Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық ақын, әнші және әнші-күйші (1779–1852) XVI ғасырдың қасиеттісі және философы.
Irish poet, singer and songwriter (1779–1852)
the 16th century saint and philosopher
Томас Мур (28 мамыр 1779 – 25 ақпан 1852), сондай-ақ Том Мур деп белгілі, ирландиялық жазушы, ақын және лирик, өзінің «Ирландиялық әуендерімен» (Irish Melodies) атақты. Оның ағылшын тіліндегі өлеңдерін ежелгі ирландиялық күйлерге қоюы, ирландия мәдениетінде ирланд тілінен ағылшын тіліне өтуді білдірді. Саяси тұрғыдан Мур Англияда аристократ вигтердің баспасөз қызметкері немесе «сквиб» авторы ретінде танылды; ал Ирландияда ол католик патриоты саналды. Протестант актрисасына үйленген және классикалық грек композиторының құрметіне «Анакреон Мур» деп аталған, ішімдік әндер мен эротикалық өлеңдердің авторы Мур діни ізгіліктілікке ұмтылмады. Дегенмен, католиктердің эмансипациясы (азаттығы) төңірегіндегі дауларда Мур Ирландиядағы шіркеу дәстүрін евангелист протестанттар мен кешірімсіз католиктерге қарсы қорғады. Ұзақ прозалық туындылары радикал көзқарастарды көрсетеді. «Лорд Эдвард Фицджеральдтың өмірі мен өлімі» атты туынды Біріккен Ирландияның жетекшісін демократиялық реформалар жолындағы шейіт ретінде бейнелейді. Мария Эджворттың «Касл Ракрент» романымен толықтыратын «Капитан Рок туралы естеліктері» оның екі кіші қарындасы – Кейт пен Эллен туралы айтады. Мур ерте жасынан музыка мен сахна өнеріне қызығушылық танытты, достарымен музыкалық қойылымдар қойып, актер болу арманымен өмір сүрді. Дублинде ол Сэмюэл Уайттың бірлескен білім беретін ағылшын грамматикалық мектебінде оқыды, онда латын және грек тілдерін үйренді, сондай-ақ француз және итальян тілдерін жетік меңгерді. Он төрт жасында ол «Anthologia Hibernica» («Ирландия антологиясы») атты жаңа әдеби журналда өлеңін жариялады. Сэмюэл Уайт Ричард Бринсли Шериданды, ирландиялық драматург және ағылшын виг саясаткерін оқытқан, ал Мур кейін оның өмірбаянын жазды.
Thomas Moore (28 May 1779 – 25 February 1852), also known as Tom Moore, was an Irish writer, poet, and lyricist celebrated for his Irish Melodies. His setting of English language verse to old Irish tunes marked the transition in popular Irish culture from Irish to English. Politically, Moore was recognised in England as a press, or "squib", writer for the aristocratic Whigs; in Ireland he was accounted a Catholic patriot. Married to a Protestant actress and hailed as "Anacreon Moore" after the classical Greek composer of drinking songs and erotic verse, Moore did not profess religious piety. Yet in the controversies that surrounded Catholic Emancipation, Moore was seen to defend the tradition of the Church in Ireland against both evangelising Protestants and uncompromising lay Catholics. Longer prose works reveal more radical sympathies. The Life and Death of Lord Edward Fitzgerald depicts the United Irish leader as a martyr in the cause of democratic reform. Complementing Maria Edgeworth's Castle Rackrent, Memoirs of Captain Rock He had two younger sisters, Kate and Ellen. Moore showed an early interest in music and performance, staging musical plays with his friends and entertaining hope of being an actor. In Dublin he attended Samuel Whyte's co educational English grammar school, where he was schooled in Latin and Greek and became fluent in French and Italian. By age fourteen he had had one of his poems published in a new literary magazine called the Anthologia Hibernica (“Irish Anthology”). Samuel Whyte had taught Richard Brinsley Sheridan, Irish playwright and English Whig politician, of whom Moore later was to write a biography.
