Эрл Гилмор Уилер: Американ армиясының генерал-полковнигі
Earle Wheeler
Эрл Гилмор Уилер (1908-1975) – АҚШ армиясының генерал-лейтенанты, Армия Бас штабының бастығы және Біріккен штабтар төрағасы. Вьетнам соғысы кезеңіндегі тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы (1908–1975)
US Army general (1908–1975)
Эрл Гилмор Уилер (13 қаңтар 1908 – 18 желтоқсан 1975), «Бус» лақап атымен танымал, 1962–1964 жылдары АҚШ армиясының штаб бастығы, ал 1964–1970 жылдары Біріккен штабтар төрағасының алтыншы төрағасы болды. Ол Вьетнам соғысы кезінде соңғы қызметін атқарды.
Earle Gilmore Wheeler (January 13, 1908 – December 18, 1975), nicknamed Bus, was a United States Army general who served as the chief of Staff of the United States Army from 1962 to 1964 and then as the sixth chairman of the Joint Chiefs of Staff (1964–1970), holding the latter position during the Vietnam War.
Ерте өмір және білім
Ерл Гилмор Уилер 1908 жылдың 13 қаңтарында Вашингтон қаласында Док Стоун мен Ида Гилмор отбасында дүниеге келді. Кейіннен Иданың екінші күйеуі оны асырап алды. Уилер әскери мансабын 1924 жылы, 16 жасында Колумбия округі Ұлттық гвардиясының 121-ші инженерлік полкінің Е ротасында қатарлы солдат ретінде бастады. 1926 жылы сержантқа дейін көтеріліп, 1928 жылы АҚШ Әскери академиясына оқуға түсу үшін құрметпен отставкаға жіберілді. 1932 жылы академияны бітіріп, жаяу әскерге офицер болып қабылданды. Бітіргеннен кейін 1930 жылы әлеуметтік кеште танысқан Франсис "Бетти" Роджерс Хауэллге үйленді. 1932-1936 жылдары 29-шы жаяу әскер полкінде қызмет етті, содан кейін 1937 жылы жаяу әскер мектебін бітірді. 1937-1940 жылдары Қытайда орналасқан 15-ші жаяу әскер полкінде қызмет етті, 1937-1938 жылдары Қытайда болып қайтты.
Earle Gilmore Wheeler was born in Washington, D. C., on January 13, 1908, to Dock Stone and Ida Gilmore. He was later adopted by Ida's second husband. Wheeler began his military career in 1924, at the age of 16, as a private in Company E, 121st Engineers, District of Columbia National Guard. He was promoted to sergeant in 1926, then, in 1928, was honorably discharged in order to enroll at the United States Military Academy. He graduated from the Academy in 1932 and was commissioned into the infantry. After graduation he married Frances "Betty" Rogers Howell, whom he met at a society party in 1930. He served in the 29th Infantry Regiment from 1932 to 1936, then attended Infantry School in 1937. He served with the 15th Infantry Regiment, from 1937 to 1940, stationed in China from 1937 to 1938.
Мансап
1940-1941 жылдары Уилер Вест-Пойнтта математика оқытушысы болды. Батальон командирінен бастап жоғары лауазымдарға көтеріліп, 1941-1944 жылдар аралығында жаңадан құрылған 36-шы және 99-шы жаяу әскер дивизияларын даярлады, содан кейін 1944 жылдың қарашасында жаңа құрылған 63-ші жаяу әскер дивизиясының штаб бастығы ретінде Еуропаға барды. Уилер жабдықтау, барлау, жоспарлау және бронетанктік әскерлерді қоса алғанда, әртүрлі салалардағы жоғары штабтық қызметтерде болды. 1945 жылдың соңында Уилер Форт-Силлде артиллерия оқытушысы ретінде АҚШ-қа оралды, содан кейін 1947-1949 жылдар аралығында Германияны оккупациялаған АҚШ әскерлерінің (бұрынғы VI корпус) штаб офицері ретінде Германияға қайта оралды. 1950 жылы Ұлттық соғыс колледжіне қабылданды. Содан кейін ол бірнеше лауазымда НАТО штабының офицері ретінде Еуропаға оралды. 1951-1952 жылдары Суық соғыстың алдыңғы шебінде орналасқан Триест еркін аумағын бақылаған 351-ші жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті. 1955 жылы Уилер Пентагонның Бас штабына қосылды. 1958 жылы 2-ші бронетанкті дивизияның қолбасшысы болды. 1959 жылы III корпустың қолбасшылығын қабылдады. 1960 жылы Біріккен штабтың директоры тағайындалды. 1962 жылы ол қысқа мерзімге Еуропадағы АҚШ күштерінің қолбасшысының орынбасары болды, содан кейін сол жылдың соңында АҚШ армиясының Бас штабының бастығы болып тағайындалды.
