Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы
United States Army general
Максвелл Давенпорт Тейлор (26 тамыз 1901 – 19 сәуір 1987) – 20 ғасырдың ортасындағы АҚШ армиясының жоғары шенді офицері және дипломаты. Ол Екінші дүниежүзілік соғыста өзгеше көзге түсіп қызмет етті, ең бастысы "Қыңғырып тұрған бүркіттер" деген атпен танылған 101-ші әуедесанттық дивизияның командирі болды. Соғыстан кейін президент Джон Ф. Кеннеди тағайындаған Біріккен штабтар төрағасының бесінші төрағасы қызметін атқарды. Ол биограф және тарихшы Джон Максвелл Тейлор мен әскери тарихшы және жазушы Томас Хаппер Тейлордың әкесі. Даулы тұлға саналған Тейлор, қорғаныс министрі Роберт Макнамарамен бірге, Вьетнам соғысының басында АҚШ-тың әскери күштерін Вьетнамға жіберу және қақтығысты жалпы түрде күшейту шешімінде маңызды рөл атқарды деп есептеледі.
Maxwell Davenport Taylor (August 26, 1901 – April 19, 1987) was a senior United States Army officer and diplomat of the mid 20th century. He served with distinction in World War II, most notably as commander of the 101st Airborne Division, nicknamed "The Screaming Eagles." After the war, he served as the fifth chairman of the Joint Chiefs of Staff, having been appointed by President John F. Kennedy. He is the father of biographer and historian John Maxwell Taylor and of military historian and author Thomas Happer Taylor. A controversial figure, Taylor was considered, along with Secretary of Defense Robert McNamara, to have played a major role during the early days of the Vietnam War in the decision to deploy US combat troops to Vietnam and to escalate the conflict more generally.
Ерте өмір және мансап
Миссури штатының Кейтсвилл қаласында туып, Канзас-Ситиде өскен Тейлор Солтүстік-шығыс орта мектебін бітіріп, Канзас-Сити политехникалық институтына оқуға түсті. 1918 жылы ол Вильям Паттерсон Борландтың Конгресс тағайындауы үшін АҚШ Әскери академиясына немесе АҚШ Әскери-теңіз академиясына конкурстық емтихандарды тапсырды, содан кейін Әскери академияға түсу емтиханын тапсырды. Тейлор Вест-Пойнт оқу орнында 1922 жылғы түлектердің арасында төртінші орынды иеленді және АҚШ Армиясының Инженерлік корпусында екінші лейтенант болып тағайындалды. 1923-1926 жылдары ол 3-інженерлік полк құрамында Гавайиде қызмет етті. Тейлор далалық артиллерияға ауыстырылып, 1926-1927 жылдары 10-шы далалық артиллерияда қызмет етіп, бірінші лейтенант дәрежесіне көтерілді. Шетел тілдерін меңгеру қабілетін көрсеткен ол Парижде француз тілін оқыды, содан кейін Вест-Пойнтқа француз және испан тілдерінен оқытушы болып тағайындалды. 1933 жылы Далалық артиллерия мектебін бітірді, ал 1935 жылы АҚШ Армиясының Командалық және Бас штаб колледжінде курсты аяқтады. Тейлор 1935 жылдың тамызында капитан болып тағайындалды және 1935 жылдан 1939 жылға дейін Токиодағы Американ елшілігінде қызмет етті, соның ішінде 1937 жылы Қытайда атташе міндетін атқарды. 1940 жылы АҚШ Армиясының Соғыс колледжін бітіріп, 1940 жылдың шілдесінде майор дәрежесіне өрледі.
Born in Keytesville, Missouri, and raised in Kansas City, Taylor graduated from Northeast High School and attended Kansas City Polytechnic Institute. In 1918, he passed competitive examinations for Congressional appointment by William Patterson Borland to either the United States Military Academy or United States Naval Academy and then passed the Military Academy entrance examination. Taylor attended West Point, graduated fourth in the Class of 1922, and was commissioned as a second lieutenant in the U. S. Army Corps of Engineers. He served in Hawaii with the 3rd Engineers from 1923 to 1926. Taylor transferred to the Field Artillery and, from 1926 to 1927, served with the 10th Field Artillery, receiving promotion to first lieutenant. Having demonstrated a facility for foreign languages, he studied French in Paris and was then assigned to West Point as an instructor in French and Spanish. He graduated from the Field Artillery School in 1933, and he completed the course at the United States Army Command and General Staff College in 1935. Taylor was promoted to captain in August 1935 and served at the American embassy in Tokyo from 1935 to 1939, including attaché duty in China in 1937. He graduated from the United States Army War College in 1940 and was promoted to major in July 1940.
