Маркус Алонзо Ханна: Американ саяхаткері мен саяси қайраткері

Маркус Алонзо Ханна (1837-1904) – АҚШ саяхатшысы, республикалық саяси қайраткері, Огайо сенаторы. МакКинлидің жақтасы, саяси кампанияларын ұйымдастырған.

43 мин оқу

100%

Дереккөз: Mark Hanna — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Маркус Алонзо Ханна (24 қыркүйек 1837 – 15 ақпан 1904) – американдық бизнесмен және республикалық саясаткер, Огайо штатының сенаторы, сондай-ақ Республикалық Ұлттық Комитеттің төрағасы. Президент Уильям Маккинлидің досы және саяси одақтасы Ханна өзінің байлығы мен іскерлік қабілеттерін Маккинлидің 1896 және 1900 жылғы президенттік науқандарын сәтті басқаруға пайдаланды. Ханна 1837 жылы Нью-Лиссабон қаласында (қазіргі Лисбон), Огайо штатында дүниеге келген. Оның отбасы жасөспірім шағында өсіп келе жатқан Кливленд қаласына көшіп келді, онда ол өмір бойы дос болған Джон Д. Рокфеллермен бірге орта мектепте оқыды. Ол колледжден шығарылып, отбасылық сауда бизнесіне кірісті. Америка Азамат соғысында қысқа уақыт қызмет етті және Шарлотта Роудсқа үйленді. Оның әкесі Дэниел Роудс соғыстан кейін Ханнаны өзінің ісіне алды. Ханна көп ұзамай фирманың серіктесі болды, оның көмір және темір саласында көптеген мүдделері болды. Ол 40 жасқа толғанда миллионер болды, содан кейін саясатқа көшті. Ханнаның күш-жігеріне қарамастан, Огайо сенаторы Джон Шерман 1884 және 1888 жылдары президенттікке Республикалық партияның кандидаттығын ала алмады. Шерманның жасы ұлғайғандықтан, Ханна Уильям Маккинлиді сайлау үшін жұмыс істеді. 1895 жылы Ханна өзінің бизнес мансабын тастап, Маккинлидің президенттік науқанына толық уақытын арнады. Ханна келесі жылы Маккинлиге кандидаттық алу үшін барлық шығындарды төледі, бірақ ол бәрібір жетекші болып саналды. Демократтар Небраска штатының бұрынғы конгрессмені Уильям Дженнингс Брайанды, биметаллизм немесе «Ақшаның екі стандарты» платформасымен ұсынды. Ханнаның қаржы жинауы рекордтық деңгейде болды, ал Брайан мен оның бағдарламасына деген жұртшылықтың алғашқы ынтасы басылғаннан кейін Маккинли жеңілдікпен сайланды. Кабинеттік лауазымнан бас тартып, Ханна Шерман Мемлекеттік хатшы болып тағайындалғаннан кейін Огайодан сенатор болып тағайындалды; ол 1898 және 1904 жылдары Огайо Бас Ассамблеясымен қайта сайланды. 1901 жылы Маккинли қаза болғаннан кейін Ханна бұрын ұсынылғандай Орталық Америкада емес, Панамада канал салу үшін жұмыс істеді. Ол 1904 жылы қайтыс болды және Маккинлидің сайлауындағы рөлімен еске алынды, Хомер Дэвенпорт сияқты суретшілердің оны Маккинлидің саяси шебері ретінде сатиралық бейнелеуі арқасында.

American businessman and politician (1837–1904)

Marcus Alonzo Hanna (September 24, 1837 – February 15, 1904) was an American businessman and Republican politician who served as a United States Senator from Ohio as well as chairman of the Republican National Committee. A friend and political ally of President William McKinley, Hanna used his wealth and business skills to successfully manage McKinley's presidential campaigns in 1896 and in 1900. Hanna was born in New Lisbon (today Lisbon), Ohio, in 1837. His family moved to the growing city of Cleveland in his teenage years, where he attended high school with John D. Rockefeller, who became a lifelong friend. He was expelled from college, and entered the family mercantile business. He served briefly during the American Civil War and married Charlotte Rhodes. Her father, Daniel Rhodes, took Hanna into his business after the war. Hanna was soon a partner in the firm, which grew to have interests in many areas, especially coal and iron. He was a millionaire by his 40th birthday, and turned his attention to politics. Despite Hanna's efforts on his behalf, Ohio Senator John Sherman failed to gain the Republican nomination for president in 1884 and 1888. With Sherman becoming too old to be considered a contender, Hanna worked to elect William McKinley. In 1895, Hanna left his business career to devote himself full time to McKinley's campaign for president. Hanna paid all expenses to get McKinley the nomination the following year, although he was in any event the frontrunner. The Democrats nominated former Nebraska Congressman William Jennings Bryan, who ran on a bimetallism, or "Free Silver", platform. Hanna's fundraising broke records, and once initial public enthusiasm for Bryan and his program subsided, McKinley was comfortably elected. Declining a Cabinet position, Hanna secured appointment as senator from Ohio after Sherman was made Secretary of State; he was re elected by the Ohio General Assembly in 1898 and 1904. After McKinley's assassination in 1901, Hanna worked for the building of a canal in Panama, rather than elsewhere in Central America, as had previously been proposed. He died in 1904, and is remembered for his role in McKinley's election, thanks to savage cartoons by such illustrators as Homer Davenport, who lampooned him as McKinley's political master.

Ерте өмір және бизнес мансабы

Маркус Алонзо Ханна 1837 жылғы 24 қыркүйекте Нью-Лиссабон қаласында (1895 жылы Лиссабон деп аталды), Огайо штатында, доктор Леонард пен Саманта Ханнаның отбасында дүниеге келді. Леонардтың әкесі, Бенджамин Ханна, шотланд-ирланд тегінен шыққан квакер, Нью-Лиссабонда бай дүкен иесі болған. Доктор Ханна атқа мінгенде омыртқасына жарақат алғанға дейін Нью-Лиссабон орналасқан Колумбиана округінде тәжірибе жинады. Апаттан кейін ол отбасылық бизнеске – Б., Л. және Т. Ханна фирмасына қосылды, ол кезде бұл ірі азық-түлік және тауарлар брокерлік компаниясы болатын. Саманта, туған тегі Конверс, 11 жасында ата-анасымен Вермонт штатынан батысқа көшіп келген; ол ағылшын, мүмкін ирланд және француз гугеноттарының ұрпағы еді. Марктың ағасы Керси Ханна Маркты бала кезінде "қысқа бойлы, күшті және мықты, толық денелі" деп сипаттады. Жас Марк жергілікті мемлекеттік мектепке барды, сабақтар Пресвитериан шіркеуінің жертөлесінде өтті. Ол жергілікті ұлдардың дебаттық клубына қатысты және "Қара нәсілдің шағымдануға үндістерге қарағанда көбірек себебі бар ма?" деген мәселе бойынша қаралар үшін сөйлеп жеңіске жетті. Ханна отбасы мүшелері су жолдарынан алыс орналасқан Нью-Лиссабонды Огайо өзенімен байланыстыру үшін канал жобасына инвестиция салды. Бірақ канал сәтсіз аяқталып, отбасы көп ақша жоғалтты. 1850-ші жылдардың басында Ханна отбасының көпшілігі Нью-Лиссабонды тастап кетті. Доктор Ханна ағасы Робертпен серіктестік құрып, Кливлендте азық-түлік бизнесін ашты және 1852 жылы отбасын сол жерге көшірді. Кливлендте Марк бірнеше мемлекеттік мектепке, соның ішінде Кливленд орталық орта мектебіне Джон Д. Рокфеллермен бірге оқыды және оның сыныптастарының бірі болды. 1857 жылы бітіргеннен кейін Ханна Батыс резервтік колледжіне түсті, бірақ салтанатты шарада әйелдеу бағдарламаларды таратып, оқудан шығарылды. Ханна отбасылық бизнесте әртүрлі қызметтер атқарды, оны бастапқыдан аяғына дейін үйренді.

Азамат соғысындағы қызмет

Азамат соғысының басталуына қарай ол бизнестің маңызды қатысушысы болды. Доктор Ханна омыртқа жарақатынан туған асқынулар салдарынан ауырып қалды (1862 жылдың 15 желтоқсанында қайтыс болды), ал Марк Ханна әкесінің қайтысынан бұрын-ақ серіктес аталды. Ауру әкесі мен көптеген іскерлік жауапкершіліктері болғандықтан, Марк Ханнаның отбасы оны Одақ армиясына қатысудан сақтап, орнына басқа біреуді әскери қызметке жіберді. Оның орнына ол, көбінесе жас Кливленд кәсіпкерлерінен құралған, Ұлттық гвардияның Перри жеңіл жаяу әскері полкіне қосылды. 1864 жылы оның полкі қысқа мерзімге 150-ші Огайо жаяу әскері ретінде активтендіріліп, Вашингтон қаласының қорғаныс жүйесінің бір бөлігі – Форт Стивенс гарнизонына жіберілді. Перри жеңіл жаяу әскері қызметте болған кезде, Конфедерация генералы Джубал Эрли Вашингтонға шабуыл жасаған кезде олар қысқаша жауынгерлік қимылдарға қатысты. Алайда, екінші лейтенант болып тағайындалған Ханна сол кезде қатыспады, себебі ол қайтыс болған әскердің денесін Огайоға қайтаруға жіберілген еді. Полк 1864 жылдың тамызында демобилизацияланды. Соғыстан кейін Ханна АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Огайо бөліміне мүше болып сайланды – бұл Одақ әскерлерінің офицерлері мен олардың ұрпақтарынан құралған әскери қоғам.

Соғыстан кейінгі кезең

Азамат соғысына қатысудан бұрын Ханна 1862 жылы Шарлотта Огуста Роудсқа ғашық болды, оны оқуын бітіргеннен кейін көп ұзамай кездестірді. Оның әкесі Дэниел Роудс жақтас демократ болды және 1860 жылы президенттікке үміткер болған, Иллинойс штатының сенаторы Стивен А. Дугласпен туыс болды. Роудс Ханнаның сәтті сайланған республикалық кандидат, Иллинойс штатының бұрынғы конгрессмені Авраам Линкольнді қолдағанын ұнатпады. Дэниел Роудс ақырында келісімге келді, және Марк пен Шарлотта Огуста Ханна 1864 жылдың 27 қыркүйегінде үйленді. 1850-ші және 1860-шы жылдар Кливленд үшін үлкен өсу кезеңі болды, қала көл жағасындағы шағын елді мекеннен Ұлы көлдер саудасындағы маңызды ойыншыға және Оңтүстік Огайодағы Цинциннати қаласының бәсекелесіне айналды. 1865 жылы бейбітшілік орнағаннан кейін Ханна өз кәсібін бастады. Мұнай өнімдеріне деген сұранысты болжай отырып, ол мұнай өңдеу зауытын салды, сондай-ақ ақшасын Ұлы көлдердегі жылдам кеме, Лак-Ла-Беллге салды. Кеме суға батып, сақтандырусыз мұнай өңдеу зауыты өртенді. Бұл шығындар Ханнаны жақында банкротқа дейін жеткізді. Ханнаның өмірбаяуын жазған Герберт Кролидің айтуынша, «ол өзінің бизнес өмірінің алғашқы тоғыз жылынан тәжірибеден басқа ештеңе алмады». Ханнаның әлеуетін бағалаған қайын атасы оны 1867 жылы серіктес ретінде өз бизнесіне алды және көп ұзамай зейнетке шықты. Rhodes and Company (кейін M. A. Hanna and Company) фирмасы көбінесе көмір және болатпен айналысты, бірақ Ханна басшылығымен көптеген салаларға кеңейді. Фирма теміржолдармен, әсіресе оның жүк тасымалын көп бөлігін жүзеге асыратын Пенсильвания теміржолымен тығыз байланыста болды. Ханна кейін екі теміржолдың директоры болды, соның ішінде Пенсильванияның жалға берілген желілерінің бірінің директоры болды. 1868 жылғы президенттік сайлауда Ханна республикашыл, бұрынғы Одақ генералы Улисс С. Грантты қолдады. Соғыс кезінде шығарылған инфляциялық гринбек валютасының көптігі Rhodes and Company фирмасының жаңа құрылған Канада конфедерациясындағы мәмілелерін қиындатты; саудагерлер қағаз ақшадағы бір долларды 35 центтік алтынға тең деп қабылдады. Ханна Гранттың сайланғаннан кейін валютаның толық құнын қалпына келтіретін саясатты енгізетініне үміттенді. Фирма көптеген кемелер салды, сондай-ақ Rhodes кемелерін пайдаланған көптеген фирмаларда үлеске ие болды. Ханна сонымен қатар Кливленд опера үйін сатып алып, оның толық жалдау ақысын төлей алмаған кезде оны ашық қалдыруға мүмкіндік берді. Гранттың алғашқы төрт жылдық мерзімінде Ханна саясатқа қатыса бастады. Бастапқыда оның қызығушылығы тек жергілікті болды, ол қалалық және Куяхога округінің кеңселеріне республикалық кандидаттарды қолдады. 1869 жылы ол Кливлендтің білім беру кеңесіне сайланды, бірақ ол кезде іскерлік сапарда болғандықтан, кездесулердің жартысынан да азына қатыса алмады. 1873 жылы жергілікті жанжалдар мен партия басшыларының ықпалына көңілі толмаған ол және басқа да республикашылар партиядан қысқа уақытқа шығып, реформалық бағдарламамен Кливленд қаласының мэрі лауазымына үміткер демократты сайлауға көмектесті.

Even before his service during the Civil War, Hanna had fallen in love with Charlotte Augusta Rhodes, whom he met in 1862, shortly after her return from a finishing school. Her father Daniel Rhodes was an ardent Democrat and was distantly related to Illinois Senator Stephen A. Douglas, the unsuccessful Democratic candidate for president in 1860. Rhodes disliked the fact that Hanna had supported the successful Republican candidate, former Illinois Congressman Abraham Lincoln. Daniel Rhodes eventually yielded, and Mark and Charlotte Augusta Hanna were married on September 27, 1864. The 1850s and 1860s were a time of great expansion for Cleveland, which grew from a small lakeside town to a major player in Great Lakes commerce and a rival to the southern Ohio city of Cincinnati. With peace restored in 1865, Hanna struck out on his own ventures. Foreseeing a demand for petroleum products, he built a refinery, and also invested his own money in the Lac La Belle, a swift Great Lakes steamer. The ship sank and the refinery burned, uninsured. The losses reduced Hanna to near insolvency. According to Hanna biographer Herbert Croly, "he had gained little from the first nine years of his business life except experience." His father in law, appreciating Hanna's potential, took him into his own business in 1867 as a partner and soon retired. The firm, Rhodes and Company (later M. A. Hanna and Company), dealt principally in coal and steel, but under Hanna expanded into many fields. The firm had close dealings with the railroads—especially the Pennsylvania Railroad, which carried much of its freight. Hanna later became director of two railroads, including one of the Pennsylvania's leased lines. In the 1868 presidential election, Hanna supported the Republican, former Union General Ulysses S. Grant. The flood of inflationary greenback currency issued during the war made Rhodes and Company's dealings in the new confederation of Canada difficult; merchants would accept a dollar in paper money as the equivalent of 35 cents in gold. Hanna hoped that Grant, who was elected, would institute policies which would return full value to the currency. The firm built many vessels and also gained interests in a wide variety of firms, which in turn used the Rhodes steamers. Hanna also purchased Cleveland's opera house, allowing it to remain open at times when it could not pay its full rent. During Grant's first four year term, Hanna began to involve himself in politics. At first, his interest was purely local, supporting Republican candidates for municipal and Cuyahoga County offices. In 1869, he was elected to the Cleveland Board of Education, but as he was traveling a good deal for business at the time, was able to attend less than half the meetings. In 1873, disgusted by local scandals and the influence of party bosses, he and other Republicans briefly abandoned the party to elect a Democrat running for mayor of Cleveland on a reform agenda.

