Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері (1839–1902)
American politician (1839–1902)
Томас Брэкетт Рид-кіші (18 қазан 1839 – 7 желтоқсан 1902) – американдық адвокат, автор, парламентарий және Мейн штатынан шыққан Республикалық партияның саясаткері. 1889 жылдан 1891 жылға дейін және 1895 жылдан 1899 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының 32-ші спикері болды. 1877 жылдан 1899 жылға дейін Мейн штатының 1-ші округін өкілдік етті, ал Конгреске сайланудан бұрын Мейн штатының заң шығарушы органында Портлендтің өкілі болып, Мейн штатының бас прокуроры қызметін атқарды. 1876 жылы Камберленд және Йорк округтерінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және кейіннен он екі рет қайта сайланды. Спикер ретінде Ридтің күн тәртібі мен Палатаның жұмысына бұрынғы спикерлерге қарағанда зор ықпалы болды. Оның алғашқы мерзімі Палата ережелеріне өзгеріс енгізу арқылы спикердің ресми өкілеттігін күрт кеңейтумен ерекшеленді және ол Палата тарихындағы ең беделді спикерлердің бірі болып қала береді. Ол «Ең жақсы жүйе – бір партия басқаруы, ал екінші партия бақылауы» деген қағидасын іс жүзіне енгізуге кірісіп, кворум құруға кедергі келтіретін оппозициялық партияның мүмкіндігін шектеу арқылы спикердің Палатаға қатысты билігін күрт арттырды. Рид афроамерикандықтардың Оңтүстік штаттардағы сайлау құқығын қорғауға бағытталған Лодж заң жобасын қабылдауға көмектесті, бірақ заң жобасы Сенатта қабылданбады және заңға айналмады. 1896 жылы ол қатаң валюталық платформасымен президенттікке кандидат болды, бірақ Республикалық партияның үміткерлігіне Уильям Маккинли жеңіп алды. 1899 жылы спикер болып қызмет еткен кезде Рид Америка империализмінің өсуіне қарсылық білдіріп, Палатадан кетті, бұл оны оқшаулап қалдырды.
Thomas Brackett Reed Jr. (October 18, 1839 – December 7, 1902) was an American attorney, author, parliamentarian and Republican Party politician from Maine who served as the 32nd Speaker of the United States House of Representatives from 1889 to 1891 and 1895 to 1899. He represented Maine's 1st congressional district in the House from 1877 to 1899 and, prior to his time in Congress, represented Portland in the Maine legislature and served as Attorney General of Maine. In 1876, he was elected to represent Cumberland and York counties in the U. S. House and was re elected for twelve consecutive terms. As Speaker, Reed had greater influence over the agenda and operations of the House than any prior Speaker. His first term was marked by a dramatic expansion of the Speaker's formal authority through changes to the House Rules, and he remains one of the most powerful Speakers in House history. He set out to put into practical effect his dictum "The best system is to have one party govern and the other party watch" and dramatically increased the power of the Speaker over the House by limiting the ability of the minority party to prevent the establishment of a quorum. Reed helped pass the Lodge Bill, which sought to protect African American voting rights in the Southern United States, but the bill failed in the Senate and never became law. In 1896, he ran for president on a hard currency platform but lost the Republican nomination to William McKinley. While serving as Speaker in 1899, Reed resigned from the House in opposition to growing American imperialism, which left him increasingly isolated.
Ерте өмір және білім
Томас Брэкет Рид 1839 жылдың 18 қазанында Мэн штатының Портленд қаласындағы Ханкок көшесіндегі екі қабатты шағын үйde дүниеге келді. Оның ата-анасы, Матильда Принс (туған аты Митчелл) және Томас Брэкет Рид аға, американдық тегін Арбелла және Мейфлауер кемелерімен байланыстырған Мэн штатының тумасы болды. Ридтер отбасы бай емес еді; Томас аға Портлендтегі қант қоймасында күзетші болардан бұрын балық аулау қайығының капитаны болды. Рид мемлекеттік мектептерде, оның ішінде Портлендтік ұлдар мектебінде оқыды және жақын арада оқуға және кітап оқуға құштар болды. Ол ерте жасынан-ақ қоғамдық мәселелерге қызығушылық танытты, 1855 жылы Портлендтегі ром көтерілісіне қатысқандығы үшін Нил Доудың сот процесіне қатысты. Жастық шағында ол Конгрегациялық шіркеудің белсенді мүшесі болды. Оның қауымдастығы оған дін қызметкері болуы үшін колледжде оқуға қаржы жинады, бірақ ол шіркеуден шығып, жиналған ақшаны қайтарды.
Thomas Brackett Reed was born on October 18, 1839, in a small two story tenement on Hancock Street in Portland, Maine. His parents, Matilda Prince (née Mitchell) and Thomas Brackett Reed Sr., were natives of Maine who traced their American ancestry to the Arbella and Mayflower, respectively. The Reed family were not wealthy; Thomas Sr. was captain of a fishing boat before becoming a watchman in a Portland sugar warehouse. Reed attended public schools, including the Portland Boys' School, and was an avid student and reader. He showed interest in public affairs from an early age, attending Neal Dow's trial for involvement in the Portland Rum Riot in 1855. He was also an avid member of the Congregational Church as a young man. Members of his congregation raised funds to provide him a college education with intent that he become a minister, but he left the church and returned the donations.
Боудин колледжі (18561860)
Мектепті бітіргеннен кейін 1856 жылы Рид Боудоин колледжіне түсіп, христиан теологиясы, латын, грек және математикаға қатысты міндетті курс өтті. Боудоин ағылшын тілі композициясы және шешендік өнер курстарымен танымал болды және бұған дейін Натаниел Хоторн, АҚШ президенті Франклин Пирс және Генри Уодсворт Лонгфеллоу сияқты тұлғаларды тәрбиелеген. Факультет президенті Леонард Вудс басшылығымен он адамнан тұратын, соның ішінде Чарльз Кэрролл Эверетт, Томас С. Уфэм, Альфеус Паккард және Уильям Смит кірді. Ридтің шешендік өнер және оратория профессоры Джошуа Чемберлен кейін Гетисбург шайқасында көзге түсіп, Ридтің штат заң шығарушы органындағы қызметі кезінде Мэн штатының губернаторы болды. Боудоинде Рид Джозеф Батлердің «Діннің табиғи және ашылған аналогиясы» атты еңбегін жатқа айту қабілетімен жеке беделге ие болды. Ол академиялық ескек командасының, шахмат клубының, Пси-Упсилон бауырластығының мүшесі және жылдық жылнаманың редакторы болды. Ол Пейциан қоғамының мүшесі ретінде дебаттарға қатысты және Карлайл, Гёте, Такерей, Маколей және Чарльз Ридтің, сондай-ақ басқа да көп танылмаған авторлардың жанкүйері болды. Ридтің жақын, кішкентай достар тобы болды, оның ішінде АҚШ сенаторы Уильям Питт Фессенденнің ұлы Сэмюэл Фессенден де бар еді, ол Ридке білімін аяқтау үшін қарыз берді. Сэмюэл Фессенден Канзастағы азаматтық қақтығысқа қатысқан және бітіргеннен кейін бір жыл өткен соң Булл-Ран шайқасының екінші кезеңінде қаза тапқан белсенді күресшіл болды. Оның өлімі Ридке терең әсер етті, ол Фессенденді «өлім отында барлық кемшіліктерінен тазарған, барлық ізгіліктерімен киінген және жомарт жастың барлық мүмкіндіктерімен жарқыраған» деп есте сақтады.
After graduating high school, Reed entered Bowdoin College in 1856 and undertook a mandatory course centered on Christian theology, Latin, Greek, and mathematics. Bowdoin was noted for its required courses in English composition and oratory and had already produced Nathaniel Hawthorne, President of the United States Franklin Pierce, and Henry Wadsworth Longfellow. The faculty consisted of ten men, led by president Leonard Woods and including Charles Carroll Everett, Thomas C. Upham, Alpheus Packard, and William Smyth. Reed's professor of rhetoric and oratory, Joshua Chamberlain, later distinguished himself at the Battle of Gettysburg and served as Governor of Maine during Reed's term in the state legislature. At Bowdoin, Reed gained a personal reputation for his ability to recite Joseph Butler's Analogy of Religion, Natural and Revealed from memory. He was a member of the rowing crew, chess club, Psi Upsilon fraternity, and an editor of the annual yearbook. He debated as a member of the Peucinian Society and was an avid reader of Carlyle, Goethe, Thackeray, Macaulay, and Charles Reade, among other less popular authors. Reed kept a small, close group of friends, including Samuel Fessenden, the son of U. S. Senator William Pitt Fessenden, who provided Reed a loan to complete his education. Samuel Fessenden was an avid abolitionist who participated in the civil conflict in Kansas and, one year after graduation, died at the Second Battle of Bull Run. His death had a profound impact on Reed, who memorialized Fessenden as "the quiet associate of the studious hours sublimated in the crucible of death from all imperfections, clothed upon with all his virtues and radiant with all the possibilities of a generous youth."
Заңгерлік және АҚШ әскери-теңіз қызметі (18601865)
Жоғары сыныпта Рид бұрынғы орташа үлгерімін жақсарып, сыныбын жетектеді; 1860 жылғы бітірушілердің арасында бесінші орынды иеленді және Phi Beta Kappa-ға сайланды. Діни қызметке деген қызығушылығын тастап, келесі жылдарды түрлі жұмыстар істеумен және заңды оқып үйренумен өткізді. 1861 жылы Калифорнияға көшуге дейін Портлендте бір жыл мектепте сабақ берді. 8 қыркүйекте, 1863 жылы Калифорнияның көрнекті адвокаты Уильям Т. Уоллес жүргізген емтиханнан кейін Сан-Хоседе адвокаттық алқаға қабылданды. Сан-Хоседе болғанда Одақ жақтастарына арналған сөздер айтты және судья Сэмюэл Белл Маккиді қайта сайлауды қолдаған, адвокаттық алқаның он алты мүшесінің қол қойған хатына қол қойды. Хатта Маккидің "әкімшіліктің бүлікшілдікке қарсы күресін және АҚШ Конституциясы мен заңдарын сақтау жөніндегі қазіргі күш-жігерін қолдау" ниеті көрсетілген. Бірақ ол көп ұзамай Портлендке қайтып келді, себебі "табиғат ешбір адамды [Калифорнияда] өмір сүру үшін жаратқан жоқ, тек алтын іздеп, одан шығу үшін және кейін түсінде қорқу үшін ғана". Мэнге оралғаннан кейін Рид Хауард пен Строуттың заң кеңсесінде кеңсе кызметкері болып жұмыс істеді. 1864 жылдың сәуір айында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылып, сенатор Фессенденнің ұсынысымен ақша төлеушінің көмекшісі болып тағайындалды. 1865 жылдың соңында құрметпен демобилизацияланғанға дейін, негізінен Миссисипи және Теннесси өзендеріндегі USS Sibyl атты канонерлік кемеде қызмет етті. Кейін Ридті қолдаған біреу оның қарсыластары соғыс өмірімен мақтанатынын айтқанда, ол: "Оларға мен соғыс кезінде Луизианадағы канонерлік кемеде азық-түлік дүкені ашқанымды айтыңыз" деді.
As a senior, Reed reversed a previously mediocre academic record to lead his class; he finished fifth in the graduating class of 1860 and was elected to Phi Beta Kappa. Abandoning any interest in ministry, he spent the next years doing odd jobs and studying law. He taught school in Portland for a year before moving to California in 1861. He was admitted to the bar in San Jose on September 8, 1863, after an examination by eminent California attorney William T. Wallace. While in San Jose, he delivered pro Union speeches and signed a letter from sixteen members of the bar endorsing judge Samuel Bell McKee for re election to the bench, citing McKee's determination to "uphold the Administration in its present efforts to suppress the rebellion and sustain the Constitution and laws of the United States." However, he soon returned to Portland, deciding "nature never intended any man to live [in California], only to dig gold and get himself out of it, and to shudder in dreams ever afterwards." On his return to Maine, Reed joined the law offices of Howard and Strout as a clerk. He joined the United States Navy in April 1864, winning an appointment as acting assistant paymaster on the recommendation of Senator Fessenden. He served in that role, primarily on the gunboat USS Sibyl on the Mississippi and Tennessee rivers, until honorably discharged in late 1865. When a Reed supporter later pointed out his opponents boasted of their war records, he retorted, "Tell them I kept a grocery on a gunboat down in Louisiana in wartime."