Алғашқы тапсырмалар
Тейлор 1940 жылы Соғыс жоспарлары бөлімінде қызмет етті және Латын Америкасы елдеріне қорғаныс ынтымақтастығы миссиясына қатысты. Ол 1940-1941 жылдары 12-ші далалық артиллерия полкінің 1-ші батальонына қолбасшылық етті, содан кейін 1942 жылға дейін Бас штаб хатшысының кеңсесінде қызмет етті. 1941 жылдың желтоқсан айында лейтенант-полковник, 1942 жылдың ақпан айында полковник, ал 1942 жылдың желтоқсан айында бригада генералы шеніне уақытша көтерілді.
Taylor served on the War Plans Division staff in 1940 and took part in a defense cooperation mission to Latin American countries. He commanded the 1st Battalion of the 12th Field Artillery Regiment from 1940 to 1941, and then served in the Office of the Secretary of the General Staff until 1942. He received temporary promotions to lieutenant colonel in December 1941, colonel in February 1942, and brigadier general in December 1942.
Италиядағы шайқастар
1942 жылы Тейлор 82-ші әуеде десантталатын дивизияның штаб бастығы болды, одан кейін 82-ші әуеде десантталатын дивизияның артиллериясына қолбасшылық етті және Сицилия мен Италиядағы шайқастарға қатысты. 1943 жылы одақтастардың Италияға басып кіруін жоспарлау кезінде Тейлордың дипломатиялық және тілдік шеберлігі оның Римге 82-ші әуе десантын итальяндық күштермен үйлестіру үшін құпия миссиясын орындауына әкелді. Кейін генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр: «Соғыс кезінде басқа агенттерге немесе елшілерге тапсырған ең қауіпті міндеттен де оның міндеті қауіптірек болды» деді. Соғыс майданынан жүздеген шақырым тереңде Тейлор, егер тұтқындалса, тыңшы деп айыпталып атылмас үшін, қағидаларға сәйкес американдық әскери формасын киюге мәжбүр болды. Ол Италияның жаңа премьер-министрі, маршал Пьетро Бадольо және генерал Карбонимен кездесті. Римді басып алу мақсатымен жоспарланған әуе десанты соңғы сәтте тоқтатылды, себебі Тейлор неміс күштерінің жоспарланған аймақтарды қорғау үшін жылжуда екенін анықтады. Тейлордың десанды тоқтату туралы хабарламасы келген кезде, көліктік ұшақтар әуеде болды, бұл миссияны болдырмады. Жау шебіндегі оның күш-жігері одақтастардың жоғары сатыдағы басшылығының назарына ілікті.
In 1942, Taylor became chief of staff of the 82nd Airborne Division, followed by command of the 82nd Airborne Division Artillery, and took part in combat in Sicily and Italy. In 1943, during the planning for the Allied invasion of Italy, Taylor's diplomatic and language skills resulted in his secret mission to Rome to co ordinate an 82nd air drop with Italian forces. General Dwight D. Eisenhower later said that "the risks he ran were greater than I asked any other agent or emissary to take during the war." Hundreds of miles behind the front lines of battle, Taylor was forced by the rules of engagement to wear his American military uniform to prevent himself, if captured, from being shot as a spy. He met with the new Italian prime minister, Marshal Pietro Badoglio, and General Carboni. The air drop near Rome to capture the city was called off at the last minute since Taylor realized that German forces were already moving in to cover the intended drop zones. Transport planes were already in the air when Taylor's message canceled the drop, preventing the mission. His efforts behind enemy lines got Taylor noticed at the highest levels of the Allied command.
101-әуе десанттық дивизиясы
Жерорта теңізіндегі науқандардан кейін Тейлор "Қыңғыраған бүркіт" деген лақап атымен белгілі 101-ші әуедесант дивизиясының қолбасшысы (CG) болып тағайындалды. Дивизияның алғашқы қолбасшысы, генерал-майор Уильям Ли, жүрек талмасына ұшырағаннан кейін, дивизия сол кезде Англияда Нормандияға одақтас әскерлердің шабуылына дайындық жұмыстарын жүргізіп жатты. Тейлор 1944 жылдың мамыр айында генерал-майор шеніне уақытша көтерілді. Тейлор 1944 жылдың 6 маусымында (D күні) дивизияның Нормандияға парашютпен секіруіне қатысты, ол D күні Францияға қонған алғашқы одақтас генерал-офицері болды. Одан кейін ол 101-ші дивизияға Нормандия шайқасында, соның ішінде 13 маусымда Карентанды басып алуда басшылық етті, ал дивизия кампания аясында әдеттегі жаяу әскер ретінде күресін жалғастырды. 101-ші әуедесант дивизиясы маусым айының соңында, шамамен бір ай бойы үздіксіз шайқаста болғаннан кейін, қатардан алынып, шілде айының басында Англияға демалуға, қайта жарақтандыруға және жаңа әскерлерді қабылдауға оралды, өйткені 4600-ден астам жарақат алған. Толықтырылғаннан кейін Тейлор 1944 жылдың қыркүйек айында Нидерландыдағы "Маркет-Гарден" операциясында 101-ші дивизияны жетекке алды. Ол Бастонь қамалы кезінде дивизияның операцияларында болған жоқ, себебі ол АҚШ-тағы штаб конференциясына қатысып жатқан. Дивизиялық артиллерия командирі, бригадир генерал Энтони МакАулиф, оның болмауында қолбасшылық міндетін атқарды. Тейлор Бастоньді қорғауды 101-ші әуедесант дивизиясының соғыстағы "ең жарқын сәті" деп атады және оның қатыспауы соғыстағы ең үлкен өкініштерінің бірі болғанын айтты. Бастоньнен кейін Тейлордың 101-ші дивизиясы соғыста көптеген қызметтер көрсетпеді және 1945 жылдың соңында АҚШ-қа жіберілді, онда ол қараша айында таратылды.
