Кіріспе
Америкалық тарихшы және саясаткер (1862–1927)
Альберт Еремия Беверидж (6 қазан 1862 – 27 сәуір 1927) – американдық тарихшы және Индиана штатынан АҚШ сенаторы. Ол Прогрессивті дәуірдің зияткерлік көшбасшысы және Бас судья Джон Маршалл мен Президент Авраам Линкольннің өмірбаянын жазған адам.
Алғашқы жылдар
Беверидж 1862 жылдың 6 қазанында Огайо штатының Хайленд округінде, Sugar Tree Ridge маңында дүниеге келді; оның ата-анасы оның туылғаннан кейін көп ұзамай Индианаға көшіп кетті. Оның ата-анасы Томас Х. және Фрэнсис Паркинсон екеуі де ағылшын тегінен шыққан. Оның балалық шағы ауыр еңбек пен қажырлы еңбекпен өтті. Беверидж 1881 жылы Салливан Тауншип орта мектебін бітірді. Білім алу қиындықтарға толы болды, бірақ ол ақырында Индианаполисте заң кеңесшісі болып жұмыс істеді. 1887 жылы ол Индиана штатының адвокатурасына қабылданды, Индианаполисте заңгерлік тәжірибе жүргізді және Кэтрин Лэнгсдейлге үйленді. 1900 жылы Кэтрин қайтыс болғаннан кейін Беверидж 1907 жылы Кэтрин Эддиге үйленді. Беверидж 1885 жылы Индиана Асбери университетін (қазіргі ДеПау университеті) Ph. B. дәрежесімен бітірді. Ол "Дельта Каппа Эпсилон" студенттік қауымының мүшесі болды. Ол АҚШ-тың аумақтық кеңеюін және федералды үкіметтің құзырын арттыруды қолдаған сөздерімен әсерлі шешен ретінде танымал болды. Беверидж масон және Индианаполистегі No. 500 Ориенталдық ложасының мүшесі болды.
Саяси мансап
Беверидж 1884 жылы президенттікке кандидат Джеймс Блейннің атынан сөйлеу арқылы саясатқа қадам басты және кейінгі науқандарда, әсіресе 1896 жылы, оның сөздері көп назар аударды. Ол Теодор Рузвельттің прогрессивті көзқарастарын қолдады және 1912 жылы Рузвельтті АҚШ президентігіне ұсынған жаңа Прогрессивті партияның съезінде негізгі баяндамашы болды. Беверидж – ең танымал американдық империалистердің бірі ретінде белгілі. Ол Филиппиннің аннексиясын қолдады және республикалық партияның жетекшісі Генри Кэбот Лоджбен бірге жаңа әскери-теңіз флотын құру үшін үгіт жүргізді. 1901 жылы Беверидж Сенаттың Аумақтар жөніндегі комитетінің төрағасы болды, бұл оған Оклахоманың штат мәртебесін қолдауға мүмкіндік берді. Алайда, ол Нью-Мексико мен Аризонаның штат болуына қарсылық көрсетті, себебі бұл аймақтарда ақ халық тым сирек қоныстанған деп есептеді. Оның пікірінше, онда латын американдықтары мен үндістердің саны көп, ал оларды ол өзін-өзі басқару тұжырымын түсінуге қабілетсіз деп сипаттады. Ол «ақ адамның міндетін» құрметті миссия деп атады, ол бүкіл әлемге өркениет әкелу жоспарының бір бөлігі: «Бұл нәсілдік Ол американ халқын Өзінің таңдалған ұлты ретінде белгіледі». Ол ұлттық бала еңбегін реттеу туралы заңдарды жақтады, Пейн-Олдрич тарифіне қарсылық білдірген президент Уильям Говард Тафттан бас тартып, Уптон Синклердің «Жуңғал» романы жарық көргеннен кейін қабылданған 1906 жылғы Федералдық етті тексеру заңына демеушілік етті. Сонымен қатар, Беверидж 1910 жылғы Манн-Элкинс заңымен пошталық үнемдеу банкі заңнамасын және теміржол ережелерін қолдаған наразылар тобына қосылды. 1908 жылғы Республикалық конвенцияда Фрэнк Хичкок (Тафттың кампаниялық басшысы), Юта штатының сенаторы Рид Смут және Небраска делегациясы Бевериджді вице-президенттікке ұсынды, бірақ ол бас тартты. 1910 жылғы сайлауда демократтар Индиана штатын басып алғандықтан, ол сенаттағы орнын Джон Уорт Кернге жоғалтты. 1912 жылы Рузвельт Республикалық партиядан кетіп, қысқа ғұмырлы Прогрессивті партияны құрғанда, Беверидж онымен бірге кетіп, 1912 жылғы губернаторлық сайысқа және 1914 жылғы сенаторлық сайысқа партияның Индиана штатынан кандидат ретінде түсті, бірақ екеуінде де жеңіліске ұшырады. Прогрессивті партия тарағаннан кейін ол саяси болашағы күңкіреген күйде Республикалық партияға оралды; ол 1922 жылы Сенатқа тағы бір рет сайлауға түсіп, алғашқы сайлауда қолданыстағы Гарри С. Ньюді жеңіп, бірақ жалпы сайлауда Самуэль М. Ралстонға жеңіліп, енді ешқашан мемлекеттік қызметте болған жоқ. Оның саяси құлдырауына себеп болған тағы бір фактор – оның Вудро Вильсонды қатаң сынауы. Ол Вильсонды Мексика төңкерісіне қатысты белсенді саясат жүргізуге шақырды, бірақ Беверидж Вильсонның Ұлттар лигасына қарсы болды, себебі ол бұл лига Американың тәуелсіздігіне нұқсан келтіреді деп санады.
