Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық евгеник (1880–1943)
American eugenicist (1880–1943)
Гарри Гамильтон Лафлин (11 наурыз 1880 – 26 қаңтар 1943) – американдық педагог және евгеник. Ол 1910 жылы құрылғаннан 1939 жылы жабылғанға дейін «Евгеника тіркелмесі» кеңсесінің директоры болып қызмет етті және американдық евгеника саясатына, әсіресе міндетті стерилизация заңдарына ең көп әсер еткен адамдардың бірі болды.
Harry Hamilton Laughlin (March 11, 1880 – January 26, 1943) was an American educator and eugenicist. He served as the superintendent of the Eugenics Record Office from its inception in 1910 to its closure in 1939, and was among the most active individuals influencing American eugenics policy, especially compulsory sterilization legislation.
Ерте өмір
Гарри Гамильтон Лафлин 1880 жылдың 11 наурызында Айова штатының Оскалуза қаласында дүниеге келген. Ол Миссури штатының Кирксвилл қаласындағы Бірінші аудандық нормалық мектепті (қазіргі Труман мемлекеттік университеті) бітірген. 1917 жылы Принстон университетінде цитология саласы бойынша ғылым докторы ғылыми дәрежесін алды.
Harry Hamilton Laughlin was born March 11, 1880, in Oskaloosa, Iowa. He graduated from the First District Normal School (now Truman State University) in Kirksville, Missouri. In 1917, he earned a Doctor of Science degree from Princeton University in the field of cytology.
Эвгеника туралы есеп беру кеңсесі
Ол евгеникаға қызығушылық танытпастан бұрын орта мектепте мұғалім және директор болып жұмыс істеді. Бұл оның АҚШ-тағы мендельдік мұрагерлік туралы алғашқы зерттеуші Чарльз Давенпортпен хат алмасуына әкелді. 1910 жылы Давенпорт Лофлиннен Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағына көшіп, өзінің жаңа зерттеу кеңсесінің директоры болып жұмыс істеуін сұрады. Евгеникалық жазбалар кеңсесі (ERO) Давенпорттың бастамасымен, Мэри Уильямсон Аверелл (Э.Х. Харриман ханым) және Джон Харви Келлогтың алғашқы қолдауымен, содан кейін Вашингтонның Карнеги институтының қолдауымен Нью-Йорктегі Колд-Спринг-Харборда құрылды. Лофлин басқарушы директор болып тағайындалды және мекеменің мақсаттарын іске асырды, тіпті ERO-да оқытылған далалық қызметкерлердің көңілін көтеру үшін төрт актілі евгеникалық комедия жазды. Ол АҚШ бойынша лекциялар оқыды. Лофлин 1924 жылғы Джонсон-Рид иммиграциялық заңын қолдау үшін АҚШ Конгресіне кең көлемді статистикалық куәліктер ұсынды. Оның куәлігінің бір бөлігі Оңтүстік және Шығыс Еуропадан келген иммигранттар арасындағы "артық" есірткілікке қатысты. Ол сондай-ақ көптеген яхудилердің туа біткен ақыл-ойының кемістігі бар екенін айтты. Бактериялық генетик Герберт Спенсер Дженнингс Лофлиннің статистикасын жарамсыз деп сынады, өйткені ол жақында келген иммигранттарды ұзақ уақыттан бері тұратын иммигранттармен салыстырды. Экономист Джозеф М. Гиллман Лофлиннің жұмысының статистикалық талдауын және зерттеу әдістемесін сынап, статистикалық қателер мен іріктеу қателігі бар екенін дәлелдеді. Мысалы, Лофлин панажайлар мен мүгедектер үйлеріндегі халықты қарап, жаңадан көшіп келгендердің кейбір нәсілдік топтарына тән "деградацияның" әртүрлі түрлерін анықтады. Алайда, ол ескі иммигранттар қауымдастықтарының мүгедектерін мекемелерге орналастырудың орнына үйде күтіп-бағуға бейім екенін ескермеді, ал жақында келген иммигранттардың кіші топтарында оларға күтім жасауға отбасы мүшелері болмауы мүмкін. Соңында ол Иммиграция және натурализация жөніндегі комитетке евгеника жөніндегі сарапшы болып тағайындалды (1924 жылғы заң иммигранттарға ұлттық шығу квоталарын енгізді, бұл 1900 жылдардың басындағы итальяндықтар мен орыстардың көптеп келуін тоқтатты). 1927 жылы Лофлиннің қызметкері болған Евгеникалық зерттеулер қауымдастығы АҚШ сенаторларының тегін зерттеуді бастады. Кейбір сенаторлар ынталы болды, ал басқалары мәжбүрленіп қатысты, ал сенатор Уильям Кабелл Брюс евгениканың тіпті ғылым болып табылатынына күмәнданып, қатысудан бас тартты. Лофлин Брюстің туған қаласындағы газетке ақпарат алу үшін хат жазды.