Патша құруға ұмтылушы (18801888)

1880 жылы Ханна өзінің бизнес империясына «Кливленд Геральд» газетін қосты. Бұл «Кливленд Лидері» газетінің иесі Эдвин Коулзға ұнаған жоқ, ол газет республикашыл бағыттағы еді. Келесі бес жыл бойы, Ханна газетті сатқанға дейін, Коулз газетінде оған қатты шабуыл жасады. Ханнаның өмірбаянын жазған Уильям Т. Хорнердің айтуынша, бұл оқиға Ханнаның баспасөздегі жағымсыз бейнесінің басталуы болды, оны он жылдан кейін Херст газеттері одан әрі дамытады. Коулздің газетінде Ханнаның өзіне шабуыл жасалып, оны «Маркус Аврелий» деп атады. Коулзтың лақап атын таңдауы императордың жақсы беделіне қарамастан, аты-жөнімен сәйкес келді. Бұл лақап ат оның мансабының соңына дейін Ханнамен бірге болды. 1880 жылы президент болған Рутерфорд Хейс екінші мерзімге үміткер болуға мүдделі емес еді; 36 дауыс беруден кейін республикашылар Огайо штатының өкілі Джеймс Гарфилдті ұсынды. Ол конгресске Огайо штатының қаржы министрі Джон Шерманның сайлауалды кампаниясының менеджері ретінде барған еді. Гарфилд Шерманның кандидатурасын ұсынған сөзінен кейін делегаттардың ықпалына ілігіп, кандидат ретінде көрінді. Ханна конгреске қатыспаса да, күзгі науқанға белсенді қатысты. Индустриал Гарфилдтің жеке шығыстарын қаржыландыру үшін бизнесмендердің қаржы жинау клубын құруға көмектесті. Алдыңғы қатардағы науқанды жүргізген Гарфилдке көбінесе Ментордағы үйіне келіп, онымен кездесетін саясаткерлер мен басқаларды көңіл көтеруге тура келді. 1904 жылы Ханна қайтыс болғаннан кейін Сенатта Ханнаның орнын басқан Чарльз Диктің айтуынша, «Гарфилд мырзаның сайлануына Ханна мырзаның қатысы елдегі кез-келген жеке тұлға сияқты болды». Ханнаның өмірбаянын жазған Кролидің айтуынша, ол бұрынғы президент Грант пен Нью-Йорк сенаторы Роско Конклингтің штатқа сайлауалды сапарына дайындық жасады. Кроли оған екі адамды, Гарфилдтің жартылай туысқандарының партиясының қатарына қарсы болған Сталварттарды, Гарфилдке Менторда бару үшін көндіруді тапсырды. Гранттың Менторға баруы партияның бірлігін көрсетудің маңызды көрінісі болар еді. Грант 1880 жылы тағы да президенттікке үміткер болды, бірақ оның фракциясы оған кандидатураны алуға жетпеді. Алайда, кейінірек өмірбаян жазушы Хорнер бұл әңгімені күмәнді деп санайды, Грант Ханнаның көмегінсіз шешім қабылдағанын айтады. Гарфилд мемлекеттік қызмет реформасын жақтады, бұл Ханнаға ұнамайтын позиция, ол мемлекеттік жұмыстар науқан жұмыскерлерін марапаттау үшін пайдаланылуы керек деп санайды. Дегенмен, ол Гарфилдті Огайодағы әріптесі ретінде қатты қолдады, ал республикалық кандидат қарашадағы сайлауда өзінің Азамат соғысы генерал-майтабалы Уинфилд Хэнкокты тар айырмашылықпен жеңді. Ханна көп қаржы жинады, ол бизнес иелерін Гарфилдтің науқанына қаржы бөлуге көндіру үшін штатты аралады. Ханна Гарфилд әкімшілігінде ешқандай лауазымға ие болмады, дегенмен Хорнер оның науқандағы қызметі оған сыйақы беруге құқылы екенін және Ханна саяси айырмашылықтары үшін Гарфилдке ешқандай өтініш жасамағанын болжайды. Гарфилдтің қысқа мерзімдік билігі алты ай билік жүргізгеннен кейін оның өлтірілуімен аяқталды. Ханна Кливлендке әкелінген марқұм президенттің денесін алып, жерлеу рәсімдерін және Ханнаның өзі 20 жылдан кейін демалуға арналған Лейк-Вью зиратында жерлеуді қарастырған комитеттің басшысы болды. 1884 жылы Ханна сенатор Шерманның (сол кездегідей) президенттік ұсынысын қолдап, Республикалық Ұлттық Конвенцияға делегат ретінде сайлауға үміттенді. Гарфилдтің мұрагері президент Честер А. Артур қайтадан тағайындалуға үміттенді, бірақ оған басқа да бірқатар республикашылар қарсы болды. Ханна Шерманды кандидаттың алтын стандартты жақтағаны және бизнестің мәселелерін шешу үшін жұмыс істегені үшін, сондай-ақ Огайодан келгені үшін қолдады. Индустриалдық компания жергілікті конвенцияда Коулзбен сәтті қарсылық көрсетті, бірақ штаттық конвенцияда Огайо штатынан жалпы делегат болып сайланды. Ұлттық съезде Ханна Шерманды қолдауға Огайодан басқа бір делегатпен, бұрынғы Цинциннати судьясы Джозеф Б. Форкермен күш біріктірді, оның келесі 20 жыл ішінде мемлекеттік және ұлттық саясаттағы өрлеуі Ханнаның өрлеуіне ұқсас болады. Огайо делегациясы Шерманның жақтастары мен Мэн сенаторы Джеймс Блейнді қолдағандардың арасында қатты бөлінді. Форкер Шерманды ұсыну туралы сөйлеген сөзімен ұлттық танымалдыққа ие болды, ал Ханна сенатордың кандидатурасы үшін жұмыс істеді, бірақ Блейн оңай жеңді. Огайодан емес кандидатпен Ханна республикашылдар үшін 1880 жылғыдан гөрі аз күш жұмсады. Блейн Демократиялық кандидат, Нью-Йорк штатының губернаторы Гровер Кливлендке жеңілді. Кливлендтің бірінші әкімшілігі кезеңінде Ханна өзінің бизнесін жүргізуді жалғастырды және Шерманның тағы да үміткер болуына дайындық жасады, оны ол 1885 жылға дейін кездестірмеді. Бірақ кездескеннен кейін екеуі арасында жылы қарым-қатынас орнады. Президент Кливленд Ханнаны Юнион Пасифик Теміржолының директорларының бірі ретінде тағайындады, оның корпоративтік кеңесінің бір бөлігі сол кезде үкімет тағайындады. Тағайындама, ең болмаса, сенатор Шерманның ұсынысымен жасалған болуы мүмкін. Индустриалдың теміржол үшін атқарған жұмысы оның президенті Чарльз Фрэнсис Адамс тарапынан жоғары бағаланды; Ханнаның көмір бизнесі туралы білімі оны осы салаға жауапты кеңестің төрағасы болып тағайындауға әкелді. Ханна Форкердің 1885 және 1887 жылдары губернаторлыққа сәтті үміткерлігіне басты кеңесші және қаржы жинаушы болды.

In 1880, Hanna added The Cleveland Herald newspaper to his business empire. This was resented by Edwin Cowles, who owned the Republican newspaper in Cleveland, The Cleveland Leader. For the next five years, until Hanna sold the newspaper, he was bitterly attacked by Cowles in his paper. According to Hanna biographer William T. Horner, the episode was the start of the negative image of Hanna in the press which would be further developed by the Hearst newspapers over a decade later. Cowles' paper attacked Hanna personally, dubbing him "Marcus Aurelius". Cowles' choice of nickname was dictated by the coincidence of name, without regard to that emperor's good reputation. The nickname remained with Hanna throughout the remainder of his career. The incumbent in 1880, President Rutherford Hayes, had no interest in seeking a second term; after 36 ballots, the Republicans nominated Ohio Representative James Garfield. The nominee had gone to the convention as manager of the campaign of his fellow Ohioan, Secretary of the Treasury John Sherman. Garfield had emerged as a candidate after delegates were impressed by his nomination speech of Sherman. Although Hanna did not attend the convention, he was very active in the fall campaign. The industrialist helped found a businessman's fundraising club to raise money for Garfield's personal expenses in the campaign. Garfield, who ran a front porch campaign, often had to entertain politicians and others who came to meet him at his home in Mentor. According to Charles Dick, who succeeded Hanna in the Senate after the latter's death in 1904, "Mr. Hanna had as much to do with the election of Mr. Garfield as any single individual in the country." Hanna, according to his biographer Croly, was in charge of the arrangements for the campaign visit of former President Grant and New York Senator Roscoe Conkling to the state. Croly credits him with persuading the two men, who were Stalwarts hostile to Garfield's Half Breed wing of the party, to visit Garfield in Mentor. Having Grant go to Mentor would be an important show of party unity—Grant had sought the presidency again in 1880, but his faction had failed to gain the nomination for him. However, later biographer Horner believes the tale dubious, suggesting that Grant made the decision unaided by Hanna. Garfield favored civil service reform, a position disliked by Hanna, who felt that public jobs should be used to reward campaign workers. Nevertheless, he strongly supported Garfield as a fellow Ohioan, and the Republican candidate defeated his fellow Civil War general Winfield Hancock by a narrow margin in the November election. Hanna did much fundraising work, roaming the state to persuade business owners to contribute to the Garfield campaign. Hanna sought no position in the Garfield administration, although Horner states that his services to the campaign entitled him to a reward, and speculates that Hanna did not make any request of Garfield because of their political differences. Garfield's short lived administration ended with his assassination after six months in office. Hanna was in charge of the committee which took charge of the late president's body when it was brought to Cleveland and saw to the funeral arrangements and interment at Lake View Cemetery—where Hanna himself was to be laid to rest over 20 years later. In 1884, Hanna sought election as a delegate to the Republican National Convention in support of the presidential bid of Senator Sherman (as he was by then)—President Chester A. Arthur, Garfield's successor, was seeking re nomination, but was opposed by a number of other Republicans Hanna supported Sherman as the candidate favored the gold standard and worked to solve the problems of business, and because he was from Ohio. The industrialist was successfully opposed by Cowles at the local convention but was elected a delegate at large from Ohio at the state convention. At the national convention, Hanna joined forces in support of Sherman with another delegate at large from Ohio, former Cincinnati judge Joseph B. Foraker, whose rise in state and national politics over the next 20 years would parallel Hanna's. The Ohio delegation proved bitterly divided between supporters of Sherman and those supporting Maine Senator James G. Blaine. Foraker gained national acclaim with his speech nominating Sherman, and Hanna worked for the senator's nomination, but Blaine won easily. With a non Ohioan, the nominee, Hanna worked less energetically for the Republicans than he had in 1880. Blaine lost to the Democratic candidate, New York Governor Grover Cleveland. During the first Cleveland administration, Hanna continued to run his businesses and prepared for another run by Sherman, whom he did not actually meet until 1885. Once he did, however, a warm relationship grew between the two men. President Cleveland selected Hanna as one of the Union Pacific Railroad's directors—part of the corporate board was then appointed by the government. The appointment was most likely at the recommendation of Senator Sherman. The industrialist's work for the railroad was highly praised by its president, Charles Francis Adams; Hanna's knowledge of the coal business led to him being appointed head of one of the board's committees with responsibility in that area. Hanna was a major campaign adviser and fundraiser for Foraker's successful runs for governor in 1885 and 1887.

