Огастин Биррелл (1850-1933) – британдық саяхатшы, Ирландияның бас хатшысы. Жерді шаруаларға берудегі және католиктер біліміндегі үлкен еңбегімен танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1850–1933)
British politician (1850–1933)
Августин Биррелл KC (19 қаңтар 1850 – 20 қараша 1933) – британдық Либералдық партиясының саясаткері, 1907 жылдан 1916 жылға дейін Ирландияның бас хатшысы қызметін атқарды. Ол осы лауазымда шаруаларға жерді меншікке көшіруге және католиктер үшін жоғары білім беруді кеңейтуге мүмкіндік жасағаны үшін мақталып, жоғары бағаланды. Алайда, ол Пасха көтерілісі алдында көтерілісшілерге қарсы шаралар қабылдамағаны үшін сынға ұшырады және отставкаға шықты. Білімі бойынша заңгер болған ол, сонымен қатар әзіл-қалжыңға толы эсселерімен белгілі жазушы еді.
Augustine Birrell KC (19 January 1850 – 20 November 1933) was a British Liberal Party politician, who was Chief Secretary for Ireland from 1907 to 1916. In this post, he was praised for enabling tenant farmers to own their property, and for extending university education for Catholics. But he was criticised for failing to take action against the rebels before the Easter Rising, and resigned. A barrister by training, he was also an author, noted for humorous essays.
Ерте өмір
Бирелл Ливерпульдегі Уэвертриде, Шотландия баптист дін қызметкері, пастор Чарльз Митчелл Бирреллдің (1811–1880) және Харриет Джейн Грейдің (1811–1863), Эдинбургтік пастор Генри Грейдің қызының ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Америшэм Холл мектебінде және Кембридждегі Тринити Холлда білім алды, онда 1879 жылы құрметті мүше болып сайланды. 1872 жылы Сильван пікірсайыс клубына қосылды. Ливерпульдегі заңгер кеңсесінде жұмыс істей бастады, бірақ 1875 жылы адвокаттыққа қабылданды, 1893 жылы Корольдік кеңесшісі (KC) атанды және 1903 жылы Ішкі храмның (Inner Temple) мүшесі болды. 1896 жылдан 1899 жылға дейін Лондон университетінің колледжінде салыстырмалы құқық профессоры қызметін атқарды. 1911 жылы Бирелл Глазго университетінің ректоры болып тағайындалды. Олардың екі ұлы болды, олардың бірі Фрэнки (1889–1935) кейін журналист және сыншы болды және Блумсбери тобымен байланыста болды. Бирелл 1884 жылы «Obiter Dicta» атты эсселер жинағын жариялағаннан кейін жазушы ретінде танылды. Одан кейін 1887 жылы «Obiter Dicta» екінші сериясы және 1892 жылы «Res Judicatae» жарық көрді. Атауларына қарамастан, бұл еңбектер заңмен байланысты емес, сонымен қатар авторлық құқық және мүлік туралы кітаптар жазды. Бирелл өзіне тән юмормен жазып, сөйлейтін, «бирреллинг» деп аталатын стильді қалыптастырды.
Birrell was born in Wavertree, Liverpool the son of The Rev. Charles Mitchell Birrell (1811–1880), a Scottish Baptist minister and Harriet Jane Grey (1811–1863) daughter of Rev Henry Grey of Edinburgh. He was educated at Amersham Hall school and at Trinity Hall, Cambridge, where he was made an Honorary Fellow in 1879. He joined the Sylvan Debating Club in 1872. He started work in a solicitor's office in Liverpool but was called to the Bar in 1875, becoming a KC in 1893 and a Bencher of the Inner Temple in 1903. From 1896 to 1899 he was Professor of Comparative Law at University College, London. In 1911 Birrell served as Lord Rector of Glasgow University. They had two sons, one of whom, Frankie (1889–1935) was later a journalist and critic and associated with the Bloomsbury Group. Birrell found success as a writer with the publication of a volume of essays entitled Obiter Dicta in 1884. This was followed by a second series of Obiter Dicta in 1887 and Res Judicatae in 1892. These, despite their titles, were not concerned with law, but he also wrote books on copyright and on trusts. Birrell wrote, and spoke, with a characteristic humour which became known as birrelling.