Тринити колледжі мен Біріккен ирландтар
1795 жылы Мур Дублин Тринити колледжіне қабылданған алғашқы католиктердің бірі болды, анасының үмітінше, заң саласында мансапқа дайындалып. Ақын және сатирик Генриетта Баттьедің әдеби салоны арқылы, сондай-ақ Тринитидегі достары Роберт Эммет пен Эдвард Хадсон арқылы Мур француз революциясы мен француз басқыншылығының қаупінен алабасынан шыққан астананың саяси өмірімен байланысты болды. Олардың ынталандыруымен 1797 жылы Мур студенттеріне, ағылшын тағайындалған Дублин замкісінің басшылығымен Ирландияны Ұлыбританиямен біріктіру арқылы қамтамасыз ету жөніндегі ұсынысқа қарсы тұруға шақыратын үндеу жазды. 1798 жылдың сәуір айында Мур Тринитиде тексерілді, бірақ Біріккен ирландтар қоғамы арқылы бүлікке қатысқан деген айыптан босатылды. Мур Эмметтің досы болғанымен, Эммет пен Хадсонмен Біріккен Ирландия антқа кірмеді және 1798 жылғы республикалық көтеріліске қатыспады (Мур үйде, ауру төсегінде болды). Кейіннен Біріккен Ирландияның жетекшісі лорд Эдвард Фицджеральдтың (1831) өмірбаянында ол өзінің жанашырлығын білдірді, генерал Хоше басқарған француз экспедициясының 1796 жылдың желтоқсанында құнып түсе алмағанына өкінішін жасырмады. Мур Эмметтің дарға асылуына «О, оның есімін айтпа» (1808) әні арқылы құрмет көрсетті. Эммет туралы көбірек жасырын сілтемелер «Лалла Рух» (1817) атты ұзақ шығыс поэмасында табылады. Мурдың Анакреонның шарап, әйелдер және әндерді жұртқа паш ететін аудармалары 1800 жылы Уэльс принціне арналып жарық көрді. Болашақ регент принці және король Георг IV-ке танысуы Мурдың Лондондағы аристократиялық және әдеби ортамен жақындасуының ең жоғары нүктесі болды, бұл жетістік оның әнші және ән жазушы ретіндегі қабілеттеріне көп қарызды болды. Сол жылы ол Майкл Келлимен бірге «Циган принці» комедиялық операсының либреттосын жазуға қысқа уақыт жұмыс істеді, ол Хеймаркет сарай театрында қойылды.
In 1795, Moore was among the first Catholics admitted to Trinity College Dublin, preparing, as his mother had hoped, for a career in law. Through the literary salon of the poet and satirist Henrietta Battier, and his friends at Trinity, Robert Emmett and Edward Hudson, Moore was connected to the popular politics of the capital agitated by the French Revolution and by the prospect of a French invasion. With their encouragement, in 1797, Moore wrote an appeal to his fellow students to resist the proposal, then being canvassed by the English appointed Dublin Castle administration, to secure Ireland by incorporating the kingdom in a union with Great Britain. In April 1798, Moore was interrogated at Trinity but acquitted on the charge of being a party, through the Society of United Irishmen, to sedition. Moore, though a friend of Emmett, had not taken the United Irish oath with Emmett and Hudson, and he played no part in the republican rebellion of 1798 (Moore was at home, ill in bed), Later, in a biography of the United Irish leader Lord Edward Fitzgerald (1831), he made clear his sympathies, not hiding his regret that the French expedition under General Hoche failed in December 1796 to effect a landing. To Emmett's sacrifice on the gallows Moore pays homage in the song "O, Breathe Not His Name" (1808). More veiled references to Emmett are found in the long oriental poem "Lalla Rookh" (1817). Moore's translations of Anacreon, celebrating wine, women and song, were published in 1800 with a dedication to the Prince of Wales. His introduction to the future prince regent and King, George IV was a high point in Moore's ingratiation with aristocratic and literary circles in London, a success due in great degree to his talents as a singer and songwriter. In the same year he collaborated briefly as a librettist with Michael Kelly in the comic opera, The Gypsy Prince, staged at the Theatre Royal, Haymarket,
1801 жылы Мур өзінің өлеңдер жинағын батыл түрде жариялады: Марқұм Томас Литтл Эсквтің поэзиялық туындылары. Осы псевдоним олардың жасөспірімдік эротизмімен байланысты болуы мүмкін. Мурдың сүйіспеншілік пен құшақтасуды дәріптеуі сол кездегі әдеп нормаларына қайшы келді. Виктория дәуірінде осы шектеулер күшейгенде, бұл оның салыстырмалы түрде табысты басылымдарын тоқтатуға әкелді.