Ертедегі қарым-қатынасы

Уильям МакКинли мен Марк Ханнаның алғаш рет қашан кездескендері белгісіз – екеуі де кейінірек өмірінде алғашқы кездесулерін есіне түсіре алмады. МакКинли 1896 жылы Ханнамен жиырма жылдан астам бері созылып келе жатқан достығын айтты; ал Ханна 1903 жылы ойланып тұрғаннан кейін, ол МакКинлимен 1876 жылға дейін кездескенін мәлімдеді. МакКинлидің өмірбаясын жазған Х. Уэйн Морган екі адамның бастапқыда бір-біріне көп әсер етпестен, 1871 жылға дейін кездескен болуы мүмкін деп болжайды. Бұл екі адам 1876 жылы әріптес МакКинли бірнеше көмір шахтерлерін қорғаған кезде кездесті. Ханна – кеншілердің еңбек ақысын төмендету әрекеттерінен кейін ереуілге шыққан шахтерлерге қатысты кейінгі наразылықтардан зардап шеккен кен орнының иелерінің бірі. Губернатор Резерфорд Хейс тәртіпті қалпына келтіру үшін шақырған әскерлер ереуілшілерге оқ атқан, ал 23 шахтер ұсталып, майор МакКинлидің (Азамат соғысындағы қызметі үшін жиі танылған) туған қаласы Кантон қаласында сотталды. МакКинли оларды қорғау үшін жалданып, тек біреуі ғана сотталды. МакКинлидің жеңісі оған екі үлкен партиядағы жұмысшылардың алғысын әкелді және ол сол жылы Конгресске сайлауда жеңіске жетті. Ханна: «Ол Конгресске кіргеннен кейін мен онымен жақын таныстым, ал достығымыз жыл сайын нығайды», – деп еске алды. Ханнаның «Геральдты» сатуымен Коулзбен болған дау аяқталғаннан кейін, ол 1888 жылғы Республикалық Ұлттық конвенцияға округтік делегат ретінде сайлануда көп қиындық көрмеді. Делегаттардың арасында губернатор Форкер мен конгрессмен МакКинли болды. Ханна Шерманның науқанының көптеген шараларын қаржыландырып, оның басқарушысы ретінде кеңінен танылды. Шерман, сол кездегі әдетке сәйкес, Вашингтонда қалып, Чикагодағы конвенцияға қатыспады. Баспасөз губернатор Форкердің Шерманды қолдайтынын, бірақ жарысқа қатысса Блейнді қолдайтынын немесе өзінің сүйікті ұлын ұсынатынын болжады. Конвенция дауысқа түсіп, Шерман көш бастады, бірақ номинацияны алуға мүмкіншілігі болмады. Ханнаның өмірбаясын жазған Томас Биердің айтуынша, МакКинли, өзін үміткер деп жарияламаса да, аз ғана дауыс жинады. Ханна МакКинлидің кандидатураны жеңе алатын жалғыз Огайолық екеніне сенімді болды және телеграмма арқылы Шерманның конгрессменнің пайдасына, президенттікке үміткер болатын жалғыз Огайо республикашысы ретінде кері шегінуі керектігін ұсынды. Шерман бұл сайлауға ең жақсы мүмкіндік деп санайды, бас тартты, Ханна шешімді қабылдады және Шерман үшін соңына дейін күресті. Ханна МакКинлидің өзінің жүгіруін бастаудан бас тартқан адал мінез-құлқына қатты таң қалды. Форкер Блейнді қолдады, бірақ Нью-Инглдер қатыспаған кезде Шерманға оралды. Ақырында, номинация бұрынғы Индиана сенаторы Бенджамин Харрисонға бұйырды. Ханна Форкердің сатқындық жасағанын ешқашан кешірмеді. 1888 жылдан кейін екі адамның арасында қатты жеккөрініш болды, ал бұл бөліну Огайо Республикалық партиясын екі фракцияға бөлді, бұл жарылыс 1904 жылы Ханна қайтыс болғаннан кейін ғана қалпына келмеді. Форкер өзінің естеліктерінде Ханнаның 1888 жылы Оңтүстіктен келген қара делегаттарға пара бергендіктен, бұл үзіліс болғанын айтты. Алайда Огайо штатының газет баспашысы Дж. Б. Морроу Форкердің баяндамасына қайшы келіп былай деді: «Мен 1888 жылы конвенцияда болдым және сенатор Форкердің [кейіннен ол сондай болды] Огайодағы адамдарға үлкен ұят әкелгенін білемін, ал оның Блейн мырзаның достарымен жасырын жұмыс істегені делегаттарға қатты ұнады. Хорнердің айтуынша, жылдар өткен сайын Форкер екеуінің арасында көбірек ашуланып, егер ол дау болмаса, МакКинли емес, Форкер президент болар еді деп ойлады. Харрисон Ханна көп қаржы жинаған науқаннан кейін президент болып сайланды, Харрисон Индианадан болғанымен, ол кем дегенде Огайода туылған деген оймен өзін жұбатты. Харрисон Ханнаға қаржы жинауға байланысты ешқандай қолдау көрсетпеді. Харрисонның жеңісінен кейін Ханна Огайолықты президенттікке жеткізуге бел буды. 1892 жылы республикашылдардың кандидаты болып табылатын Харрисонның алғашқы нақты мүмкіндігі 1896 жылы болады. Шерман 1896 жылы 73 жаста болады, ол президенттікке үміткер болу үшін тым есейген деп саналды. Ханна МакКинлиге құлшынып, екі адамның көптеген саяси көзқарастары бірдей болды. 1888 жылдан бастап олар бір-бірімен тығыз қарым-қатынаста болды. МакКинлидің өмірбаясын жазған Маргарет Личтің айтуынша: Алайда Ханнаның өмірбаясын жазған Кларенс А. Стерн өнеркәсіпші МакКинлидің Шерманға деген адалдығына таңданыспен қарады, бірақ ол оның мансабын ілгерілетуді шешкен негізгі себеп – конгрессменнің жоғары тарифтерді жақтауы, ол да оны жақтады. Ханна және оның одақтастары, мысалы, конгрессмен Бенджамин Баттерворт, Форкердің 1889 жылы үшінші мерзімге губернатор болып сайлану әрекетіне қарсы болды. Форкер қайта сайлауға түсті, бірақ жалпы сайлауда жеңіліске ұшырады. 1889 жылдың қараша айында Ханна МакКинлидің Палата спикеріне сайлау науқанын басқару үшін Вашингтонға сапарлады. Әрекет сәтсіз аяқталды; басқа республикашыл, Мэн штатынан Томас Б. Рид сайланды. 1890 жылы МакКинли Конгресске қайта сайлануда жеңіліске ұшырады. Бұл оның мансабына үлкен соққы болған жоқ; ол демократтардың сайлау округтерін қайта бөлу арқылы жеңілгені және тарифтік заңды демелеуіне байланысты, тарифтердің өсуі бағаның өсуіне әкелді деп есептелді. 1891 жылы МакКинли губернаторлыққа республикашылдардың номинациясын алу бойынша консенсус таңдауы болды. МакКинлидің кандидатурасына оның көп назары қажет болмағандықтан, Ханна көп уақытын Шерманды Огайо заңнамасымен қайта сайлау үшін жұмыстарға жұмсады (сенаторлар штат заңнамаларымен сайланды, 1913 жылы 17- түзету қабылданғанға дейін) республикашыл кандидаттарды сайлауға қаражат жинау арқылы. Ханна Огайодан Нью-Йорк және Айоваға дейін сапарлап, қаражат жинады, оның бір бөлігі МакКинлиге, бірақ көбінесе штаттық республикалық комитетіне бағытталды. МакКинлидің губернаторлық сайлаудағы және республикашылдардың 1891 жылы заңнамада көпшілікті қамтамасыз етудегі жеңісі Шерманға тағы бір мерзімді кепілдемеді, өйткені ол Форкермен орын үшін күресті. Ханна Шерманның республикалық қауымдастықта жеңіске жетуіне жеткілікті қолдауды сақтап қалуда маңызды рөл атқарды, оның сайлауын заңнама арқылы қамтамасыз етті. Ханна Форкерді қолдайтындары деп саналған және жасырынып кеткен заң шығарушыларды табу үшін жеке тергеушілерді жалдады және олар Шерманды қолдауын қамтамасыз етті. Стерн Форкердің жеңілісінің «көбінесе Ханнаның күш-жігеріне байланысты» екенін атап өтті. МакКинлидің республикашылдар үшін жаман жыл болғандағы жеңісі оны президенттікке үміткер етті, ал Ханнаның МакКинли мен Шерманның жеңісіне қатысуы оны саясаттағы күш ретінде орнатып берді. Президент Харрисон Ханнаны бейтараптандыруға тырысты, ол президентке жақпады және оның қайта сайлануына қарсы болуы мүмкін еді, оған Республикалық Ұлттық комитетінің қазынашысы болуды ұсынды. Ханна бас тартты, өйткені бұл оны әкімшілікке қарыздар етеді деп ойлады.

It is uncertain when William McKinley and Mark Hanna first met—neither man in later life could remember the first meeting. McKinley, in 1896, referred to a friendship with Hanna that had lasted over twenty years; Hanna, in 1903, stated after some thought that he had met McKinley before 1876. McKinley biographer H. Wayne Morgan suggests that the two men may have met as early as 1871, although initially without making much impression on each other. The two men certainly met in 1876, when McKinley, a lawyer, represented a number of coal miners who had gone on strike following attempts by owners to cut wages. Hanna was one of the mine owners affected by subsequent unrest. The militia, called in by Governor Rutherford Hayes to restore order, had fired on the strikers, and 23 miners were arrested and put on trial in Canton, Ohio, the hometown of Major McKinley (as he was often known, for his Civil War service). McKinley was hired to represent them, and only one was convicted. McKinley's victory won him the gratitude of labor elements in both major parties, and he won election to Congress later that year. Hanna remembered, "I became intimate with him soon after he entered Congress, and our friendship ripened with each succeeding year." With Cowles' enmity ended by Hanna's sale of the Herald, the latter had little trouble being elected as a district delegate to the 1888 Republican National Convention. Among the delegates, at large were Governor Foraker and Congressman McKinley. Hanna financed many of the arrangements for the Sherman campaign and was widely regarded as its manager. Sherman, as was customary at the time, remained in Washington and did not attend the convention in Chicago. There was widespread speculation in the press that Governor Foraker, nominally a Sherman supporter, would declare a favorite son candidacy or else support Blaine if he entered the race. The convention deadlocked, with Sherman in the lead but unable to secure the nomination. According to Hanna biographer Thomas Beer,

McKinley began to pick up small numbers of votes although not a declared candidate. Hanna became convinced that McKinley was the only Ohioan who could gain the nomination, and by telegram hinted that Sherman should withdraw in the congressman's favor as the only Ohio Republican with a chance at the presidency. Sherman, believing this to be his best chance for election, refused, a decision which Hanna accepted, fighting for Sherman to the end. Hanna was greatly impressed by McKinley's loyal conduct in refusing to begin a run himself. Foraker threw his support to Blaine, though he returned to Sherman when the New Englander did not run. In the end, the nomination fell to former Indiana senator Benjamin Harrison. Hanna never forgave what he saw as Foraker's treason. After 1888, there was a strong dislike between the two men, and the separation split the Ohio Republican Party into two factions, a rupture that did not heal until after Hanna's death in 1904. Foraker stated in his memoirs that the break occurred because Hanna bribed black delegates from the South in 1888. However, Ohio newspaper publisher J. B. Morrow contradicted Foraker's account, stating: "I was at the convention in 1888 and know Senator Foraker [as he later became] brought great scandal to the Ohio people who were there and to the delegates with his secret work with Mr. Blaine's friends Mr. Hanna became thoroughly angered at what he thought was Senator Foraker's bad faith." According to Horner, Foraker was the more embittered of the two as the years passed, feeling that if it had not been for that dispute, Foraker, not McKinley, might have become president. Harrison was elected president after a campaign in which Hanna fundraised considerably, consoling himself with the thought that though Harrison was from Indiana, he had at least been born in Ohio. Harrison gave Hanna no control of any patronage in return for his fundraising. In the aftermath of Harrison's victory, Hanna determined to bring an Ohioan to the presidency. With Harrison likely to be the Republican candidate in 1892, the first real chance would be in 1896. Sherman would be 73 in 1896, likely considered too old to seek the presidency. Hanna had come to admire McKinley; the two men shared many political views. Beginning in 1888, they forged an increasingly close relationship. According to McKinley biographer Margaret Leech:

However, Hanna biographer Clarence A. Stern suggested that while the industrialist admired McKinley's loyalty to Sherman, the principal reason that he decided to promote McKinley's career was the congressman's advocacy of high tariffs, which he also favored. Hanna and his allies, such as Congressman Benjamin Butterworth, opposed Foraker's effort to secure a third term as governor in 1889. Foraker gained renomination, but fell in the general election. In November 1889, Hanna traveled to Washington to manage McKinley's campaign for Speaker of the House. The effort failed; another Republican, Thomas B. Reed of Maine, was elected. In 1890 McKinley was defeated for re election to Congress. This was not seen as a major setback to his career; he was deemed beaten by Democratic gerrymandering in redistricting, and because of his sponsorship of a tariff bill—the increased tariffs had caused prices to rise. In 1891, McKinley proved the consensus choice for the Republican nomination for governor. With McKinley's candidacy needing little of his attention, Hanna spent much of his time working to secure Sherman's re election by the Ohio Legislature (senators were elected by state legislatures until the ratification of the 17th Amendment in 1913) by raising funds to gain the election of Republican candidates. Hanna traveled as far away from Ohio as New York and Iowa, soliciting funds, some of which went to McKinley, but which for the most part went to the state Republican committee. Victories by McKinley in the gubernatorial race and by the Republicans in securing a majority in the legislature in 1891 did not guarantee Sherman another term, as he was challenged for his seat by Foraker. Hanna was instrumental in keeping enough Republican support to secure victory by Sherman in the Republican caucus, assuring his election by the legislature. Hanna hired detectives to find legislators who had gone into hiding and were believed to be Foraker supporters, and saw to it they supported Sherman. Stern notes that the defeat of Foraker "was ascribable largely to the efforts of Hanna". McKinley's victory in what was generally a bad year for Republicans made him a possible presidential contender, and Hanna's involvement in the McKinley and Sherman victories established him as a force in politics. President Harrison attempted to neutralize Hanna, who was ill disposed to the President and likely to oppose his renomination, by offering to make him treasurer of the Republican National Committee. Hanna declined, feeling it would make him beholden to the administration.

Жүгіруге дайындық

1892 жылы Маккинли мен Ханна 1896 жылғы науқанға дайындала бастады. Чарльз Дик республикалық штаттық төрағалыққа қабылдануын еске алды:

Президент Харрисон тіпті өз партиясының ішінде де танымал болмады, ал 1892 жылдың басында Маккинли әлеуетті кандидат ретінде талқыланды. 1892 жылы Миннеаполисте өткен республикалық ұлттық конвентте Маккинлидің негізгі сөзі оған жақын конвент мүшелерінен зор қолдауға ие болды. Бұл танымалдылық делегаттардың дауысына ауыспады; Харрисонның жақтастары конвенттің басынан аяғына дейін бақылауда ұстады. Огайодан келген делегат Ханна Маккинлиді делегаттарға ұсынды. Маккинли ешқашан өзін үміткер деп жарияламады, бірақ үшінші орынды иеленді, өзін үміткер деп жарияламаған Блейннен бір дауыс қана кем. Харрисонның сәттілігіне қарамастан, Маккинли конвентті жабысқаннан кейін қолдаушылары тарапынан конвент залынан қонақ үйіне дейін қосымша көтерілді. Морганның сөзіне сүйенсек, көптеген делегаттар “[Маккинлиде] 1896 жылға өздерінің кандидаттарын көрді”. Харрисон мен оның жақтастары Маккинлидің мінез-құлқына қызығушылық танытпады, ол 1888 жылы кандидаттық туралы әңгімені тоқтатқан, бірақ 1892 жылы олай істемегенін еске алды. Дегенмен, Ханна хатта былай деп жазды: “Губернатор Маккинлидің бүгінгі жағдайы жасалған барлық әрекеттердің нәтижесінде ешқандай жалған жағдайға түспеді деп санаймын. Оның мінез-құлқы, жүріс-тұрысы және жеке сүйкімділігі баршаның жүрегі мен құрметін жеңіп алды”. Маккинли қарашадағы сайлауда бұрынғы президент Кливлендтен жеңілген президент Харрисонды қолдау үшін адал науқан жүргізді, ал губернатордың хатшысы Чарльз Бауселдің айтуынша, “[Маккинли] президенттікке үміткер болуға тиіс, ал осы жылғы жеңіліс оны келесі жолы сайлауға көмектеседі”. 1893 жылғы қаржылық дағдарыста Янгстаундағы Маккинлидің досы да қиындыққа тап болды. Маккинли, жас күндері берілген қарыздарға ризашылық ретінде, досының бизнес-ноталарына кепілдік берді, бірақ оның міндеттемелерінің толық көлемін түсінбеді. Ол 100 000 доллардан астам төлеуге міндетті болды және губернаторлық лауазымынан кетіп, ақшаны адвокат ретінде табуды ұсынды. Ханна дағдарыс басталған кезде штатта болмады, бұл губернатордың “Марк осында болса ғой” деп айтуына себеп болды. Маккинлидің бай қолдаушылары, Ханна да жағдайды білгеннен кейін, ноталарды сатып алуға немесе төлеуге кірісті. Маккинли сыйлық алуға қарсы болды және ақырында ақшаны тек қарыз бергендерден, қайтарудан басқа ештеңе күтпегендерден ғана қабылдауға келісті. Маккинли мен оның әйелі Ида мүлкін сенімділер ретінде қызмет ететін қолдаушылардың қолына беруді талап еткенімен, Ханна мен оның серіктестері бизнес иелерінен және жалпы жұртшылықтан қаржы жинауда осындай сәттілікке жетті, соның нәтижесінде Маккинлидің барлық мүлкі толыққанды қайтарылды, ал 1901 жылы президент Маккинли қайтыс болғанда, оның мүлкіне ешқандай талап қойылмады. Маккинли абоненттердің аттарын сұрады, оларды қайтару үшін, бірақ сенімділер одан бас тартты. Оқиға Маккинлиді көпшілік арасында танымал етті, өйткені көптеген американдықтар қиын жағдайға тап болды және Огайо губернаторына көңіл білдірді. Маккинли 1893 жылы губернатор болып қайта сайланды. Огайодағы экономикалық қиындықтарға қарамастан, ол танымал болып қалды және республикалық кандидаттар үшін бүкіл елде сөйледі. Ол Огайодағы дәстүрлідей, екі жылдық мерзімі аяқталғаннан кейін орнынан түсіп, 1896 жылдың қаңтарында қалалық тойлармен Кантонға оралды. Кантондық “Repository” газеті: “Қазір ол - Кантонның қарапайым азаматы Маккинли, бірақ сәл күте тұрыңыз” деп жазды. Маккинлидің президенттік науқанына толық уақыт арнау үшін Ханна 1895 жылы компанияларын басқаруды ағасы Леонардқа тапсырды. Марк Ханна, Маккинлидің науқаны басталғанда айтқандай, “бір ғана керемет немесе өлім ғана оның 96 жылы партияның кандидаттығына кедергі келтіреді” деп сенді.