After the campaigns in the Mediterranean, Taylor was assigned to become the Commanding General (CG) of the 101st Airborne Division, nicknamed "The Screaming Eagles", which was then training in England in preparation for the Allied invasion of Normandy, after the division's first commander, Major General William Lee, suffered a heart attack. Taylor received temporary promotion to major general in May 1944. Taylor took part in the division's parachute jump into Normandy on June 6, 1944 (D Day), the first Allied general officer to land in France on D Day. He subsequently commanded the 101st in the Battle of Normandy, including in the capture of Carentan on June 13, and the division continued to fight in the campaign as regular infantry. The 101st Airborne Division was pulled out of the line in late June, having been in almost continuous action for nearly a month, and in early July, he returned to England to rest and refit and absorb replacements, after having suffered over 4,600 casualties. Having been brought up to strength, Taylor led the 101st in Operation Market Garden in the Netherlands in September 1944. He was not present for the division's action during the Siege of Bastogne as part of the Battle of the Bulge since he was attending a staff conference in the United States. The Divisional Artillery commander, Brigadier General Anthony McAuliffe, exercised command in his absence. Taylor called the defense of Bastogne the 101st Airborne Division's "finest hour" of the war and stated that his absence was one of his greatest disappointments of the war. After Bastogne, Taylor's 101st saw little further service in the war and was sent to the United States in late 1945, where it was deactivated in November.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең
1945 жылдың 4 қыркүйегінде Тейлор АҚШ Әскери академиясының бастығы болды. 1947 жылы ол Вест-Пойнттегі "Кадеттердің Ұрмат кодексі" бастау алғанын белгілейтін алғашқы ресми Ұрмат кодексінің жарияланымын дайындады. 1949 жылдың 28 қаңтарында Брайант Мур оның орнын басты. Содан кейін ол 1949 жылдан 1951 жылға дейін Батыс Берлиндегі одақтас әскерлердің қолбасшысы болды; ол осы қызметтен кеткен кезде, Джон Ф. Кеннеди қаладағы әйгілі "Ich bin ein Berliner" сөзін айтқаннан он жылдан астам уақыт бұрын өзін "берлиндік" сезінді. 1951 жылдың шілдесінде генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, Пентагонның Операциялар және әкімшілік басқармасының басшысының орынбасары болып тағайындалды. 1953 жылдың маусым айында ол Кореяға жіберілді, онда Корея соғысының соңғы жауынгерлік операциялары кезінде Сегізінші АҚШ армиясына қолбасшылық етті. Одан кейін ол қысқа мерзімге Одақтас державалардың Жоғарғы қолбасшысы болып қызмет етті, АҚШ-тың Жапонияны оккупациялауын және Кореядан американдық әскерлерді шығаруын қадағалады. 1955 жылдан 1959 жылға дейін ол Армия штабының бастығы болды – 1917 жылдан бері Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етпеген алғашқы офицер. Ол бұрынғы ұстазы Мэтью Б. Риджвейдің орнын басты. Қызмет еткен кезеңінде Тейлор ядролық қару дәуіріне ену үшін жаяу әскер дивизиясын Пентамикалық құрылымға қайта құрылымдауға тырысты. Полковник Дэвид Хакворт сияқты сарапшылар бұл күш-жігер АҚШ Армиясының роталық және далалық офицерлерінің рөлін әлсіретті, олардың Вьетнамдағы жауынгерлік жағдайға бейімделу мүмкіндігін жойды деп жазды. 1957 жылы президент Дуайт Д. Эйзенхауэр Тейлорға Арканзас штатының Литтл-Рок қаласына 101-ші әуеде жүретін дивизиядан 1000 әскерді жөнелтуге бұйрық берді, бұл Литтл-Рок дағдарысы кезінде Центральды Жоғары мектептің интеграциясын қамтамасыз ету үшін федералды сот шешімдерін орындауға қатысты. Армия штабының бастығы ретінде Тейлор Эйзенхауэр әкімшілігінің "Жаңа бағыт" қорғаныс саясатын ашық сынады, оны ядролық қаруға тым көп тәуелділікке және конвенциялық күштерді ескермеуге бейім деп есептеді; сонымен қатар Тейлор Біріккен штабтар жүйесінің кемшіліктерін де сынады. Әкімшіліктің оның ұсыныстарын ескермегеніне наразы болған Тейлор 1959 жылдың шілдесінде активтік қызметтен зейнетке шықты. Ол "Жаңа бағытқа" қарсы ашық науқан жүргізді, нәтижесінде 1960 жылдың қаңтарында өткір сынға толы "Нақты керней" кітабы жарық көрді.