Мэн штатының заң шығарушысы (18671870)
Соғыстан кейін Рид Портлендке оралып, 1865 жылдың қазанында Мэн штатының адвокатурасына қабылданды. Ол Портлендте жеке практика ашып, ұсақ азаматтық және қылмыстық істерді қарады. 1867 жылы оның әріптесі Нейтан Уэбб Ридті Мэн штатының Өкілдер палатасына ұсынуды қамтамасыз етті; біраз көндіргеннен кейін Рид сайлауға келісті. Республикалықтардың көпшілігі басым Портленд қаласында ол оңай сайланды; ол 1868 жылы екінші мерзімге қайта сайланды. Ол кездегі Мэн палатасының ең жас мүшелерінің бірі болған Рид сот жүйесі жөніндегі бірлескен заңнамалық комитетте жұмыс істеді және штат бойынша жалпы корпорация құру заңы мен өлім жазасын жою туралы заң жобаларын әзірледі; екеуі де қабылданбады. Ол 1869 жылғы АҚШ Сенатына сайлауда бұрынғы вице-президент Ханнибал Хамлин мен Рид қолдаған сенатор Лот М. Моррилл арасындағы парламенттік шеберлігімен көзге түсті. Республикалықтардың кандидатты атау үшін өткізген жиналысында Рид бос бюллетеньді жарамсыз деп танып, Морриллдің пайдасына дауыс теңдігін бұзды. (Содан кейін Хамлин бүкіл заң шығарушы органның дауысымен сайланды.) Жасы келгеніне қарамастан, 1869 жылдың наурызында «Портленд Пресс» газеті Ридті «[Палатаның] нақты, бірақ ресми емес көшбасшысы» деп бағалады. 1869 жылы Рид Камберленд округінен сенатор болып сайланды. Ол сот жүйесі жөніндегі бірлескен комитетте жұмысын жалғастырды және Портленд-Ратленд теміржолының құрылысын кешіктіру үшін сәтті күресті. Сондай-ақ ол 1869 жылы қайтыс болған бұрынғы меценаты, сенатор Фессенденге құрмет көрсетті. Фессенден Эндрю Джонсонның импичментіне қарсы дауыс бергендіктен штатта танымал болмаса да, Рид Фессенденнің мұрасын және соғыс кезеңіндегі қызметін белсенді түрде қорғады. Кейін Рид мемлекеттік заң шығарушы ретіндегі ең үлкен жетістігі Камберленд округінің соттарын қайта ұйымдастыруды қамтамасыз ету болды, бұл істерді соңғы үкімге дейін жеткізуге қажетті уақытты қысқартуға бағытталған шара еді.
After the war, Reed returned to Portland and was admitted to the Maine bar in October 1865. He opened a practice in Portland, taking petty civil and criminal cases. In 1867, his colleague Nathan Webb secured Reed's nomination for the Maine House of Representatives; after some persuading, Reed agreed to run. In the heavily Republican city of Portland, he was easily elected; he was re elected to a second term in 1868. Reed, one of the youngest members of the Maine House at the time, served on the joint legislative committee on the judiciary and drafted a bills for a general law of incorporation and the abolition of capital punishment in the state; both failed. He distinguished himself for parliamentary skill in the 1869 U. S. Senate election between former Vice President Hannibal Hamlin and incumbent Senator Lot M. Morrill, whom Reed supported. In the Republican caucus to nominate a candidate, Reed moved to rule a blank ballot invalid, breaking a tie in favor of Morrill. (Hamlin was later elected by a vote of the whole legislature.) Despite his youth, by March 1869 the Portland Press considered Reed "the actual though not the nominal leader of [the House]." In 1869, Reed was elected Senator for Cumberland County. He continued to serve on the joint committee on the judiciary and successfully led the fight to delay construction of the Portland and Rutland Railroad. He also paid homage to his former patron, Senator Fessenden, who died in 1869. Though Fessenden had become unpopular in the state owing to his vote against the impeachment of Andrew Johnson, Reed aggressively defended Fessenden's legacy and wartime service. Reed later reflected that his greatest achievement as a state legislator was securing the re organization of the Cumberland County courts in an effort to reduce the time necessary to bring cases to a final judgment.
Мэн штатының бас прокуроры (18701873)
1870 жылдың қаңтар айында Республикалық партия Ридті Бас прокурорлыққа ұсынды, және ол оңай сайланды. Бас прокурор ретінде Рид өзінің беделін едәуір арттырды. Оның қызметтегі алғашқы айлары әйелінің жақын адамын өлтірді деген айыппен сотталған адамның қызықты сот процесімен ерекшеленді. "Махаббатқа берілген қылмыс" деген қорғанысты жеңіп, Рид кінәлі деп танылды, бірақ ол кісі өлтіру айыбын талап еткен болатын. Осының нәтижесінде Рид әйелдердің құпиясын жоюды жақтады, себебі бұл жалғыз куәгер – айыпталушының әйелінің куәлік беруіне кедеріс келтірді. Сондай-ақ, ол Бас прокурор ретінде кепілдік беру жүйесін реформалау және қазыларды таңдауда штаттың артықшылықтарын арттыруды жеке түрде қолдады. Ридтің көптеген ұсыныстары ақырында заңға айналды, бірақ бірден қабылданбады, ол мұны прокурорлардың лауазымына байланысты заң шығарушыларға кеңес беруге тыйым салынғандығымен байланыстырды. Ол теміржол корпорацияларына қарсы күресін жалғастырды, өлім-жітімге байланысты талаптар бойынша 5000 долларлық шекті (1870 жылы 5000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) арттыруды талап етті және Портленд пен Кеннебектің Мейн Орталықпен бірігуіне қарсы шықты; оның бұл әрекеті заң шығарушы орган бірігуді заңды деп мойындағаннан кейін мәнсіз болды. 1894 жылы Рид бірігуді қолдап, бұл бірігудің "жақсы станцияларға, жақсы пойыздарға, және барлық түрдегі жақсы көлік құралдарына" әкелгенін айтып, бұл шешімнің қате болғанын мәлімдеді. Рид 1873 жылы қызметтен кеткенге дейін дәстүр бойынша белгіленген үш жыл бойы Бас прокурор болып қызмет етті. Ол табысты жеке практикаға оралып, үш жыл Портленд қаласының адвокаты болып жұмыс істеді, қаланың мүддесін жеке жарақаттар және күнделікті мәселелер бойынша қорғады.
In January 1870, the Republican caucus nominated Reed for Attorney General, and he was elected easily. As Attorney General, Reed significantly raised his profile. His first months in office were marked by the high profile trial of a man charged with killing his wife's lover. Overcoming a "crime of passion" defense, Reed won a manslaughter verdict, though he had asked for a charge of murder. As a result, Reed advocated for the abolition of spousal privilege, which had excluded the only witness, the defendant's wife, from testifying. He also advocated separately as Attorney General for bail bond reform and an increase in the State's peremptory challenges in jury selection. Most of Reed's suggestions did eventually become law, but were not adopted immediately, which he attributed to the fact that prosecutors were barred by virtue of their office from advising the legislature. He continued to oppose the railroad corporations, calling for an increase in the $5,000 cap ($5000.0 in 1870 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ) on wrongful death claims and challenging the merger of the Portland and Kennebec with the Maine Central under a writ of quo warranto; his action was rendered moot when the legislature recognized the merger as valid. In 1894, Reed spoke out in favor of consolidation and declared the writ was a mistake, arguing that the merger had "resulted in better stations, better trains, better transportation facilities of every kind." Reed served as Attorney General for the three years prescribed by tradition before leaving office in 1873. He returned to a more lucrative private practice and served for three years as Portland city solicitor, representing the city in personal injury suits and routine business.
1876 жылғы сайлау
Рид 1876 жылы Мэн штатының бірінші округінен Конгресске кандидат ретінде ұсынылды. Қызметтегі өкіл Джон Х. Берли штаттық партия ұйымынан, сенаторлар Джеймс Г. Блейн мен Ганнибал Хамлин басқарып отырған ұйымнан бөлініп кеткендіктен, Рид, партиялық жұмыстың құрметті өкілі, оған қарсы кандидат ретінде таңдалды. Ридтің күші Портленд қаласында болды, ал Берлидің көп бөлігі қолдауы Йорк округінен түсті. 29 маусымда өткен округтік съезде Рид шамалы артық дауыспен жеңіске жетті. Рид пен Берли арасындағы қақтығыс жалпы сайлауға дейін жалғасты, сайлау кампаниясында Берлидің үгіттері қолдау тапты. Рид спирттік ішімдіктерге тыйым салуды қолдады және агностицизмді радикалды түрде жақтаған Роберт Г. Ингерсоллмен байланысы үшін сынға ұшырады. Рид өзінің атеист екенін жоққа шығаруға мәжбүр болды, бірақ бұл айып келесі сайлау кампанияларында қайталанды. Нәтижесінде, 9 қыркүйекте Рид 1000-нан аспайтын дауыс айырмасымен жеңіске жетті, ал Берли 177 дауыс алды.
Reed was nominated for Congress from Maine's first district in 1876. Incumbent Representative John H. Burleigh had split from the state party organization, led by Senators James G. Blaine and Hannibal Hamlin, and Reed, a respected organization man, was chosen to oppose him. Reed's strength was in the city of Portland, while most of Burleigh's support was from York County. Reed narrowly carried the district convention on June 29. The conflict between Reed and Burleigh carried into the general election, with a Burleigh ticket in the campaign. Reed campaigned in favor of prohibition and was attacked for his association with Robert G. Ingersoll, known for his radical advocacy for agnosticism. Reed was forced to deny that he was an atheist, but the charge would be repeated in later campaigns. Ultimately, Reed narrowly won by fewer than 1,000 votes on September 9, with Burleigh receiving 177.