President Harrison had proven unpopular even in his own party, and with the start of 1892, McKinley was talked about as a potential candidate. At the 1892 Republican National Convention in Minneapolis, McKinley's keynote address sparked wild applause from a convention friendly to him. This popularity did not translate into delegate votes; Harrison's supporters were in control of the convention throughout. Hanna, a delegate from Ohio, promoted McKinley to delegates. McKinley, never a declared candidate, finished third, a fraction of a vote behind Blaine, who had declared himself not to be a candidate. Despite Harrison's success, McKinley was carried from the convention hall to his hotel by supporters after he adjourned the convention. According to Morgan, many delegates "saw in [McKinley] their nominee for 1896". Harrison and his adherents were unimpressed by McKinley's conduct, recalling that he had cut off talk of a candidacy in 1888, but had not done so in 1892. Nevertheless, Hanna wrote in a letter that "I do not consider that Governor McKinley was placed in any false position by what was done Governor McKinley's position today as a result of all that transpired at Minneapolis is in the best possible shape for his future. His bearing and conduct and personal magnetism won the hearts and respect of everybody." McKinley campaigned loyally for President Harrison, who was defeated by former president Cleveland in the November election, and according to the governor's secretary, Charles Bawsel, "[McKinley] is bound to be the nominee for the presidency, and the very fact of the defeat this year will elect him the next time." Among those who suffered reverses in the financial Panic of 1893 was a McKinley friend in Youngstown. McKinley, out of gratitude for loans in his younger days, had guaranteed the friend's business notes, without ever grasping the full amount of the obligations he was taking on. He was called upon to pay over $100,000 and proposed to resign as governor and earn the money as an attorney. Hanna was absent from the state when the crisis broke, causing the governor to say "I wish Mark was here." McKinley's wealthy supporters, including Hanna once he learned of the situation, undertook to buy up or pay the notes. McKinley was reluctant to take gifts, and eventually agreed to accept money only from those who expected nothing by lending the money but repayment. Even though both McKinley and his wife Ida insisted on putting their property in the hands of the supporters, who served as trustees, Hanna and his associates fundraised with such success from business owners and the general public that all McKinley property was returned intact, and when President McKinley died in 1901, no claims were made against his estate. A request by McKinley for the names of the subscribers so he might repay them was refused by the trustees. The episode made McKinley more popular with the public, as many Americans had suffered in the hard times and sympathized with the Ohio governor. McKinley was easily re elected as governor in 1893. Despite the poor economic times in Ohio, he remained popular and spoke across much of the nation for Republican candidates. He followed the usual Ohio custom and stepped down at the end of two two year terms, returning home to Canton in January 1896 to municipal celebrations. The Canton Repository stated, "It is just plain Mr. McKinley of Canton now, but wait a little while." To devote full time to McKinley's presidential campaign, Hanna in 1895 turned over management of his companies to his brother Leonard. Mark Hanna was certain, as he stated as McKinley's campaign began, that "nothing short of a miracle or death will prevent his being the nominee of the party in '96".

МакКинлиді ұсыну

Ханна бизнестен шыққаннан кейін, солтүстік қысын ұнатпайтынын білдіріп, Томасвилл қаласында (Джорджия) үй жалдады. Оған 1895 жылы, тіпті губернатор қызметтен кеткенге дейін, сондай-ақ 1896 жылдың қысында Маккинлилер қосылды. Бұл орын Маккинли үшін саяси емес демалыс орны болды, сонымен қатар оған көптеген оңтүстік республикашылдарымен, соның ішінде афроамерикандықтармен кездесуге мүмкіндік берді. Оңтүстік республикашылдары жергілікті сайлауда жиі жеңіске жетпесе де, ұлттық конвенцияға көптеген делегаттар сайлады. 1895 жылы Ханна шығысқа сапар шегіп, Пенсильванияның сенаторы Мэтью Кэй және Нью-Йорктің Томас Плат сияқты саяси басшылармен кездесті. Ханна Кантонға оралғанда, ол Маккинлиге басшылар жергілікті лауазымдарды бақылауға алмасу шартымен оның кандидаттығын кепілдейтінін хабарлады. Маккинли мұндай келісімге бармауға ниеттенді, ал Ханна бұрынғы губернатордың қолдаусыз кандидаттығын алуға кірісті. Тарихшы Р. Хал Уильямс Маккинли мен Ханна арасындағы қарым-қатынасты былай сипаттады:

Маусым айында Сент-Луисте өтетін республикалық конвенцияға дейінгі айларда Ханна өзінің ұйымын құрып, шығындарды төлеп, саясатқа бизнес әдістерін қолданды. Ханна Кливлендтегі үйінде көптеген саясаткерлермен кездесті. Ол Маккинлидің мыңдаған сөздерін басып, бүкіл елге Маккинлидің плакаттарын, төсбелгілерін және түймелерін жіберді. Нью-Гэмпшир сенаторы Уильям Э. Чандлер: «Егер мырза Ханна АҚШ-тың барлық округтерін Алабамадағыдай қамтыса, Маккинли кандидат болады». Маккинлидің кандидаттығына ең күшті қарсыласы бұрынғы президент Харрисон болды, бірақ 1896 жылдың ақпанында Харрисон үшінші рет президенттікке үміткер болмайтынын мәлімдеді. Шығыс басшылары Ханна жасаған ұсынысқа келіспегендіктен Маккинлиге қарсы болды және олар конвенцияда қолдау үшін сауда-саттық жасауға мәжбүр болуы мүмкін екенін сендіре отырып, жергілікті сүйікті ұлдарға қолдау көрсетуге шешім қабылдады. Басшылар спикер Рид, сенатор Квей және Нью-Йорк штатының бұрынғы вице-президенті Леви П. Мортон сияқты кандидаттарды қолдады. Ханна Ридтің туған жері Жаңа Англияда және Пенсильваниядағы «Маккинли клубтарында» Ридтің ықпалын әлсірету үшін көп ақша жұмсады. Басшылардың «сүйікті ұлы» стратегиясын жеңудің кілті Иллинойс штаты болды. Жас Чикаго бизнесмені және Маккинлидің қолдаушысы Чарльз Доуес (отыз жылдан кейін Кулидж вице-президенті болады) Иллинойс округінің және штаттық конвенцияларында Маккинлиге адал делегаттар сайлау үшін жұмыс істеді. Доуес пен Ханна тығыз жұмыс істеді, соңғысы Чикаго бизнес қауымдастығындағы байланыстары арқылы қолдау алу үшін жас кәсіпкерге сенеді. Иллинойстың республикалық саяси машинасының қарсылығына қарамастан, Доуес пен Ханна Иллинойс штатының барлық делегаттарын, бірақ бірнешеуін Маккинлиге қамтамасыз етті, бұл бұрынғы Огайо губернаторына конвенцияға үлкен артықшылық берді. Уильямстың сөзіне сүйенсек, «1896 жылдың наурыз айында көшбасшылар машинасы күшті күшке айналды». Конвенция жақындаған сайын журналистер Маккинлидің республикалық кандидат болатынын түсінді. Демократиялық көзқарасты ұстанатын газеттер, соның ішінде Уильям Рэндольф Херсттің «Нью-Йорк журналы» Маккинли туралы жанжалды ақпарат табу үшін Кантонға тілшілерді жіберді. Кандидат жеке және саяси адалдығымен танымал болды, тілшілер тіпті Маккинлидің бірнеше жеке жауы да оны жақсы бағалады. 1893 жылғы Маккинлидің қаржылық қиындықтары оның өміріндегі бірнеше дақтардың бірі болды, газеттер оған үлкен көмек көрсеткендер президент болып сайланған жағдайда оны өздеріне бағындыратынын жазды. Маккинлидің серіктестеріне, мысалы Чикаго баспагері Х. Х. Кольсаатқа немесе Маккинлидің заңгерлік тәжірибесі кезіндегі ескі досы судья Уильям Р. Дейге жасалған шабуылдар сайлаушыларға әсер етпеді; баспасөз Ханнаға қарсы сәттірек болды. «Журнал» Маккинлидің қолдаушыларын «Синдикат» деп сипаттап, сатып алынған президентті қамтамасыз ету үшін ақша салады. «Журнал» тілшісі Альфред Генри Льюис: «Ханна мен басқалары оны карталар сияқты араластырып, бөліседі» деп жазғанда көп назар аударды. Сент-Луисте басшылар қолдау үшін саяси жеңілдіктер алуға тырысты; Ханна, Кантоннан телефон арқылы Маккинлидің қолдауымен, келісімдерге қажеттілік сезінбеді. Маккинли оңай кандидат болып сайланды. Билетті теңестіру үшін Маккинли мен Ханна Нью-Джерси штатының партиялық лауазымдағы адамы және бұрынғы штат заң шығарушысы Гаррет Хобартты, шығыстың өкілі ретінде вице-президенттікке ұсынды. Конвенция Хобартты кандидат етіп бекітті; Ханна келесі төрт жылға республикалық Ұлттық комитетінің төрағасы болып сайланды.

Through the months leading up to the Republican convention in June in St. Louis, Hanna built his organization, paying for expenses, and applying the techniques of business to politics. Hanna met with many politicians at his Cleveland home. He paid for thousands of copies of McKinley's speeches to be printed and shipped quantities of McKinley posters, badges, and buttons across the nation. New Hampshire Senator William E. Chandler commented, "If Mr. Hanna has covered every district in the United States, in the same manner, he did those in Alabama, McKinley will be nominated." McKinley's most formidable rival for the nomination was former president Harrison, but in February 1896, Harrison declared he would not run for president a third time. The eastern bosses were hostile to McKinley for failing to agree to the offer they had made to Hanna, and they decided to seek support for local favorite son candidates, believing that McKinley could be forced to bargain for support at the convention if he was denied a majority. The bosses supported candidates such as Speaker Reed, Senator Quay and former vice president Levi P. Morton of New York. Hanna spent much money and effort to undercut Reed in his native New England, and on "McKinley Clubs" in Pennsylvania to force Quay to spend time and money shoring up his base. A key to defeating the bosses' "favorite son" strategy was Illinois. A young Chicago businessman and McKinley supporter, Charles Dawes (who would thirty years later be vice president under Coolidge) worked at Illinois district and state conventions to elect delegates pledged to McKinley. Dawes and Hanna worked closely together, with the latter relying on the young entrepreneur to secure support from his connections in the Chicago business community. Despite the opposition of Illinois' Republican political machine, Dawes and Hanna were able to secure all but a few of Illinois' delegates for McKinley, giving the former Ohio governor a strong advantage going into the convention. According to Williams, "As early as March 1896, the bandwagon had become a steamroller." As the convention approached, journalists awoke to the fact that McKinley would, most likely, be the Republican nominee. Those newspapers that were Democratic in their outlook, including publisher William Randolph Hearst's New York Journal, sent reporters to Canton to dig up dirt on McKinley. The candidate had a sterling reputation for personal and political honesty, and reporters found that even McKinley's few personal enemies spoke well of him. McKinley's financial problem in 1893 was one of the few marks on his record, and the newspapers began to suggest that those who had made large contributions to aid him would own him as president. Attacks on some of McKinley's associates, such as Chicago publisher H. H. Kohlsaat or McKinley's old friend from his days as a practicing lawyer, Judge William R. Day, cut little ice with voters; the press had better luck with Hanna. The Journal began to describe McKinley's backers as a "Syndicate", staking money to secure a bought and paid for president. Journal reporter Alfred Henry Lewis attracted considerable attention when he wrote, "Hanna and the others will shuffle and deal him like a pack of cards." In St. Louis, the bosses again tried to secure political favors in exchange for their support; with little need to deal, Hanna, backed by McKinley via telephone from Canton, refused. McKinley was nominated easily. To balance the ticket, McKinley and Hanna selected New Jersey party official and former state legislator Garret Hobart, an easterner, as vice presidential candidate. The convention duly nominated Hobart; Hanna was elected chairman of the Republican National Committee for the next four years.

Валюта мәселесі; Демократиялық кандидатура

1896 жылғы сайлау науқанындағы басты мәселе – валюта мәселесі болды. 1873 жылдан бері АҚШ факті бойынша алтын стандартында болды – металл үкіметке ұсынылса, оның құрамы сыналып, шығындарды өтеу үшін шамалы төлем алына отырып, монетаға айналдырылатын еді. Ал күміс, кеңінен өндірілсе де, монетаға айналдыру үшін ұсынылмай, тауар ретінде сатылуға тиіс болды. Алтын стандарты көптеген ауыл шаруашылығы және кен өндіру аймақтарында танымал болған жоқ, себебі қолда бар алтынның мөлшері ақша айналымын шектеді, бұл фермерлерге несие алуды және қарыздарын төлеуді қиындатты. Күмістің еркін және шексіз айналымдарын жақтағандар мұның елдің экономикалық дағдарысын ақша айналымын арттыру арқылы емдейтініне сенді. Алтын стандартының жақтаушылары «еркін күміс» саясатының (кейде «биметаллизм» деп аталатын) валютаны инфляциялайтынын және алтын стандартындағы елдермен халықаралық саудада қиындықтар тудыратынын айтты. Сол кезде күміс доллардың құнды металлының құны шамамен 0,53 долларға тең болды, ал осындай ұсыныстар бойынша осы құнға тең күміс салымдарға «еркін» – яғни, монета жасау мен сынау шығындары үшін төлемсіз қайтарылатын еді. Елдегі пікір қақтығысына қарамастан, Маккинли мен Ханна алтын стандартын партия платформасында нақты көрсету, мәселеге үнсіз қалудан жақсы стратегия болады деп шешті. Маккинли Ханнаны алтын стандартын сақтауды көздейтін қадамды ұсыну үшін конвенцияға жіберді, Ханна оны партия платформасына сәтті енгізді. Осы қадамның қабылдануы Батыстан келген бірқатар республикашылдардың конвенциядан шығып кетуіне себеп болды. Олар кетіп бара жатқанда Ханна орындыққа тұрып, «Кетіңдер! Кетіңдер! Кетіңдер!» деп айқайлады. Маккинли сайлаудың тарифтер мәселесіне қатысты күресетінін күтті; ол белгілі протекционист еді. Демократтар шілдеде Чикагода өткен конвенцияда бас қосты; Миссуридің бұрынғы конгрессмені Ричард П. Блэндтің үміткер болуы мүмкін деп есептелді. Маккинли қарсыласын күтіп отырғанда, күміс мәселесіндегі жалпыұлттық пікірталасқа жеке пікірін білдірді, Кантондағы досы, судья Дейге: «Бұл ақша мәселесі тым маңызды. Отыз күннен кейін сіз оның жайлы ештеңе естімейтін болады» деді. Болашақтағы мемлекеттік хатшы және Жоғарғы сот судьясы: «Менің ойымша, отыз күннен кейін сіз басқа ештеңе туралы естімейтін болады» деп жауап берді. Демократиялық конвенцияның үшінші күні Небраска штатының бұрынғы өкілі Уильям Дженнингс Брайан партия платформасы бойынша пікірталасты аяқтады. Брайан конвенцияны «Алтын крест» деп белгілі болған сөзімен дүрліктірді, ол алтын стандартын айыптап, оның жұмысшы табына пропорционалды түрде зиян келтіретініне сенді. Уолл-стрит қорқынышына орай, демократтар конгрессмен Брайанды президенттікке ұсынды, бұл ұсынысқа көп ұзамай Популисттік партия да қосылды. Ханна шілде айының басында яхтамен демалысқа кетіп, кейін жалпы сайлау жұмысына кірісті; Брайанға халықтың күшті қолдауымен Ханна «Чикаго конвенциясы бәрін өзгертті» деп жазып, жұмысына қайта оралды.