On September 4, 1945, Taylor became superintendent of the United States Military Academy. In 1947, he drafted the first official Honor Code publication marking the beginning of the written "Cadet Honor Code" at West Point. He was succeeded by Bryant Moore on January 28, 1949. Afterwards he was the commander of allied troops in West Berlin from 1949 to 1951; when he left that post, he felt like a "Berliner," more than a decade before John F. Kennedy gave his famous "Ich bin ein Berliner" speech in the city. In July 1951 he was promoted to lieutenant general and assigned as the U. S. Army Deputy Chief of Staff for Operations and Administration at the Pentagon. In June 1953, he was sent to Korea, where he commanded the Eighth United States Army during the final combat operations of the Korean War. He then briefly served as Supreme Commander for the Allied Powers, overseeing the U. S. occupation of Japan and the withdrawal of American troops from Korea. From 1955 to 1959, he was the Army Chief of Staff—becoming the first officer since 1917 to serve as Chief of Staff without seeing service during World War I—succeeding his former mentor, Matthew B. Ridgway. During his tenure, Taylor attempted to guide the service into the age of nuclear weapons by restructuring the infantry division into a Pentomic formation. Observers such as Colonel David Hackworth have written that the effort gutted the role of US Army company and field grade officers, rendering it unable to adapt to the dynamics of combat in Vietnam. During 1957, President Dwight D. Eisenhower ordered Taylor to deploy 1,000 troops from the 101st Airborne Division to Little Rock, Arkansas to enforce federal court orders to desegregate Central High School during the Little Rock Crisis. As Army Chief of Staff, Taylor was an outspoken critic of the Eisenhower administration's "New Look" defense policy, which he viewed as dangerously overreliant on nuclear arms and neglectful of conventional forces; Taylor also criticized the inadequacies of the Joint Chiefs of Staff system. Frustrated with the administration's failure to heed his arguments, Taylor retired from active service in July 1959. He campaigned publicly against the "New Look," culminating in the publication in January 1960 of a highly critical book, The Uncertain Trumpet.
Қызметке қайта оралу
1960 жылғы президенттік науқан дамыған сайын Демократиялық партияның үміткері Джон Ф. Кеннеди Эйзенхауэрдің қорғаныс саясатын сынап, «Тілсіз бұрылыс» кітабында сипатталғандай, Тейлордың көзқарастарымен сәйкес келетін белсенді «икемді жауап» саясатын жақтады. 1961 жылғы сәуірде Шошқалар шығанағына жасалған шабуыл сәтсіз аяқталғаннан кейін, Біріккен штабтар комитеті оған қанағаттандырарлық әскери кеңес бере алмады деп санайтын Кеннеди Тейлорды шабуылдың сәтсіздігін зерттеу үшін құрылған топтың жетекшісі етіп тағайындады. Президент Кеннеди және оның інісі, Бас прокурор Роберт Ф. Кеннеди Тейлорды сөзсіз адалдығымен, шынайылығымен, зиялы деңгейімен және дипломатиялық қабілетімен ерекшеленетін адам ретінде жоғары бағалады. Кубаны зерттеу тобы 1961 жылғы сәуірден мамырға дейін алты апта бойы Шошқалар шығанағына жасалған шабуылға байланысты болған апатты оқиғаларды «сараптау» үшін жиналды. Бірлескен жұмысының барысында Тейлор Роберт Ф. Кеннедиге терең құрмет пен жеке сүйіспеншілік сезімін дамытты, бұл достық өзара болды және 1968 жылы РФК-нің қазасына дейін сақталды. Тейлор Роберт Кеннеди туралы былай деді: «Ол әрдайым 'алдауға' қарсы болады, жасырындық пен нақтылықтың жоқтығына шыдамайды және шындықты табуға бейілді». 1965 жылдың қаңтарында Роберт Кеннеди келесі ұлын Мэтью Максвелл Тейлор Кеннеди деп атады (кейін «Макс» деп танылды). Тергеу аяқталғаннан кейін Кеннедилердің Тейлорға деген жылы сезімі және президенттің Біріккен штабтар комитетіне сенімсіздігі Джон Кеннедиді Тейлорды қайтадан әскери қызметке шақырып, оны жаңадан құрылған президенттің әскери өкілі лауазымына тағайындауға итерді. Президентпен тығыз жеке қарым-қатынасы және Ақ үйге қолжетімділігі Тейлорды президенттің басты әскери кеңесшісіне айналдырып, Біріккен штабтарды шеттетуге мүмкіндік берді. 1962 жылдың 1 қазанында Кеннеди бұл жағдайды аяқтау үшін Тейлорды Біріккен штабтар комитетінің төрағасы етіп тағайындады, ол 1964 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті.