Саясатта
Ливерпуль, Уолтон округінде 1885 жылы және Виднес округінде 1886 жылы парламенттік мандатқа үміткер болып сәтсіз аяқтағаннан кейін, Биррелл 1889 жылы қосымша сайлауда Либералдық партиядан Батыс Файф округінің депутаты болып сайланды. Ол 1892 және 1895 жылғы жалпы сайлауларда өзінің мандатын сақтап қалды, бірақ 1900 жылғы жалпы сайлауда Манчестер Солтүстік-шығысында бақ сынап, жеңіліске ұшырады. 1903 жылы ол "Либералдардың пайдалануына арналған нұсқаулық" болған "Тори үкіметінің сегіз жылы" атты еңбекті редакциялады, онда тұрғын үй және жұмысшылардың өтемақысы сияқты мәселелердегі консервативті әкімшіліктің қызметі сынға алынды.
After unsuccessfully contesting parliamentary seats in Liverpool, Walton in 1885 and Widnes in 1886, Birrell was elected to parliament for West Fife at a by election in 1889, as a Liberal. He retained his seat in the general elections of 1892 and 1895, but in the general election of 1900 he stood in Manchester North East and was defeated. In 1903 he edited Eight Years of Tory Government, a "handbook for the use of Liberals", which attacked the incumbent Conservative administration's record on issues such as housing and worker's compensation.
Білім беру кеңесінің төрағасы
1905 жылдың желтоқсанында Биррелл Сэр Генри Кэмпбелл Баннерменнің кабинетіне Білім беру кеңесінің президенті ретінде кірді және сол айда ол Тайна кеңеске ант берді. Ол 1906 жылдың қаңтарында өткен жалпы сайлауда Бристоль-Нордтен сайланды, онда либералдар үлкен көпшілікке ие болды. Біррелл сонымен қатар "Жаңа радикалдар" немесе "Жаңа либералдар" деп аталатын топқа да жатты, оған Х. Х. Асквит, Р. Б. Холдейн және сэр Эдвард Грей де кірді. Біррелл 1906 жылғы Білім беру туралы заң жобасын ұсынды, ол 1902 жылғы Білім беру туралы заңнан туындаған дінге қатысты наразылықтарды шешуді мақсат еткен. Заң жобасы либералдар басымдығы бар Өкілдер палатасында оңай қабылданды, бірақ консерваторлар көпшілігі бар Лордтар палатасы оның мағынасын жоятын түзетулер енгізді, соның салдарынан үкімет одан бас тартты. Осы парламенттік процедураларды кешіктіру және білім беру туралы заң жобасына қатысты бұзушылық түзетулер енгізу, Өкілдер палатасы мен Лордтар арасындағы саяси шиеленіс кезеңін бастады, ол Лордтардың 1909 жылғы Халық бюджетін қабылдамауымен аяқталды, бұл 1909-11 жылдардағы Конституциялық дағдарысқа әкеп соқты. Біррелл заң жобасын нашар қорғаған деп есептелді, бірақ ол жеке өзінде оның негізінен Ллойд Джорджның жұмысы екенін және оның мазмұнына өзінің үлесі шамалы болғанын айтты. Заң жобасының жеңілісі Бирреллдің лауазымында қалуына мүмкіндік бермеді, ал 1907 жылдың қаңтарында ол АҚШ-тағы елші болып тағайындалған Джеймс Брайстің орнына Ирландияның бас хатшысы болып тағайындалды. Үкіметте қызмет еткен кезеңде Биррелл тұрғын үймен қамтамасыз етуді кеңейту, жер реформасы және бастауыш және орта білім беруге білім беру шығындарын едәуір арттыру сияқты бірқатар прогрессивті шаралар мен ұсыныстарды қолдады.