A major issue, going into the 1896 election cycle, was the question of the currency. The United States, since 1873, had effectively been on the gold standard—the metal, if presented to the government, would be assayed and struck into coin for a slight charge to cover expenses. Silver, in contrast, though widely mined, could not be presented for conversion into coin, but had to be sold as a commodity. The gold standard was unpopular in many agricultural and mining areas, as the quantity of gold available limited the money supply, making it difficult for farmers to obtain loans and pay debts. Advocates of the free and unlimited coinage of silver believed that doing so would cure the country's economic malaise by increasing the money supply. Advocates of the gold standard argued that a "free silver" policy (sometimes called "bimetallism") would inflate the currency, and lead to difficulties in international trade with nations on the gold standard. At the time, the precious metal in a silver dollar was worth about $0.53, and under such proposals, silver worth that much would be returned to depositors as a one dollar coin, "free"—that is, without a charge for the Mint's costs for assaying and coining. Despite the controversy in the country, McKinley and Hanna decided that an explicit mention of the gold standard in the party platform would be a better strategy than remaining silent on the issue. McKinley sent Hanna to the convention with a draft plank calling for maintenance of the gold standard, which Hanna successfully placed in the party platform. The adoption of the plank caused some Republicans, mostly from the West, to walk out of the convention. As they left, Hanna stood on a chair, shouting "Go! Go! Go!" McKinley expected the election to be fought on the issue of tariffs; he was a well known protectionist. The Democrats met in convention in July in Chicago; former Missouri congressman Richard P. Bland was deemed likely to be the nominee. As McKinley awaited his opponent, he privately commented on the nationwide debate over silver, stating to his Canton crony, Judge Day, that "This money matter is unduly prominent. In thirty days you won't hear anything about it." The future Secretary of State and Supreme Court justice responded: "In my opinion in thirty days you won't hear of anything else." On the third day of the Democratic convention, former Nebraska representative William Jennings Bryan concluded the debate on the party platform. Bryan stampeded the convention with what came to be known as the "Cross of Gold speech", decrying the gold standard, which he believed disproportionately hurt the working classes. To the horror of Wall Street, the Democrats nominated Congressman Bryan for president, a nomination in which the Populist Party soon joined. Hanna had taken a yachting vacation in early July before beginning general election work; with a wave of popular support for Bryan, Hanna wrote "The Chicago convention has changed everything" and returned to his labors.

Сенатқа орын алу

Маккинлидің сайлануы салдарынан тарихшы Джеймс Форд Родстың (демократ болғанымен Ханнаның қайын інісі) айтуынша, "Марк Ханна құрметті жағдайға ие болды. Әдеттегідей болса, Кливлендтің бостандығы оған берілген болар еді". Кейінірек Маккинлидің мемлекеттік хатшысы болған Джон Хейдің айтуынша, "Марк Ханна осы жылы керемет жетістіктерге жетті! Осы күреске бірге кіріскенше оны жақсы білмедім, бірақ оған деген құрметім мен сыйлым сағат сайын артты". Ханна Маккинли әкімшілігінде қандай да бір лауазымды қабылдамайтынын, себебі бұл оның саяси еңбегі үшін сыйлық ретінде қарастырылуы мүмкін деп қорқыныш білдірді. Ол бұрыннан-ақ сенатор болуды қалаған, тіпті 1892 жылдан бері осы тілегін айтатын. Сенатор Шерман, қазір 74 жасқа жуықтаған, 1898 жылы демократтармен және Форкер фракциясымен қиын сайлауға қатысатын болды. 1897 жылдың 4 қаңтарында Маккинли Шерманға Мемлекеттік хатшы лауазымын ұсынды, ол дереу қабылдады. Шерманның 1898 жылы қызметтен кетуіне дейін жариялаған нашар көрсеткіштері Ханнаға шабуылдарға себеп болды, оның орнына ескірген адамды маңызды кабинеттік лауазымға тағайындағандары айтылды. Форкер өзінің мемуарларында Шерманның Ханнаға Сенатқа отыруға мүмкіндік беру үшін жолдан тайғанын күшті түрде айтты. Шерман хатшы лауазымынан кеткеннен кейін жазған хатында: "Маккинли мені Мемлекеттік хатшы лауазымына қабылдауға шақырғанда, мен оны кейбір тартыншақтықпен және негізінен Марк Ханнаның тілегін орындау үшін қабылдадым. Нәтижесінде мен сенаторлық және мемлекеттік хатшы лауазымдарынан айырылдым. Олар мені сенаторлық жоғары лауазымнан уақытша мемлекеттік хатшылыққа тағайындау арқылы айырды". Хорнер Мемлекеттік хатшы лауазымының үкіметтегі ең маңызды сайланбаған лауазым екенін, содан кейін оны президенттікке қадам тастау ретінде қарастыратынын, ал Шерман енді президент болуға ұмтылмаса да, оның беделін білетінін айтады. Родстың айтуынша, "Шерман Мемлекеттік хатшы лауазымын қуана қабылдады. Ол Сенаттағы екі жылдық күмәнді кезекпен салыстырғанда, жаңа республикалық әкімшіліктің төрт жылдық кабинет басшысы лауазымын алмастырды, бұл сөзсіз жоғарылау болды". Родс Ханнаның 1897 жылдың басында Шерманның ақыл-ойының қабілеті туралы ескертулерге сенбегенін айтты, бірақ бұл әңгімелерді оған сенген Нью-Йорк кәсіпкерлері айтқан болуы мүмкін. Бұл оқиғаларға Маккинли де сенбеді, 1897 жылдың ақпанында сайланған президент Шерманның ақыл-ойының нашарлауы туралы есептерді "сенсациялық жазушылардың немесе басқа да зұлым ниетті немесе жаңылысқан адамдардың арзан ойлары" деп атады. Шерманның Мемлекеттік хатшы лауазымын қабылдауы Ханнаның сенатор ретінде оны алмастыруын қамтамасыз етпеді. Сенатқа уақытша тағайындауды Огайоның губернаторы, республикашыл Аса Бушнелл жасады, ал заң шығарушы орган 1898 жылы Шерманның мерзімінің қалған бөлігіне (1899 жылдың наурыз айында аяқталады) және толық алты жылдық мерзімге сайлау өткізеді. Бушнелл Форкер фракциясынан еді, Форкер сол кезде заң шығарушы орган тарапынан Огайоның екінші Сенат орынын толтыру үшін сайланды. Шерман, ол кезде әлі де кабинеттік тағайындамасына риза болған, Ханнаның атынан ықпалын қолданды, Маккинли де солай істеді. Губернатор Бушнелл қарсы фракцияның көшбасшысын тағайындағысы келмеді және Форкерге орынды Теодор Э. Бертонға ұсынуға уәкілеттік берді, ол оны қабылдамады. Родс Ханнаға Сенат орынын алудағы қиындықтар Маккинлиді досын 1897 жылдың ақпан айының ортасына дейін Пошта бас басқармасына тағайындау туралы ұсынысын жалғастыруға мәжбүр еткенін болжайды. Бушнелл 1897 жылы қайта тағайындалуға және қайта сайлануға үміткер болды, Ханнаның қолдауысыз оның мүмкіндіктері азайды, ал 21 ақпанда Бушнелл Ханнаға Шерманның орнына оны тағайындайтынын жазды. Форкер өзінің мемуарларында Ханнаға сенаторлық орын Маккинлидің тілегі бойынша берілгенін айтты. Огайодағы 1897 жылғы заң шығарушы сайлаулар Ханнаның толық алты жылдық мерзімге сайлануына кім дауыс беретінін анықтайтын және Маккинлидің билікке келгеніне бір жыл толуына байланысты референдум ретінде қарастырылды. Президент Огайоға бірнеше сөз сөйлеу үшін барды, Брайан да солай істеді. Маккинли сахна артында белсенділік танытып, Огайодағы және одан тыс республикашылдарды сенаторды қолдауға шақырды. 1897 жылы Огайоның республикалық конвенциясы Ханнаны қолдауға дауыс берді, сондай-ақ Огайоның 88 округінің 84 округтік конвенциясы да қолдады. Республикашылар сайлауда жеңіске жетті, жеңімпаздардың басым көпшілігі Ханнаға дауыс беруге уәде берді. Алайда, бірқатар республикашылдар, көбінесе Форкер фракциясы, Ханнаны қайта сайлауды қаламай, демократтармен одақ құрды. 1898 жылдың 3 қаңтарында заң шығарушы орган жиналғанда, Ханнаға қарсы күштер заң шығарушы органның екі палатасын ұйымдастыруға сәттілікке жетті. Оппозициялықтар әлі кандидатқа келісе алмады, бірнеше күнге сосқан келіссөздерден кейін олар Кливлендтің республикалық мэрі Роберт Маккиссонды таңдады. Кливленд мэрі бүлікшілердің қысқа және ұзақ мерзімді Сенатқа үміткері болды және 1895 жылы қалалық лауазымға Ханна мен Кливленд бизнес қауымдастығының қарсылығына қарамастан сайланды. Колумбуста заң шығарушылардың екі тараптың бірі немесе екеуінің құрбаны болғаны туралы қауесет тарады, сондай-ақ парақорлық туралы айыптаулар да орын алды. Кейінгі президенттің ұлы Джеймс Рудольф Гарфилд, бір Кливлендтің республикашылынан оған Маккиссонға дауыс бермесе, қалаға кірпіш төсеуге жасаған келісімдері тоқтатылатыны айтылғанын естігенін мәлімдеді. Хорнердің айтуынша, соңында "Ханнаның тактикасы – олар қандай болса да" сәтті аяқталды, ол ең аз мүмкіндікпен қайта сайланды.

In the wake of McKinley's election, according to historian James Ford Rhodes (who was also Hanna's brother in law, though a Democrat), "Mark Hanna occupied an enviable position. Had it been usual, the freedom of Cleveland would have been conferred upon him." According to John Hay, who would later become Secretary of State under McKinley, "What a glorious record Mark Hanna has made this year! I never knew him intimately until we went into this fight together, but my esteem and admiration for him have grown every hour." Hanna stated that he would accept no office in the McKinley administration, as he feared it would be seen as a reward for his political efforts. He had long wished to be a senator, speaking of this desire as early as 1892. Senator Sherman, now aged almost 74, would face a difficult re election battle with the Democrats and the Foraker faction in 1898. On January 4, 1897, McKinley offered Sherman the office of Secretary of State; he immediately accepted. The poor record Sherman posted prior to his departure from office in 1898 led to attacks on Hanna, suggesting that a senile man had been placed in a key Cabinet position to accommodate him. Foraker, in his memoirs, strongly implied that Sherman was moved out of the way to allow Hanna to have his Senate seat. An embittered Sherman stated in a letter after his departure as secretary, "When [McKinley] urged me to accept the position of Secretary of State, I accepted with some reluctance and largely to promote the wishes of Mark Hanna. The result was that I lost the position both of Senator and Secretary They deprived me of the high office of Senator by the temporary appointment as Secretary of State." Horner argues that the position of Secretary of State was the most important non elective post in government, then often seen as a stepping stone to the presidency, and though Sherman no longer sought to be president, he was aware of the prestige. According to Rhodes, "Sherman was glad to accept the Secretaryship of State. He exchanged two years in the Senate with a doubtful succession for apparently a four years' tenure of the Cabinet head of the new Republican administration, which was undoubtedly a promotion." Rhodes suggested that Hanna did not give credence to warnings about Sherman's mental capacity in early 1897, though some of those tales must have been told by New York businessmen whom he trusted. The stories were not believed by McKinley either; the President elect in February 1897 called accounts of Sherman's mental decay "the cheap inventions of sensational writers or other evil disposed or mistaken people". Sherman's acceptance of the post of Secretary of State did not assure Hanna of succeeding him as senator. A temporary appointment to the Senate was to be made by Ohio's governor, Republican Asa Bushnell; the legislature would then, in 1898, hold elections both for the final portion of Sherman's term (expiring in March 1899) and for the full six year term to follow. Bushnell was of the Foraker faction—Foraker was by then a senator elect, selected by the legislature to fill Ohio's other Senate seat for the term 1897 to 1903. Sherman, who was at that time still grateful for his Cabinet appointment, used his influence on Hanna's behalf; so did McKinley. Governor Bushnell did not want to appoint a leader of the opposing faction and authorized Foraker to offer the place to Representative Theodore E. Burton, who declined it. Rhodes suggests that the difficulty over obtaining a Senate seat for Hanna led McKinley to persist in his offer to make his friend Postmaster General into mid February 1897. Bushnell was a candidate for renomination and re election in 1897; without Hanna's support his chances were smaller, and on February 21, Bushnell wrote to Hanna that he would appoint him in Sherman's place. Foraker, in his memoirs, stated that Hanna was given the Senate seat because of McKinley's desires. The 1897 legislative elections in Ohio would determine who would vote on Hanna's bid for election for a full six year term, and were seen as a referendum on McKinley's first year in office—the President visited Ohio to give several speeches, as did Bryan. McKinley was active behind the scenes, urging Republicans both inside and outside Ohio to support the senator. The 1897 Ohio Republican convention voted to support Hanna, as did county conventions in 84 of Ohio's 88 counties. The Republicans won the election, with the overwhelming number of Republican victors pledged to vote for Hanna. However, a number of Republicans, most of the Foraker faction, did not want to re elect Hanna and formed an alliance with the Democrats. When the legislature met on January 3, 1898, the anti Hanna forces succeeded in organizing both houses of the legislature, The dissidents had not yet agreed upon a candidate; after several days of negotiation, they settled on the Republican mayor of Cleveland, Robert McKisson. The Cleveland mayor was the insurgents' candidate for both the short and long Senate term and had been elected in 1895 to his municipal position despite the opposition of Hanna and the Cleveland business community. Rumors flew in Columbus that legislators had been kidnapped by either or both sides, and allegations of bribery were made. James Rudolph Garfield, the late president's son, stated that he had been told by one Republican from Cleveland that he had to vote for McKisson because if he did not, his contracts to sell the city brick pavers would be cut off. According to Horner,

In the end, "Hanna's tactics—whatever they really were" succeeded; he was re elected with the barest possible majority.