In 1801, Moore hazarded a collection of his own verse: Poetical Works of the Late Thomas Little Esq The pseudonym may have been advised by their juvenile eroticism. Moore's celebration of kisses and embraces skirted contemporary standards of propriety. When these tightened in the Victorian era, they were to put an end to what was a relative publishing success.
Американы бақылау және сыншымен жекпе-жек
Болашақтағы табыстарға үміттене отырып, Мур 1803 жылы Лондоннан кетеді, Фрэнсис Роудон Гастингстің, Мойраның 2-графының, көмегімен мемлекеттік қызметке орналасады. Лорд Мойра өзінің топтамасында ерекшеленді, себебі Ирландиядағы көтеріліс алдында үкімет пен лоялистердің жасаған зұлпымдарына наразылық білдіріп, келісім саясатын қолдауға шақырды. Мур Бермудадағы Адмиралтейство сыйлық сотының тіркеушісі болады. 1925 жылға дейін аралдың «ақын лауреаты» ретінде еске алынса да, Мур Бермудадағы өмірді тым жалықтыратын деп тапты, алты айдан кейін орынбасарын тағайындап, Солтүстік Америкаға ұзақ сапарға шықты. Лондон сияқты, Мур АҚШ-та да жоғары қоғаммен танысты, тіпті президент Томас Джефферсонмен де кездесті. Орташа американдықтардың провинциалдығына наразы болған Мур, байлықтарын қайтаруға келген эмигрант еуропалық аристократтармен және олигархиялық федералистермен араласты, кейін ол жаңа республика туралы «бұрмаланған және ластанған» пікірге ие болғанын мойындады. Дегенмен, Мур полиция Джеффриге берілген тапаншаның бос екенін анықтаған хабардан қатты мазаланды. Сатирикалық «Англиялық бардтар және шотландтық рецензенттер» (1809) еңбегінде, Джеффридің бір рецензиясынан өзі де ренжіген Байрон, Мурдың қаруы да «оқсыз» болған деседі: «тексеру кезінде тапаншалардағы оқтар, жауынгерлердің батылдығы сияқты, буланып кеткені анықталды». Мур үшін бұл жеткіліксіз болды, ол Байронға хат жазып, егер бұл сөздер нақтыланбаса, Байрон да сынға ілігеді деп ескертті. Оқиға соңында, Байрон шетелден оралғаннан кейін, татуласып, берік достық орнатылды.
In the hope of future advancement, Moore reluctantly sailed from London in 1803 to take up a government post secured through the favours of Francis Rawdon Hastings, 2nd Earl of Moira. Lord Moira was a man distinct in his class for having, on the eve of the rebellion in Ireland, continued to protest government and loyalist outrages, and to have urged a policy of conciliation. Moore was to be the registrar of the Admiralty Prize Court in Bermuda. Although as late as 1925 still recalled as "the poet laureate" of the island, Moore found life on Bermuda sufficiently dull that after six months he appointed a deputy and left for an extended tour of North America. As in London, Moore secured high society introductions in the United States including to the President, Thomas Jefferson. Repelled by the provincialism of the average American, Moore consorted with exiled European aristocrats, come to recover their fortunes, and with oligarchic Federalists from whom he received what he later conceded was a "twisted and tainted" view of the new republic. Moore, nonetheless, was dogged by the report that the police had found that the pistol given to Jeffrey was unloaded. In his satirical English Bards and Scotch Reviewers (1809), Byron, who had himself been stung by one of Jeffrey's reviews, suggested Moore's weapon was also "leadless": "on examination, the balls of the pistols, like the courage of the combatants, were found to have evaporated". To Moore, this was scarcely more satisfactory, and he wrote to Byron implying that unless the remarks were clarified, Byron, too, would be challenged. In the event, when Byron, who had been abroad, returned there was again reconciliation and a lasting friendship.
