1730) was built, acclaimed by the Royal Commission on the Historical Monuments of England as one of the finest Baroque churches in the country. John Betjeman is attributed as referring to the church as "a pearl at the heart of Deptford". It was designed by the architect Thomas Archer, who was a pupil of Sir Christopher Wren, as part of the Commission for Building Fifty New Churches with the intention of instilling pride in Britain, and encouraging people to stay in London rather than emigrate to the New World. Adjacent to the church yard is Albury Street, which contains some fine 18th century houses which were popular with sea captains and shipbuilders.
Дептфорд кеме жасау зауыты
Депфорд кемежайы 1513 жылы Генрих VIII-нің бастамасымен Корольдік кемежай ретінде салынды, ол Корольдік теңіз күштері үшін кемелер жасады және бір кезде Корольдік кемежай деп аталды. 1830-1844 жылдары жабылып, 1869 жылы кемежай ретінде тоқтатылды, қазір Конвойлар кемежайы деп белгілі. 1871 жылдан Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Лондон қалалық корпорациясының шетелдік мал базары болып қызмет етті. 1912 жылы "Таймс" газеті 4 миллионнан астам тірі ірі қара мен қойдың түсірілгенін хабарлады. 1932 жылдан 2008 жылға дейін бұл жер News International компаниясына тиесілі болды, ол 2000 жылдың басына дейін Финляндиядан газет қағазы және басқа қағаз өнімдерін импорттау үшін пайдаланды. Қазір Hutchison Whampoa Limited компаниясына тиесілі және оны тұрғын үйлерге айналдыру жоспары қарастырылуда, бірақ кемежай мәртебесі сақталған. Дептфордтағы тағы бір маңызды кеме жасау орындары – Чарльз Ланглидің кемежайы, сондай-ақ Дептфорд Гриндегі және Дудман догындағы (кейде Дедман догы деп те аталады) Жалпы Бу Навигациялық компаниясының кемежайлары.
Deptford Dockyard was established in 1513 by Henry VIII as the first Royal Dockyard, building vessels for the Royal Navy, and was at one time known as the King's Yard. It was shut down from 1830 to 1844 before being closed as a dockyard in 1869, and is currently known as Convoys Wharf. From 1871 until the First World War it was the City of London Corporation's Foreign Cattle Market. In 1912, The Times reported that over 4 million head of live cattle, and sheep, had been landed. From 1932 until 2008 the site was owned by News International, which used it to import newsprint and other paper products from Finland until early 2000. It is now owned by Hutchison Whampoa Limited and is subject to a planning application to convert it into residential units, though it has safeguarded wharf status. Other notable shipyards in Deptford were Charles Lungley's Dockyard and the General Steam Navigation Company's yards at Deptford Green and Dudman's Dock, also sometimes referred to as Deadmans Dock at Deptford Wharf.
Кристофер Марлоудың өлтірілуі
Елизаветалық драматург Кристофер Марлоу 1593 жылғы мамыр айында Депфорд Страндтағы Элеонора Буллдың үйінде болған мас күйдегі төбелес кезінде қаза тапты. Марлоудың өлімі туралы сол кезде түрлі нұсқалар айтылды. Франсис Мерес Марлоудың "эпикуризм мен атеизмі" үшін жаза ретінде "оның адал махаббатында бәсекелес болған, әдепсіз қызметшінің пышақтап өлтіргенін" айтады. 1917 жылы "Ұлттық биография сөздігінде" Сэр Сидни Ли Марлоудың мас күйдегі төбелесте қаза тапқанын жазды. Кейбір қазіргі теориялар оның кісі өлтіргенін болжамдайды. Әдетте төбелес Депфордтағы тавернада болған деп есептеледі. 1925 жылы ғалым Лесли Хотсон мемлекеттік мұрағатта Марлоудың өлімі бойынша сот-медициналық сараптаманың толық мәліметтері бар есептемесін тапты. Куәгерлер Фризер мен Марлоудың бұрын есеп дауында дауласып, "бір-біріне көптеген жаман сөздер айтқандарын" мәлімдеді. Кейін Фризер басқа екеуінің арасында үстел басында отырғанда, Марлоу оның артында диванда жатқанда, Марлоу Фризердің пышағын тартып алып, оған шабуыл жасады. Сот-медициналық сараптаманың қорытындысы бойынша, төбелес кезінде Марлоу оң көзінің үстінен қасақана пышақталды, ол дереу қайтыс болды. Қазылар алқасы Фризердің өзін қорғау үшін әрекет еткенін шешті, және бір ай ішінде ол кешірілді. Марлоу 1593 жылғы 1 маусымда Депфордтағы Сент-Николас шіркеуінің зиратында белгісіз қабірге жерленді.
The Elizabethan playwright Christopher Marlowe was killed during an alleged drunken brawl in Eleanor Bull's house in Deptford Strand in May 1593. Various versions of Marlowe's death were current at the time. Francis Meres says Marlowe was "stabbed to death by a bawdy serving man, a rival of his in his lewd love" as punishment for his "epicurism and atheism". In 1917, in the Dictionary of National Biography, Sir Sidney Lee wrote that Marlowe was killed in a drunken fight. Some modern theories posit that he was assassinated. It is commonly assumed that the fight took place in a Deptford tavern. The scholar Leslie Hotson discovered in 1925 the coroner's report on Marlowe's death in the Public Record Office which gave fuller details. Witnesses testified that Frizer and Marlowe had earlier argued over the bill, exchanging "divers malicious words." Later, while Frizer was sitting at a table between the other two and Marlowe was lying behind him on a couch, Marlowe snatched Frizer's dagger and began attacking him. In the ensuing struggle, according to the coroner's report, Marlowe was accidentally stabbed above the right eye, killing him instantly. The jury concluded that Frizer acted in self defence, and within a month he was pardoned. Marlowe was buried in an unmarked grave in the churchyard of St Nicholas, Deptford, on 1 June 1593.