Француздық апталық жаңалықтар журналы "L'Express" туралы

Кіріспе

L'Express (lɛkspʁɛs, барлық бас әріптерде стильделген) – француздық апталық жаңалықтар журналы. Бұл апталық француз медиа кеңістігінде орташыл-оңшыл саяси бағытта тұр және L'Express Styles өмір салты туралы қосымшасы мен Réussir жұмыс орны туралы қосымшасын қамтиды. L'Express – Le Nouvel Obs және Le Point сияқты үш ірі француздық апталық жаңалықтар журналының бірі.

Тарихы және профилі

L'Express 1953 жылы Жан Жак Серван Шрайбер, болашақ Радикалдық партияның президенті, және Франсуаза Жиру, бұрын Elle журналының редакторы болған, кейін 1974 жылы Францияның әйелдер істері жөніндегі алғашқы министрі, ал 1976 жылы – мәдениет министрі болған, тарапынан бірлесіп құрылды. L'Express журналының алғашқы саны 1953 жылғы 16 мамырда, Индокитай соғысының аяқталуымен және Алжир соғысының басталуымен бірге жарық көрді. Ол Les Échos газетінің апталық қосымшасы ретінде пайда болды. Журнал Пьер Мендес Францияның Индокитайдағы саясатын қолдады және, жалпы алғанда, орталық-солшыл бағытта болды. Журнал Алжир соғысына қарсы шықты, әсіресе азаптауға қарсы күресті. 1958 жылғы наурыз айында Жан-Поль Сартрдың Анри Аллегтің "Сұрақ" кітабына жазған рецензиясы нәтижесінде француз үкіметі журналдың жариялануына тыйым салды. Басылымды қайта жаңғырту үшін L'Express кінәлі мақаласыз жаңа санын басып шығаруға мәжбүр болды. Франсуа Мориак өзінің "Bloc Notes" бағанында тұрақты автор болды, бірақ Шарль де Голль билікке оралған кезде L'Express-тен кетіп қалды. 1964 жылы L'Express американдық Time журналы мен неміс Der Spiegel журналының үлгісімен жасалды. 1954 жылы журналға қосылғаннан кейін 1963 жылы жеке жұмыс істеу үшін кеткен журналист Филипп Грумбах саяси редактор болып тағайындалды. Ол 1978 жылы қызметтен кетті. 1977 жылы Серван Шрайбер журналын Джимми Голдсмитке сатты. Жан Франсуа Ревел 1978 жылғы қазан айында директор болды, ал 1981 жылғы мамырда оның орнына Ив Куау келді. Сол жылы журналдың таралымы 507 000 дананы құрады. 1986 жылы L'Express Бельгиядағы француз тілді Le Vif/L’Express жаңалықтар журналымен ақпарат алмасу бойынша ынтымақтастық орнатты. 1987 жылы журналдың таралымы 555 000 дана, ал 1988 жылы – 554 000 дананы құрады. 1998 жылы Vivendi компаниясы Havas компаниясын бақылауға алғаннан кейін журнал қайтадан оның бақылауына өтті. Vivendi құлдырағаннан кейін L'Express 2002 жылы Socpresse компаниясына сатылды (80% үлесі Dassault Group компаниясына тиесілі). 2001-2002 жылдары журналдың таралымы 424 000 дананы құрады, ал 2003-2004 жылдары – 548 195 данаға жетті. L'Express 2006 жылы Roularta Media Group компаниясымен сатып алынды. Сол жылы журналдың таралымы 547 000 дананы құрады. Барбьер 2006 жылдан 2016 жылға дейін бас редактор болып қызмет етті. COVID-19 пандемиясы салдарынан журнал бірнеше миллион еуро зиянға ұшырады. Жаңа авторлар шақырылды, мысалы Марион Ван Рентергем (танымал тілші және еуропалық салада маман), Жан Лоран Кассели (социологиялық және қалалық мәселелерді талқылайтын жазушы және журналист), Жан Марк Янковичи (инженер, ядролық энергияны жақтаушы және "климат мәселесінің алғашқы дамушысы"), Робин Риватон (Бруно Ле Мэр мен Валери Пекреске жақын либерал эссеист) және Эммануэль Миньон (Элизе сарайында Николя Саркози кабинетінің бұрынғы директоры).

L'Express was co founded in 1953 by Jean Jacques Servan Schreiber, future president of the Radical Party, and Françoise Giroud, who had earlier edited Elle and went on to become France's first minister of women's affairs in 1974 and minister of culture in 1976. L'Express first issue was released on Saturday 16 May 1953, at the corner of the end of the Indochina War and the Algerian War which was about to break out. It was founded as a weekly supplement to the newspaper Les Échos. The magazine was supportive of the policies of Pierre Mendès France in Indochina and, in general, had a left of centre orientation. The magazine opposed the Algerian War, and especially the use of torture. In March 1958, as a result of an article of Jean Paul Sartre reviewing the book La Question by Henri Alleg, the magazine was prevented from being published by the French Government. In order to resume publication, L'Express had to print a new issue without the incriminated article. François Mauriac was a regular contributor with his Bloc Notes column but left L'Express when Charles De Gaulle returned to power. In 1964, L'Express was modelled on the US magazine Time and the German magazine Der Spiegel. Journalist Philippe Grumbach, who, after joining the magazine in 1954, had left in 1963 to pursue independent work, was appointed political editor. He left in 1978. In 1977, Servan Schreiber sold his magazine to Jimmy Goldsmith. Jean François Revel became director in October 1978. He was replaced by Yves Cuau in May 1981. The same year the magazine had a circulation of 507,000 copies. In 1986, L'Express started a news exchange cooperation with the Belgium based French language news magazine Le Vif/L’Express. In 1987, L'Express had a circulation of 555,000 copies and 554,000 copies in 1988. In 1998, after Vivendi took control of Havas, the magazine returned under its control. After the collapse of Vivendi, L'Express was sold in 2002 to Socpresse (80% owned by Dassault Group). From 2001 to 2002, L'Express had a circulation of 424,000 copies. It was 548,195 copies between 2003 and 2004. L'Express was acquired by Roularta Media Group in 2006. The same year the circulation of the magazine was 547,000 copies. Barbier was the editorial director from 2006 to 2016. The magazine had lost several million euros due to the COVID 19 pandemic crisis. New columnists were hired, such as Marion Van Renterghem (renowned reporter and specialized in the European field), Jean Laurent Cassely (writer and journalist discussing sociological and urban issues), Jean Marc Jancovici (engineer, pro nuclear, and "pioneer of the climate cause"), Robin Rivaton (liberal essayist, close to Bruno Le Maire and Valérie Pécresse), and Emmanuelle Mignon (ex director of Nicolas Sarkozy's cabinet at the Élysée Palace).