Кіріспе
Өлім камилері – жапон діні мен мәдениетінің белгілі бір аспектілерінде адамдарды өлімге қарай итеретін күштер. Олар құбыжықтар, көмекшілер және қараңғылықтың жаратылыстары ретінде сипатталған. Жапон мәдениетінде әңгімелер мен діни нанымдар үшін пайдаланылады.
are that invite humans toward death in certain aspects of Japanese religion and culture. have been described as monsters, helpers, and creatures of darkness. are used for tales and religions in Japanese culture.
Жапон діні
Буддизмде өліммен байланысты Мара бар, Мртью Мара. Бұл жын, ол адамдарды өлімге ұмтылуға мәжбүрлейді, және оған ие болған кезде, шокта, адам кенеттен өз-өзіне қол жұмсауды қалайды, сондықтан оны кейде солай түсіндіреді. Сондай-ақ, Йогакарабуми састрасында, Йогакара туралы жазбада, жын адамдардың өлім уақытын шешкен. Яма, Ажал патшасы, сондай-ақ, бұқаның басы мен жылқының беті де осындай саналады. Синто және жапон мифологиясында Изанами адамдарға өлім сыйлаған, сондықтан Изанами кейде Ажал құдайы ретінде қарастырылады. Буддизмнің кейбір түрлері ешқандай құдайларға сенуді қамтымайды, сондықтан кейде өлім құдайының түсінігі жоқ деп ойланады. Алайда, Эдо дәуірінде бұл сөзді Чикамацу Монзаэмонның шығармаларында және классикалық әдебиетте екі рет өзін-өзі өлтіру тақырыбында кездестіруге болады. Хөэй 3 (1706) жылы өлімге шақырылған ерлер мен әйелдер туралы қойылымда "өлім құдайының жолына" деп жазылған, ал Хөэй 6 (1709) жылы ер адаммен бірге өзін-өзі өлтіруге дайын болған әйел "өлім құдайының азғырған өмірінің өткіншілігі" деп айтқан. Еркек пен әйелдің қос өлімге себеп болғандығы немесе олардың жағдайына мысал ретінде келтірілгендігі ешқашан анықталған жоқ.
In Shinto and Japanese mythology, Izanami gave humans death, so Izanami is sometimes seen as a However, Izanami and Yama are also thought to be different from the death gods in Western mythology. Some forms of Buddhism do not involve believing in any deities, so it is sometimes thought that the concept of a death god does not exist to begin with. however, going into the Edo period, the word can be seen in Chikamatsu Monzaemon's works of and classical literature that had themes on double suicides. In Hōei 3 (1706), in a performance of , concerning men and women who were invited towards death, it was written "the road the god of death leads towards", and in Hōei 6 (1709), in , a woman who was about to commit double suicide with a man said, "the fleetingness of a life lured by a god of death". It never became clear whether the man and woman came to commit double suicide due to the existence of a , or if a was given as an example for their situation of double suicide,
Бұдан басқа, Киохо 5 (1720) жылы Амидзимадағы "Махаббатпен өзін-өзі өлтіру" қойылымында "өлім құдайының иелігінде болған" деген сөз қолданылған. Кейіпкер қағаз сатушы болғандықтан, өліммен бетпе-бет келген кейіпкер "қағаз" (紙) сөзін "құдай" (神) деп жазған, бірақ Чикамацудың өзінің "құдай" бар екендігі туралы ойламағаны және осылайша бұл иелік адамдарды өлімге ұмтылуға итермелеген. Осыған ұқсас, Бакумацу кезеңіндегі "Өзін-өзі өлтіру" атты эсседе, адамдарды түрлі жолдармен, әсіресе асылу арқылы, сондай-ақ халықтық дін арқылы айтылған нәрселерге итермелеген күштер болды. Олар құдайларға қарағанда (аруақтар мен ), немесе зұлым рухтарға көбірек ұқсайды. Сонымен қатар, Гримм ертегісінде "Ажалдың қарындасы" да осындай бейнеленген.
Халықтық дін
Соғыстан кейін халық дінінде де айтылады. Мияжима, Кумамото префектурасының әдет-ғұрыптарына сәйкес, түнде біреуді күтіп-бағу үшін шығып, қайтып келгендер ұйықтамай тұрып шай ішуге немесе бір тарелке күріш жеуге тиіс, әйтпесе арбақ келеді делінеді. Хамаматсу аймағында, Шидзуока префектурасында, арбақ адамдарға ие болып, оларды адам өлген тауларға, теңіздерге және теміржолдарға жетелеуі мүмкін. Сол жерлерде өлгендердің "өлім кезені" болады, егер келесі өлетін адам болмаса, тіпті оларға қызмет көрсетілсе де, олар көтеріле алмайды, ал тірі адамдар өлгендердің шақыруымен келесі болады деп айтылады. Әдетте, Хиган үшін күндіз немесе күн батқанда қабірге барылады, бірақ Окаяма префектурасында Хиганға күн шыққанда, алдын ала уақыт белгілемей қабірге бару арбаққа ие болуға әкелуі мүмкін. Бірақ, егер біреу күн батқанда қабірге барса, адамның денесіне арбақ кірмеуі үшін таңда қабірге қайта бару қажет. Осы халық сенімінің негізінде, кейде адамдар ешкім құдайландырмаған, серік іздеп, адамдарды өздеріне қосылуға шақыратын қайтыс болғандардың арбақтарын деп ойлайды.