Конгресс қызметі мен өрлеуі
Рид өзінің бірінші мерзімінде дебаттарда белсенділік танытты, Фернандо Вудқа қарсы сөйлеп, АҚШ дипломатиялық корпусын қаржыландыруды қолдады және соғыста қираған Уильям және Мэри колледжінің кампусын федералды түрде қалпына келтіруге қарсы ең әйгілі ерте сөйлеген сөзін айтты. "Жоғалған істі жақсы көретін және жақсы көретін көптеген талап етушілерге" қазынашылыққа шабуыл жасауға мүмкіндік беретін прецедент болады деп дәлелдеп, Рид: "Сіздер жеңіліске ұшырадыңыз, бірақ енді бізден соның салдарын көруді талап етесіздер. Алдымызға келіп, жеңімпаз елге жауларының салған зиянын төлеуді талап етесіздер!" Оның бірінші мерзімінің ең маңызды оқиғасы – 1878 жылғы 20 мамырда 1876 жылғы президенттік сайлаудағы алаяқтық туралы айыптауларды тергейтін комиссияға мүше болып тағайындалуы болды. Рид бұл саяси тұрғыдан сезімтал қызметті республикалықтардың ұстанымын қолдау үшін пайдаланды, 1880 жылғы сайлауға дейін партияның беделін қалпына келтірді. Рид Луизиана штатындағы Хейздің жеңісінің заңдылығын қорғады, әсіресе Шығыс Фелисиана округіне назар аударды, онда ол саяси қорқыту мақсатында зорлық-зомбылық пен қылмыстың (оның ішінде кісі өлтіру) толқыны болғанын мәлімдеді, себебі бұл сайлау күні күрт тоқтады және құрбандардың көп бөлігі республикашылдар болды. Рид сондай-ақ Тилденнің жүйелі жұмыскері және көмекшісі Уильям Т. Пелтонды, Пелтонның ағасының сайлау науқаны үшін пара алғаны туралы дәлелдерге қатысты тексерді. Ридтің сұрақтары кезінде Пелтонның куәлігі соншалықты зиянды болды, тіпті Тилден өзі айыптауларды жоққа шығару үшін комиссия алдында пайда болды. Республикалық оппозицияның соңғы есебінде Пелтонның кедей адам болғандықтан, Тилденнің білімісіз мұндай пара алуы мүмкін емес екені айтылды. Бұл есеп Хейзді толық ақтамаса да, сайлау науқаны мен бұзушылықтардың бір жақты болмағанын көрсетіп, Ридтің беделін арттырды. Дегенмен, оның орнына инфляциялық ақша саясатын жақтаған Гринбек партиясының күшеюі және Бленд-Эллисон заңына қарсы дауыс беру оның орнына қауіп тудырды. 1878 жылғы қайта сайлау науқанында ол қағаз ақшаға қарсы күшті ұстаным білдірді және оған Джеймс Гарфилд пен Галуша Гроу көмектесті. Оның қайта сайлануы оппозицияның бірегей кандидатқа келісе алмауына байланысты болды, ол көпшілік дауыспен жеңіске жетті. Науқан барысында Рид ақшалай кеңеюге қарсы кеңінен цитаталанған афоризмді айтты: "Егер сіз картопты төрт мың пик деп атасаңыз, мың бушель деп атасаңыз, сізде одан артық картоп болмайды". 1880 жылы Рид Мэн штатының қалған бөлігімен бірге Джеймс Г. Блейннің республикалық номинацияға ие болу үшін жасаған сәтсіз науқанын қолдады. Ол 1880 жылғы Республикалық Ұлттық Конвентке делегат болды. Күзде ол Мэйнде Гринбек және Демократиялық билеттердің бірігуінен кейін біріккен оппозициямен бетпе-бет келді. Дауыс беру нәтижелері Ридке 109 дауыс артықшылық берді, бірақ оның қарсыласы алаяқтық жасады деп айыптап, оның сайлауын сотқа шақырды. Республикалық көпшілік Ридті жеңімпаз деп жариялады.
Reed was relatively active in debate during his first term, speaking against Fernando Wood in support of funding for the United States diplomatic corps and delivering his most famous early speech against the federal restoration of the campus of William & Mary College, which was destroyed during the war. Arguing that the expenditure would set a precedent which would allow "every claim agent who loved the Lost Cause and a good many who did not" to raid the Treasury, Reed argued, "You were beaten and yet you want us to take the consequences. You come forward and insist that the victorious country shall pay for the damages inflicted upon it by its enemies." The highlight of his first term was his appointment on May 20, 1878, to the committee to investigate charges of fraud in the 1876 presidential election. Reed used the politically sensitive role to advocate the Republican position, restoring the party's fortunes ahead of the 1880 election. Reed defended the legitimacy of Hayes's victory in the state of Louisiana, in particular focusing on East Feliciana Parish, where he alleged that a violent wave of crime (including murder) had been for the purpose of political intimidation, as it had ended suddenly on election day and the victims had been primarily Republicans. Reed also cross examined William T. Pelton, Tilden's nephew and aide, regarding evidence Pelton had delivered bribes on behalf of his uncle's campaign. Pelton's testimony under Reed's questioning was so damaging that Tilden appeared before the committee himself to deny the accusations. The final Republican minority report suggested Pelton, a poor man, could not have made such bribes without Tilden's knowledge. While the report did not vindicate Hayes, it softened the political blow by demonstrating that electioneering and misconduct had not been one sided and raised Reed's profile beyond that of an ordinary House freshman. His seat was nevertheless threatened by the rise of the Greenback Party, which favored an inflationary monetary policy, and his vote against the Bland Allison Act. In his 1878 re election campaign, he came out vigorously against paper currency and was aided by appearances from James Garfield and Galusha Grow. His re election was ultimately owed to the failure of the opposition to settle on a single candidate, and he won with a plurality. During the campaign, Reed developed a widely quoted aphorism against monetary expansion: "You won't have any more potatoes if you call them four thousand pecks than if you call them one thousand bushels." In 1880, Reed joined the rest of Maine in supporting James G. Blaine's unsuccessful campaign for the Republican nomination. He was a delegate to the 1880 Republican National Convention. In the fall, he faced a united opposition following the fusion of the Greenback and Democratic ticket in Maine. Returns gave Reed a 109 vote lead, but his opponent alleged fraud and challenged his election in the House. The Republican majority declared Reed the victor.
Сот төрайымы (18811883)
Рид үшінші мерзімге сайланғаннан кейін, ол қысқа уақытқа АҚШ Сенатында Ганнибал Хамлиннің орнын басуға қарастырылды, бірақ үміткерліктен бас тартты. Ол шешімін Палатадағы республикашылардың шағын көпшілігіне және өз орындығының қауіпсіздігіне байланысты деп түсіндірді. 1881 жылдың 5 желтоқсанында 47-ші АҚШ Конгресі жиналған кезде, жаңа президент Джеймс А. Гарфилд қаза тапты және оның орнына Честер А. Артур келді. Палатада тәжірибелі көшбасшылардың аза болуына байланысты, республикалық фракция он алты дауыс беруден кейін Дж. Уоррен Кейферді Палата спикері етіп тағайындады; Рид соңғы дауыс беруде он бір дауыспен үшінші орынды иеленді, Франк Хискоктан қалып қойды. Кейфер қарсыластарына құрмет көрсетіп, Хискокты және Ридті тиісінше Ассигнованиелер және Әділет жөніндегі ықпалды комитеттердің төрағалары етіп тағайындады. 1882 жылдың 9 қаңтарынан кейін, тағы бір Кейфердің қарсыласы, лидерліктен шеттетілген Годлав Орт наразылық білдіріп отставкаға кеткен соң, Рид спикер және Джордж Робсонмен бірге ықпалды Ережелер комитетіне де қосылды. Екі лауазымда да Рид спикердің билігін және көпшілік билігін қорғады. Орт он бір мүшеден тұратын сайлау комиссиясы комитеттері мен төрағаларын таңдау туралы ұсыныс енгізгенде, Рид оған қарсы сөйледі, себебі «спикер тек қана қоғамдық пікірдің ғана емес, сонымен қатар Палатаның тұрақты бақылауында болады». Ұсыныс үлкен бетарап көпшілік дауысымен қабылданбады. 1882 жылдың мамырында Солтүстік Каролинадағы даулы сайлау туралы пікірсайыс кезінде, партиялар азшылықтың филибюстер тактикасын қолдануына байланысты келіспеушілікке ұшырады. Жауап ретінде Рид Палата ережелерін өзгертуді ұсынды, осылайша отырысты жабу туралы ұсыныс талқыланып жатқанда, кез келген кешіктіру тактикасын тыйымдады. Демократиялық азшылықтың осы ережелерді өзгертуді кейінге жылдыруға бір апта тырысқаннан кейін, Рид кешіктіру тактикасының дұрыс еместігін мәлімдеді және «ешбір мүше немесе мүшелер тобы Палата қабылдағысы келетін өзгерістерді болдырмау үшін өзгертілетін ережелерді пайдалануға құқығы жоқ. АҚШ Конституциясының ешбір ережесінде өзіне-өзі зиян келтіру туралы ештеңе жоқ» деді. Үш сағаттық пікірсайыстан кейін, Кейфер Ридтің регламенттік мәселесі бойынша шешімін қолдады. Бұрынғы спикер Сэмюэл Рэндалл наразылық білдіріп, Палатаға шағымданды, онда спикердің шешімі көпшілік дауыспен бекітілді. Де Альва С. Александрдың айтуынша, «Сол сәттен бастап Рид өз партиясының нағыз көшбасшысы болды. Ол Конгресте болған кезде де, одан кейін де оның дауысы бұйрық берді». Рид 1883 жылғы тариф туралы пікірсайыста көпшілік билігінің қағидасын одан әрі кеңейтті. Протекционист ретінде Рид импортқа жоғары тарифтерді қолдады, бірақ Палата тәуелсіз тарифтік заң жобасын қабылдамайтындай көрінді. Оның орнына Рид Ережелер комитетінен ережелерді көпшілік дауыспен тоқтату және Сенаттың тарифтік түзетулер енгізген ішкі кірістер заң жобасын қарастыру үшін конференциялық комитет құру туралы есеп ұсынды. Ридтің есебі Палатада қабылданды, бірақ бірінші дауыс беру кворумды көрсетпеді. Есеп өте даулы болды; Сэмюэл С. Кокс оны «парламенттік заңға қарсы алаяқтық» деп айыптады, ал сенаторлар Томас Ф. Байард және Джеймс Б. Бек конференциялық комитетте отырудан бас тартты. Нәтижесінде шыққан заң жобасы, кейде «араластырылған тариф» деп аталды, өте танымал емес еді; Рид кейіннен эпизодқа өкінгенін жазды, оның ешбір тариф комиссиясының есебі қабылданбағанын, «бірақ оның барлық қателері енгізілді» деп мәлімдеді.
After Reed's election to a third term, he was briefly considered to succeed Hannibal Hamlin in the United States Senate, but he publicly declined to be a candidate. He attributed his decision to the narrow Republican majority in the House and the possibility that his seat would flip. By the time the 47th United States Congress met on December 5, 1881, the new President James A. Garfield had been assassinated and Chester A. Arthur had succeeded him. With few tested leaders in the House, the Republican caucus turned to J. Warren Keifer as Speaker of the House after sixteen ballots; Reed finished third with eleven votes on the final ballot, behind Frank Hiscock. In a concession to his opponents, Keifer named Hiscock and Reed to House leadership as chairs of the powerful committees on Appropriations and the Judiciary, respectively. In a significant step, Reed also joined the Speaker and George Robeson on the powerful Committee on Rules after January 9, 1882, when Godlove Orth, another Keifer opponent who was left out of leadership, resigned in protest. In both roles, Reed defended the authority of the office of Speaker and majority rule. When Orth introduced a resolution to select committees and their chairs by an elective board of eleven members, Reed spoke out against it on the grounds that "the Speaker is not only under constant supervision of public opinion but also of the House." The resolution lost by a large nonpartisan majority. During a May 1882 debate over a contested election in North Carolina, the parties came to a head over the minority's use of the filibuster. In response, Reed moved to amend the House Rules to bar any dilatory motion while a motion to adjourn was on the table. After a week of efforts by the Democratic minority to delay this Rules amendment, Reed moved that the dilatory tactics were out of order and proposed that "no member or set of members have any right to use the rules which are to be changed to prevent the change which the House desires to make. There is no such thing as suicide in any provision of the Constitution of the United States." After three hours of debate, Keifer upheld Reed on the point of order. Former Speaker Samuel J. Randall protested and appealed to the House, where the Speaker's decision was upheld by a majority vote. According to De Alva S. Alexander, "[From] that hour Reed became the real leader of his party. Ever after, so long as he remained in Congress, his voice gave the word of command." Reed further expanded the principle of majority rule in debate over Tariff of 1883. As a protectionist, Reed supported higher tariffs on imports, but the House appeared unlikely to pass an independent tariff bill. Instead, Reed presented a report from the Rules Committee to suspend the rules by majority vote and request a conference committee to consider the internal revenue bill, to which the Senate had attached tariff amendments. Reed's report passed the House, but only after the first vote failed to show a quorum. The report was highly controversial; Samuel S. Cox denounced it as "a fraud on parliamentary law," and Senators Thomas F. Bayard and James B. Beck refused to sit on the conference committee. The resulting bill itself, sometimes called the "mongrel tariff," was highly unpopular as well; Reed later wrote of his regret over the episode, claiming that none of the tariff commissioners' report had been enacted, "but all of its mistakes were."