In December 1905 Birrell was included in the cabinet of Sir Henry Campbell Bannerman as President of the Board of Education, and that month he was sworn of the Privy Council. He was returned for Bristol North at the general election of January 1906, in which the Liberals won a large majority. Birrell also belonged to a group called the "New Radicals" or "New Liberals", which also included H. H. Asquith, R. B. Haldane and Sir Edward Grey. Birrell introduced the Education Bill 1906, intended to address nonconformist grievances arising from the Education Act 1902. The bill passed the Liberal dominated House of Commons comfortably, but the House of Lords, with a Conservative majority, passed wrecking amendments which undermined its meaning, and the government dropped it. This use of dilatory parliamentary procedures and wrecking amendments over the education bill began a period of political tension between the Commons and Lords which ultimately concluded with the Lords' rejection of the People's Budget of 1909, sparking the Constitutional Crises of 1909–11. Birrell had been seen as a poor advocate for the bill, although he complained privately that it was mainly Lloyd George's work, and that he himself had had little say over its contents. The defeat of the bill made it impossible for Birrell to continue in his post, and in January 1907 he was appointed Chief Secretary for Ireland, to replace James Bryce who had been made Ambassador to the United States. While serving in government, Birrell supported a number of progressive measures and proposals such as expanded housing provisions, land reform, and substantial increases in education spending at both primary and secondary level.
Біррелл және әйелдер сайлау құқығы
Көптеген саяси әріптестері мен жалпы халық сияқты, Биррелл Әйелдердің әлеуметтік және саяси одағының (WSPU; суфражистер) радикализмі мен зорлық-зомбылығын қатысты сынады. 1910 жылдың қараша айында, ол Парламенттен жалғыз келе жатқанда, оны таныған шамамен жиырма суфражисткадан құралған топ шабуылдады. Ол олар оған зиян келтіруге тырысқан жоқ деп ойласа да, қашып баруға тырылғанда тізесін бұрып, "тізеқапты шығарып алды". С. П. Скотт күнделігінде Биррелл тізеқапты алып тастау үшін операция жасатуға қорқып, егер жасаса, өмірінің соңына дейін "әлсіз тізелі саясаткер" болады деп әзілдегенін жазды. Алайда, "Әйелдерге дауыс" газетінде Биррелл 1913 жылдың 8 тамызында Миллисент Фосетт басқаратын Әйелдер сайлау құқығы үшін ұлттық одақ (NUWSS) делегациясымен кездескен "Кабинет мүшелерінің" бірі ретінде сипатталды. "Әйелдерге дауыс беру" газетінің мәлімдемесіне сәйкес, "Таймс" газеті министрлердің делегациядан NUWSS қандай заң жобасын күтетінін сұрағанын хабарлады. Отырысқа қатысқан министрлердің қатарында Ллойд Джордж, Джон Саймон, Фрэнсис Дайк Акленд және Томас Маккиннон Вуд болды.
Like many of his political colleagues and members of the general public, Birrell strongly disapproved of the militancy and violence of the Women's Social and Political Union (WSPU; suffragettes). In November 1910, when walking alone from the House of Commons, he was set upon by a group of about twenty suffragettes who had recognised him. While he did not believe there was any serious attempt to injure him, in trying to escape he twisted his knee and "slipped the knee cap". C. P. Scott wrote in his diary that Birrell feared he might require an operation to remove his kneecap and joked that, if he did, he would remain 'a weak kneed politician' to the end of his life. Birrell was, however, described by the paper Votes for Women as one of a number of "Suffragist members of the Cabinet" who met with a deputation from the National Union of Women's Suffrage Societies (NUWSS), led by Millicent Fawcett, on 8 August 1913, following a similar meeting by the NUWSS with Prime Minister Asquith on the same day. According to Votes for Women, The Times reported that the ministers asked the deputation what kind of bill the NUWSS was looking for. Other ministers present included Lloyd George, John Simon, Francis Dyke Acland and Thomas McKinnon Wood.