As the 1960 presidential campaign unfolded, Democratic nominee John F. Kennedy criticized Eisenhower's defense policy and championed a muscular "flexible response" policy intentionally aligned with Taylor's views as described in The Uncertain Trumpet. After the April 1961 failure of the Bay of Pigs Invasion, Kennedy, who felt the Joint Chiefs of Staff had failed to provide him with satisfactory military advice, appointed Taylor to head a task force to investigate the failure of the invasion. Both President Kennedy and his brother, Attorney General Robert F. Kennedy, had immense regard for Taylor, whom they saw as a man of unquestionable integrity, sincerity, intelligence, and diplomacy. The Cuba Study Group met for six weeks from April to May 1961 to perform an "autopsy" on the disastrous events surrounding the Bay of Pigs Invasion. In the course of their work together, Taylor developed a deep regard and a personal affection for Robert F. Kennedy, a friendship that was wholly mutual and which remained firm until RFK's assassination in 1968. Taylor spoke of Robert Kennedy glowingly: "He is always on the lookout for a 'snow job,' impatient with evasion and imprecision, and relentless in his determination to get at the truth." In January, 1965 Robert Kennedy named his next to last son Matthew Maxwell Taylor Kennedy (better known as an adult as "Max"). Shortly after the investigation concluded, the Kennedys' warm feelings for Taylor and the President's lack of confidence in the Joint Chiefs of Staff led John Kennedy to recall Taylor to active duty and install him in the newly created post of military representative to the president. His close personal relationship with the President and White House access effectively made Taylor the President's primary military adviser, cutting out the Joint Chiefs. On October 1, 1962, Kennedy ended this uncomfortable arrangement by appointing Taylor as Chairman of the Joint Chiefs of Staff, a position in which he served until 1964.
Вьетнам соғысы
Тейлор Вьетнам соғысының алғашқы жылдары, Штаб басшыларының бірлескен төрағасы болған кезде және кейін Вьетнам Республикасындағы елші болып тағайындалған кезде маңызды рөл атқарды. Кеннеди Тейлорға 1961 жылдың қазанында «Оңтүстік Вьетнамның тәуелсіздігі сол елдің халқы мен үкіметінде» деді, бірақ Тейлор көп ұзамай бұл аймаққа бірден 8000 американдық жауынгерлік әскер жіберуді ұсынды. Министрлер кабинетіне және Штаб басшыларына (Ұлттық қауіпсіздік кеңесшісінің орынбасары Уолт Ростоумен бірге) баяндама жасағаннан кейін Тейлор Оңтүстік Вьетнамға әскер жіберу туралы шешімді былай түсіндірді: «Мен бір адамнан басқа, қатты қарсы болған адамды есімде сақтай алмаймын, ол – Президент. Президент бұл дұрыс шешім екеніне көз жеткізгісі келмеді. Бұл, шын мәнінде, АҚШ-тың жердегі әскерлері кірмеуі керек деген Президенттің жеке көзқарасы еді». 1963 жылдың мамырында Оңтүстік Вьетнамда президент Нго Динь Диемнің буддалық көпшілікті қудалауына қарсы жаппай наразылықтар мен азаматтық мойынсұнбаушылықтар болды, олар әскери репрессиялармен кездесті, бұл буддалық ғибадатханаларға бүкіл ел бойынша рейдтермен аяқталды. Рейдтерден кейін АҚШ 243-кебелді жіберіп, елші Генри Кэбот Лоджға Диемнің кіші інісі және бас саяси кеңесшісі Нго Дин Нхуді ықпал етуден алып тастау үшін лоббилеуге және Дием бас тартса, басқа басшылық нұсқаларын іздеуге шақырды. Дием Нхуды ешқашан шеттетіп тастамайтыны белгілі болғандықтан, бұл Лоджге әскери төңкеріске шақыруға рұқсат берді. Деректер Вашингтонның көптеген жетекші тұлғалары болмаған кезде, жоғары билік берілген деген қате түсінікпен, бір аптаның соңында дайындалып, таратылды. Теңіз әскерінің генералы Виктор Крулак Тейлорды көрсетпей, Диемнің жақтасы ретінде қол қойды. 