Президентпен қарым-қатынас

Марк Ханна мен Уильям Маккинли 1897 жылғы наурыз айында лауазымдарын қабылдағанда достығын жалғастырды. Сенатор Ханна тұратын жер іздеді; Президент Маккинли ол табылғанға дейін Ақ үйдің (ол кезде әлі ресми түрде осылай аталған) резиденциясында тұруын ұсынды. «Херст» газетінің хабарлауынша, «егер біреудің Ақ үйде өзін үйінде сезінуге құқығы болса, онда ол – сенатор». Ханна көп ұзамай Ақ үйге жақын «Арлингтон» қонақ үйіне көшіп, онда кең люкске орналасты. 1899 жылғы қарашада вице-президент Хобарт қайтыс болғаннан кейін Ханна Пенсильвания даңғылының ар жағында, Ақ үйге қарсы орналасқан Лафайетт алаңындағы үйін жалға алды. Мемлекеттік қызмет реформасына қарамастан, президенттің толтыруға тиіс көптеген лауазымы болды. Ол кезде көптеген төменгі деңгейдегі лауазымдарды партиялық саяси қайраткерлермен толтыру қалыпты жағдай еді. Ханна Маккинлидің кейбір тағайындамаларына қатысты, бірақ соңғы шешімді президент қабылдады. Ханнаға Огайо штатындағы федералдық лауазымдарға үміткерлерді ұсынуға және Форкердің үміткерлеріне вето құқығы берілді. Ханна Оңтүстікте де ықпалды болды, онда президентке лоббилік әсер ете алатын республикалық конгрессмендердің саны аз еді. Ол Маккинлимен бірге Оңтүстік штатындағы көптеген тағайындамаларды республикалық ұлттық комитетінің штаттық мүшесі және аталған аймақтағы жеңілген республикалық конгресс үміткері ұсынатын жүйеге келісті. Ханна мен Маккинли Гаррисонның басшылығымен қызмет еткендерге аз орын берді, өйткені екеуі де дос емес еді. «Күміс республикашылар», партиядан конвенцияда немесе одан кейін шығып кеткендерге ешнәрсе берілген жоқ. Ханна әкімшіліктің қолдауын бақылайтыны айтылғанмен, шындығында басқа адамдар ықпалдырақ болды. Маккинлидің досы Джозеф Смит, Маккинли губернатор болған кезде Огайо штатының мемлекеттік кітапханашысы қызметін атқарған, 1898 жылы қайтыс болғанға дейін федералдық жұмыстарға көбірек ықпал еткен. Чарльз Доуес, қазіргі лауазым иесі кеткеннен кейін валюта бақылаушысы болып тағайындалатын болды, сонымен қатар Маккинлидің сенімді серігі еді. Джозеф Бристоу, Маккинлидің төртінші көмекші почта шебері ретіндегі міндеттеріне меценаттық тағайындаулар кірді, кейіннен президент «Ханнаның өтініштерін үлкен құрметпен қарастырды және оның пікірінің дұрыстығына сенімді болды, бірақ соңында әрқашан өз шешімін қабылдады» деп жазды. 1900 жылдың басында Ханна Маккинлидің қайта сайлау науқанын жүргізбеуі мүмкін екенін айтты, себебі ревматизмнен зардап шегіп жатыр. Оның мәлімдемесіне қарамастан, сенатор науқанды жүргізуге ниеттенді, бірақ Маккинли (көрінетіндей, ол Хананың құлы емес екенін жұртшылыққа көрсету мүмкіндігін сезінген) одан сұрауға асықпады. Бұл Ханна үшін үлкен стресске айналды, ол науқан мен Маккинлимен қарым-қатынасы туралы алаңдады; сенатор күту кезінде кеңсесінде есінен танып, жүрек талмасына ұшыраған болуы мүмкін. Мамыр айының соңында президент Ханнаның науқанын басқаратынын жариялады. Маргарет Лич Маккинлидің Ханнаға белгісіз себептермен ашуланғанын, сондықтан президенттің «әдеттен тыс салқындағы» мінез-құлқының себебі осы екенін айтты. Морган, керісінше, «президент өзінің әдеттегі жанама қысымын және үнсіздік күшін қолданды. Ол Ханнаны қалаған, оған мұқтаж еді, бірақ өз шарттарымен» деп жазды.

Mark Hanna and William McKinley continued their friendship as they assumed their offices in March 1897. Senator Hanna was looking for a residence; President McKinley suggested that he stay at the Executive Mansion (as the White House was still formally known) until he found one. According to Hearst's New York Journal, "the Senator doubtless feels that if anyone has the right to make himself at home in the White House he is the man". Hanna soon moved into the Arlington Hotel, close to the White House, where he occupied a large suite. After the death of Vice President Hobart in November 1899, Hanna took over the lease on his house on Lafayette Square, across Pennsylvania Avenue from the White House. Despite civil service reform, a president had a large number of posts to fill. It was customary at the time to fill many of the lower level positions with party political workers. Hanna had a voice in some of McKinley's appointments, but the President made the final decision. Hanna was allowed to recommend candidates for the majority of federal positions in Ohio and was permitted a veto over Foraker's candidates. Hanna was also dominant in the South, where there were few Republican congressmen to lobby the President. He and McKinley decided on a system where many southern appointees were recommended by the state's member of the Republican National Committee and the defeated Republican congressional candidate for the area in question. Hanna and McKinley gave few places to those who had served under Harrison, as the two presidents were not friendly. "Silver Republicans", who had bolted the party at the convention or later, received nothing. Although Hanna was reputed to control the administration's patronage, in fact, other men were more influential. McKinley's friend Joseph Smith, who had served as State Librarian of Ohio during McKinley's tenure as governor, probably had more influence over federal jobs until his death in 1898. Charles Dawes, who was slated to be Comptroller of the Currency as soon as the incumbent left office, was also a McKinley confidant. Joseph Bristow, whose duties as Fourth Assistant Postmaster General under McKinley involved patronage appointments, later wrote that the President "gave Hanna's requests great consideration and had confidence in the clearness of his opinion, but in the end he always followed his own judgment". As the year 1900 began, Hanna hinted that he might not want to run McKinley's re election campaign, stating that he was suffering from rheumatism. In spite of his statement, the senator did want to run the campaign, but McKinley (who apparently saw an opportunity to show the public that he was not Hanna's creature) was slow to ask him. This was a source of great stress to Hanna, who was concerned about the campaign and his relationship with McKinley; the senator fainted in his office during the wait and may have suffered a heart attack. In late May, the President announced that Hanna would run his campaign. Margaret Leech suggested that McKinley was angry at Hanna for unknown reasons, thus the President's "uncharacteristic coldness". Morgan, in contrast, wrote that "the president was using his usual indirect pressure and the power of silence. He wanted and needed Hanna, but on his own terms."

Испан-Америкалық соғыс

Екінші Кливленд әкімшілігінің кезінде-ақ америкалықтар Кубадағы, сол кездегі испан колониясындағы, жалғасып жатқан көтеріліске қызығушылық танытты. Көптеген американдықтар Кубаның тәуелсіз болуы керек екеніне және Испанияның Батыс жарты шарды тастап кетуі керек екеніне сенді. 1895 жылдан бастап Конгресс Кубаның тәуелсіздігін талап ететін бірқатар резолюцияларды қабылдады. Кливленд бейтарап саясат ұстанса да, оның мемлекеттік хатшысы Ричард Олни Испанияны АҚШ-тың шыдамы шексіз емес екені туралы ескертті. Сенатор Шерман бейтараптықты жақтады, бірақ АҚШ Куба үшін соғысқа түсуіне сенеді. Ханна Сенатқа тағайындалғаннан кейін, Маккинли тарифтік заңнаманы қарастыру үшін Конгрессті арнайы сессияға шақырды. Сессияның ресми мақсатына қарамастан, Кубаның тәуелсіздігін, қажет болса күш қолданып, талап ететін бірнеше резолюциялар енгізілді. Баспасөз Ханнадан сессияда Куба мәселесі талқыланатынына сеніп тұрғанын сұрағанда, ол: "Білмеймін. Оны болжау қиын. Кез келген уақытта бір ұсқын орын алып, жағдайды шиеленістіруі мүмкін" деді. 1897 жылға дейін Маккинли Куба бойынша бейтараптық саясатын сақтап, аралдың автономиясын келіссөздер арқылы қол жеткізуді үміттенеді. Алайда, Херст газеттері сияқты соғысқа ынтақтаушы күштер Маккинлиді одан да агрессивті сыртқы саясатқа итеруге тырысты. 1897 жылдың 20 мамырында Сенат Кубаға араласуды қолдайтын 41–14 дауыспен резолюцияны қабылдады, Ханна қарсы дауыс берді. 1897 жылдың соңы мен 1898 жылдың басындағы жағдай шиеленіскен кезде, Ханна Маккинлидің халық пікіріне қайшы келіп, елді соғыстан сақтап қалса, саяси зиянға ұшырауы мүмкін деп алаңдады. "Брайан мырзаға көңіл қойыңыз. 1900 жылғы демократтардың сайлауалды бағдарламасында барлық кемшіліктер жазылады. Оған сенімді болыңыз!" Дегенмен, Огайо штатының сенаторы Маккинлидің Испанияны Кубадағы отарлық реформаларға тыныш түрде итеру саясатының соғыссыз нәтеже бергенін және осылай жалғаса беретініне сенді. 1898 жылдың 15 ақпанында Гавана портында американдық "Мэйн" кемесі суға батып кетті. 250-ден астам офицер мен теңізші қаза тапты. "Мэйн" кемесінің суға батуына себеп болған жарылыстың сыртқы әсерден ме, әлде ішкі ақаудан ма, әлі де анық емес. Маккинли тергеу комиссиясын құрды және нәтиже күтілгенше елден үзілді-кесілді пікір білдірмеуді сұрады, бірақ сонымен қатар жасырын түрде соғысқа дайындалды. "Мэйнды есіңізде сақтаңыз, Испанияға тозақ болсын!" - деген ұранмен "Херст" газеттері соғысқа шақырып, Ханнаны кешіктіруде кінәлады. "Херст" газеттерінде Огайо штатының сенаторы Ақ үйдің нағыз иесі екені және соғысқа тыйым салғаны бизнеске зиян екені жазылды. "Херсттің" Нью-Йорк журналы 1898 жылдың наурыз айында былай деп жазды:

Even during the second Cleveland administration, Americans took keen interest in the ongoing revolt in Cuba, then a Spanish colony. Most Americans believed that Cuba should be independent and that Spain should leave the Western Hemisphere. Beginning in 1895, Congress passed a number of resolutions calling for Cuban independence. Although Cleveland pursued a policy of neutrality, his Secretary of State, Richard Olney, warned Spain that the patience of the United States was not inexhaustible. Sherman, then a senator, favored neutrality but believed that the US would inevitably go to war over Cuba. Soon after Hanna was appointed to the Senate, McKinley called Congress into special session to consider tariff legislation. Despite the stated purpose of the session, a number of resolutions were introduced calling for independence for Cuba, by force if necessary. When the press asked Hanna if he felt there would be action on Cuba during the session, he responded: "I don't know. You can't tell about that. A spark might drop in there at any time and precipitate action." Through 1897, McKinley maintained neutrality on Cuba, hoping to negotiate autonomy for the island. Nevertheless, pro war elements, prominently including the Hearst newspapers, pressured McKinley for a more aggressive foreign policy. On May 20, 1897, the Senate passed a resolution favoring intervention in Cuba, 41–14, with Hanna in the minority. As the crisis slowly built through late 1897 and early 1898, Hanna became concerned about the political damage if McKinley, against popular opinion, kept the nation out of war. "Look out for Mr. Bryan. Everything that goes wrong will be in the Democratic platform in 1900. You can be damn sure of that!" Nevertheless, the Ohio senator believed that McKinley's policy of quietly pressing Spain for colonial reform in Cuba had already yielded results without war, and would continue to do so. On February 15, 1898, the American warship Maine sank in Havana harbor. Over 250 officers and men were killed. It was (and is) unclear if the explosion which caused Maines sinking was from an external cause or internal fault. McKinley ordered a board of inquiry while asking the nation to withhold judgment pending the result, but he also quietly prepared for war. The Hearst newspapers, with the slogan, "Remember the Maine and to hell with Spain!" pounded a constant drumbeat for war and blamed Hanna for the delay. According to the Hearst papers, the Ohio senator was the true master in the White House, and was vetoing war as bad for business. Hearst's New York Journal editorialized in March 1898:

Ел тергеу комиссиясының есебін күтіп отырғанда, соғысты жақтаған көптеген адамдар Маккинлиді тым әлсіз санады. Ханна мен Президент Вирджиния штатында өртеліп, қорланды. Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы Теодор Рузвельт Гридрон кешкі асында Ханнаның мұрнына тығылып тұрып: "Біз коммерциялық топтардың қорқынышына қарамастан, Кубаның бостандығы үшін осы соғысты бастаймыз!" деді. Дегенмен, Ханна Маккинлидің сабырлы саясатын қолдады және соғыс мәселесі бойынша Сенаттағы өкілі ретінде әрекет етті. Әскери-теңіз күштерінің есебіне сәйкес, "Мэйн" кемесінің суға батуына себеп болған сыртқы фактор, көптеген адамдардың пікірінше, испан минасы немесе бомбасы болды (қазіргі мәліметтер бойынша, көмір бункері ішіндегі ішкі жарылыс). Соғысқа шақырулар күшейгеніне қарамастан, Маккинли бейбітшілікті сақтауға үміттенді. Алайда, АҚШ Кубаның тәуелсіздігінен басқа ешнәрсе қабылдамайтыны және испандықтар оны беруге дайын емес екені анық болғаннан кейін келіссөздер тоқтатылды. 11 сәуірде Маккинли Конгрестен Кубаның тәуелсіздігін қамтамасыз ету үшін, қажет болса күш қолдануға рұхсат сұрады. Ханна Маккинлиге осы рұхсатты алуда қолдау көрсетті, бірақ жеке түрде: "Егер Конгресс осыны бастаса, мен оны тоқтату үшін мойнымды сындыратын едім" деді. Испания 20 сәуірде дипломатиялық қатынастарды үзді; Конгресс бес күннен кейін, 21 сәуірге кері күшімен соғыс жариялады. Соғыс толық американдық жеңіспен аяқталды. Дегенмен, Ханна бұл жанжалдан мазасыз болды. Ол соғыс кезінде бір азаматқа: "Менің әулетім квакерлер екенін есіңізде сақтаңыз. Соғыс - жай ғана қиындық" деді. Эль-Каней шайқасынан кейін ол американдық қаза болғандардың тізімін қарап: "О, құдайым, енді біз осындай жағдайға қайтадан тап боламыз!" деді. Соғыстан кейін Ханна Маккинлидің Пуэрто-Рико және Гуам сияқты испандық колонияларды қоса аннексиялау шешімін қолдады.