Палатадағы азшылықтың басшылығы (188389)
1882 жылы Демократиялық партия Өкілдер палатасын қайта бақылауға алды және Кентукки штатынан Джон Г. Карлайл спикер болып сайланды. Рид, Самуэль Дж. Рэндалл мен Уильям Раллс Моррисон арасындағы келіспеушіліктерді пайдаланып, оппозициядан палата ережелерін реформалауға тырысты. Рэндалл мен Моррисон демократиялық жетекшілердің екі мүшесі болғанмен, тариф саясаты бойынша қатаң түрде келіспейтін. Рид Ережелер және Әділет комитеттеріндегі өзінің орындарын сақтап, сондай-ақ ықпалды Жолдар мен қаражат комитетіне өтті. Палатадағы алты жылдық оппозиция кезеңінде Ридтің партиялық беделі де артты. Бұрынғы спикер Кейфер, өкіметтік өтіліне сәйкес, оппозицияның жетекшілігін сақтап қалды, бірақ 1884 жылы Палатаға қайта сайлануда жеңіліске ұшырады. Келесі Конгресс жиналғанда Уильям МакКинли Ридті спикерліке партияның үміткері ретінде ұсынды; ол Франк Хискокты 63 дауысқа қарсы 42 дауыспен жеңіп, Ридті партияның парламенттік жетекшісі ретінде ресми бекітті. Хискок 1887 жылы АҚШ Сенатына сайланғаннан кейін Палатаны тастап кетті, осылайша Ридті Палатадағы партияның сөзсіз көшбасшысы етіп қалдырды, бірақ МакКинли, Нельсон Дингли және Джо Кэннон дамып келе жатқан жұлдыздар еді.
In 1882, the Democratic Party regained control of the House and John G. Carlisle of Kentucky was elected Speaker. Reed continued to seek reform of the House Rules from the minority by exploiting disagreements between Samuel J. Randall and William Ralls Morrison, two members of Democratic leadership who disagreed sharply over tariff policy. Reed retained his seats on the Rules and Judiciary committees and gained a spot on the powerful Committee on Ways and Means. During his six years in the House minority, Reed also grew in party influence. Former Speaker Keifer, by virtue of seniority, retained leadership of the minority, but ultimately lost re election to his House seat in 1884. When the next Congress met, Reed's name was placed in nomination by William McKinley for the party endorsement for Speaker; he defeated Frank Hiscock by 63 votes against 42 for the honor, thus formally sanctioning Reed as the party's floor leader. Hiscock also left the House in 1887 when he was elected to the U. S. Senate, leaving Reed the undisputed leader of the party in the House, though McKinley, Nelson Dingley, and Joe Cannon were rising stars.
Бірінші мерзім (1889-91)
1888 жылы Республикалық партия өкілдер палатасы мен Ақ үйді қайтадан бақылауға алды, бұл сайлауды қорғаушы тарифтерге қолдау көрсетуі анықтады. Конгресте Рид науқанға жетекшілік етті және 19 мамырда тарифтік реформа заңдарына қарсы ұзақ және танымал сөз сөйледі. Сайлаудан кейін «Вашингтон Пост» газеті «спикерлік мәселе барлық жағынан Ридтің пайдасына шешілген» деп хабарлады, бірақ оның басты қарсыласы Маккинли жеке өте танымал болды. Ридтің спикер болып сайлануы 1889 жылғы 29 қарашада Нью-Йорк делегациясының қолдауымен шешілді. Ол келесі күні екінші раундта 85 дауыспен Маккинлидің 38 дауысына қарсы жеңіске жетті және 1889 жылғы 2 желтоқсанда келесі сессия ашылғанда спикер болып сайланды. Маккинли «Жолдар мен құралдар» комитетінің төрағасы болып тағайындалды, ол тарифтерді басқарды, ал Ридтің кішігірім қарсыластары Кэннон мен Дэвид Б. Хендерсон «Ассигнованиялар» комитетіне, ал Джулиус С. Берроуз «Өндіріс» комитетінің төрағасы болды. Маккинли мен Кэннон да Ридпен бірге Ережелер комитетіне қосылды.
In 1888, the Republican Party retook control of the House of Representatives and the White House in an election defined by their support for the protective tariff. In Congress, Reed was a leader of the campaign, delivering a lengthy and celebrated May 19 speech against tariff reform legislation before the House. Following the election, the Washington Post reported that the "speakership question was regarded on all sides as being settled" in favor of Reed, though his leading rival, McKinley, was personally very popular. Reed's election as Speaker was decisively ensured by the support of the New York delegation on November 29, 1889. He carried the caucus the next day on the second ballot with 85 votes to McKinley's 38 and was elected speaker at the opening of the next session on December 2, 1889. McKinley was named chair of Ways and Means, placing him in charge of the tariff, with Reed's lesser rivals Cannon and David B. Henderson on Appropriations and Julius C. Burrows as chair of Manufactures. McKinley and Cannon also joined Reed on the Rules Committee.
Ережелерді реформалау
Спикер болып сайланғанға дейін Рид ережелерді реформалау туралы үндеуін қайталады. 1889 жылғы наурыз айындағы «The Century» журналында ол кешіктіруші ұсыныстарды тексеруді және «таңғы сағатты» қалпына келтіруді талап етті. Бұл Палатаға әр күнің басында шұғыл мәселелерді қарастырып, жылдам әрекет етуге мүмкіндік беретін еді, емес, ұсынылған тәртіп бойынша қараудың орнына. Қазан айындағы «North American Review» журналында Рид Палатадағы жағдайды Ұлыбритания парламентімен салыстырды, онда ирланд ұлтшылдары кедергі келтіру арқылы жеңілдіктер алу үшін ережелерді бастапқы мақсатынан ауыртқандарын айтты. Рид алдағы республикалық Палата бұрынғы Палатаның ережелерін формалды түрде қабылдап, қажет болған жағдайда түзетулер енгізудің дәстүрлі тәжірибесіне қарамастан, жаңа ережелерді толығымен қабылдайды деп уәде берді. 1890 жылғы 21 қаңтарда Рид Палата ережелерін реформалау бойынша алғашқы маңызды қадамын жасады, ол Ричард П. Блэндтың отырысты жабу туралы ұсынысқа талқылау жүргізу үшін хатшыларды тағайындау туралы ұсынысын қабылдаудан бас тартты, себебі бұл ұсыныс отырысты кешіктіру және Палата жұмысына кедергі келтіру мақсатында жасалған деп санайтын. Ұзақ және қызу пікірталасқаннан кейін спикердің шешімі 149 дауысқа қарсы 137 дауыспен бекітілді. Атап айтқанда, Рид «жоғалып бара жатқан кворумды» – кворумды тексеру кезінде үндемей отыру арқылы азшылықтың жұмысты тоқтату мүмкіндігін шектеуді көздеді. Ережеге сәйкес, мүше физикалық түрде Палатада болса да, оның қатысуы есептелмейтін, осылайша Палатаны жұмысты тоқтатуға мәжбүр ететін еді. Ридтің шешімі 1890 жылғы 29 қаңтарда «Рид ережелерінің шайқасы» деп аталған жағдайларда жүзеге асырылды, демократтар Батыс Вирджиниядан шыққан республикашыл Чарльз Брукс Смиттің, сайлауы даулы болған, отыруына кедергі келтіруге тырысты. Брукс отыруына келісім беру туралы ұсыныс 162 дауыспен қабылданды, кворум үшін қажетті 165 дауысқа жетпеді. Дауыс беру аяқталғаннан кейін демократтар «Кворум жоқ!» деп айқайлады, соның салдарынан ресми кворумды тексеру басталды. Рид аты-жөнін атап, шақыруды бастады, ал мүшелер жауап беруден бас тартқанда, Рид хатшыға оларды қатысқан, бірақ дауыс бермеген деп есептеуге бұйрық берді. Демократтар қатты наразылық білдіріп, Ридке тіл тигізіп, оны қорлап, мазақтады, ал Кентуккиден шыққан демократ мүшесі Джеймс Б. МакКрири Ридтің оны санауға құқығын сынға алды, өйткені ол шақырылғанда өзінің атын атамаған. Рид: «Төраға Кентуккиден келген мырзаның қатысқанын мәлімдейді. Ол оны жоққа шығара ма?» Парламенттік процедураға қатысты дау үш күнге созылды, демократтар заң жобасын қарауды кейінге жылдыру үшін маневрді даулау үшін тәртіптік мәселелерді көтеріп, содан кейін Ридтің шешімдеріне шағымданды. Демократтар 31 қаңтарда қарсылықтарын тоқтатты, ал Смит 3 ақпанда 166 дауыспен отырды. Алты күннен кейін Рид жаңа ережелерді бекіту бойынша дауыс беруді жеңіп алды, «жоғалып бара жатқан кворумды» жойып, кворумды 100 мүшеге дейін төмендетті. Демократтар келесі жылы Палатаны өз бақылауына алғанда «жоғалып бара жатқан кворумды» қалпына келтірсе де, Рид оларға қарсы осы тактиканы қолдануда өте шебер екенін көрсетті, осылайша олар 1894 жылы «Рид ережелерін» қайтадан қабылдады. Смит сайлауындағы шешуші жеңісінен кейін Рид Палатадағы заң шығару процесін жеделдетуге бағытталған толыққанды реформаларды енгізді. Демократиялық азшылық жұмысты қайта бастауға рұқсат берді, бұрынғы спикер Карлайл: «Біз наразымыз, бірақ бұл мәселе басқа жерде қаралуы керек» деп мойындады. Осы жағдайларға байланысты 51-ші Конгресс Азамат соғысынан бері ең өнімді болды және кем дегенде жиырма алты маңызды заңды қабылдады, соның ішінде Маккинли тарифтері, Шерман күміс сатып алу туралы заң, Шерман монополияға қарсы заң және 1891 жылғы иммиграциялық заң.
Even before his election as Speaker, Reed had renewed his calls for rules reform. In a March 1889 article for The Century magazine, he demanded checks on dilatory motions and a restoration of the "morning hour," permitting the House to consider urgent measures for prompt action at the start of each day, rather than consider measures in the order they were presented. In the October North American Review, Reed compared the situation in the House to that in the House of Commons, where Reed argued Irish nationalists had hijacked the rules beyond their original intent in order to extract concessions through obstruction. Reed vowed that the incoming Republican House would adopt new Rules wholesale, as opposed to the traditional practice of adopting the previous House's rules pro forma and amending as needed. On January 21, 1890, Reed made his first serious reform to House Rules when he refused a motion by Richard P. Bland to require tellers for a motion to adjourn, on the grounds that the motion was merely intended to delay adjournment and obstruct House business. After a prolonged and heated debate, the Speaker's decision was ratified 149 to 137. In particular, Reed sought to circumscribe the "disappearing quorum"—the ability of the minority to block business by remaining silent during a quorum call, which, under the rules, prevented a member from being counted as present even if physically in the chamber, thus forcing the House to suspend business. Reed's solution was implemented on January 29, 1890, in what has popularly been called the "Battle of the Reed Rules," when Democrats attempted to prevent Charles Brooks Smith, a Republican from West Virginia whose election was contested, from being seated. The motion to seat Brooks passed 162–1, short of the 165 required for quorum; when voting closed Democrats shouted, "No quorum," a formal quorum count was triggered. Reed began the roll call, and when members refused to answer, Reed directed the Clerk to count them as present but not voting. Startled Democrats protested heatedly, directing verbal abuse, threats, and insults at Reed, while James B. McCreary, a Democrat from Kentucky, challenged Reed's authority to count him since he had not answered to his name when the roll was called. Reed replied "The Chair is making a statement of fact that the gentleman from Kentucky is present. Does he deny it?" The conflict over parliamentary procedure lasted three days, with Democrats delaying consideration of the bill by introducing points of order to challenge the maneuver and then appealing Reed's rulings to the floor. Democrats finally dropped their objections on January 31, and Smith was seated on February 3 by a vote of 166–0. Six days later, Reed won a vote to formalize the new Rules, eliminating the disappearing quorum and lowering the quorum to 100 members. Though Democrats reinstated the disappearing quorum when they took control of the House the following year, Reed would prove so adroit at using the tactic against them that they reinstated the "Reed Rules" in 1894. Following his decisive victory in over the Smith election contest, Reed introduced wholesale reforms designed to speed the pace of legislation in the House. The Democratic minority permitted the resumption of business, with former Speaker Carlisle admitting, "We protest, but the case must be tried elsewhere." Under those conditions, the 51st Congress was the most productive since the Civil War and passed at least twenty six pieces of major legislation, including the McKinley Tariff, Sherman Silver Purchase Act, Sherman Antitrust Act, and Immigration Act of 1891.