Неке және балалар
1808 және 1810 жылдар аралығында Мур Ирландияның Килкенни қаласында жыл сайын өнер көрсетті, кәсіби актерлер мен жоғары қоғам өкілдерінен құралған қайырымдылықтық труппамен бірге. Ол Шериданның «Ривалдар» және О’Киффтің «Андалусия қамалы» сияқты пьесалардағы комедиялық рөлдерді ұнатты. Кәсіби актерлердің арасында Килкенни сахнасында оның қарындасы, болашақ трагедия актрисасы Мэри Энн Даффпен бірге Элизабет «Бесси» Дайк та болды. 1811 жылы Мур Лондонның Сент-Мартин-ин-зе-Филдс шіркеуінде Бессиге үйленді. Бессидің күйеуіне қалдық қалдырмауымен қатар, протестанттық рәсім Мурдың ата-анасынан біраз уақытқа некені жасыруына себеп болуы мүмкін. Бесси әлеуметтік өмірден соншалықты шеттенді, оның күйеуінің достарының көпшілігі оны ешқашан кездестірмеді (кейбіреулері тіпті оның бар екеніне күмән келтіріп, әзілдеді). Оны білгендер оны жоғары бағалады, және Лорд Мойраның көршілігіндегі Мейфилд коттеджінде [Стаффордшир], соңында Уилтширдегі Слопертон коттеджінде тұрды, бұл оның тағы бір жақын досы және демеушісі Генри Петти Фицморис, Лансдоунның 3-маркизіне тиесілі шатырлы үйдің жанында орналасқан. Олардың арасында соңғы жылдары қайғыға толы өмір сүрген Шеридан мен Джон Филпот Курран да болды. Том мен Бесси бес бала сүйді, бірақ олардың ешқайсысы олардан кейін тірі қалмады. Үш қыз жас кезінде, ал екі ұл жастық шағында қайтыс болды. Олардың бірі, Томас Лэндзоун Парр Мур, төменгі шендегі офицер ретінде алдымен Ауғанстанда британдық армияда, содан кейін Алжирде француз шетелдік легионында шайқасты. Ол отбасын қиратқан туберкулезден көз жұмып жатқанда, шетелдік легионның мәліметтеріне сәйкес, 1846 жылдың 6 ақпанында шайқаста қаза тапты. Осы ауыр жеке қайғыларға қарамастан, Томас Мурдың некесі жалпы алғанда бақытты деп есептеледі. Парижде Мурға Бесси мен балалары қосылды. Оның әлеуметтік өмірі көңілді болды, көбінесе ирландтықтармен, британдықтармен және Мария Эджворт пен Уильям Вордсворт сияқты саяхатшылармен кездесулерден тұрды. Алайда, оның жер аударылған отандастары мен британдық элита арасындағы алшақтықты жобалау әрекеті әрқашан сәтті болмады. 1821 жылы бірнеше эмигрант, олардың ішінде әйгілі Майлс Бёрн (Винагер Хилл шайқасының және Наполеонның Ирландия легионының қатысушысы) Мур Парижде ұйымдастырған Сент-Патрик күніне арналған кешкі асқа Веллингтон герцогының немере інісі Уэлсли Поул Лонгтың төрағалық етуіне байланысты қатысудан бас тартты. Мур Бермудадағы қарызының Лорд Лансдоунның көмегімен ішінара өтелгенін білгеннен кейін (Мур оны өзінің баспагері Лонгманға жасаған төлем арқылы дерлік бірден өтеді), отбасы бір жылдан астам уақыттан кейін Слопертон коттеджіне оралды.