26 тамызда Ақ үйде Кеннедиге мемлекеттік хатшы Дин Раск, қорғаныс министрі Роберт С. Макнамара, ЦРУ директоры Джон МакКон және Тейлор ашулы пікірлер айтты, олардың барлығы да жеделхатты жібергенін жоққа шығарды. Кеннедидің «Құдай-ау! Менің үкіметім құлдырап жатыр» дегені хабарланды. Роджер Хилсман Тейлордың бұл сөзіне қарсы шығып, Кеннеди мен ведомстволар мен агенттіктердің өкілдері бұл хабарды мақұлдаған деп мәлімдеді. Көп жылдан кейін Тейлор «Диемге қарсы топ Мемлекеттік департамент орталықталған басты лауазымды адамдардың жоқтығын пайдаланып, әдеттегі жағдайларда ешқашан бекітілген нұсқауларды шығарды» деп мәлімдеді. Тейлор бұл хабарлама Форресталь мен Хилсманның Диемді жоюға деген «бізге белгілі ықыласына» негізделгенін мәлімдеді. Ол оларды «жақсылықпен» әрекет етіп жүр деп айыптады. Тейлор Кеннедиге американдықтар өздерінің офицерлерінің президентті таңдауына төзбейді, сондықтан олар Оңтүстік Вьетнамда да осындай әрекет жасап, кабинетті басып алмауы керектігін айтты. Тейлор Диемді жоюға бағытталған кез келген қадамға қарсы болды. Көп жылдан кейін ол Диемді «аяғы ауыр» адам деп атады, бірақ ол өз елінің адал қызметшісі болды. Ол Ханды АРВН-нің ең қабілетті генералы деп санайды. Алайда Тейлор 1964 жылы шілдеде Лодж АҚШ-қа оралғанда Оңтүстік Вьетнамдағы елші болғаннан кейін өз пікірін өзгертті. Тамыз айында буддалық наразылықтардың кеңінен таралуынан кейін кейбір жоғары лауазымды офицерлер, әсіресе католик генералдар Тран Тхен Хием мен Нгуен Ван Тхью, Ханның буддаларға берген жеңілдіктерін сынға алды. Олар Ханның орнынан түсуін жоспарлап, Тейлордан жеке қолдау сұрады, бірақ Тейлор бұрынғыдай тұрақсыз үкіметке зиянды әсер етуден қорқып, басқа да көшбасшылық өзгерістерді қаламады. Бұл Қиемнің тобының жоспарларын жүзеге асырудан бас тартты. 13 қыркүйекте Тейлор АҚШ-тан Сайгонға ұшып бара жатқанда католик генералдар Дюнг Ван Дюк пен Лам Ван Фат бастаған тағы бір төңкеріс әрекеті басталды. Төңкеріс сәтсіз аяқталды, Тейлор Хиемді Сайгонның Вашингтондағы өкілі етіп ұйымдастыруға көмектесті. Төңкеріс кезінде Мин үнсіз қалды, бұл Ханның ашуын туғызып, олардың ұзақ уақыт бойы өршілігін жалғастырды. Қазан айының аяғында Джонсон әкімшілігі Тейлордың Мин туралы жағымсыз пікірін көбірек қолдады және ақырында Миннің саяси сахнадан кетіру үшін «жақсы ниетпен» турнеге шығуына ақша төледі. Басшылар әскери мәселелер бойынша бейтарап бағалаулар мен ұсынымдар беруді өздерінің міндеті деп санаса, Тейлор төраға президент шешімдерін қолдап қана қоймай, оларға шынайы сенуші болуы керек деген сенімде болды. Бұл айырмашылық соғыстың алғашқы жоспарлау кезеңінде, Американың қандай қатысы болуы керектігі әлі шешілмеген кезде көрінді. Макнамара және қорғаныс министрінің кеңсесіндегі азаматтар Солтүстік Вьетнамға қарсы қысымды бірте-бірте күшейтуді қолдады: АҚШ-тың нық қатысымын көрсету үшін Солтүстік Вьетнамға қарсы қысымды бірте-бірте күшейтуді. Бірақ Штаб басшылары олармен күшті дауласты, егер АҚШ Вьетнамға одан әрі араласса, онда жеңіске жету үшін және күшті күш қолдану арқылы араласуы керек деп сенді. Макмастер Тейлор саяси маневрлерді, тіпті тікелей алдауды қолданып, Штаб басшыларының пікірін Президенттен жасырып, Макнамараның Вьетнам бойынша АҚШ-тың шешім қабылдау процесін жүйелі түрде басып алуына көмектескенін айтады. Тейлорді Том Рикс өзінің «Генералдар» (2012) кітабында да сынға алды: «Максвелл Тейлор, мүмкін, американдық тарихтағы ең зиянды генерал болды. 1950 жылдарда Армия штабының бастығы ретінде ол АҚШ әскерін «шағын соғыстарға» қатысуға бағыттады. 1960 жылдардың басында Ақ үйдің әскери кеңесшісі ретінде ол президент Джон Ф. Кеннедиді Вьетнамға американдық араласуды тереңдетуге ынталандырды. Штаб басшыларының төрағасы ретінде ол әскери және азаматтық басшылық арасындағы қарым-қатынасты улады. Ол сонымен қатар генерал Уильям Уэстморлендті сондағы соғысты басқаруға таңдауда маңызды рөл атқарды».