Кеңес, университет және жер туралы заң жобасы
Біррелдің алғашқы хатшысы және Дублин сарайындағы Ирландия азаматтық қызметінің басшысы сер Антони МакДоннелл болды, ол 1903 жылғы Жер сатып алу (Ирландия) заңы бойынша бұрынғы бас хатшы Джордж Уиндхэммен сәтті жұмыс істеген. МакДоннелл өзін-өзі басқарудың белгілі жақтаушысы еді. МакДоннеллдің Ирландия реформалық қауымдастығы қабылдаған, жергілікті билікті орталық билік бағыныштылығында Ирландияға беруді көздейтін "децентрализация" деп аталатын ұсыныстарына юнионистер қарсылық көрсетіп, нәтижесінде Уиндхэм отставкаға кетті. Бұл ұсыныс ақырында сэр Джеймс Брайстен Біррелге мұрагерлік етіп келді. Біррелл МакДоннеллдің ұсынысын өңдеп, 1907 жылдың 7 мамырында Ирландия Кеңесі заң жобасын ұсынды. Заң жобасын бастапқыда ұлтшыл көшбасшылар Джон Редмонд пен Джон Диллон қолдады, бірақ унионистер мен Ирландияның өзін-өзі басқаруын қалаған радикалды ұлтшылдар түрлі себептермен қарсы болды. Біріккен Ирландия лигасының съезінде қарсылық соншалықты күшті болды, Редмонд өз ұстанымын өзгертті; съезд заң жобасын қабылдамады және үкімет оны іске асыра алмады. Біррелл 1887 жылғы Ирландия қылмыстары заңын тоқтатуға тырысқанда қосымша ұятқа ұшырады, бұл Артур Балфурдың аграрлық қылмыстармен күресу үшін енгізген мәжбүрлеу шарасы еді, бірақ мал ұрлығының көбеюіне тап болды. Біррелл тікелей қатыспаған, бірақ жауапкершіліктің бір бөлігін мойндауына тура келген тағы бір оқиға – 1907 жылдың шілде айында Дублин сарайынан (бас хатшы кеңсесі орналасқан жер) Ирландияның тәж киімдерінің ұрлануы. Біррелл білім беру және ирланд жер мәселесі сияқты салаларда үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Оның Рим-католик және протестант шіркеулерінің басшыларымен, мысалы, Дублин архиепископы Уильям Уолшпен жақсы қарым-қатынасы 1908 жылғы Ирландия университеттері заң жобасының қабылдануын қамтамасыз етті, ол Ирландияның Ұлттық университеті мен Белфаст Корольдік университетін құрды және Ирландия Корольдік университетін таратып жіберді. Ол жоғары білім берудегі конфессиялық мәселені шешті, протестанттық және католик дәстүрлерін жеке салаларға бөліп, католик ұлтшыл ғалымдардың университет біліміне қол жеткізуін қамтамасыз етті.
Birrell's first Under Secretary and head of Irish Civil Service at Dublin Castle administration was Sir Antony MacDonnell, who had worked successfully with a previous Chief Secretary, George Wyndham, on the Land Purchase (Ireland) Act 1903. MacDonnell was a well known advocate for Home Rule. MacDonnell's proposals for what was called "devolution" – the transfer of local powers to Ireland under a central authority – adopted by the Irish Reform Association's had encountered strong opposition from Unionists, leading eventually to Wyndham's resignation. This proposal ultimately passed from Sir James Bryce with Birrell inheriting the bill. Birrell modified MacDonnell's proposal and on 7 May 1907 introduced the Irish Council Bill. The bill was initially welcomed by Nationalist leaders John Redmond and John Dillon, and opposed, for different reasons, by unionists and by more radical nationalists who wanted nothing less than Home Rule for Ireland. At a convention of the United Irish League, opposition was so strong that Redmond changed his position; the convention rejected the bill and the government was unable to proceed with it. Birrell suffered further embarrassment when he sought to discontinue the use of the Irish Crimes Act 1887, a coercive measure introduced by Arthur Balfour to deal with agrarian crime, only to be faced with an increase in cattle driving. Another affair, in which Birrell was not directly involved but for which he had to take part of the blame, was the theft of the Irish Crown Jewels from Dublin Castle (where the Chief Secretary had his offices) in July 1907. Birrell had more success in areas such as Education and the Irish land question. His excellent relations with both Roman Catholic and Protestant church leaders such as Archbishop of Dublin William Walsh ensured the successful passage of the Irish Universities Bill 1908, which established the National University of Ireland and Queen's University Belfast and dissolved the Royal University of Ireland. It solved the sectarian problem in higher education by dividing the Protestant and Catholic traditions into their own separate spheres and ensured Catholic, Nationalist scholars had access to university education.
