Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам денесінің әдетте жалаңаш бейнесі
Drawing of the usually unclothed human form
Фигуралық сурет – адам денесінің кез келген пішіндегі және позадағы суреті, сурет салу құралдарының кез келгенін қолдана отырып жасалады. Бұл термин мұндай сурет салу процесін де білдіруі мүмкін. Суреттеу дәрежесі ең толыққанды, анатомиялық тұрғыдан дұрыс бейнелеуден бастап, еркін және экспрессивті эскиздерге дейін өзгеруі мүмкін. Тірі модельден жасалған, дәстүрлі түрде жалаңаш адам денесінің суреті – тірі сурет деп аталады. Тірі сурет салу немесе тірі зерттеулер жасау, Ренессанс кезеңінен бері Батыс әлеміндегі суретшілердің дәстүрлі білімінде маңызды орын алып келген. Фигуралық сурет – жеке көркем туынды немесе сурет сияқты толыққанды жұмыстың дайындығы үшін жасалған зерттеу болуы мүмкін. Фигуралық сурет салу – суретшінің кездесетін ең қиын тақырыптарының бірі, сондықтан осы салаға арналған жеке курстар да бар. Адам денесі – бейнелеу өнеріндегі ең берік тақырыптардың бірі, және адам денесі портрет, иллюстрация, мүсін, медициналық иллюстрация және басқа да салалардың негізі болуы мүмкін.
A figure drawing is a drawing of the human form in any of its various shapes and postures, using any of the drawing media. The term can also refer to the act of producing such a drawing. The degree of representation may range from highly detailed, anatomically correct renderings to loose and expressive sketches. A life drawing is a drawing of the human figure, traditionally nude, from observation of a live model. Creating life drawings, or life studies, in a life class, has been a large element in the traditional training of artists in the Western world since the Renaissance. A figure drawing may be a composed work of art or a figure study done in preparation for a more finished work, such as a painting. Figure drawing is arguably the most difficult subject an artist commonly encounters, and entire courses are dedicated to the subject. The human figure is one of the most enduring themes in the visual arts, and the human figure can be the basis of portraiture, illustration, sculpture, medical illustration, and other fields.
Медиа
XIX ғасырдағы француз салоны арнайы дайындалған қағазбен біріктірілген балауыз, май және пигменттен жасалған Conté таяқшаларын қолдануды ұсынды. Өшіруге рұқсат етілмеді; оның орнына суретші қараңғы, көрінетін сызықтар жасамас бұрын, фигураны жеңіл штрихтармен бейнелеуі керек еді. Қазіргі кездегі танымал әдіс – арнайы жүзім лозасынан дайындалған көмір таяғы мен қалың қағазды пайдалану. Көмір қағазға оңай жабысады, сондықтан оны өте оңай өшіруге болады, бірақ соңғы суретті көмірдің таралуынан қорғау үшін "фиксатив" спрейі қолданылады. Қатты қысылған көмірмен анық әрі нақты эффект алуға болады, ал саусақтармен немесе цилиндрлі қағаз құралы – "бұта" арқылы біртекті түстер жасауға болады. Фигура салу үшін графит қарындаш та жиі қолданылады. Осы мақсатқа арналған суретшілердің қарындаштары 9B (өте жұмсақ) дейін, 1B (орташа жұмсақ) дейін, сондай-ақ 1H (орташа қатты) дейін, 9H (өте қатты) дейін әртүрлі түрлерде сатылады. Көмір сияқты, оны да өшіріп, "бұта" арқылы өңдеуге болады. Сия – тағы бір танымал материал. Суретші әдетте суреттің эскизін немесе контурін салу үшін графит қарындашпен бастайды, содан кейін қаламмен немесе қылқаламмен және тұрақты сиямен соңғы сызықтарды жасайды. