Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анжар (мағынасы "ағынсыз немесе құйылатын өзен"; عنجر / ALA LC: ‘Anjar; сондай-ақ Хауш Муса (حوش موسى / Ḥawsh Mūsá) деп те аталады) – Ливанның Сирия шекарасына жақын, Бекаа аңғарында орналасқан қала. Халық саны 2400 адамды құрайды, олардың басым көпшілігі армяндар. Жалпы ауданы шамамен жиырма шаршы километрді (7,7 шаршы миль) құрайды. 1984 жылдан бері ЮНЕСКО Анжар қаласының Омейя кезеңіне жататын қираған қонысын Бүкіләлемдік мұра ретінде таныды.
Anjar (meaning "unresolved or running river"; عنجر / ALA LC: ‘Anjar; also known as Hawsh Mousa (حوش موسى / Ḥawsh Mūsá), is a town of Lebanon, near the Syrian border, located in the Bekaa Valley. The population is 2,400, consisting almost entirely of Armenians. The total area is about twenty square kilometers (7.7 square miles). Since 1984, the ruins of the Umayyad settlement of Anjar are recognized by UNESCO as a World Heritage Site.
Тарих
Қаланың негізі әдетте VIII ғасырдың басында Омейяд халифасы әл-Валид I-ге, сарай қаласы ретінде жатқызылады. Ең жақсы тас алынған карьерде табылған Сирия граффитілері 714 жылды көрсетеді, ал Византия және Сирия деректері қаланың құрылуын Омейяд князьдеріне байланыстырады. Бір Сирия жылнамасында Валид I-нің аты аталса, Византия тарихшысы Теофан Исповедник Валидтің ұлы әл-Аббас 709-710 жылдары қала салуды бастағанын жазды. Тарихшы Джере Л. Бачарак Теофан көрсеткен мерзімді қабылдайды. Бұрынғы материалдар қайта қолданылса да, қаланың көп бөлігі бұрын ешкім отырмаған жерге салынған. Азамат соғысы кезінде Сирия армиясы Анжарды Бекаа алқабындағы өзінің маңызды әскери базаларының бірі және барлау қызметінің штабы ретінде таңдады. Азамат соғысынан кейін Анжар экономикасын жаңаруға кірісті. Оның көптеген тұрғындары Еуропа, Канада және АҚШ сияқты елдерге көшіп кетті. Бірақ, қазіргі күні Анжар төмен қылмыс деңгейі, ауаның ластануының азаюы және тұрмыс деңгейі арқасында аймақтағы көптеген басқа елдерге үлгі болып отыр. 2020 жылғы COVID-19 пандемиясы кезінде ауыл тез арада қатаң шаралар енгізіп, елдің қалған бөлігі үшін үлгі көрсетті.
The town's foundation is normally attributed to the Umayyad caliph al Walid I, at the beginning of the 8th century, as a palace city. Syriac graffiti found in the quarry from which the best stone was extracted offer the year 714, and there are Byzantine and Syriac sources attributing the establishment of the town to Umayyad princes, with one Syriac chronicle mentioning Walid I by name, while the Byzantine chronicler Theophanes the Confessor recorded that it was Walid's son, al Abbas, who started building the town in 709 10. Historian Jere L. Bacharach accepts Theophanes' date. Although earlier materials were re used, much of the city is built on virgin soil. During the civil war, the Syrian Army chose Anjar as one of its main military bases in the Beqaa Valley and the headquarters of its intelligence services. Following the civil war, Anjar started to rebuild economically. Many of its inhabitants immigrated to other countries, mainly to Europe, Canada, and the United States. Nevertheless, today Anjar is an example to many other entities in the region because of its low crime rate, reduced air pollution, and living standards. During the 2020 COVID 19 pandemic, the village rapidly imposed strict measures and set an example for the rest of the country.
Демография
Анжар армяндарының көпшілігі Армян Апостолдық шіркеуіне (Ортодоксалды) жатады және Армян Апостолдық шіркеуі мен Киликияның Киелі Тақтасына тиесілі. Армян Апостолдық қасиетті Пауыл шіркеуі Ливандағы екінші ірі армян шіркеуі болып табылады. Армян апостолдық қауымының өзіне тиесілі Харатч Калуст Гүлбенкян орта мектебі бар. 1940 жылы Париждегі армян газеті "Харачтың" бас редакторы Шаварш Миссакиян Францияда тұратын армяндар арасында қаржы жинау науқанын ұйымдастырды, осының арқасында жаңа құрылған Санкт-Полл Армян апостолдық шіркеуінің жанында "Харач" бастауыш мектебі салынды. Мектептің ресми ашылуы 1941 жылы өтті. Калуст Гүлбенкян қорының басшылығы Калуст Гүлбенкянның құрметіне аталған мектептің кеңейтілуіне көмектесті. Анжардағы Розарий Армениялық шіркеуі Армения католиктеріне арналған шіркеу болып табылады, сонымен қатар Армения католик әпкелер мектебін де басқарады. Бастапқыда мектеп екі бөлімнен тұрды: ер балалар үшін – Санкт-Ховсеп, қыз балалар үшін – Таза ұғым әпкелері. 1954 жылы бұл бөлімдер біріктірілді. 1973 жылы 1968 жылдан бері армян католиктерінің жетімханасы ретінде қызмет етіп келген Ағажани жетімдер үйінің ресми ашылуы болды. Анжар Армян Евангелистік шіркеуі Анжардағы шағын Армян Евангелистік қауымына қызмет ету үшін жұмыс істейді. Протестанттық қауымдық мектеп 1948 жылы Хедвиг Аенишанслейн әпкесінің Анжардағы миссионерлік жұмысының бір бөлігі ретінде құрылды. 1953 жылы орта мектепке айналған мектеп жоғары мектепке дейін жеткізілді. Онда күндізгі оқумен қатар, басқа аймақтардан келген студенттер үшін қыс бойына тұратын жатақхана да бар.
The majority of Anjar's Armenians are Armenian Apostolics (Orthodox) who belong to the Armenian Apostolic Church and Holy See of Cilicia. Armenian Apostolic Saint Paul Church is the second largest Armenian church in Lebanon. The Armenian Apostolic community has its own school, Haratch Calouste Gulbenkian Secondary School. In 1940, the chief editor of the Armenian newspaper Haratch in Paris, Shavarsh Missakian, organized a fundraising campaign among the Armenians living in France which enabled the building of the "Haratch" Elementary School next to the newly established St. Paul Armenian Apostolic Church. The official opening of the school took place in 1941. The administration of the Calouste Gulbenkian Foundation contributed to the expansion of the school, which was named in honor of Calouste Gulbenkian. Our Lady of the Rosary Armenian Catholic Church in Anjar serves as church for the Armenian Catholics, who also run the Armenian Catholic Sisters School. In the beginning, the school had two divisions, St. Hovsep for the male students and Sisters of Immaculate Conception for the female students. In 1954, these departments were united. 1973 saw the official opening of the Aghajanian Orphan House, already serving as an Armenian Catholic orphanage since 1968. The Armenian Evangelical Church of Anjar is in operation to serve Anjar's small Armenian Evangelical community. The Protestant community school was established in 1948 by Sister Hedwig Aenishänslein as part of her missionary work in Anjar. In 1953, the school, which had already become an intermediate school, was promoted into a secondary school. It has day classes as well as boarding facilities for students from other regions who stay there throughout the winter.
Экономика
Анжар экономикасы көбінесе қызмет көрсету саласына негізделген, ал ауыл шаруашылығы және өнеркәсіптік қызметтер өте аз. Ең ірі жеке жұмыс беруші – "Шамс" (сөзбе-сөз "Күн") компаниясы, ол 1960 жылдары ауылдың басты көшесінде шағын мейрамхана ретінде бастаған жергілікті отбасылық кәсіпорын. Бүгінде компания Анжар және оның төңірегінде көптеген мүліктерге ие, оның ішінде қонақүйлер, демалыс орындары, жанармай құю станциясы, боулинг ойнайтын жер бар. Әкімшілік те маңызды жұмыс беруші болып табылады. Ол мұғалімдерге, мемлекеттік қызметкерлерге және құқық қорғау органдарының қызметкерлеріне жалақы төлейді. Елдің қалған бөлігінен айырмашылығы, Анжарда өз қалалық полициясы бар, олар қою жасыл түсті форма киіп, ішкі істер министрлігіне емес, әкімшілікке есеп береді. Анжарда көптеген шағын отбасылық кәсіпорындар бар, олар жергілікті экономиканың тірегі болып табылады және Ливанның түкпір-түкпірінен клиенттерді тартуға жетістікке қол жеткізді.
Anjar's economy is mostly based on services, with very few agricultural and industrial activities. The biggest private employer is by far the company "Shams" (literally "Sun"), a local family run business that started out as a small restaurant on the main street of the village in the 1960s. Today, the company has many properties on the territory of Anjar and its surroundings, including hotels, resorts, a gas station, a bowling alley. The municipality is also an important employer. It pays salaries for teachers, public servants, and law enforcement personnel. Unlike the rest of the country, where policing is provided by the central government, Anjar has its own municipal police wearing dark green uniforms and reporting to the municipality instead of the ministry of internal affairs. Anjar has numerous small family run businesses, which form the backbone of the local economy, and succeeded in attracting clients from across Lebanon.