Жергілікті билік туралы заң жобасы
Ирландия парламенттік партиясының қолдауымен 1911 жылғы Парламент Актісі қабылданғаннан кейін, Лордтардың заң жобаларына вето қою құқығы шектелді. Премьер-министр Х.Х. Асквит 1912 жылдың 16 сәуірінде Үшінші Өзін-Өзі Басқару туралы заң жобасын ұсынды. Ирландияда Эдвард Карсон, ал Ұлыбританияда тори көшбасшысы Бонар Лоу басшылық еткен унионистер заңның күшіне енуіне қарсы тұру үшін жеке армия – «Ульстер еріктілерін» құрды. Карсон заң жобасының аясынан Ульстерді алып тастау туралы түзету ұсынды. Биррелл елдің кез келген бөлігін шеттетуге қарсы болды. Дэвид Ллойд Джордж Ульстердің тоғыз округінің алтауын бес-алты жылға шеттетуді қамтитын келісім ұсынғанда, Биррелл отставкаға кететінін мәлімдеді. Тарихшы Ронан Фэннинг газет мақаласында оны «үлкен екіжүзді» деп сипаттады, себебі ол мұндай шеттету ұсыныстарын жария түрде сынағанмен, жекелей қабылдаған. Ұсынысты унионистер де, националистер де қабылдамады, ал Биррелл қызметін жалғастырды. Шындығында, сол кезде Ллойд Джордж Либералдық үкіметтің Өзін-Өзі Басқару мәселесі бойынша келіссөздер жүргізушісі ретінде Бирреллдің орнын толыққанды иеленді. Дағдарыс 1913 және 1914 жылдарға дейін жалғасты. Заң жобасы үшінші рет 1914 жылдың шілдесінде, осы жолы кейбір Ульстер округтерін шеттетуге рұқсат беретін түзетулермен бірге ұсынылды. Бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін заң жобасы талқыланбастан қабылданды және соғыс аяқталғанға дейін күшіне енуі тоқтатылды. Алайда, 1915 жылдың мамырында Асквиттің либералдық үкіметі құлап, оның орнына Карсон қатысқан коалиция келгеннен кейін, Өзін-Өзі Басқаруды іске асыру мәселесі күмәнді болып қалды.
After the passing, with the support of the Irish Parliamentary Party, of the Parliament Act 1911, which restricted the power of the Lords to veto bills, Prime Minister H. H. Asquith introduced the Third Home Rule Bill on 16 April 1912. The Unionists, led in Ireland by Edward Carson and in Britain by Tory leader Bonar Law, formed a private army, the Ulster Volunteers, to resist enforcement of the act, and Carson proposed an amendment excluding Ulster from the scope of the bill. Birrell was opposed to the exclusion of any part of the country and when David Lloyd George proposed a compromise involving the exclusion of six of the nine counties of Ulster for a period of five to six years Birrell responded by offering his resignation. Historian Ronan Fanning, in a newspaper article, has described him as "the arch hypocrite" because of his public criticisms of such exclusion proposals, but private acceptance of same. The proposal was rejected by both Unionists and Nationalists and Birrell stayed on. In fact, by that stage Lloyd George had effectively replaced Birrell as the Liberal government's negotiator in the Home Rule discussions. The crisis continued through 1913 and into 1914. The bill was introduced for the third time in July 1914, this time along with an amending bill allowing for the exclusion of some of the Ulster counties, but with the outbreak of World War I the bill was passed without further debate, with its implementation suspended until after the war. However, on the collapse of Asquith's Liberal dominated government in May 1915 and its replacement with a coalition involving Carson, the implementation of Home Rule at any stage became moot.