1900 жылғы науқан

Вице-президент Хобарт 1899 жылдың соңында қайтыс болды. Президент Маккинли 1900 жылға вице-президенттікке кандидатты таңдауды Республикалық конвенцияға қалдыруға келісім берді. Нью-Йорк сенаторы Плат өзінің штатының губернаторы, бұрынғы Әскери-теңіз министрлігінің көмекші хатшысы Теодор Рузвельтті ұнатпады, ол бір жарым жылдық қызметі барысында реформалық бағыт ұстанған еді. Плат Рузвельтті саяси жағынан ықпалсыз қалдыру үшін оны вице-президент етіп тағайындауға үміттенеді. Рузвельт, Испания-Америка соғысы кезіндегі қызметі жақсы жарияланғандықтан, кез келген жағдайда танымал кандидат болды, және Маккинлидің қайта тағайындалғаннан кейін штаттық делегацияларды Рузвельтке дауыс беруге көндіруде Платтың қиындықтары болмады. Квей Рузвельтті вице-президенттікке итермелеуде Платтың жақын одақтасы болды. Рузвельттің тым импульсивті екенін санаған Ханна оны тізімге қосуға ықыласын білдірмеді, бірақ Филадельфиядағы конгресте бұл күш-жігердің маңызды екенін түсінбеді. Делегаттардың көп бөлігі саяси тағайындалғандықтан, Ханна Маккинлиді делегаттарды басқа кандидатқа дауыс беруге итермелеу үшін ықпалдықтан пайдалануға көндіруді үміттенеді. Телефон будкасынан шыққаннан кейін, ол Маккинлидің келісімін алуға тырысып, сәтсіз аяқтады, сенатор Ханна: «Не істесең де, болсын! Мен бұнымен аяқтадым! Мен енді бұл конвенциямен айналыспаймын! Мен науқанды басқара алмаймын! Мен енді ұлттық комитеттің төрағасы бола алмаймын!» деп айтты. Қандай мәселе болды деп сұрағанда, Ханна: «Маккинли мен Рузвельтті тағайындағаннан кейін Вашингтонға оралғанда, Ханна президентке: «Бұл Филадельфиядағы жақсы ұсақ-түйек болды. Менің қолым артымнан байланған кезде, маған ұнамайды. Алайда, біз жақсы жағдайда шықтық және тізім жақсы. Ел алдындағы сіздің міндетіңіз – келесі наурыздан бастап төрт жыл өмір сүру» деді. Демократтар өз конвенциясында Брайанды екінші рет ұсынды. Бұл жолы Брайан кең ауқымды бағдарламамен жарысқа түсті және Маккинлиді испандық колонияларын басып алғандық үшін империалист деп сынады. Демократиялық кандидат сонымен қатар монополияға қарсы заңдарды күшейтуге шақырды және Маккинли оларды орындауда немқұрайлы болды деп мәлімдеді. Ханна республикалық науқанды «Барлығы өз орнында қалсын» деген төрт сөзбен қорытындылады. Ханнаға бұл жолы аз қаражат жинау тапсырылды: үлкен білім беру науқаны қажет болмады, ал корпорациялар беруге дайын болды. Президент тек бір сөз сөйледі, ол шілдеде Кантонда өзінің кандидатурасын ресми түрде қабылдады. Рузвельт болса, сөз сөйлеу үшін бүкіл елді аралап жүрді. The New Yorker науқан барысында 21000 миль (33796 км) жол жүріп, 45 штаттың 24-іне жетті. Ханна енді қоғамдық тұлға болды және батыс штаттарында республикашылар үшін науқан жүргізуді қалады. Алайда Маккинли бұған қарсы болды, өйткені Ханна соңғы сөзінде басшылықтың сенімділікке қатысты ұстанымынан ауытқыған еді. Маккинли пошта министрі Чарльз Эмори Смитти Чикагоға, онда Ханна болды, оны сапардан айнытуға жіберді. Ханна Смит президент жібергенін тез түсінді және оған: «Вашингтонға қайтып, президентке Құдай қорқақты жек көретінін айт» деді. Маккинли мен Ханна бірнеше күннен кейін Кантонда кездесіп, түскі ас кезінде дауларын шешті. Ханна батыста сөйлеуге шықты. Ханнаның өмірбаянын жазған Томас Биердің айтуынша, Ханнаның гастролі үлкен жетістікке жетті, бірақ көптеген көрермендер оның «доллар белгісімен» безендірілген костюм кимегеніне таң қалды. Ханна көп уақытын Нью-Йорктегі штаб-пәтерінде өткізді, сонымен қатар Нью-Джерсидің Эльберон қаласында теңіз жағасындағы коттеджді жалға алды. Қыркүйек айында Біріккен Кеншілер Одағының ереуілі Маккинли үшін қиындықтар тудыруы мүмкін дағдарысқа әкеп соқты. Ханна кеншілердің наразылықтары орынды деп санады және тараптарды оған төрелік етуге рұқсат беруге көндірді. Ханнаның көмегімен екі тарап келіссөздер арқылы келісімге келді. 1900 жылдың 6 қарашасында сайлаушылар Маккинлиді қайта сайлады, ол халық дауысының 51,7% -ын алды, бұл 1896 жылдан сәл жоғары. Ол Брайанның 155 дауысына 292 сайлаушы дауысын алды. Маккинли Брайан 1896 жылы жеңген алты штатты жеңіп алды, сонымен қатар ол жеңген барлық штаттарды сақтап қалды. Көпшілік кейінгі стандарттармен үлкен болмаса да, тарихшы Льюис Л. Гоулдтың Маккинли президенттігін зерттеуінде «Азамат соғысынан бері өткен сайлау нәтижелерін ескере отырып, бұл әсерлі мандат болды» деп жазды.

Vice President Hobart had died in late 1899. President McKinley was content to leave the choice of a vice presidential candidate for 1900 to the upcoming Republican convention. New York Senator Platt disliked his state's governor, former Assistant Secretary of the Navy Theodore Roosevelt, who had pursued a reformist agenda in his year and a half in office. Platt hoped to sideline Roosevelt politically by making him vice president. Roosevelt was a popular choice in any event because of his well publicized service during the Spanish–American War, and Platt had little trouble persuading state delegations to vote for Roosevelt after McKinley's renomination. Quay was a close Platt ally in the effort to make Roosevelt vice president. Hanna, who felt Roosevelt was overly impulsive, did not want him on the ticket, but did not realize that the efforts were serious until he was already at the convention in Philadelphia. As many of the delegates were political appointees, Hanna hoped to persuade McKinley to use patronage to get the delegates to vote for another candidate. After emerging from the telephone booth from which he had tried and failed to get McKinley to agree, Senator Hanna stated, "Do whatever you damn please! I'm through! I won't have anything more to do with the convention! I won't take charge of the campaign! I won't be chairman of the national committee again!" When asked what the matter was, Hanna replied,

On his return to Washington after the convention nominated McKinley and Roosevelt, Hanna wrote to the President, "Well, it was a nice little scrap at Phila[delphia]. Not exactly to my liking with my hand tied behind me. However, we got through in good shape and the ticket is all right. Your duty to the country is to live for four years from next March." The Democrats nominated Bryan a second time at their convention. This time, Bryan ran with a broader agenda, and attacked McKinley as an imperialist for taking the Spanish colonies. The Democratic candidate also urged increased use of the antitrust laws, and alleged that McKinley had been lax in their enforcement. Hanna summed up the Republican campaign in four words, "Let well enough alone." Hanna was called upon to do only small amounts of fundraising this time: no great educational campaign was required, and the corporations were willing to give. The President gave only one speech, the formal acceptance of his nomination in Canton in July. Roosevelt, on the other hand, traveled widely across the nation giving speeches. The New Yorker traveled 21000 mile (33796 km) in the campaign, reaching 24 of the 45 states. Hanna was now a public figure, and wanted to campaign for the Republicans in the western states. McKinley, however, was reluctant, as Hanna had varied from the administration's position on trusts in a recent speech. McKinley sent Postmaster General Charles Emory Smith to Chicago, where Hanna then was, to talk him out of the trip. Hanna rapidly discerned that Smith had been sent by the President, and told him, "Return to Washington and tell the President that God hates a coward." McKinley and Hanna met in Canton several days later and settled their differences over lunch. Hanna made his speaking tour in the West. According to Hanna biographer Thomas Beer, Hanna's tour was a great success, though many viewers were surprised he did not wear suits decorated with the "dollar mark". Hanna spent much of his time based at the campaign's New York office, while renting a seaside cottage in Elberon, New Jersey. In September, a strike by the United Mine Workers threatened a crisis which might cause problems for McKinley. Hanna believed that the miners' grievances were just, and he persuaded the parties to allow him to arbitrate. With Hanna's aid, the two sides arrived at a negotiated settlement. On November 6, 1900, the voters re elected McKinley, who took 51.7% of the popular vote, a slight increase from 1896. He won 292 electoral votes to Bryan's 155. McKinley took six states that Bryan had taken in 1896 while holding all the states he had won. Although the majority was not large by later standards, according to historian Lewis L. Gould in his study of the McKinley presidency, "in light of the election results since the Civil War, however, it was an impressive mandate."

Маккинлидің өлтірілуі

Маккинли президенттік қызметі кезінде көп саяхат етті және 1901 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорк штатының Буффало қаласында өткен Панамерикандық көрмеге барды. 1901 жылдың 6 қыркүйегінде Көрменің аумағындағы Музыка ғибадатханасында халықты қабылдап тұрғанда Маккинли анархист Леон Чолгошпен атылды. Ханна, президенттің жақын одақтастарының көпшілігімен бірге, оның төсегіне асықты. Президент жараланған күйде жатқанда: "Марк бар ма?" деп сұрады. Дәрігерлер сенатор Ханнаның бар екенін, бірақ онымен әңгімелесуге тырыспауы керектігін айтты. Маккинлидің жағдайы жақсарып келе жатқандай көрінді, содан кейін Ханна, дәрігерлердің сендіруімен, Республика армиясының Кливлендтегі лагеріне кетті, онда Ханна сөз сөйлеуге тиіс болған. Ол жерде ол президенттің жағдайы нашарлағанын және Буффалоға қайту керектігін хабарлайтын телеграмма алды. Ол келгенде, есінен танып, өлім төсегінде жатқан Маккинлиді тапты. 13 қыркүйек күні кешке Ханнаға, президентке жақын адамдармен бірге, оның әйелі мен інісі Әбнер Маккинли сияқты, өліп бара жатқан адамды көруге рұқсат берілді. Ханна жылап, президент жатқан Милберн үйінің кітапханасына барды және соңғы сәтті күтіп, досының мәйітін Кантонға қайтару үшін қажетті жоспарлар жасады. 14 қыркүйек күні таңғы сағат 2:15-те президент Маккинли қайтыс болды.

Рузвельт жылдары және өлімі (1901-04)

МакКинлидің өлімі Ханнаны жеке және саяси тұрғыдан қиын жағдайға түсірді. Екеуі одақтас болмаса да, жаңа президент Рузвельт Сенаттағы ықпалын арттыру үшін Ханнаға жүгінді. Ханна Рузвельтпен екі талаппен келісуге дайын екенін айтты: Рузвельт МакКинлидің саяси бағдарын іске асырсын, және президент Ханнаны "қарт кісі" деп атауын тоқтатсын, себебі бұл сенаторды қатты ашуландырды. Ханна Рузвельтке: "Егер осылай істемесең, сені Тедди деп атаймын" деп ескертті. Лақап атын жек көретін Рузвельт екі талапқа да келісті, бірақ екінші талапты толық орындамады.

Панама каналымен байланысты

Ханна Атлант және Тынық мұхиттары арасында кемелердің Кабо-Горн айналып өтусіз канал арқылы өтуі үшін Орталық Америкада канал салуды қолдады. Сенатор Колумбияның Панама провинциясы арқылы өтетін маршруттың Никарагуаға қарағанда тиімдірек деп есептеді. Ол осы маршрутты қалай қолдауға келгені белгісіз, бірақ адвокат және лоббист Уильям Нельсон Кромвелл кейіннен 1901 жылы Ханнаны Панама ісіне жеке өзі көндіргенін мәлімдеді. Бұл туралы француздық каналды жарнамалаған Филипп Бунау Варилла да айтты. Ол Ханнамен Арлингтон қонақ үйіндегі кездесуінің соңында сенатордың: «Мырза Бунау Варилла, сіз мені сендірдіңіз!» – деп айқайлағанын еске алды. Никарагуа маршрутын көптеген жақтаушылар болды және Айова штатының конгрессмені Уильям Петерс Хепберн ұсынған заң жобасы, Никарагуа арқылы канал салуға рұқсат беретін заң, Өкілдер палатасынан өтті. 1902 жылдың маусымында ол Сенатта қарастырылды, ал 5 және 6 маусымда Ханна Хепберн заңына қарсы сөз сөйледі. Сөз сөйлеген кезде Сенат залында үлкен карталар көрсетілді. Бұл жаңа тәсіл болды, әсіресе ол сөйлегенде Никарагуа маршрутындағы белсенді жанартаулар мүмкіндігіне тоқталды, ал карталарда қызыл нүктелермен белгіленген белсенді және қара нүктелермен сөнбеген жанартаулар көрсетілді. Никарагуа арқылы қара нүктелердің тығыз қатары, сегіз қызыл нүкте болды; Панама картасында нүктелер жоқ еді. Ханна Панама маршрутының көптеген артықшылықтарын атап өтті: ол Никарагуа маршрутынан қысқа, қазу жұмыстары аз және екі шетінде де порты бар еді. Ханна сөз сөйлеген кезде денсаулығы нашар болды; Алабама штатының сенаторы Джон Тайлер Морган, Хепберн заң жобасын қолдаушы, Ханнадан сұрақ қоюға тырысты, бірақ ол: «Мен үзілгім жоқ, өте шаршадым» – деді. Соңында Ханна АҚШ Никарагуа каналын салса, басқа ел Панама маршрутын аяқтайды деп ескертті. Бір сенатор өзінің «Ханна каналына» көшкенін айтты. Заң жобасына Панама маршрутын қолдау үшін түзетулер енгізілді, себебі Кромвелл Никарагуаның пошта маркаларында жанартаулар бейнеленгенін еске түсірді және Сенатқа жіберу үшін жеткілікті маркаларды табу үшін Вашингтондағы марка сатушылардың барлық қоймаларын аралап шықты. Кейін Палата Сенаттың түзетуіне келісті және Панама каналын салуға рұқсат беретін заң қабылданды. АҚШ Колумбиямен канал салу құқығы бойынша келіссөздер жүргізді; келісімге қол қойылды, бірақ Колумбия Сенаты оны мақұлдамады. 1903 жылдың қараша айында Панама АҚШ-тың қолдауымен Колумбиядан бөлініп шықты, ал Вашингтондағы жаңа үкіметтің өкілі Бунау Варилла АҚШ-қа канал салу үшін аймақ беретін келісімге қол қойды. 1904 жылдың ақпанында АҚШ Сенаты келісімді ратификациялауға шақырылды; пікірталас Ханнаның өлім төсегінде жатқан кезде басталды. Келісім 1904 жылдың 23 ақпанында, Ханнаның қайтысынан кейін сегіз күн өткен соң ратификацияланды.