Between 1808 and 1810, Moore appeared each year in Kilkenny, Ireland, with a charitable mixed repertory of professional players and high society amateurs. He favoured comic roles in plays like Sheridan's The Rivals and O'Keeffe's The Castle of Andalusia. Among the professionals, on stage in Kilkenny with her sister, the tragedienne to be Mary Ann Duff, was Elizabeth "Bessy" Dyke. In 1811, Moore married Bessy in St Martin in the Fields, London. Together with Bessy's lack of a dowry, the Protestant ceremony may have been the reason why Moore kept the match for some time secret from his parents. Bessy shrank from fashionable society to such an extent that many of her husband's friends never met her (some of them jokingly doubted her very existence). Those who did held her in high regard. and in Lord Moira's neighbourhood at Mayfield Cottage in [Staffordshire], and finally in Sloperton Cottage in Wiltshire near the country seat of another close friend and patron, Henry Petty Fitzmaurice, 3rd Marquess of Lansdowne. Their company included Sheridan and John Philpot Curran, both in their bitter final years. Tom and Bessy had five children, none of whom survived them. Three girls died young, and both sons lost their lives as young men. One of them, Thomas Landsdowne Parr Moore, as a lowly officer fought first with the British Army in Afghanistan, and then with French Foreign Legion in Algeria. He was dying of tuberculosis that riddled the family when, according to Foreign Legion records, he was killed in action on 6 February 1846. Despite these heavy personal losses, the marriage of Thomas Moore is generally regarded to have been a happy one. In Paris, Moore was joined by Bessy and the children. His social life was busy, often involving meetings with Irish and British and travellers such as Maria Edgeworth and William Wordsworth. However, his attempt to bridge the gulf in his connections between his exiled fellow countrymen and members of the British establishment was not always successful. In 1821, several emigres, prominent among them Myles Byrne (a veteran of Vinegar Hill and of Napoleon's Irish Legion) refused to attend a St Patrick's day dinner Moore had organised in Paris because of the presiding presence of Wellesley Pole Long, a nephew of the Duke of Wellington. Once Moore learned the Bermuda debt had been partly cleared with the help of Lord Lansdowne (whom Moore repaid almost immediately by a draft on Longman, his publisher), the family, after more than a year, returned to Sloperton Cottage.
Уигтер үшін шабақ жазушысы
Отбасын асырау үшін Мур виг достары мен демеушілерінің тапсырысымен саяси памфлеттер жазуға кірісті. Уигтер Эдмунд Берк пен Чарльз Фокстың Франция революциясына қатысты әртүрлі пікірлерінен бөлініп қалған еді. Алайда, ханзада-регенттің қимылдары, әсіресе, принцесса Каролинаны жамандау және одан ажырасу үшін жасаған әрекеттері халықтың наразылығын тудырып, оларды жаңа бірлікке және мақсатқа жетеледі. "Вигтердей вигтерден" Мур "ешқандай жақсылық көрмегенін" (Лорд Мойраны олар "өздерінен санамайды") айтты. "Көп емес" ерекшеліктерден басқа, Мур олардың арасында "торилердегідей өзімшілдік пен төменгі партиялық рухтың" бар екеніне көз жеткізді. Бірақ Мур үшін ханзада-регенттің католиктерді парламентке қабылдамауы, оның бұрынғы досы мен демеушісіне қарсы шығуына жеткілікті себеп болуы мүмкін. Мурдың "Таңғы жылнамада" ханзаданы ұялтуы "Перехваченные письма" немесе "Екі пеннилік пошта сөмкесі" (1813) деген жинақта жарияланды.
To support his family Moore entered the field of political squib writing on behalf of his Whig friends and patrons. The Whigs had been split by the divided response of Edmund Burke and Charles Fox to the French Revolution. But with the antics of the Prince Regent, and in particular, his highly public efforts to disgrace and divorce Princess Caroline, proving a lightning rod for popular discontent, they were finding new unity and purpose. From the "Whigs as Whigs", Moore claimed not to have received "even the semblance of a favour" (Lord Moira, they "hardly acknowledge as one of themselves"). And with exceptions "easily counted", Moore was convinced that there was "just as much selfishness and as much low party spirit among them generally as the Tories". But for Moore, the fact that the Prince Regent held fast against Catholic admission to parliament may have been reason sufficient to turn on his former friend and patron. Moore's Horatian mockery of the Prince in the pages of The Morning Chronicle were collected in Intercepted Letters, or the Two Penny Post Bag (1813).