He worked as a high school teacher and principal before his interest turned to eugenics. This led to his correspondence with Charles Davenport, an early researcher into Mendelian inheritance in the United States. In 1910, Davenport asked Laughlin to move to Long Island, New York, to serve as the superintendent of his new research office. The Eugenics Record Office (ERO) was founded at Cold Spring Harbor, New York, by Davenport with initial support from Mary Williamson Averell (Mrs. E. H. Harriman) and John Harvey Kellogg, and later by the Carnegie Institution of Washington. Laughlin was appointed as managing director and pursued the goals of the institution, even co writing a eugenical comedy in four acts for performance at the ERO for the amusement of field workers being trained. He regularly lectured to groups around the United States. Laughlin provided extensive statistical testimony to the United States Congress in support of the Johnson Reed Immigration Act of 1924. Part of his testimony dealt with "excessive" insanity among immigrants from southern Europe and eastern Europe. He also argued that most Jews were born feeble minded. Bacterial geneticist Herbert Spencer Jennings, condemned Laughlin's statistics as invalid because they compared recent immigrants to more settled immigrants. Economist Joseph M. Gillman criticized the statistical analysis and research methodology of Laughlin's work, arguing that there were rudimentary statistics errors, as well as selection bias. For instance, Laughlin asserted that various forms of "degeneracy" were innate to certain racial groups of recent immigrants by looking at populations in asylums and homes for the disabled. However, he failed to account for the fact that racial groups of older immigrant communities were more likely to take care of their disabled at home rather than place them in institutions, which was not the case for smaller recent immigrant groups who may not have family in the country to take care of them. He was eventually appointed as an expert eugenics agent to the Committee on Immigration and Naturalization (the 1924 law applied national origin quotas on immigrants, which stopped the large Italian and Russian influx of the early 1900s). In 1927, the Eugenics Research Association, of which Laughlin was an officer, began a study of the heritage of U. S. Senators. Some senators were enthusiastic while others reluctantly complied, and Senator William Cabell Bruce questioned whether eugenics was even a science and refused to participate. Laughlin wrote to Bruce's hometown newspaper in an attempt to gain the information.
Стерильдеу туралы заңдар
Лафлиннің бірік қызығушылығы – АҚШ-та міндетті стерилизация заңнамасын таратуға ынталандыру, халықтың «жарамсыз» мүшелерін стерилизациялау. 1914 жылға қарай он екі штат стерилизация заңдарын қабылдаған, алғашқысы 1907 жылы Индиана, 1909 жылы Коннектикут штаттары болды. Дегенмен, Калифорнияны қоспағанда, заңдар айқын күшпен қолданылмады. Осы мәселені зерттеген Лафлин, штаттық стерилизация заңнамасының көп бөлігі нашар жазылғанын, осының салдарынан конституциялық сұрақтар туындап, бюрократиялық жауапкершілік туралы шатасу орын алғанын анықтады. Осы қиындықтарды жою мақсатында Лафлин үлгілік евгеникалық стерилизация заңын жасады – міндетті стерилизацияға арналған үлгілік акт. Ол бұл ұсынысты 1922 жылы жариялаған «Америкадағы евгеникалық стерилизация» атты зерттемесінде келтірді. Евгеникалық стерилизацияға жататын адамдар: ақыл-есі кем, ақыл-сақасы дұрыс емес, қылмыскерлер, эпилепсиямен ауыратын, алкоголизмге ұшыраған, соқыр, саңырау, мүгедек және кедей адамдар. Лафлиннің үлгісіне негізделген заңдарды тағы он сегіз штат қабылдады, соның ішінде 1924 жылы Вирджиния штаты. Вирджинияда жаңа заң бойынша алғаш рет стерилизация жасалған адам – Кэрри Бак болды, себебі ол «әлеуметтік тұрғыдан жетілмеген балалардың болу ықтималы бар ана» деп танылды. Сот процесі басталды, ал Лафлин, Бакпен ешқашан кездеспеген болатын, оның стерилизацияға лайықты екенін растайтын куәлік берді. Ол Бактың отбасын «Оңтүстіктегі әлеуметтік жағынан бейімделмеген, білімсіз және пайдасыз ақтардың сыныбы» деп сипаттады. ERO-ның басқа ғалымдары жеке куәліктер берді. 1927 жылы АҚШ Жоғарғы Сотына шағым түсті, нәтижесінде мемлекет сотта жеңіске жетті. «Бакке қарсы Белл» ісі Лафлиннің көмегімен жазылған заңдардың конституциялық екенін растады. Сот заңды бекіткеннен кейін бес ай өткен соң Кэрри Бак стерильдендірілді. 1942 жылы «Скиннерге қарсы Оклахома» ісінде қайталап қылмыс жасағандарды стерилизациялауға рұқсат беретін заң күшін жойды, бірақ психикалық науқастарды стерилизациялау 1970 жылдарға дейін жалғасты. Барлығы 60 мыңнан астам америкалық стерильдендірілді. Вирджиния штаты 1974 жылы стерилизация заңын жойды. Лафлин сонымен қатар Вирджиния штатының нәсілдік тазалық заңын қабылдауын қолдады, ол нәсілдердің араласуын тыйым салды. 1967 жылы АҚШ Жоғарғы Соты «Лавингке қарсы Вирджиния» ісінде бұл заңды жойды.