Hanna was a supporter of building a canal across Central America to allow ships to pass between the Atlantic and Pacific oceans without making the lengthy journey around Cape Horn. The senator believed a route across the Colombian province of Panama to be superior to its Nicaraguan rival. How he came to support this route is uncertain, though attorney and lobbyist William Nelson Cromwell later claimed to have personally converted Hanna to the Panama cause in 1901. This was disputed by the French canal promoter, Philippe Bunau Varilla, who stated that at the end of his meeting with Hanna at the Arlington Hotel, the senator exclaimed, "Monsieur Bunau Varilla, you have convinced me." The Nicaragua route had many supporters and a bill sponsored by Iowa Congressman William Peters Hepburn, which would authorize the construction of a canal on the Nicaragua route, had passed the House of Representatives. In June 1902, it was considered by the Senate, and on June 5 and 6, Hanna made a speech against the Hepburn Bill. In his speech, he referred to enormous maps, which were displayed in the Senate Chamber as he spoke. This was a novel technique, especially as he referred to the possibility of active volcanoes on the Nicaragua route in his speech, and the maps showed active volcanoes marked with red dots and extinct ones with black. There was an almost continuous band of black dots through Nicaragua, with eight red ones; no dots were placed on the map of Panama. Hanna pointed out many advantages of the Panama route: it was shorter than the Nicaraguan route, would require much less digging, and had existing harbors at either end. Hanna was in poor health as he gave the speech; Alabama Senator John Tyler Morgan, the Senate sponsor of the Hepburn Bill, tried to ask Hanna a question, only to be met with, "I do not want to be interrupted, for I am very tired." At the end, Hanna warned that if the US built the Nicaragua canal, another power would finish the Panama route. One senator stated that he had been converted to the "Hannama Canal". The bill was amended to support a Panama route, according to some accounts in part because Cromwell remembered that Nicaragua depicted volcanoes on its postage stamps, and combed the stock of Washington stamp dealers until he found enough to send to the entire Senate. The House afterwards agreed to the Senate amendment, and the bill authorizing a Panama canal passed. The US entered into negotiations with Colombia for rights to build a canal; a treaty was signed but was rejected by the Colombian Senate. In November 1903, Panama, with the support of the United States, broke away from Colombia, and Bunau Varilla, the representative of the new government in Washington, signed a treaty granting the US a zone in which to build a canal. The United States Senate was called upon to ratify the treaty in February 1904; the debate began as Hanna lay dying. The treaty was ratified on February 23, 1904, eight days after Hanna's death.

Қайта сайлану, президент сайлауына қатысатыны туралы хабарлар және қайтыс болуы

1903 жылы Огайо штатындағы республикалық конвенцияда Форкер Рузвельттің қайта сайлануын қолдау туралы резолюция ұсынды. Бұл әдетте 1904 жылғы конвенцияда талқыланған болар еді, бірақ Форкер бұл резолюцияны пайдаланып Огайо партиясын Ханнадан қайтарып алуды жоспарлады. Резолюция Ханнаны қиын жағдайға түсірді: егер ол оны қолдаса, президенттікке үміткер болмайтынын жариялаған болар; қарсы болса, Рузвельттің наразылығына ұшырар еді. Ханна, батысқа сапарлап кеткен Рузвельтке, оған қарсы шығу ниетін білдіріп, екеуі де Вашингтонға келгенде мәселені толық түсіндіретінін хабарлады. Рузвельт ешкімнен қолдау сұрамағанын, бірақ оның үкіметіне жақын адамдар мұндай мәлімдемеге дауыс беретінін айтты. Ханна, резолюцияны қолдап, отставкаға шықты. 1903 жылғы конвенция Ханнаның Сенатқа қайта сайлануын да мақұлдады және Ханнаның досы Майрон Херрикты губернаторлыққа ұсынды. Форкер фракциясына вице-губернаторлыққа үміткерлік берілді, ол кейін президент болған Уоррен Г. Хардингке тиесілі болды. Ханна Огайодағы республикашылдар үшін бірнеше апта бойы науқан жүргізіп, республикашылдардың үлкен жеңісімен марапатталды. 1904 жылғы қаңтарда Ханна 115-25 дауыспен 1905-1911 жылдарға Сенатқа қайта сайланды, бұл 1902 жылы Форкер алған нәтижеден әлдеқайда жоғары көрсеткіш еді. Екеу арасындағы келіспеушіліктерге қарамастан, Рузвельт 1903 жылдың қараша айында Ханнадан өзінің қайта сайлау науқанын басқаруды сұрады. Ханна мұны Президенттің оған қарсы шықпауын қамтамасыз етуге бағытталған сыпайы әрекет деп қарады және оның өтінішіне дереу жауап бермеді. Осы уақыт аралығында ол Ханнаның президенттікке үміткерлігі туралы әңгімелерге жол берді, бірақ өзі сайлауға түсуді жоспарламады. Рузвельттің саясатын ұнатпайтын қаржыгер Дж. П. Морган, Ханналарға Құрбан айт күні қонаққа шақырып, Ханнаның президенттік науқанын қаржыландыруды ұсынды, бірақ сенатор осы ұсынысқа жауап бермеді. Желтоқсан айында Ханна мен Рузвельт ұзақ кездесу өткізіп, көптеген келіспеушіліктерін шешті. Рузвельт Ханнаның Республикалық Ұлттық Комитеттің төрағасы қызметін тағы бір мерзімге атқаруының қажеті жоқ екенін мойындады. Теориялық тұрғыдан алғанда, бұл Ханнаға президенттікке үміткер болуға мүмкіндік берді, бірақ Рузвельт Ханнаның шаршаған екенін және сайлауға қатыспайтынын сезді. 1904 жылғы 30 қаңтарда Ханна Арлингтон қонақ үйіндегі Гридрион клубының кешкі асына қатысты. Ол тамақтанбады да, су ішпеді де, денсаулығы туралы сұраққа «жақсы емес» деп жауап берді. Ол тиф ауруына шалдыққандықтан Вашингтондағы үйінен шықпады. Күн өткен сайын саясаткерлер Ханнаның үйіне жақын Арлингтон вестибюлінде жаңалық күте бастады; Президенттен келген «Жақында бізбен қайтадан күшті және басшылығыңдағыдай қайратты болып ораларсың, ескі дос» деген хат алушыға оқылған жоқ. Ханна бірнеше күн бойы есінен танып, кейде есін жинады; ақпанның 15-і күні таңында жүрегі әлсіреп қалды. Рузвельт сағат 15:00-де келді, бірақ өліп бара жатқан адам оны көрген жоқ. Сағат 18:30-да сенатор Ханна қайтыс болды, ал Арлингтон вестибюліне жиналған конгрессмендер, үкімет шенеуніктері мен дипломаттар қонақ үйден шығып кетті, көбісі жылап-сықтап. Рузвельттің өмірбаянын жазған Эдмунд Моррис Ханнаның өнеркәсіп пен саясаттағы жетістіктерін атап өтті: «Ол екі саланың да бірінде жаман істемеді; ол жеті миллион доллар тапты және АҚШ президентін жасады».

At the 1903 Ohio Republican convention, Foraker filed a resolution to endorse Roosevelt for re election. This would normally have been introduced at the 1904 convention, but Foraker hoped to use the resolution to take control of the Ohio party from Hanna. The resolution placed Hanna in a difficult position: if he supported it, he proclaimed he would not run for president; if he opposed it, he risked Roosevelt's wrath. Hanna wired Roosevelt, who was on a western trip, that he intended to oppose it and would explain all when both men were in Washington. Roosevelt responded that while he had not requested support from anyone, those friendly to his administration would naturally vote for such a statement. Hanna resignedly supported the resolution. The 1903 convention also endorsed Hanna for re election to the Senate, and nominated Hanna's friend Myron Herrick for governor. The Foraker faction was allowed the nomination for lieutenant governor, given to Warren G. Harding, who later became president. Hanna campaigned for several weeks for the Republicans in Ohio, and was rewarded with an overwhelming Republican victory. With no drama, Hanna was re elected in January 1904 for the term 1905–1911 by a legislative vote of 115–25, a much larger margin than Foraker had received in 1902. Despite the differences between the two men, Roosevelt in November 1903 asked Hanna to run his re election campaign. Hanna saw this as an unsubtle attempt by the President to ensure that Hanna would not oppose him, and was slow to respond to his request. In the interim, he allowed talk of a Hanna for president campaign to continue, although he did not plan to run. Financier J. P. Morgan, who disliked Roosevelt's policies, offered to finance the Hanna presidential campaign when he hosted the Hannas at Thanksgiving, though the senator remained silent at the offer. In December, Hanna and Roosevelt had a lengthy meeting and resolved many of their differences. Roosevelt agreed that Hanna would not have to serve another term as chairman of the Republican National Committee. This in theory freed Hanna to run for president, but Roosevelt could see that Hanna was an exhausted man and would not run. On January 30, 1904, Hanna attended the Gridiron Club dinner at the Arlington Hotel. He neither ate nor drank, and when asked how his health was, responded "Not good." He never again left his Washington residence, having fallen ill with typhoid fever. As the days passed, politicians began to wait in the Arlington lobby, close to Hanna's house, for news; a letter from the President, "May you soon be with us, old fellow, as strong in body and as vigorous in your leadership as ever" was never read by the recipient. Hanna drifted in and out of consciousness for several days; on the morning of February 15, his heart began to fail. Roosevelt visited at 3 pm, unseen by the dying man. At 6:30 pm, Senator Hanna died, and the crowd of congressional colleagues, government officials, and diplomats who had gathered in the lobby of the Arlington left the hotel, many sobbing. Roosevelt biographer Edmund Morris noted Hanna's achievement in industry and in politics, "He had not done badly in either field; he had made seven million dollars, and a President of the United States."

Пікірлер мен мұра

Профессор Джеральд В. Вольфтің айтуынша, "[Ханнаның] өміріндегі жалғыз берік нәрсе – капитализмнің Америкаға әкелген тұрмыс деңгейіне деген терең сенім болды". Ханна, сол заманғы көптеген консервативті бизнесмендер сияқты, еңбек, бизнес және үкімет қоғамның игілігі үшін ынтымақтастықпен жұмыс істеуі керек деп ойлады. 1876 жылғы көміршілер ереуілінде Ханнаның қалыптасқан көзқарастары, ол саяси аренаға қадам басқаннан кейін оның саяси ұстанымдарын анықтады. Кролидің сөзінше, Ханна әрқашан жұмысшыларымен жақсы қарым-қатынас орнатуға тырысты; биограф осыны растау үшін 1876 жылғы 28 сәуірдегі "Кливленд Лидер" газетінен мысал келтірді: "Бүгін таңертең Родс & Co. фирмасының өкілі Ханна мырзасы Аштабула портындағы ереуілдегі жұмысшылармен кездесіп, кеңескеннен кейін жұмысшылар ұсынылған талаптарды қабылдап, жұмысты қайта бастады". Вольфтің айтуынша, көміршілер ереуілінен кейін Ханна "еңбек, капитал және басқару арасындағы қарым-қатынастың баршаға пайдалы болу үшін қалай ұйымдастырылуы керектігін үлгісімен көрсетуге тырысты". Ханнаның жұмысшылармен қарым-қатынасты жақсартуға жасаған әрекеттеріне қарамастан, Давенпорт 1896 жылғы науқанда оны "Еңбек" деп жазылған бас сүйегіне басып тұрған күйде бейнеледі. Келесі жылы Огайо штатының заң шығарушы сайлауында, Ханнаның 1898 жылғы қайта сайлануына сайлаушыларды анықтаған кезде, ол қызметкерлеріне қатыгездік танытты деген айып тағылды. Ол сөз сөйлеп,

Ханна шақыру жасағаннан кейін, оның жұмысшыларын білдіретін кәсіподақтар оның мәлімдемесін растады. Ханна бизнес пен еңбек арасындағы ынтымақтастық қарым-қатынасты дамытуға тырысқан Ұлттық азаматтық федерацияның (NCF) алғашқы президенті болды. NCF радикалды еңбек одақтарына қарсы болды; сонымен қатар, реттеуді толығымен жойғысы келген бизнесмендерге де қарсы тұрды. Ол еңбекшілердің жалақы мен еңбек жағдайларын жақсарту үшін ұйымдасу құқығын мойындады. 1903 жылы еңбек конвенциясында сөйлеген сөзінде Ханна еңбекшілердің кәсіподақтарға бірігу әрекеті, кәсіпорындардың сауда топтарына бірігуінен гөрі артық қорқыныш тудырмауы керек деді. Ханнаға жиі жатқызылатын сөз: "Мемлекеттік қызметте отырған ешбір адам халыққа ешбір міндеттемеге қарыз емес". Бұл сөз тіркесі 1890 жылы Ханнаның Огайо штатының бас прокуроры Дэвид К. Уотсонға жазған хатында Standard Oil компаниясына қарсы сот ісін тоқтатуға шақырғанда пайда болған деген болжам бар. Бұл сөз тіркесі 1897 жылы Огайодағы Ханнаға қарсы науқанда талқыланды. Республикашыл Уотсон Ханнаның осы сөзді жазғанын жоққа шығарды, бірақ журналистермен осы мәселені талқылаудан бас тартты. Ханнаның ертедегі биографтары Кроли мен Бир бұл цитатаның күмәнді екенін анықтады, бірақ олар Ханнаның оны жазғанын нақты жоққа шығармағандықтан, кейінгі көптеген еңбектер осы цитатаны Ханнаға жатқызады. Алайда, осы даулы мәселе туралы мақала жазған профессор Томас Э. Фелт Ханнаның өзіне жақын емес адамға мұндай қатыгез сөзді қолдануы мүмкін емес деп санайды, және ол, әйтеуір, оның саяси көзқарасын дұрыс бейнелемейді. Ханнаны қазіргі президенттік науқанды ойлап табушы деп жиі атайды. Оның 1896 жылғы Маккинлиге арналған науқаны жоғары деңгейде ұйымдастырылған және орталықтандырылған екендігімен, сондай-ақ қаржы жинаудағы табысымен жаңа мүмкіндіктер ашты. Ханна бірінші ұлттық саяси басшы ретінде танымал болғанымен, тарихшылар Маккинли екеуінің арасындағы қарым-қатынаста үстемдік еткенін мойындайды. Дегенмен, Ханна инновациялық науқандық жұмысымен танылды.

Сайлау тарихы

Барлық сайлаулар Огайо штатының Бас ассамблеясы арқылы жүзеге асырылады, себебі 1913 жылы 17-ші түзету қабылданғанға дейін штат заң шығарушы органдары сенаторларды сайлап келген.