From 1940 to 1941, Wheeler was a mathematics instructor at West Point. Rising from battalion commander to more senior roles, he trained the newly activated 36th and 99th Infantry Divisions from 1941 to 1944, then went to Europe in November 1944 as chief of staff of the newly formed 63rd Infantry Division. Wheeler served in senior staff positions in a variety of specialties, including supply, intelligence, planning, and armor. In late 1945, Wheeler returned to the U. S. as an artillery instructor at Fort Sill, then returned to Germany from 1947 to 1949 as a staff officer of the United States Constabulary (formerly VI Corps), occupying Germany. He attended the National War College in 1950. He then returned to Europe as a staff officer in NATO, in a series of roles. In 1951–52 he commanded the 351st Infantry Regiment, which controlled the Free Territory of Trieste, a front line position of the Cold War. In 1955, Wheeler joined the General Staff at The Pentagon. In 1958 he took command of the 2nd Armored Division. In 1959, he took command of III Corps. He became Director of the Joint Staff in 1960. In 1962 he was briefly Deputy Commander of U. S. Forces in Europe before being named Chief of Staff of the United States Army later that year.
Біріккен штаб басшыларының төрағасы
Президент Линдон Б. Джонсон тағайындады Уилерді Біріккен штабтар төрағасы қызметіне 1964 жылдың шілдесінде, генерал Максвелл Тейлордың орнына. Уилердің елдегі жоғары әскери лауазымдағы қызметі Американың Вьетнам соғысына қатысуының ең қызу кезеңімен сәйкес келді. Уилердің АҚШ армиясындағы жоғары лауазымға тағайындалуы, одан көп жауынгерлік тәжірибесі бар офицерлердің үстінен, кейбір сынға түсті. Әскери-әуе күштерінің бас штабы болған генерал Кертис Лемей оны "Полли Парот" деп атады және Уилердің Екінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігінде қызмет еткен Джорджия штатындағы Форт Беннинг әскери базасындағы шайқаста күрескені үшін марапатталғанын айтты. Уилер 1960 жылдардың ортасында Вьетнам соғысындағы АҚШ әскери рөлінің кеңеюін бақылады және қолдады, далалық қолбасшының қосымша әскерлер мен операциялық билік туралы өтініштерін үнемі мақұлдады. Ол президент Джонсонды Солтүстік Вьетнамға күштірек соққы беруге және әуе шабуылдарын кеңейтуге шақырды. Уилер АҚШ жердегі әскерлерінің шығындарын азайтуға мүдделі болды. Сонымен қатар, ол Оңтүстік Вьетнам әскерінің мүмкіндіктерін реалистік бағалауды қалаған. Осының нәтижесінде ол "жайдарман" репутациясын алды. Уилер генерал Уильям К. Вестморлендпен және президент Джонсонмен бірге 1968 жылғы ақпандағы Тет шабуылынан кейін қосымша американдық күштерді жіберуді ұсынды. Сол кездегі американдық БАҚ Тет шабуылын Вьетконгтың жеңісі деп кеңінен жариялады. Бұл 1967 жылы жарияланған хабардан кейін болды, онда аты-жөні аталмаған американдық генерал (кейін генерал Фредерик С. Вейанд екені анықталды) Вьетнамдағы жағдайды "жағдайдың тұрақсыздығы" деп сипаттады. Уилер бұл пікірмен құпия кеңесте келісті. Дегенмен, Уилер Вьетнамдағы американдық күштердің артуы АҚШ-тың әлемнің басқа аймақтарындағы әскери мүмкіндіктерін әлсірететініне алаңдады. Ол резервтерді жұмылдыру арқылы 205 000 қосымша жердегі әскерді шақыруды ұсынды, бірақ оларды АҚШ-та белсенді резерв ретінде қалдыруды көздеді. Президент бұл оңайға соқпайды деп шешті. Тет шабуылы және американдық қоғамдық пікірдегі өзгерістермен бірге бұл сәтсіз әрекет президент Джонсонның соғысты деэскалациялау туралы соңғы шешіміне әсер етті. Президент Ричард М. Никсон сайланғаннан кейін Уилер "Вьетнамдастыру" бағдарламасын іске асыруды қадағалады, осы бағдарлама арқылы Оңтүстік Вьетнам күштері американдық күштер шығарылған кезде соғысқа жауапкершілікті арттырды. Уилер 1970 жылдың шілдесінде АҚШ армиясынан зейнеткерлікке шықты. Уилерге дейін Біріккен штабтар төрағасы қызметін ең ұзақ атқарған адам болды – алты жыл қызмет етті. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Қорғаныс қызметі үшін медальмен марапатталды және бұл марапаттың алғашқы иегері атанды.
President Lyndon B. Johnson appointed Wheeler Chairman of the Joint Chiefs of Staff in July 1964 to succeed General Maxwell Taylor. Wheeler's tenure as the nation's top military officer spanned the height of America's involvement in the Vietnam War. Wheeler's accession to the top job in the U. S. military, over the heads of officers with more combat experience, drew some criticism. Then Air Force Chief of Staff, General Curtis LeMay, called him "Polly Parrot" and said he was awarded a medal for "fighting the Battle of Fort Benning", an army post in Georgia where Wheeler served during much of World War II. Wheeler oversaw and supported the expanding U. S. military role in the Vietnam War in the mid 1960s, consistently backing the field commander's requests for additional troops and operating authority. He often urged President Johnson to strike harder at North Vietnam and to expand aerial bombing campaigns. Wheeler was concerned with minimizing costs to U. S. ground troops. At the same time, he preferred what he saw as a realistic assessment of the capabilities of the South Vietnamese military. This earned him a reputation as a "hawk." Wheeler, with General William C. Westmoreland, the field commander, and President Johnson, pushed to raise additional American forces after the February 1968 Tet Offensive. American media at the time widely reported the Tet Offensive as Viet Cong victory. This followed a widely noted news report in 1967 that cited an unnamed American general (later identified as General Frederick C. Weyand) who called the situation in Vietnam a "stalemate." It was a view with which Wheeler agreed in more confidential circles. However, Wheeler was concerned that the American buildup in Vietnam depleted U. S. military capabilities in other parts of the world. He called for 205,000 additional ground troops, to be gained by mobilizing reserves, but intended these remain in the US as an active reserve. The president decided this was not easily accomplished. Together with the Tet Offensive and shifts in American public opinion, this abortive effort contributed to President Johnson's ultimate decision to de escalate the war. After the election of President Richard M. Nixon, Wheeler oversaw the implementation of the "Vietnamization" program, whereby South Vietnamese forces assumed increasing responsibility for the war as American forces were withdrawn. Wheeler retired from the U. S. Army in July 1970. Wheeler was the longest serving Chairman of the Joint Chiefs to date, serving six years. Upon his retirement, he was awarded the Defense Distinguished Service Medal and was the first recipient of that decoration.
Өлім
Уилер 1975 жылдың 18 желтоқсанында Мэриленд штатындағы Фредерик қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды.
Wheeler died in Frederick, Maryland, after a heart attack on December 18, 1975.