One of Laughlin's interests was to encourage the proliferation of compulsory sterilization legislation in the United States, to sterilize the "unfit" members of the population. By 1914, twelve states had already passed sterilization laws, beginning with Indiana in 1907 and Connecticut in 1909. However, the laws were not employed with significant vigor, with the exception of California. In his study of this, Laughlin deduced that much of the state sterilization legislation was poorly worded, leaving it open to questions of constitutionality and confusion over bureaucratic responsibility. As a result, Laughlin drafted the Model Eugenical Sterilization Law, a model act for compulsory sterilization, intended to obviate these difficulties. He published the proposal in his 1922 study of American sterilization policy, Eugenical Sterilization in the United States. It included as subjects for eugenic sterilization: the feeble minded, the insane, criminals, epileptics, alcoholics, blind persons, deaf persons, deformed persons, and indigent persons. An additional eighteen states passed laws based on Laughlin's model, including Virginia in 1924. The first person ordered sterilized in Virginia under the new law was Carrie Buck, on the grounds that she was a "probable potential parent of socially inadequate offspring." A lawsuit ensued and Laughlin, who had never met Buck, gave a deposition endorsing her suitability for sterilization, calling the family members of Buck "the shiftless, ignorant, and worthless class of anti social whites of the South". Other scientists from the ERO testified in person. The state won the case, which was appealed to the United States Supreme Court in 1927. The resulting case, Buck v. Bell, upheld the constitutionality of the laws that Laughlin helped write. Five months after the court confirmed the law, Carrie Buck was sterilized. A law allowing for the sterilization of repeat criminals was overturned in 1942, in Skinner v. Oklahoma, but sterilizations of mental patients continued into the 1970s. Altogether more than 60,000 Americans were sterilized. Virginia repealed its sterilization law in 1974. Laughlin also supported the passage of Virginia's Racial Integrity Act, which outlawed miscegenation. In 1967, the U. S. Supreme Court overturned that law in Loving v. Virginia.
Неміс евгеникасымен байланысы
1933 жылы нацистік Германияның Рейхстагы Лафлиннің үлгісіне сүйенген тұқым қуалайтын аурулардың алдын алу туралы заң қабылдады. Тек алғашқы толық жылдың өзінде 35 000-нан 80 000-ға дейін адам стерильденді (қазір 350 000-нан астам адам стерильденгені белгілі болды). Лафлин 1936 жылы Гейдельберг университетінен «расалық тазалау ғылымы» саласындағы еңбегі үшін құрметті диплом алды. Алайда, Германиядағы міндетті стерилизацияның кең қолданылуы туралы хабарлар АҚШ газеттерінде жариялана бастады. Онжылдықтың соңына қарай евгеника нацизммен және ғылыми емес көзқарастармен байланыстырылды. Америкалық евгеникалық қоғам сияқты ұйымдарға қолдау көрсету азайды. 1935 жылы Карнеги институты ұйымдастырған сарапшылар тобы ERO-ның зерттеулерінің ғылыми құндылығы жоқ деген қорытындыға келді. 1939 жылы институт ERO-ға қаржы жұмсауды тоқтатты, нәтижесінде ол жабылуға мәжбүр болды. Лафлин «Пионер» қорының негіс қалаушы мүшесі және оның алғашқы президенті болды, ол 1937 жылдан 1941 жылға дейін қызмет етті. «Пионер» қоры Уиклиф Дрейпер евгеника арқылы «жарысты жақсартуды» ілгерілету мақсатымен құрылды. Дрейпер 1932 жылдан бері Евгеника зерттеулер қауымдастығы мен оның «Евгеникалық жаңалықтар» басылымын қолдап келді. Лафлин қоры үшін атқарылған алғашқы жобалардың бірі – Германиядан евгеника бағдарламаларының сәттілігін көрсететін екі фильмді тарату болды. Лафлин нацистік Холокост кезінде иммиграциялық кедергілерді күшті ұстау үшін лоббилік жұмыс жүргізді, бұл еврейлердің АҚШ-та қауіпсіздікке қол жеткізуіне кедергі келтірді.