Taylor was of crucial importance during the first few years of the Vietnam War, during his time as the Chairman of the Joint Chiefs of Staff, and later being appointed Ambassador to the Republic of Vietnam. Whereas Kennedy told Taylor in October 1961 that "the independence of South Vietnam rests with the people and government of that country", Taylor soon recommended that 8,000 American combat troops be sent to the region at once. After making his report to the Cabinet and the Chiefs of Staff (with Deputy National Security Adviser Walt Rostow), Taylor reflected on the decision to send troops to South Vietnam: "I don't recall anyone who was strongly against, except one man, and that was the President. The President just didn't want to be convinced that this was the right thing to do It was really the President's personal conviction that U. S. ground troops shouldn't go in." In May 1963, mass protests and civil disobedience broke out in South Vietnam in response to President Ngo Dinh Diem's persecution of the Buddhist majority, which was met with military crackdowns, culminating in nationwide raids on Buddhist temples. In the wake of the raids, the US sent out Cable 243, which called for Ambassador Henry Cabot Lodge Jr. to lobby for the removal from influence of Diem's younger brother and chief political adviser Ngo Dinh Nhu, and to look for alternative leadership options if Diem refused. As it was known that Diem would never sideline Nhu, it was effectively an authorisation for Lodge to encourage a military coup. The cable was prepared and sent out over a weekend when many leading Washington figures were away, under the misunderstanding that higher authorisation had been given. Marine General Victor Krulak signed off on behalf of the military without showing Taylor, who was a supporter of Diem. On Monday August 26, at the White House, Kennedy was met with angry comments by Secretary of State Dean Rusk, Secretary of Defense Robert S. McNamara, CIA Director John McCone and Taylor, all of whom denied authorizing the cable. Kennedy was reported to have said "My God! My government's coming apart." Roger Hilsman rebutted Taylor by asserting that Kennedy and representatives of departments and agencies had approved the message. Years afterward, Taylor declared "The anti Diem group centered in State [department] had taken advantage of the absence of the principal officials to get out instructions which would never have been approved as written under normal circumstances". Taylor claimed that the message was reflective of Forrestal and Hilsman's "well known compulsion" to remove Diem. He accused them of pulling "a fast one". Taylor then told Kennedy that Americans would not tolerate their officers selecting the president, and thus they should not usurp the cabinet in doing the same in South Vietnam. Taylor remained opposed to any moves towards the disposal of Diem. Years afterward, he said that Diem was "a terrible pain in the neck", but was a devoted servant of his country. He was known to regard Khanh as the more competent ARVN general. However, Taylor changed his opinion upon being made Ambassador to South Vietnam in July 1964 when Lodge returned to the US. In August, following widespread Buddhist protests, some senior officers, particularly the Catholic Generals Tran Thien Khiem and Nguyễn Văn Thiệu, decried Khanh's concessions to the Buddhists. They plotted Khánh's removal and sought out Taylor for a private endorsement, but Taylor did not want any more leadership changes, fearing a corrosive effect on the already unstable government. This deterred Khiêm's group from acting on their plans. On September 13, another coup attempt led by Catholic Generals Duong Van Duc and Lam Van Phat started while Taylor was on a flight from the US—back to Saigon and catching him off guard. The coup failed, and Taylor helped organize for Khiêm to be made Saigon's representative in Washington. During the coup, Minh had remained silent, angering Khánh and keeping their long running rivalry going. By the end of October, the Johnson administration had become more supportive of Taylor's negative opinion of Minh and eventually paid for Minh to go on a "good will tour" to remove him from the political scene. Whereas the Chiefs felt that it was their duty to offer unbiased assessments and recommendations on military matters, Taylor was of the firm belief that the chairman should not only support the president's decisions but also be a true believer in them. That discrepancy manifested itself during the early planning phases of the war while it was still being decided what the nature of American involvement should be. McNamara and the civilians of the office of the secretary of defense were firmly behind the idea of graduated pressure: to escalate pressure slowly against North Vietnam in order to demonstrate U. S. resolve. The Joint Chiefs, however, strenuously disagreed with that and believed that if the US got involved further in Vietnam, it should be with the clear intention of winning and through the use of overwhelming force. McMaster contends that using a variety of political maneuvering, including liberal use of outright deception, Taylor succeeded in keeping the Joint Chiefs' opinions away from the President and helped set the stage for McNamara to begin to dominate systematically the U. S. decision making process on Vietnam. Taylor was also criticized by Tom Ricks in his book The Generals (2012): "Maxwell Taylor arguably was the most destructive general in American history. As Army chief of staff in the 1950s, he steered the US military toward engaging in 'brushfire wars.' As White House military adviser during the early 1960s, he encouraged President John F. Kennedy to deepen American involvement in Vietnam. As chairman of the Joint Chiefs, he poisoned relations between the military and civilian leadership. He was also key in picking Gen. William Westmoreland to command the war there."