Маккинли тарифтері
1888 жылғы науқан қорғаушылық тариф саясаты мәселесіне арналғандықтан, жоғары тарифті қабылдау 51-ші Конгрестің басты басымдығы болды. Нәтижесінде шыққан заң жобасы, негізгі авторының атымен Маккинли тарифі деп аталды, үдетілген дайындау процесінен кейін 1890 жылдың 21 мамырында Палатадан өтті. 10 қыркүйекте Сенат қарастырылған заң жобасын қабылдады, оған өзаралық қарым-қатынас туралы шарт (қазіргі Мемлекеттік хатшы Джеймс Г. Блейн қолдаған) қосылды. Ридтің қарсылығына қарамастан, кейбір түзетулерден кейін өзаралық қарым-қатынас туралы шарт сақталды және заң жобасына 1 қазанда қол қойылды. Палата сайлауына бір ай қалғанда Маккинли тарифі бірден саяси пікірталас орталығына айналды; «Жамандық тарифтері» деп аталған тарифтерге қарағанда бұл тарифтен артық дау тудырмады. Тариф Солтүстік-Шығыс және Орта Батыстың өнеркәсіптік және қаржылық аймақтарын, ауыл шаруашылығы саласы нашар жағдайдағы Оңтүстік және Батысқа қарағанда артық бағалаған деп есептелді. «The Nation» еркін сауда басылымы оны «жеке тұлғалардың, фирмалардың және корпорациялардың пайдасы үшін сауда мен өнеркәсіпке жасалған ұсақ-түйек араласулар сериясы» деп сипаттап, оның қабылдануын корпоративтік донорларға сайлау қарзын өтеумен байланыстырды. Рид тарифтік пакетті көпшілік алдында қорғағанмен, ол партияның 1890 жылғы сайлаудағы ауыр жеңілісіне кінәлады және 1894 жылы кейбір тауарларға қатысты қорғау шараларының шектен шыққанын мойындады. Алайда, ол кейіннен тарифтің жақындап келе жатқан жаһандық қаржылық құлдырауды ескере отырып, табысты болғанын, бұл халықаралық сауда жағдайын «содан кейін шөгу белгілерін көрсеткен батпаққа» айналдырғанын айтты. Келесі Конгресс оны күштен шығарып, жаңа заңмен алмастырғанмен, ол 1893 жылғы үрейден кейін үлкен қолдауға ие болды және Маккинлиді маңызды ұлттық саяси тұлғаға айналдырды; ол 1896 жылы Ақ үйді өнеркәсіптік қорғаудың басты жақтаушысы ретінде жеңіп алды.
As the campaign of 1888 had been waged over the issue of protective tariff policy, passing a heightened tariff was a key priority of the 51st Congress. The resulting bill, known as the McKinley Tariff after its primary author, passed the House on May 21, 1890, after an expedited drafting process. A revised bill passed the Senate on September 10 with a reciprocity clause (supported by now Secretary of State James G. Blaine) attached. Despite Reed's opposition, the reciprocity clause was allowed to remain after some further amendments, and the bill was signed into law on October 1. With a month to the House elections, the McKinley Tariff was immediately the center of political debate; no tariff since the so called "Tariff of Abominations" had been as controversial. The Tariff was seen as favoring the industrial and financial regions of the Northeast and Midwest over the rural South and West, which were suffering under poor conditions for the agricultural industry. The free trade publication The Nation referred to it as "a series of minute interferences with trade and industry for the benefit of individuals, firms and corporations" and attributed its passage to the repayment of campaign debts to corporate donors. Though Reed defended the tariff package in public, he ultimately blamed it for the party's massive defeat in the 1890 elections and in 1894, admitted that protection had been carried to its extreme on certain goods. However, he later argued that the tariff had been a success in light of the impending global financial collapse, which had rendered the international mercantile situation "a quicksand which then began to give signs of sinking." Though repealed and replaced by the next Congress, it gained greater support after the Panic of 1893 and made McKinley a serious national political figure; he would go on to win the White House in 1896 as the premier champion of industrial protection.
Шерман күмісті сатып алу туралы заң
1888 жылға қарай екі партияда да елдегі валюта жүйесін күміс пен алтынмен қамтамасыз етілген валюта жүйесіне қайтаруға бағытталған қозғалыс күшейді (осылайша ақша ұсынымын кеңейту), және «күміс үшін бірдеңе жасау» қажет деген пікір қалыптасқан еді. Рид «бәрінен бұрын салмақты ақша» жақтасы болғанымен, ол алтын стандартына көңіл бөлді, бірақ Конгрестің екі палатасының көпшілігі еркін күміс қозғалысына белгілі бір деңгейде көңіл бөлді. 1890 жылдың 20 қаңтарында Эдвин Х. Конгер (Монеталар, салмақтар және өлшемдер комитетінің төрағасы) қазыналыққа нарықтық бағамен күміс таяқтарын қабылдау орнына банкноттар шығаруға рұқсат беретін заң жобасын ұсынды. Конгердің заң жобасының түзетілген нұсқасы, айына 4 500 000 долларға күміс сатып алуды көздейтін (1890 жылы 4 500 000 доллар қазіргі уақытта шамамен тең), маусым айының басында палатаға ұсынылды. Егер бұл заң бойынша күміс 16:1 арақатынасына жетсе, еркін монета айналымына рұқсат етіледі. 4 маусымда партиялық кеңесте Рид күміс жақтастарына одан әрі жеңілдіктер беруге қарсы сөйледі; күміс республикашылары келіспеді, бұл партиялық біртіктікке қауіп төндірді. 5 маусымда Ереже комитеті (Рид, Маккинли және Кэннон) 7 маусымда сағат 3-те соңғы дауыс беруге дейін екі күн талқылауға рұқсат беру туралы арнайы бұйрық қабылдады. Қарсылықтардан кейін арнайы бұйрық 120-117 дауыспен қабылданды, ал заң жобасы 135-119 дауыспен қосымша түзетулерсіз жоспарланғандай қабылданды. Алайда, күміс жақтастары бақылауындағы Сенат 17 маусымда шартсыз еркін монета айналымын қабылдау туралы түзетуді қабылдады. Бұл түзету Рид пен палатадағы республикашыларды таң қалдырды; көптеген өкілдер қатыспағандықтан, егер оны дереу дауысқа салуға енгізсе, қабылдануы мүмкін еді. 19 маусымда Маккинли палата журналын (күннің іс-шараларын қамтитын) бекіту туралы ұсыныс жасағанда, Роджер К. Миллс журналдың толық оқылмағанын мәлімдеді. Оқылған бөліктер Сенаттың заң жобасы Монеталар комитетіне жіберілгенін көрсетті, бұл наразылық тудырды. Ридтің парламенттегі сирек кездесетін жеңілісі, журнал 105-117 дауыспен мақұлданбады. Содан кейін Миллс журналға түзетулер енгізуді ұсынды, бұл дауыс беруді жеделдетті. 20 маусымда Ричард П. Блэнд заң жобасын палатада талқылауға көшті. Конгер мен Рид заң жобасы талқылауға дайын емес деп, оны Конгер комитеті қарастырып жатқанын айтты. Келесі күні дауыс беруге келген кезде, телеграф арқылы жеткілікті республикалық дауыстар жиналып, Вашингтонға жұмысшы көпшілігі қайта оралды, ал Блэндтің ұсынысы 144-117 дауыспен жеңілді. Джон Шерманның атымен аталған «Шерман күміс сатып алу туралы заңы» конференциялық заң жобасы күмістің еркін айналымын алып тастады және екі металдың теңдігін талап етті. Заң жобасы 1891 жылғы «Аяқ жегіс» сессиясында үлкен қиындықпен қабылданды.
By 1888, there was a growing movement in both parties to return the country to a currency system backed by both silver and gold (thus expanding the money supply), and it had become conventional wisdom that it was necessary to "do something for silver." Though Reed was a firm supporter of "sound money," which tended to favor the more stable gold standard, a majority in both chambers of Congress had some level of sympathy for the free silver movement. On January 20, 1890, Edwin H. Conger (chair of Coinage, Weights and Measures) introduced a bill authorizing the Treasury to issue notes in exchange for silver bullion at market price. A revised version of Conger's bill, providing for the purchase of $4,500,000 of silver per month ($4500000.0 in 1890 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ), was reported to the House in early June. If silver reached the ratio of 16 to 1 under this bill, free coinage was authorized. In a party caucus on June 4, Reed spoke against any further concessions to silver advocates; the silver Republicans dissented, seriously threatening party unity. On June 5, the Rules Committee (Reed, McKinley, and Cannon) passed a special order to permit only two days of debate before a final vote at 3 o'clock on June 7. After an outbreak of acrimonious dissent, the special order passed 120 to 117, and the bill ultimately passed on schedule without further amendments by a vote of 135 to 119. However, the Senate, controlled by silver advocates, passed an amended version adopting an unconditional free coinage amendment on June 17. The amendment caught Reed and House Republicans by surprise; a considerable number of Representatives were absent, making its passage likely if brought to an immediate vote. When McKinley moved on June 19 for approval of the House Journal (containing the procedural business of the day), Roger Q. Mills objected that the Journal had not been read in its entirety. The omitted portions were the read, revealing the Senate bill had been referred to the Committee on Coinage, sparking an uproar. In a rare parliamentary defeat for Reed, the Journal was not approved by a vote of 105 to 117. Mills then successfully moved to have the Journal amended, hastening a vote. On June 20, Richard P. Bland moved to debate the bill before the House. Conger and Reed engaged in a series of dilatory maneuvers, arguing that the bill was not on available for debate, because it was before Conger's committee. By the time the bill came for a vote the next day, enough Republican votes had been whipped via telegraph to return a working majority to Washington, and Bland's motion was defeated by a vote of 144 to 117. A conference bill, called the Sherman Silver Purchase Act after John Sherman, emerged which omitted the free coinage of silver and called for the parity of the two metals. The bill passed with great difficulty in the lame duck 1891 session.
Лодж федералды сайлау туралы заң жобасын
Рид 51-ші Конгресте қабылдануына ықпал еткен ең маңызды және даулы заңдардың бірі заңға айналмады. 1889 және 1890 жылдары республикашылар Оңтүстіктегі афроамерикалықтардың дауыс беру құқығын қорғау үшін он бесінші түзетуді федералды деңгейде қолдануға жасаған соңғы тығырыққа тірелді, ал Рид осы жобаға ерекше қызығушылық танытты. 1890 жылдың 14 маусымында ұсынылған Лодж Биллі бойынша, конгресс сайлаулары федералды үкіметтің қорғауына алынуы тиіс болды; Рид жеке өзі 1890 жылдың сәуір айында сөйлеген сөзінде заң жобасын және заң алдындағы нәсілдердің теңдігі принципін қорғады және 1890 жылдың маусымында «Солтүстік Америка шолуында» мақала жариялады. Оппозиция, әсіресе Оңтүстікте, оны «Күш заңы» деп қысым жасады, ал циниктер бұл ұсынысты Батыста республикалық қолдаудың әлсіреуіне қарамастан, Оңтүстіктегі орындарды сақтап қалуға бағытталған әрекет деп есептеді. Рид солтүстікте де наразылық тудырды, Оңтүстіктегі афроамерикалықтардың дауыс беруін Нью-Йорк және басқа қалалардағы иммигранттардың дауысымен салыстырып, «Неге олар өз білімсіздіктерін пайдалана берсін, ал біздікіні есепке алмауымыз керек?» деді. Рид, Маккинли және Кэннон 25 маусымда заң жобасын комитеттен өткізді, ал демократтардың қарсылығына қарамастан, 2 шілдеде қатаң кесте бойынша талқылаудан кейін қабылдады. Сенатта заң жобасы Конгрестің екі сессиясы бойына кешіктірілді, содан кейін 1891 жылдың қаңтарындағы «жарақатты қаз сессиясында» Шерман күміс сатып алу туралы заңның қабылдануына орын берді. Айта кету керек, жаңадан қосылған Батыс штаттарының бірнеше республикалық сенаторлары күміс сатып алу туралы заңға басымдық беру үшін дауыс берді; жауап ретінде, Палата Сенатта қабылданған «ақша айналымын қысқартуға қарсы» тегін күміс заң жобасын қабылдамады. Лодж Биллі 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заңға дейін Конгрестегі он бесінші түзетудің шарттарын күшіне енгізуге жасалған соңғы маңызды әрекет болды, ал оның жеңілісі кейде американдық нәсілдік қатынастардың төмендеуінің басталуы деп есептеледі.