Дүниежүзілік соғыс
1915 жылдың соңғы айларында Биррелл либералдық министрлердің бірі болды (басқалары Реджинальд Маккенна (Қаржы министрі), Уолтер Рансиман (Сауда кеңесінің төрағасы) және сэр Эдвард Грей (Сыртқы істер министрі)) және олар Ұлыбританияның соғыс күшін міндетті әскери қызметке, тотальді соғысқа және Батыс майданға үлкен әскер жіберуге бағытталған өзгеріске наразы болды, бұл өзгері Бас штабтың бастығы Арчибальд Мюррей ұсынған болатын. Алайда, олардың ешқайсысы 1916 жылдың қаңтарында күшке енгізілуге тиіс жалғызбастылардың міндетті түрде әскери қызметке шақырылуына қарсылық білдіріп, отставкаға кеткен сэр Джон Саймонға (Ішкі істер министрі) қосылған жоқ. Дегенмен, Биррелл премьер-министрге (29 желтоқсан) Мюррейді сынап, ол және Рансиман қаржы және стратегиялық саясаттың міндетті әскери қызметтен маңыздырақ екеніне келіскенін жазды. Міндетті әскери қызмет тек Ұлыбританияда ғана, Ирландияда емес қолданылды.
In the latter part of 1915 Birrell was one of those Liberal ministers (others being Reginald McKenna (Chancellor of the Exchequer), Walter Runciman (President of the Board of Trade) and Sir Edward Grey (Foreign Secretary)) who were unhappy at the realignment of Britain's war effort towards conscription, total war and a massive commitment of troops to the Western Front, as advocated by the CIGS Archibald Murray. However, none of these joined Sir John Simon (Home Secretary) in resigning in protest at the conscription of bachelors, due to be enacted in January 1916. However, Birrell wrote to the Prime Minister (29 December) criticizing Murray and arguing that he and Runciman agreed that finance and strategic policy were more important than conscription. Conscription was only applied in Britain, not Ireland.
Пасхалық көтеріліс
Бірреллдің әкімшілігіне тағы бір қауіп 1913 жылдың қарашасында Ирландиялық еріктілердің құрылуымен туды, олар номиналды түрде үйде басқаруды қорғауға құрылған, бірақ шындығында Ирландиялық республикалық бауырластықтың (IRB) ықпалымен Британиямен одақты толығымен бұзуды мақсат еткен. Әскерге шақыру мүмкіндігі ұлтшыл Ирландиядағы сезімдерді одан әрі қоздырды. 1914 жылдың қазанынан бері Бірреллдің орынбасары болған сэр Мэтью Нейтан 1915 жылдың қыркүйегінде оған Ұлттық партия елде қолдауын жоғалтып жатқанын, ал Синн Фейнерлер деп аталатын радикалды ұлтшылдар қолдау таба бастағанын хабарлады. Нейтан газеттерді жабу және Ирландиялық еріктілер ұйымының жетекшілерін елден кетуге мәжбүрлеу сияқты шаралар қолданды. Ирландиялық партия басшылары Редмонд пен Диллон «Синн Фейнерлерге» қарсы тікелей әрекет жасауға қарсы ескертті және әкімшілік осы саясатты сақтады. Бірреллдің өзі бомбалық шабуылдың қаупі көтерілістен гөрі үлкен деп санады. Оның болжамы 1916 жылдың 24 сәуірінде Пасха көтерілісі басталғанда дұрыс емес екені дәлелденді. Біррелл Пасханы Лондонда өткізді, онда Нейтан оған қару-жарақ тасыған «Ауд» кемесінің ұсталуы және батырылуы, сондай-ақ сэр Роджер Касменттің тұтқындалуы туралы телеграмма жіберді. Ол Дүйсенбі күні таңертең қозғалыстың басшыларын тұтқындауға келісім берген кезде, Британдық ішкі күштердің бас қолбасшысы виконт Френч көтеріліс басталғанын хабарлады. Ол телеграф арқылы Нейтанмен байланыста болды, сейсенбі және сәрсенбі күндері Парламентте сұрақтарға жауап берді, содан кейін эсминецпен Дублинге сапар шегіп, бейсенбі күні таңертең ерте келді. Одан ол премьер-министрге жағдайды бағалап хат жазды. Бір хатында ол «Мен осылай жалғаса алмаймын» деп жазған. 