Екінші зейнетке шығу
Тейлор 1964 жылғы 1 шілдеде тағы да әскерден зейнетке шықты, оның орнын генерал Эрл Уилер Біріккен штабтар төрағасы болып иеленді және 1964 жылдан 1965 жылға дейін Оңтүстік Вьетнамдағы елші болып тағайындалды. Ол Генри Кэбот Лоджтің орнын басты. Тейлор 1965 жылдың бір бөлігінде Пентагонда "SACSA" – көтеріліске қарсы істер жөніндегі арнайы кеңесші ретінде қызмет етті. Ол Президенттің арнайы кеңесшісі және Сыртқы барлау жөніндегі кеңесшілер кеңесінің төрағасы (1965–1969) және Қорғаныс талдау институтының президенті (1966–1969) болды. Амиотрофиялық бүйірлік склероз (сонымен қатар "Лу Гериг ауруы" деп те аталады) дертіне шалдыққан Тейлор өмірінің соңғы үш айын Вашингтондағы Уолтер Рид әскери медициналық орталығында өткізді және 1987 жылғы 19 сәуірде 85 жасында дүние салды.
Taylor again retired from the Army on July 1, 1964, having been succeeded as Chairman of the Joint Chief of Staff by General Earle Wheeler, and became Ambassador to South Vietnam from 1964 to 1965, succeeding Henry Cabot Lodge Jr. Taylor served in the Pentagon during parts of 1965 as "SACSA", the Special Advisor for Counterinsurgency Affairs". He was Special Consultant to the President and Chairman of the Foreign Intelligence Advisory Board (1965–1969) and President of the Institute for Defense Analyses (1966–1969). Afflicted with amyotrophic lateral sclerosis (also called "Lou Gehrig's disease"), Taylor spent his last three months at Walter Reed Army Medical Center in Washington, DC, and died at 85 years of age on April 19, 1987.
Жеке өмір
1925 жылы Тейлор Лидия Гарднер Хапперге (1901–1997) үйленді. Олардың екі ұлы болды: Джон Максвелл Тейлор және Томас Хаппер Тейлор, екіншісі Вест-Пойнтті бітірген (1960 жылғы выпуск) және әскер офицері.
In 1925, Taylor married the former Lydia Gardner Happer (1901–1997). They had two sons: John Maxwell Taylor and Thomas Happer Taylor, the latter being a West Point graduate (Class of 1960) and Army officer.
Драмалық бейнелер
Тейлор "Алыс көпір" фильмінде Пол Максвелл, "Октябрь зымырандары" фильмінде Эндрю Дагган және "Он үш күн" фильмінде Билл Смитрович рөлінде сомдалды.
Taylor was portrayed by Paul Maxwell in A Bridge Too Far, Andrew Duggan in The Missiles of October and Bill Smitrovich in Thirteen Days.
Ренжімелік даталары
Кадет, АҚШ Әскери академиясы: 6 қараша 1918Жалға тағайындалған әскердің екінші лейтенанты: 13 маусым 1922Жалға тағайындалған әскердің бірінші лейтенанты: 13 ақпан 1927Жалға тағайындалған әскердің капитаны: 1 тамыз 1935Жалға тағайындалған әскердің майоры: 1 шілде 1940АҚШ армиясының подполковнигі: 24 желтоқсан 1941АҚШ армиясының полковнигі: 1 ақпан 1942АҚШ армиясының бригадир генералы: 4 желтоқсан 1942АҚШ армиясының генерал-майоры: 31 мамыр 1944Жалға тағайындалған әскердің подполковнигі: 13 маусым 1945Жалға тағайындалған әскердің бригадир генералы: 24 қаңтар 1948 (кейіннен 1944 жылдың 27 маусымына өзгертілді). Жалға тағайындалған әскердің генерал-майоры: 29 шілде 1951АҚШ армиясының генерал-лейтенанты: 3 тамыз 1951АҚШ армиясының генералы: 23 маусым 1953Жалға тағайындалған әскердің генералы: 1 шілде 1959Қызметтегі зейнеткер генерал: 1 қазан 1962Жалға тағайындалған әскердің генералы: 1 шілде 1964
No insigniaCadet, United States Military Academy: November 6, 1918Second Lieutenant, Regular Army: June 13, 1922First Lieutenant, Regular Army: February 13, 1927Captain, Regular Army: August 1, 1935Major, Regular Army: July 1, 1940Lieutenant Colonel, Army of the United States: December 24, 1941Colonel, Army of the United States: February 1, 1942Brigadier General, Army of the United States: December 4, 1942Major General, Army of the United States: May 31, 1944Lieutenant Colonel, Regular Army: June 13, 1945Brigadier General, Regular Army: January 24, 1948 (Later changed to June 27, 1944. )Major General, Regular Army: July 29, 1951Lieutenant General, Army of the United States: August 3, 1951General, Army of the United States: June 23, 1953General, Regular Army, Retired List: July 1, 1959General, Retired on active duty: October 1, 1962General, Regular Army, Retired List: July 1, 1964