Кастлерегтің мазақтануы
Мурдың тағы бір, мүмкін, тікелейірек нысанасы – Сыртқы істер министрі лорд Кастлерег болды. Реформаға ұмтылған Ольстер пресвитериандарынан ағылшын торишісіне айналған Кастлерег, Ирландия хатшысы ретінде Біріккен ирландтарды қатыгездікпен басып, Одақ актын Ирландия Парламенті арқылы өткізуге ұмтылған. "Кездесу заманының саяси карикатураларының сөздік баламасы" болған, көп оқылғандықтан Мур кейіннен оған жалғасын жазды – "Париждегі Фадж отбасы" (1818) поэма-роман. Кастлерегтің Париждегі пропагандисі ретінде жұмыс істейтін ирландтық отбасы, Фаджтер, тәжірибелі ұстаз және классик Фелим Коннормен бірге болады. Адал, бірақ көңілі тоңған ирландтық католик Коннордың досына жазған хаттары Мурдың ой-пікірлерін көрсетеді. Коннордың Кастлерегке қарсы үнемі жазған хаттарында екі қайталанатын тақырып бар. Біріншісі – Кастлерег «Ирландияның одақ салдарынан британ саясатын улаған дерттің бейнесі»: «Біз сені Кастлерегке жібердік – өлгендердің үйінділері таратып, өз өлтірушілерін құртқан жұқпалы аурумен». Екіншісі – Одақ актілері кезінде Кастлерегтің католиктердің азаттығын қолдауы шынайы болмаған. Кастлерег «сенімсіз өнердің» шебері болды, ол «құлды тастап, оның бостандыққа шығатынына ант бере алады», бірақ «мұраты орындалғанда» оны «аяусыз тебіп тастайды». Бір ортақ таныс арқылы Мур Кастлерегтің «Фадж отбасындағы» ұстаздың өлеңдеріне қатты ренжідігін білді.
Another, and possibly more personal, target for Moore was the Foreign Secretary Lord Castlereagh. A reform minded Ulster Presbyterian turned Anglican Tory, as Irish Secretary Castlereagh had been ruthless in the suppression of the United Irishmen and in pushing the Act of Union through the Irish Parliament. In what were the "verbal equivalents of the political cartoons of the day", Widely read, so that Moore eventually produced a sequel, was the verse novel The Fudge Family in Paris (1818). The family of an Irishman working as a propagandist for Castlereagh in Paris, the Fudges are accompanied by an accomplished tutor and classicist, Phelim Connor. An upright but disillusioned Irish Catholic, his letters to a friend reflect Moore's own views. Connor's regular epistolary denunciations of Castlereagh have two recurrent themes. The first is Castlereagh as "the embodiment of the sickness with which Ireland had infected British politics as a consequence of the union": "We sent thee Castlereagh – as heaps of dead Have slain their slayers by the pest they spread". The second is that at the time of the Acts of Union Castlereagh's support for Catholic emancipation had been disingenuous. Castlereagh had been master of "that faithless craft", which can "cart the slave, can swear he shall be freed", but then "basely spurns him" when his "point is gain'd". Through a mutual connection, Moore learned that Castlereagh had been particularly stung by the verses of the Tutor in the Fudge Family.