After Beveridge's election in 1905 to a second term, he became identified with the reform minded faction of the Republican Party. He championed national child labor legislation, broke with President William Howard Taft over the Payne–Aldrich Tariff, and sponsored the Federal Meat Inspection Act of 1906, adopted in the wake of the publication of Upton Sinclair's The Jungle. Furthermore, Beveridge joined insurgents in supporting postal savings bank legislation and railroad regulations with the Mann–Elkins Act of 1910. During the 1908 Republican Convention, the vice presidential nomination was urged upon Beveridge by Frank Hitchcock as manager of Taft's campaign, by Senator Reed Smoot of Utah, and by the Nebraska delegation, but Beveridge refused. He lost his senate seat to John Worth Kern when the Democrats took Indiana in the 1910 elections. In 1912, when Roosevelt left the Republican Party to found the short lived Progressive Party, Beveridge left with him and ran campaigns as that party's Indiana nominee in the 1912 race for governor and the 1914 race for senator, losing both. When the Progressive Party disintegrated, he returned to the Republicans with his political future in tatters; he eventually ran one more race for Senate in 1922, winning the primary against incumbent Harry S. New but losing the general to Samuel M. Ralston and would never again hold office. Another contribution towards his political downfall was the fact he was a great critic of Woodrow Wilson. He encouraged Wilson to take a more interventionist policy with the Mexican Revolution but disliked Wilson's League of Nations, which Beveridge felt would undermine American independence.
Тарихшы
Саяси мансабының аяқталуына қарай Беверидж өзінің уақытын ғылыми өмірбаяндар жазуға арнады. Ол Америка тарихи қауымдастығының (АХА) мүшесі және хатшысы болды. Оның 1916–1919 жылдары жарық көрген «Джон Маршаллдың өмірі» атты төрт томдық өмірбаяны Бевериджге Биография немесе Автобиография саласындағы Пулитцер сыйлығын әкелді және Джон Маршаллдың өміріндегі оқиғаларды АҚШ Жоғарғы сотындағы оның кейінгі шешімдерімен байланыстырды. Беверидж өзінің соңғы жылдарының көп бөлігін Абрахам Линкольнның төрт томдық өмірбаянын жазуға жұмсады, бірақ ол қайтыс болғанда жартысы ғана аяқталды және 1928 жылы «Абрахам Линкольн, 1809–1858» (2 том) деген атпен жарияланды. Ол аңызға толы әңгімелерді жоққа шығарып, күрделі және кемшіліктері бар саясаткерді көрсетті. 1939 жылы АХА оның жесірінің сыйлығы мен қауымдастық мүшелерінің қайырымдылығы арқасында Беверидж атындағы сыйлықты орнатып, оның есімін мәңгі есте қалдырды.
Толстойдың фильмі
1901 жылы, Лев Толстой қайтыс болғанға дейін он жыл қалғанда, америкалық саяхат лекторы Бертон Холмс Бевериджбен бірге Ясная Полянаға сапар жасады. Үш ер адам сөйлескен кезде Холмс Толстойды 60 мм камерасымен түсірді. Кейін Беверидждің кеңесшілері фильмді жоюға ұзақ тырысты, өйткені оның радикалды орыс жазушысымен кездескенін көрсететін дәлелдер президенттікке үміткерлікке кедері келтіруі мүмкін деп қорқып.