1 мамырда, көтеріліс аяқталғаннан кейін бір күн өткенде, Асквит оның отставкасын «шексіз өкінішпен» қабылдады. Бұл өкінішті Парламенттегі ұлтшыл және юнионист саясаткерлер де сезінді. Лоренс Гиннелл сияқтылар оның кетуін тойласа, Джон Редмонд пен сэр Эдвард Карсон Бірреллдің бас хатшы қызметін атқару кезінде атқарған жұмысын жоғары бағалады. Ирландиялық мемлекеттік қызметкер сэр Генри Робинсон сияқты басқалар да Бірреллдің атқарған жұмысын мақтады және өзінің естеліктерінде Біррелл жауапты болған Парламент актілерінің санына назар салды. Алайда, 1916 жылғы көтеріліс жөніндегі Корольдік комиссия (Хардинге комиссиясы) Біррелл мен Нейтанды, әсіресе көтеріліске дейінгі апталар мен айларда көтерілісшілерге қарсы шаралар қабылдамағаны үшін сынады. Біррелл өзінің естеліктерінде комиссия алдында өзін жеткілікті түрде қорғамағанын мойындады. Алайда комиссия Бірреллдің 1914 және 1916 жылдар аралығындағы кабинеттік және парламенттік міндеттеріне байланысты Лондонда болуға мәжбүр болғанын түсінді.
A further threat to Birrell's administration had arisen with the formation in November 1913 of the Irish Volunteers, ostensibly to safeguard Home rule but in fact, under the influence of the Irish Republican Brotherhood (IRB) aiming to break the union with Britain altogether. Feelings in nationalist Ireland were further aroused by the possibility of conscription. Sir Matthew Nathan, Birrell's Under Secretary since October 1914, told him in September 1915 that the Nationalist Party was losing ground in the country and that extreme nationalists, often referred to as Sinn Féiners, were gaining support. Nathan took measures such as suppressing newspapers and forcing Irish Volunteer organisers to leave the country. The Irish Party leaders, Redmond and Dillon, cautioned against taking direct action against the 'Sinn Féiners' and the administration kept to that policy. Birrell himself felt that the danger of a bomb outrage was greater than that of an insurrection. His assessment was proved wrong when the Easter Rising began on 24 April 1916. Birrell had spent Easter in London, where Nathan had telegraphed him with news of the capture and scuttling of the arms ship the Aud and the arrest of Sir Roger Casement. He had just sent approval for the arrest of the movement's leaders on Easter Monday morning when he was told by Viscount French, Commander in Chief of the British Home Forces, that the Rising had begun. He maintained contact with Nathan by telegraph and answered questions in Parliament on Tuesday and Wednesday, then travelled by destroyer to Dublin, arriving in the early hours of Thursday morning. From there he wrote to the Prime Minister, giving him his assessment of the situation. In one of his letters he wrote that he 'couldn't go on'. On 1 May, the day after the Rising ended, Asquith accepted his resignation 'with infinite regret'. This regret was also felt by both Nationalist and Unionist politicians in Parliament. While some, such as Laurence Ginnell celebrated his departure, both John Redmond and Sir Edward Carson praised the work Birrell completed during his time as chief secretary. Others, such as the Irish civil servant, Sir Henry Robinson, also praised the work Birrell completed and highlighted in his memoirs the number of Acts of Parliament Birrell was responsible for. However, The Royal Commission on the 1916 Rebellion (the Hardinge commission) was critical of Birrell and Nathan, in particular their failure to take action against the rebels in the weeks and months before the Rising. Birrell acknowledged in his memoirs that he did not stoutly defend himself in front of the commission. However, the commission did understand that Birrell was confined to London due to his cabinet and parliamentary duties between 1914 and 1916.