One of the most significant and controversial pieces of legislation which Reed pressed for passage in the 51st Congress did not become law. In 1889 and 1890, Republicans undertook one last stand in favor of federal enforcement of the Fifteenth Amendment to protect the voting rights of blacks in the Solid South, and Reed took a special interest in the project. Under the Lodge Bill, introduced on June 14, 1890, congressional elections would be placed under the protection of the federal government; Reed personally defended the bill and the concept of equality of races under the law in an April 1890 speech and published article in the June 1890 North American Review. Opponents, especially in the South, derided it as the "Force Bill," and cynics attributed the proposal to an effort to secure Southern seats in the face of waning Republican support in the West. Reed also aroused Northern opposition in his speech, when he defended black voting in the South by way of comparison to immigrant votes in New York and other cities, arguing, "Why should they poll their ignorance and we not poll ours?" Reed, McKinley, and Cannon voted the Bill out of committee on June 25 and, over Democratic objections, it passed after a strict debate schedule on July 2. In the Senate, the bill was filibustered through two sessions of Congress, until it was ultimately laid aside during the lame duck session of January 1891 in favor of the Sherman Silver Purchase Act. Notably, several Republican Senators from the newly admitted Western states voted to prioritize the Silver Purchase Act; likely in retaliation, the House rejected a free silver bill which passed the Senate to "provide against the contraction of the currency." The Lodge Bill was the last serious effort in Congress to enforce the terms of the Fifteenth Amendment until the Voting Rights Act of 1965, and its defeat is sometimes marked as the beginning of the decline in American race relations.
Азшылыққа қайта оралу (189195)
Ридтің агрессивті заңнамалық күнтәртібіне және оған байланысты жаңа қаржыландыруға жауап ретінде 51-ші Конгресстің сыншылары оны «Миллиард Долларлық Конгресс» деп атады. Демократтар Палатаны үлкен көпшілікпен қайта басып алды, ал Ридтің екі бас серкесі – Маккинли мен Кэннон жеңіліске ұшырады. Республикашылар Сенатта аз үлкен артықшылықты сақтап қалды. 52-ші Конгресте үкіметтің бөлінуіне байланысты заң шығару процесі тоқтап қалды. Ридтің сөзімен айтқанда, Палата «барлық омыртқалы жануарлардың қорқынышына тонып, желе тәрізді өмір сүрді». 1892 жылғы сайлауда одан да нашар жағдайды күткен Рид президент Харрисонның екінші мерзімге кандидат болуына жеке қарсылық танытты, ал оның өзінің аты баспасөз беттерінде ықтимал келісімді кандидат ретінде айтыла бастады. Харрисонның кандидатурасы бекітілгеннен кейін Рид оның сайлау кампаниясына қатысудан бас тартты. Гровер Кливленд сайланды, ал республикашылар Сенатты жоғалтты, осылайша Демократиялық партия Азамат соғысынан бері алғаш рет Ақ үйдің, Сенаттың және Палатаның бақылауын қолына алды. Рид 1892 жылы шағын жеңіске жетті, ол кезде Жоғарғы сот «АҚШ – Баллин» ісі бойынша шешім шығарды, оған сәйкес Рид Конституция шеңберінде әрекет етіп, қатысушылардың барлығын қамтитын кворумды анықтаған. 53-ші Конгресс 1893 жылғы экономикалық дағдарысқа толы болды; ол 1893 жылдың жазында президент Кливлендтің Шерман күміс сатып алу заңын жою туралы арнайы сессия шақыруымен басталды. Рид партиялық мақсаттар үшін әлі де азшылықтың құрамында болғанымен, оны осы заңды жоюды қолдаған көппартиялық көпшіліктің жетекшілерінің бірі деп санауға болады. Рид 1893 жылдың 26 тамызында заңды жою туралы соңғы сөзін айтып, қайта сатып алудың жүйелі кестесі елдің валюталық резервтерін сарқып, қаржы жүйесіне сенімділікті әлсіреткенін мәлімдеді. Екі күннен кейін Палата 240 дауысқа 110 қарсы дауыспен оны жойды. Тегін күміске дауыс беру 227-124 есебімен жеңіліске ұшырады. Сенат заң жобасын қабылдауды кешіктірген кезде Рид 25 қазанда Сенат көпшіліктің еркіне тікелей қарсы екенін айтып, көпшілікке үндеді; бес күннен кейін Сенат 43-22 есебімен заңды қабылдады. Қалған мерзімде көпшіліктің ішіндегі тартыс-даулар күшейді, олар валюта мәселесі бойынша толықтай бөлініп кетті; ал республикалық азшылық Ридтің артында адалдықпен бірікті, оған спикер Чарльз Фредерик Крисптің ықпалын әлсіретуге мүмкіндік берді. Ашуланған Крисп 1894 жылдың 29 наурызында өзінің алдағысы туралы былай деді: «Олар сұрақсыз із басқан көшбасшының бір ғана үлкен ойы бар, бір ғана идеясы бар, ол – осы жақты кворумды есептеуге мәжбүрлеу. Басқа барлық мәселелер, олардың маңыздылығына қарамастан, олардың ұлылығына қарамастан, ешқайсысы маңызсыз болып көрінбейді. Сол жақтағы мырзалар оның көзқарастарымен келіспесе де, оған соқырлықпен еліктейді. Ол сол жақтағы ұлы көшбасшы. Сіз олардан жеке сөйлескенде: «Рид мұны істемеуі керек», немесе «Бұл дұрыс емес» естіуіңіз мүмкін, бірақ Рид «Істеңдер» десе, олардың бәрі де бірден орындап шығады». Крисптің көпшіліктің біртұтастығын сақтауға қабілетсіздігін ескере отырып, Палата 1894 жылдың 17 сәуірінде Ридтің 1890 жылғы реформаларына сәйкес дауыс берудің орнына қатысушылардың саны бойынша кворумды қабылдау туралы ережені ресми түрде бекітті.
In reaction to Reed's aggressive legislative agenda and the new appropriations associated with it, the 51st Congress was branded by critics as the "Billion Dollar Congress." Democrats regained the House by a wide majority, and both of Reed's top lieutenants, McKinley and Cannon, were defeated. Republicans retained the Senate by a reduced margin. With government thus divided in the 52nd Congress, legislation reached a standstill. In Reed's words, the House "led a gelatinous existence, the scorn of all vertebrate animals." Anticipating a further disaster in the 1892 elections, Reed privately opposed the nomination of President Harrison for a second term, and his own name gained some traction in the press as a potential compromise candidate. When Harrison was ultimately nominated, Reed declined to campaign for him in the general election. Grover Cleveland was elected and the Republicans lost the Senate, giving the Democratic Party control of the White House, Senate, and House for the first time since the Civil War. Reed did win a minor victory in 1892, when the Supreme Court decided United States v. Ballin, determining that Reed had acted within the Constitution in defining a quorum to include all members present. The 53rd Congress was dominated by the Panic of 1893; it convened early in summer 1893 when President Cleveland called a special session asking for the repeal of the Sherman Silver Purchase Act. Though Reed was still a member of the minority for partisan purposes, he could be counted among the leaders of the cross party majority which supported repeal. Reed gave the closing argument for repeal on August 26, 1893, arguing that the regular schedule of redemptions had drained the nation's currency reserves and undermined confidence in the financial system. Two days later, repeal carried in the House by a vote of 240 to 110. A vote for free silver was defeated 227 to 124. When the Senate delayed passage of the repeal bill, Reed delivered a public speech on October 25 arguing that the Senate was directly opposed to the will of the majority; five days later, repeal passed the Senate 43 to 22. The remainder of the term was marked by infighting among the majority, which had become hopelessly divided over the currency issue; meanwhile, the Republican minority remained loyally unified behind Reed, delivering him opportunities to undermine Speaker Charles Frederick Crisp. A frustrated Crisp remarked of his predecessor on March 29, 1894: "The leader that they follow without question has one great thought, one great idea in his mind, and that is to force this side to count a quorum. Every other question, no matter who great, no matter how important it may be, sinks into insignificance. Gentlemen on that side blindly follow him, no matter how their own convictions may differ from his. He is the great leader on that side. You will hear them privately saying 'Reed ought not to do that,' or 'This is wrong,' but when Reed says 'Do it,' they all step up and do it. "Given Crisp's failure to hold his majority together, the House officially adopted a rule to use a present, rather than voting, quorum on April 17, 1894, consistent with Reed's 1890 reforms.