The Reichstag of Nazi Germany passed the Law for the Prevention of Hereditarily Diseased Offspring in 1933, closely based on Laughlin's model. Between 35,000 and 80,000 persons were sterilized in the first full year alone (it is now known that over 350,000 persons were sterilized). Laughlin was awarded an honorary degree by the University of Heidelberg in 1936 for his work on behalf of the "science of racial cleansing." However, reports about the extensive use of compulsory sterilization in Germany began to appear in US newspapers. By the end of the decade, eugenics had become associated with Nazism and poor science. Support for groups like the American Eugenics Society began to fade. In 1935, a review panel convened by the Carnegie Institute concluded that the ERO's research did not have scientific merit. By 1939, the institute withdrew funding for the ERO, which was forced to close. Laughlin was a founding member of the Pioneer Fund, and was its first president, serving from 1937 to 1941. The Pioneer Fund was created by Wickliffe Draper in order to promote the "betterment of the race" through eugenics. Draper had been supporting the Eugenics Research Association and its Eugenical News since 1932. One of the first projects that Laughlin pursued for the Fund was the distribution of two films from Germany depicting the success of eugenics programs in that country. Laughlin lobbied to keep immigration barriers enforced during the Nazi Holocaust, preventing Jews from reaching safety in the United States.
Дүниежүзілік үкімет
Лафлин евгеникаға қызығушылық танытумен қатар, әлемдік үкімет құру идеясына да қызығушылық танытты. Ол өмірінің басынан бастап осы жоспарларын жасаумен айналысты. Ол құрастырған әлемдік үкімет үлгісі АҚШ Конституциясы мен Ұлттар Лигасы негізінде болған. Осы органға өкілдерді бөлуде Еуропа және Солтүстік Америка, әсіресе Ұлыбритания мен АҚШ жағына басымдық берілген. Лафлин өз әлемдік үкімет үлгісінің түрлі нәсілдердің араласуына жол бермеуді мақсат тұтқан евгеникалық идеяны ілгерілетеді деп сенді. Көптеген белгілі халықаралық саясаткерлер Лафлиннің әлемдік үкімет жоспарына қызығушылық танытты, соның ішінде Вудро Вильсонның сыртқы саясат жөніндегі кеңесшісі Эдвард М. Хаус та болды.
As well as his interest in eugenics, Laughlin was fascinated by the idea of establishing a world government. He worked on his plans for this throughout his adult life. The world government model that he devised was loosely based on the U. S. Constitution and the League of Nations. The allotment of representation in the body was heavily biased in favor of Europe and North America, particularly the United Kingdom and the United States. Laughlin believed that his world government model would promote the eugenicist aim of preventing the intermixing of different races. Many leading internationalists expressed interest in Laughlin's world government plan; these included Edward M. House, Woodrow Wilson's foreign policy adviser.
Зейнеткерлік және өлім
Лафлин мен оның әйелі Панси 1902 жылы үйленді, бірақ олардың балалары болған жоқ. 1939 жылы бірнеше ауыр ұстамадан кейін Ванневар Буш Лафлинды зейнетке шығуға мәжбүр етті. Бұл ұстамалар тұқым қуалайтын эпилепсияның салдары болуы мүмкін. Евгеникалық тіркеу кеңсесінен зейнетке шыққаннан кейін, жұбайлар 1939 жылдың желтоқсан айында Кирксвиллге қайтып келді. Лафлин 1943 жылдың 26 қаңтарында қайтыс болды және Кирксвиллдегі Хайленд Парк зиратында әкесі мен анасының қасына жерленді.
Laughlin and his wife Pansy married in 1902; the couple did not have children. Laughlin was pressured into retirement by Vannevar Bush in 1939, after a series of severe seizures. These seizures may have been due to hereditary epilepsy. After his retirement from the Eugenics Record Office, the couple returned to Kirksville in December 1939. Laughlin died January 26, 1943, and was buried near his father and mother in Highland Park Cemetery in Kirksville.