Жеке өмір
Біррелдің Бас хатшы ретіндегі алғашқы кезеңі сөзсіз табысқа жеткенімен, шамамен 1912 жылдан бастап Біррелдің мансабында төмендеу байқалды, бұл оның жеке өмірінде де көрінді. Біррелдің екінші әйелі Элеонора операция жасау мүмкін емес ми ісігінен зардап шегіп, көзі тірісінде ақыл-есінен айырылды. Бұл Бірреллге жеке және қоғамдық тұрғыдан терең әсер етті, бірақ ол саяси әріптестеріне жасырды, олар оның әлеуметтік өмірге құштар еместігін ғана білді. Осы некеден Франсис және Энтони есімді екі ұлы дүниеге келді. Оның мемлекеттік жұмысының сапасы нашарлап, бір тарихшы атап өткендей, осы ауыр жеке жағдай "Биррелдің 1913 жылғы Дублин өнеркәсіптік толқуына жауап беруіндегі ерекше ынта мен шешім қабылдау қиындығының" себебі болуы мүмкін. Элеонора 1915 жылы қайтыс болғаннан кейін ғана Біррелл бұрынғы күшіне оралып, министр ретіндегі тиімділігін қайта қалпына келтіре бастады.
While Birrell's first phase as Chief Secretary was a clear success, the period from about 1912 onwards saw something of a decline in Birrell's career which was also mirrored in his domestic life. Birrell's second wife Eleanor had been suffering from an inoperable brain tumour and this eventually caused her to lose her sanity. This affected Birrell deeply, privately and publicly, but he did not tell his political colleagues, who were simply given to understand that she did not care for social life. There were two sons of the marriage, Francis and Anthony. The quality of his public work deteriorated and as one historian has noted the severe personal strain must have been a contributory factor in " the uncharacteristic combination of excessive zeal and indecision which marked [Birrell's] response to the Dublin industrial agitation of 1913". Only after Eleanor died in 1915 did Birrell begin to regain some of his old energy and effectiveness as a minister.
Қағаздар
Бірреллдің негізгі құжаттар жинағы, оның Бас хатшы қызметін атқарған кезеңіне қатысты материалдары Бодлей кітапханасында сақталады. Бодлей кітапханасында Бірреллдің сол кездегі саяси тұлғалармен – Асквитпен, Льюис Харкортпен және басқалармен жүргізген ресми хат алмасу жинақтары да бар. Бірреллдің Кэмпбелл Баннермен мен Герберт Гладстонмен хат алысуы Ұлыбритания кітапханасында сақталады. Оның Ллойд Джорджбен хат алмасуы Парламенттік мұрағатта сақталады. Герберт Сэмюэлмен хат алмасу Кембридж қаласындағы Кингс колледжінде сақталады. Басқа жинақтарды Ирландияның Ұлттық кітапханасынан, Ламбет сарайынан, Шотландияның Ұлттық кітапханасынан және Дублин Тринити колледжінен табуға болады. Оның отбасылық хаттары Ливерпуль университетінде сақталады.
The main collection of Birrell's papers, those dealing with his period as Chief Secretary, are deposited in the Bodleian Library. The Bodleian also contains collections of Birrell's public correspondence with political figures of his day, Asquith, Lewis Harcourt and others. Birrell's correspondence with Campbell Bannerman and Herbert Gladstone are in the British Library. His correspondence with Lloyd George is in the Parliamentary Archives. Correspondence with Herbert Samuel is in King's College, Cambridge. Other collections can be found in the National Library of Ireland, Lambeth Palace, National Library of Scotland and Trinity College Dublin. His family correspondence is deposited in the University of Liverpool.