1896 жылғы президенттік науқан
Төрт жыл оппозицияда болғаннан кейін, экономикалық жағдай және Демократтардың арасындағы жік 1894 жылғы сайлауда Республикашылдарға тарихи жеңіс сыйлады. Палатада партия 110 орын қосып алды; бұл көрсеткіш АҚШ тарихындағы ең ірі сайлау орындықтарының өзгеруі болып табылады. Президент Кливлендпен валюта мәселесінен басқа ортақ тіл табу қиын болғандықтан, кең көпшілікке ие болғанымен, Ридтің 54-ші Конгресс кезіндегі басты назары – президенттікке үміткерлікке қатысу болды. Астанадағы сарапшылар Ридтің өзгергенін тез байқады: ол өзінің әйгілі миығын қырқып, әзілге және сарказмға жиі жүгінбейтін болды, бұл оған "өзін қадірлі санау қажеттілігі, әсерлі көріну және мүмкіндігінше дана көріну" сезімін берді. 54-ші Конгресс басталғанда Рид партияның жетекші тұлғасы және қаржы мәселелері жөніндегі негізгі спикер ретінде Республикашылдардың кандидаттығына басты үміткер саналды. Ол Генри Кэбот Лодж бен Теодор Рузвельттің ықпалды қолдауын алды, сондай-ақ Джозеф Х. Манли, Мэтт Квей, Дж. Дональд Кэмерон және Томас С. Платт сияқты партия басшылары оған жақсы көзбен қарады. Оның басты қарсыласы – ұзақ жылдар бойы серігі және партия билігі үшін бәсекелесі болған, қазір Огайо губернаторы Уильям Маккинли еді. Маккинлидің науқанын Марк Ханна басқарды, ол жарыс үшін бұрын-соңды көрілмеген қаржы жинады. Ханна сонымен қатар Маккинлидің беделін арттыру үшін жалпыұлттық жарнамалық науқанды ұйымдастырды және науқандағы басты мәселені қорғаныш тарифтері деп табысты көрсетті, бұл Маккинлидің күшті жағы болды, ал Ридтің күшті жағы саналған валюта мәселесі екінші орында қалды. 1896 жыл басталғанда Маккинлидің жақтастары бірінші турда жеңіске жету үшін қажетті 433 делегаттың қолдауын алғанын мәлімдеді, тек 30 делегат кем болды. Нью-Гэмпшир сенаторы Уильям Чандлер Ханнаны жаңа қорғаныш тарифтері туралы уәделерге байланысты коммерциялық мүдделерден пара алуда айыптағанда, бұл жағдай Ридтің күресіп жатқан науқанына қайырсыздау зиян келтірді. Чандлердің саяси жемқорлыққа байланысты нашар репутациясының арқасында оның айыптауы екіжүзділікке ұласты, сондықтан оны Ридті әдейі саботаж жасады деп айыптады. 28 сәуірде Вермонт конвенциясы Маккинлиді қолдады, бұл Жаңа Англия штаттарының біртігін бұзды және Ридтің науқанын тиімді түрде тоқтатты. Ханнаның белсенді науқаны мен Чандлердің қателігінен басқа, Ридтің номинацияны ала алмауының себебі саяси немесе қаржылық қолдау үшін уәде беруден бас тартуы болды. Ақ үйге деген ұмтылысына қарамастан, Рид комитеттерге тағайындау немесе қаржы бөлу кезінде одақтастарына немесе қолдаушыларына ерекше көңіл бөлмеді. Бірде ол: "Сіздің пальтоңызға Ридтің түймесін тағып алсаңыз да, бұл заң жобасы қарауға алынбауы мүмкін", - деген сөзді айтқан. 1896 жылғы Республикалық Ұлттық Конвент Сент-Луис қаласында өтті, онда Маккинли 1872 жылы Улисс С. Гранттан бері кез келген кандидатқа қарағанда көп делегаттың қолдауын алды және ол 1868 жылы Гранттан бері жарыста тұрған адамсыз бірінші дауыс беруде ашық номинацияны жеңген алғашқы кандидат болды. Рид Мэн, Массачусетс, Нью-Гэмпшир және Род-Айленд штаттарынан, сондай-ақ Оңтүстік штаттардан бірнеше делегаттардың қолдауын алды. Конвентте Лодж басшылық еткен Ридтің жақтастары партия платформасына алтын стандартының қағидасын енгізуге қол жеткізді, бұл халықаралық келісім бойынша биметаллизм туралы бұрынғы ұсыныстан бас тартуға әкелді. Рид жалпы сайлауда Уильям Дженнингс Брайанға, еркін күміс жақтасына қарсы Маккинлиді белсенді түрде қолдады. 1896 жылғы сайлауда Республикалық партия үкіметтің бақылауын қайта алды, Маккинли президент болды және Палата мен Сенатта көпшілікке ие болды. Рид 1896 жылғы жеңілісі үшін Маккинли әкімшілігін саботаж жасауы мүмкін деген болжамдарға қарамастан, ол жеке дауларды ұмытты және Республикалық партияның күн тәртібін ілгерілетудегі үлкен рөл атқарғаны үшін қайтадан мақтау алды. Нельсон Дингли Ways and Means комитетінің төрағасы болып қайтадан сайланды және Маккинли үгіт-насихат жасаған қорғаныш тарифтік заңнаманы әзірлеуге кірісті, ол ақыры 1897 жылдың шілдесінде Дингли тарифтері ретінде қабылданды.
After four years in the minority, the economic situation and divisions in the Democratic majority delivered the Republicans a historic landslide in the 1894 elections. In the House, the party gained 110 seats; as of , this remains the largest single election seat swing in United States history. With a wide majority but little room for common ground with President Cleveland outside of the currency issue, Reed's focus during the 54th Congress was his highly anticipated campaign for the presidency. Observers in the capital soon found Reed a changed man; he shaved his trademark mustache and was less given to humor or sarcasm, giving the impression of a man who felt "a necessity of taking himself seriously, of presenting an impressive aspect, of looking as wise as he can." At the start of the 54th Congress, Reed was widely regarded as the favorite for the Republican nomination as the party's leading figure and spokesman on financial matters. He had the vigorous support of Henry Cabot Lodge and Theodore Roosevelt, and party bosses including Joseph H. Manley, Matt Quay, J. Donald Cameron, and Thomas C. Platt were reported to be sympathetic. His chief opponent for the nomination was William McKinley, his longtime lieutenant and rival for party supremacy, now serving as Governor of Ohio. McKinley's campaign was managed by Mark Hanna, who raised unprecedented sums of money for the race. Hanna also launched a nationwide publicity campaign to raise McKinley's profile and successfully framed the issue in the campaign as protective tariffs, McKinley's strength, rather than the currency question, acknowledged to be Reed's strength. As the year 1896 began, McKinley supporters claimed the secure support of 433 delegates, only thirty short of nomination on the first ballot. When New Hampshire senator William E. Chandler accused Hanna of effectively taking bribes from mercantile interests in exchange for promises of a new protective tariff, the backlash permanently damaged the struggling Reed campaign. Some accused Chandler, whose reputation for political corruption rendered his charge hypocritical, of deliberately sabotaging Reed. When the Vermont convention declared for McKinley on April 28, breaking solidarity in the New England ranks, Reed's campaign was effectively doomed. In addition to the vigorous campaign by Hanna and Chandler's gaffe, Reed's ultimate failure to secure the nomination has been attributed to his refusal to make pledges or commitments in exchange for political or financial support. Despite his unvarnished ambition for the White House, Reed refused to give special consideration to allies or supporters when considering committee appointments or appropriations. On one occasion, he was quoted, "The bill will not be allowed to come up even with that Reed button on your coat." By the time the 1896 Republican National Convention met in St. Louis, McKinley had secured a greater share of delegate pledges than any candidate since Ulysses S. Grant in 1872, and he became the first candidate since Grant in 1868 to win an open nomination (i. e., without an incumbent in the race) on the first ballot. Reed received the support of Maine, Massachusetts, New Hampshire, and Rhode Island, as well as a handful of Southern delegates. Reed supporters at the convention, led by Lodge, did succeed in including a gold standard plank in the party platform, abandoning their prior proposal for bimetallism by international agreement. Reed vigorously supported McKinley in the general election against William Jennings Bryan, a vocal free silver advocate. The election of 1896 returned the Republican Party to control of government, with McKinley as President and majorities in both the House and Senate. Despite some suggestions that Reed would sabotage the McKinley administration as retribution for his defeat in 1896, he set personal differences aside and was again credited as the shepherd of the Republican agenda. Nelson Dingley returned as chair of Ways and Means and set about drafting the protective tariff legislation for which McKinley had campaigned, ultimately passed as the Dingley Tariff in July 1897.
Испан-американ соғысы және отставка
1895 жылдан бастап Кубаның тәуелсіздігі үшін күрес Маккинли президенттігі кезінде американдықтардың назарына ілесе берді. Испанияның қатал үкімшілігі және Кариб теңізінде экономикалық және әскери бекініс орнату мүмкіндігі, бұл арал экспансионистердің басты мақсатына айналды және американдық араласуға шақырулар күшейді. Рид "жіңішкерлікке" және жалпы экспансионизмге қарсы болды, ол Бенджамин Харрисонның Чилидегі іс-әрекетін жеке түрде сынады және Гавайиді аннексиялауға публично қарсылық көрсетті. Сыртқы саясат – Сенаттың конституциялық құзыреті, сондықтан Ридке Куба мәселесі бойынша пікірталасқа қатысуға мүмкіндік аз болды. 1897 жылдың 7 шілдесінде мәселе алғаш рет Палатаға енгізілді, онда өкіл Бентон Макмиллин кубалық көтерілісшілерді мойындау туралы резолюция ұсынды. Нельсон Дингли дереу отырысты кейінге шегеруді ұсынды. Рид Куба мәселесін Палатада талқылаудан жалтарды, бірақ бірқатар сұхбаттар мен мақалалар арқылы өз ұстанымын жариялады. Қыркүйек айында ол "Иллюстрацияланған Америка" журналында жарияланған мақаласында үкіметті шетелдік араласудан аулақ болуға, "қазіргі аумағымызға жетілуге" және ұлттық бірлікке ұмтылуға шақырды. Ол Испания мен Кубадан шабуыл қаупі жоқ екенін, теңіз күшін сақтандырудың бір түрі ретінде қолдайтынын, бірақ артық сақтандыру "құнды және моральдық қауіп туғызады, сондай-ақ біз қорғамаған нәрсені өртеп жіберуі мүмкін өрт қаупін тудырады" деді. "Империя күте алады" деген тақырыптағы екінші мақаласында ол экспансия елдің ой-пікірлері мен қажеттіліктеріне өзгерістер әкелетінін, ал ассимиляцияланбаған халықтар американдық институттарға күш түсіретінін дәлелдеу үшін тарихи мысалдар келтірді. Ол сондай-ақ баспасөзді Куба мен Түркиядағы "қылмыстың ұятсыз егжей-тегжейлі ақпараттарын" тарату арқылы сыртқы саясатқа әсер етуге тырысқаны үшін айыптады. Бастапқыда Рид пен президент Маккинли бұл мәселеде келісімде болды. Маккинли кубалық революцияны бейбіт жолмен шешуге белсенді түрде тырысты, ал Рид оны толық қолдады. Бірақ Де-Лом хаттарының жариялануы және 1898 жылдың 15 ақпанында Гавана портында USS Maine кемесінің батып кетуінен кейін, халық пікірі тез арада бейбітшілікке қарсы, соғыс жариялауға ыңғайлы болды. Рид "Мэйнді" Испанияның қасақана батырғанына сенбеді, ол өмірінің соңына дейін осы ұстанымын сақтап қалды. 8 наурызда Джо Кэннон (Ассигнациялар комитетінің төрағасы) Маккинлидің өтініші бойынша қорғанысқа 50 миллион доллар (1898 жылғы шамамен 500 миллион доллар) бөлу туралы заң жобасын ұсынды, ол дерлік бірауыздан қолдау тапты. Рид соғыстан құтылуға үміттенді, және кубалық тәуелсіздікті мойындау туралы резолюцияны тоқтатуы елде наразылық тудырды. Халық пікірі соғысқа жақтап өсіп келе жатқанмен, кубалық тәуелсіздік мәселесі әлі де даулы болып қалды. 19 сәуірде тек алты дауысқа қарсы соғысқа қатысу туралы резолюция қабылданды. Рид алты дауыс бергендердің біріне: "Мен сіздің дауысыңыздың мүмкіндігіне қызғанамын. Мен оны істеуге мүмкіндік болмайтын жерде болдым" деді. Ридтің саяси жағдайы 1 мамырда Манила шығанағындағы жеңістің арқасында күшейді, себебі американдық экспансияның мақсаттары Тынық мұхитындағы стратегиялық позицияларды қамтуға дейін жетті. Ридтің жеңіліске ұшырағанын көрсететін Ньюлендс резолюциясы 4 мамырда Палатаға ұсынылды. Спикер үш апта бойы оны қараудан тоқтатты, бірақ Палатадағы пікірлер басым болғанда және республикалық мүшелер оны қолдаған кезде Рид бас иді. 2 маусымда резолюция отырыс аяқталар алдында қабылданатындығы туралы хабарланды. Рид 1898 жылы қайта сайланды және спикерлік қызметін сақтап қалды, бірақ Париж шартын ратификациялау және империялық экспансия мәселесін талқылау кезінде, әсіресе үш маңызды одақтасын жоғалтқаннан кейін оқшауланды: Теодор Рузвельт және Генри Кэбот Лодж – экспансионизмнің жақтастары, ал Нельсон Дингли 1899 жылдың 13 қаңтарында қайтыс болды. Көктемде Джекилл аралында президент Маккинлимен кездескеннен кейін Рид 19 сәуірде қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шығатынын және Симпсон, Тэтчер және Барнум фирмасының аға серіктесі болатынын мәлімдеді. Оның отставкасы 4 қыркүйекте ресми күшіне енді.