Байронның естеліктері
[[Файл: Генри Пирс Боунның Лорд Байрон. Байрон: "Менің естеліктерімді оқысаңыз, нағыз ерсіктің зиянын білесіз". Қазіргі зерттеушілер кінәны басқа жаққа жүктеседі. 1821 жылы Байронның рұқсатымен Мур, Байрон үш жыл бұрын оған сеніп тапсырған қолжазбаны баспагер Джон Мюррейге сатты. Ол өзінің "кейбір өте ұсақ-түйек нәрселер" бар екенін мойындаса да, 1824 жылы Байронның қайтысынан кейін Мурр Мюррейдің материалды жариялауға жарамсыз деп тапқанын білгенде, мәселені дуэль арқылы шешуді ұсынды. Бірақ Байронның әйелі Леди Байрон, жартылай қарындасы және мұрагері Аугуста Ли, сондай-ақ Байронның достығы үшін Мурмен бәсекелескен Джон Кэм Хобхаус басымдық танытты. Кейбіреулер бұл оқиғаны тарихтағы ең үлкен әдеби қылмыс деп атады. Мурдың қатысуымен отбасылық заңгерлер қолжазбаның барлық қолдарындағы көшірмелерін жыртып, Мюррейдің каминінде өртеп жіберді. Мэри Шелли ұсынған құжаттардың көмегімен Мур қолға түскенін алды. Оның "Лорд Байронның хаттары мен күнделіктері: өмірінен естеліктермен" (1830) Маколейдің пікірінше, "тірілердің сезімдерін қатты ренжітпестен, досының мінезі мен ой-пікірлерін мүмкіндігінше көрсетуге тырысты". Байроннан шабыттанған Мур бұрын "Грекиядағы кештер" (1826) атты әндер жинағын және 3-ші ғасырдағы Египетте өтетін "Эпикурей" (1827) атты жалғыз прозалық романын жариялаған. "Дінилікке ұқсас эротикалық романсқа" деген сұранысты қанағаттандырғандықтан, ол үлкен сәттілікке ие болды.
[[File:Lord Byron by Henry Pierce Bone. jpg|150px|thumb|left|Byron: "When you read my Memoirs you will learn the evils of true dissipation." Modern scholarship assigns the blame elsewhere. In 1821, with Byron's blessing, Moore sold the manuscript, with which Byron had entrusted him three years before, to the publisher John Murray. Although he himself allowed that it contained some "very coarse things", when, following Bryon's death in 1824, Moore learned that Murray had deemed the material unfit for publication he spoke of settling the matter with a duel. But the combination of Byron's wife Lady Byron, half sister and executor Augusta Leigh and Moore's rival in Byron's friendship John Cam Hobhouse prevailed. In what some were to call the greatest literary crime in history, in Moore's presence the family solicitors tore up all extant copies of the manuscript and burned them in Murray's fireplace. With the assistance of papers provided by Mary Shelley, Moore retrieved what he could. His Letters and Journals of Lord Byron: With Notices of His Life (1830) "contrived", in the view of Macaulay, "to exhibit so much of the character and opinions of his friend, with so little pain to the feelings of the living". With Byron an inspiration, Moore previously published a collection of songs, Evenings in Greece, (1826) and, set in 3rd century Egypt, his only prose novel The Epicurean (1827). Supplying a demand for "semi erotic romance tinged with religiosity" it was a popular success.
Көркем шығармаларда
Джон Патерсонның "Мэр" романындағы "Тикль Томми" кейіпкері, Джеймс Хогтың 1825 жылы "Ньюкасл журналында" алғаш жарияланған Эдинбург баспа саласын сатиралық бейнелейтін аллегориялық туындысы, Томас Мурдың прототипі болып табылады. Перси Френч Мурдың әуендерінің бірнеше пародийлық нұсқаларын, екі жыл бойы бас редакциялаған "Жарви" атты юмористик газетінде жазған, соның ішінде "Миңгер бала" әнінің кем дегенде алты түрі бар. Бұл нұсқалардың барлығы "Жарви" газетінде жарияланған. Ол Мурды сахналық қойылымдарында да пародиялаған. Жоғарыда айтылғандай, Мур және оның әуендері Джеймс Джойстың "Суретшінің жас шағы" және "Финнеганның оянуы" шығармаларында да қолданылған.
The character Tickle Tommy in John Paterson's Mare, James Hogg's allegorical satire on the Edinburgh publishing scene first published in the Newcastle Magazine in 1825, is based on Thomas Moore. Percy French wrote several parodic versions of Moore's melodies in a comic paper he edited for two years The Jarvey, including at least six versions of "The Minstrel Boy". are in The Jarvey. He also parodied Moore in his stage shows. As noted above, Moore and his melodies also figure in the works of James Joyce: A Portrait of the Artist as a Young Man and Finnegans Wake.