Beginning in 1895, the struggle for Cuban independence was the subject of increasing American attention during the McKinley presidency. The severity of Spanish rule and the potential for an economic and military foothold in the Caribbean drew calls for an American intervention on the island, which had long been the target of expansionists. Reed was an opponent of "jingoism" and expansionism generally, having privately criticized Benjamin Harrison's involvement in Chile and publicly opposed efforts to annex Hawaii. Foreign policy is the constitutional province of the Senate, giving Reed few opportunities to participate in the growing debate over Cuba. On July 7, 1897, the issue came before the House for the first time when Representative Benton McMillin offered a resolution recognizing the Cuban rebels. Nelson Dingley promptly moved for adjournment. Reed continued to avoid addressing Cuba in the House but made his position public through a series of interviews and articles. In September, he published an article in the Illustrated American which called for the government to avoid foreign entanglements, "grow up to the territory we have already," and strive for national unity. He added that there was no serious threat of attack from Spain or Cuba and, while he supported naval power as a form of insurance, over insurance was "costly and makes a moral hazard and danger of a conflagration which might burn what we have not protected." In a second article titled "Empire Can Wait," he pointed to historical examples to argue expansion created variation in the thought and needs of a country and that unassimilated populations would inevitably create a strain on American institutions. He further arraigned the press for feeding public interest in "prurient details of crime" in Cuba and Turkey in an effort to influence foreign policy. Initially, Reed and President McKinley agreed on the issue. McKinley actively sought a peaceful solution to the Cuban Revolution and Reed gave him full support. However, after the publication of the De Lôme Letter and the sinking of the USS Maine in Havana harbor on February 15, 1898, public opinion rapidly turned against peace and in favor of a declaration of war. Reed refused to believe the Maine was intentionally sunk by Spain, a position he maintained until his death. On March 8, Joe Cannon (as chair of Appropriations) introduced a bill at the behest of McKinley to appropriate $50 million (approximately $50000000.0 in 1898 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ) for defense, and it received almost unanimous support. Reed clung to hope that war could be avoided, and his suppression of a resolution to recognize Cuban independence aroused resentment throughout the country. Though public opinion was growing in favor of war, the question of Cuban independence remained considerably more controversial. A war resolution passed on April 19 with only six votes against. Reed was quoted as telling one of the six, "I envy you the luxury of your vote. I was where I could not do it." Reed's political position became increasingly fraught following the easy American victory at Manila Bay on May 1, as the aims of American expansion grew to include strategic positions in the Pacific. The Newlands Resolution, which would prove Reed's signal defeat, was introduced in the House on May 4. For three weeks, the Speaker blocked its consideration but, when opinion in the House became overwhelming and a petition for its introduction was signed by Republican members, Reed surrendered. On June 2, it was announced that the resolution would be passed before adjournment. Reed was re elected in 1898 and retained the Speaker's gavel but became increasingly isolated during the debate over the ratification of the Treaty of Paris and imperial expansion, especially after the loss of three key allies: Theodore Roosevelt and Henry Cabot Lodge were ardent expansionists, and Nelson Dingley died on January 13, 1899. After meeting with President McKinley on Jekyll Island in the spring, Reed finally announced on April 19 that he would retire from public life and become senior partner in the firm of Simpson, Thatcher and Barnum. His resignation was made formally effective on September 4.
Жеке өмір
Рид 1871 жылы Мейн штатының заң шығарушы құрамының мүшесі болған кезде балалық шағындағы досы және сыныптасы Сьюзан П. Мерриллге үйленді. Ол Нью-Гэмпшир штатының Виннипесуки көліндегі Центр-Харбор қаласында, дін қызметкері Сэмюэл Х. Меррилл мен Нью-Гэмпширдің тумасы Ханна Прентистің отбасында дүниеге келді. Оның Эдвард П. Меррилл деген ағасы және Массачусетс штатының Лоуэлл қаласында тұратын әпкесі болды. Олардың Кэтрин Рид Балентин есімді қызы 1875 жылдың 23 қаңтарында дүниеге келді. Кейіннен Кэтрин әйелдердің сайлау құқығын қолдаған «Сары лента» атты ай сайын жарық көретін журналды шығара бастады. Рид өткір зейінімен танымал болды (оның партиясы оны президенттікке ұсынса, «Олар одан да нашар жасай алады, және, әдетте, солай жасайды» деді). Оның 6 футтан аса биіктігі және 300 фунттан (136 кг) аса салмағы да ерекшеленді. Рид Генри Кэбот Лодж, Теодор Рузвельт, Генри Адамс және Джон Хей сияқты зиялылар мен саясаткерлерді қамтитын әлеуметтік топтың мүшесі болды. Қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Марк Твенді де жақын достарының қатарына қосты. 1894 жылы Рид «Рейд ережелері: Жалпы парламенттік құқық туралы нұсқаулық» атты парламенттік процедура жөніндегі нұсқаулығын жариялады, ол сол кезде бұл тақырыпта өте танымал еді және қазірге дейін Вашингтон штатының заң шығарушы органында қолданылып келеді.
Reed married his childhood friend and classmate Susan P. Merrill in 1871, when he was a member of the Maine legislature. She was born at Center Harbor, New Hampshire, on Lake Winnipesaukee to the Rev. Samuel H. Merrill, a well known Congregational clergyman, and Hannah Prentis, a native of New Hampshire. She had one brother, Edward P. Merrill, and one sister, who resided in Lowell, Massachusetts. They had one daughter, Katherine Reed Balentine, who was born January 23, 1875. Katherine later started a monthly magazine called The Yellow Ribbon, which promoted women's suffrage. Reed was well known for his acerbic wit (asked if his party might nominate him for president, he noted, "They could do worse, and they probably will"). His size, standing at over 6 feet in height and weighing over 300 lbs (136 kg), was also a distinguishing factor. Reed was a member of the social circle that included intellectuals and politicians Henry Cabot Lodge, Theodore Roosevelt, Henry Adams, and John Hay. Upon his retirement from public life, he also counted Mark Twain among his personal friends. In 1894, Reed published his handbook on parliamentary procedure, titled Reed's Rules: A Manual of General Parliamentary Law, which was, at the time, a very popular text on the subject and is still in use in the legislature of the State of Washington.
Өлім және мұра
1902 жылдың желтоқсан айының басында Рид АҚШ Жоғарғы сотымен жұмыс істеу үшін Вашингтонға келді. 2 желтоқсанда Рид бұрынғы әріптестерімен Қамқорлық және қаржы комитетінің мәжіліс залында кездесті. Кейін сол күні ол Капитолийдің тағы бір бөлмесінде ауырып қалды және дереу жақын орналасқан Арлингтон қонақ үйіне жеткізілді. Арлингтонда Ридке аппендицитпен асқынған Брайт сырқаты диагнозы қойылды; ол 7 желтоқсан күні сағат 12:10-да әйелі мен қызының басында бес күннен кейін қайтыс болды. Рид қайтыс болған кезде сол қонақ үйде «Гридридрон» клубының кешкі асы өтіп жатқан еді. Ридтің қазасы туралы хабар тарағанда, «кештің қатысушылары тұрып, көптен бері араларында болған адамға үнсіз тост көтерді». Палатаға оның өлімін хабарлаған Джеймс Шерман: «Ол өте ұлы болды, оның елге қызметі өте құнды болды, сондықтан қоғамдық өмірмен айналыспаған адам қайтыс болғанда, Палатаның әдеттегі салтынан ауытқуға болады» деді. Осылайша, Палата Ридті «ерекше мемлекет қайраткері, биік патриот, мәдениетті ғалым, өткір ойлы жазушы, бірегей оратор, теңдесі жоқ дебатшы, логика, зия, сатира шебері, әлемдегі ең танымал парламентарий, Америка Республикасының ұлы және өкілді азаматы» деп құрметтеу туралы резолюцияны қабылдады. Генри Кабот Лодж оны «жамандыққа деген күшті жек көруші, ал одан да артық жалғандық, алаяқтық және мақтанды жек көретін адам» деп сипаттады. Марк Твен оның туралы: «Ол өте адал және ар-ұяты бар адам болды, оның ішінде ешқандай жасырындық болған жоқ, оны білгендер оған сенді және көңілі толмады. Ол дана, епті және шапшаң ойлы, ашық және қабілетті ойлаушы, логикалық ойға ие, күшті және көндіретін сөйлеуші болды» деп жазды. Ол Мэн штатының Портленд қаласындағы Эвергрин зиратында жерленді. Оның өсиетін оның жақын досы, қаржыгер Август Г. Пейн аға орындады. Ол отбасына 200 000 доллар мүлік қалдырды (1902 жылғы 200 000 доллар шамамен қазіргі жылдардағы <есептелген сома> тең).
In early December 1902, Reed was in Washington on business with the United States Supreme Court. On December 2, Reed visited his former colleagues in the Ways and Means Committee room. Later that day, he became ill while in another room of the Capitol and was rushed to the nearby Arlington Hotel. In the Arlington, Reed was diagnosed with Bright's disease complicated by appendicitis; he died five days later at 12:10am on December 7 with his wife and daughter at his bedside. A Gridiron Club dinner was occurring at the same time in the same hotel as Reed's death. When news broke of Reed's passing, "the diners rose to drink a silent toast to a man who had so often been among them". In announcing his death to the House, Representative James S. Sherman said, "He was so great, his service to his country so valuable, that it seems we may fitly depart from what is the usual custom of the House when one not in public life dies." The House thus adopted a resolution honoring Reed as "a distinguished statesman, a lofty patriot, a cultured scholar, an incisive writer, a unique orator, an unmatched debater, a master of logic, wit, satire, the most famous of the world's parliamentarians, the great and representative citizen of the American Republic." Henry Cabot Lodge eulogized him as "a good hater, who detested shams, humbugs and pretense above all else." Mark Twain wrote of him, "He was transparently honest and honorable, there was no furtiveness about him, and whoever came to know him trusted him and was not disappointed. He was wise, he was shrewd and alert, he was a clear and capable thinker, a logical reasoner, and a strong and convincing speaker." He was buried in Evergreen Cemetery in Portland, Maine. His will was executed by his good friend, the financier Augustus G. Paine Sr. He left his family an estate of $200,000 (approximately $200000.0 in 1902 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ).
Ескерткіштер
Боудин колледжінде Рид үйі бар. Оның туған қаласы Портленд, Мэн штаты, оның құрметіне 1910 жылғы 31 тамызда Батыс серуендеу мен Пайн көшесінің қиылысында салтанатты түрде ескерткіш орнатты. Оның Портлендтегі соңғы үйі оның есімін ардақтау үшін Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
There is a Reed House at Bowdoin College. His home town of Portland, Maine, erected a statue of him at the corner of Western Promenade and Pine Street in a ceremony on August 31, 1910. His last home in Portland has been designated a National Historic Landmark in his honor.
Өмірбаяндары
Томас Брэкет Ридтің өмірбаянын Сэмюэл Макколл (Хоттон Миффлин компаниясы, 1914), Уильям А. Робинсон (Додд, Мид және компания, 1930) және Ричард Стэнли Оффенберг (Ph. D. диссертациясы, Нью-Йорк университеті, 1963) жазды. Қаржы жазушысы Джеймс Грант «Елбасы мырзасы!» деген тақырыпта Томас Б. Ридтің өмірі мен заманы: Филибустерді бұзған адам туралы өмірбаян жазды. Ең соңғы ғылыми өмірбаян – Роберт Дж. Клотцтың «Томас Брэкет Рид: Америка саясатының ережелерін жасаған алтын ғасыр спикері» (Канзас университетінің баспасы, 2022). Барбара Такманның «Мақтаныш мұнарасы» кітабының бір тарауы көбінесе Ридке арналған.
Biographies of the life of Thomas Brackett Reed have been written by Samuel McCall (Houghton Mifflin Company, 1914), William A. Robinson (Dodd, Mead & Company, 1930), and Richard Stanley Offenberg (Ph. D. diss., New York University, 1963). Finance writer James Grant wrote a biography entitled, Mr. Speaker! The Life and Times of Thomas B. Reed: the Man who Broke the Filibuster. The most recent scholarly biography is Thomas Brackett Reed: The Gilded Age Speaker Who Made the Rules for American Politics by Robert J. Klotz (University Press of Kansas, 2022). One chapter of Barbara Tuchman's The Proud Tower is substantially devoted to Reed.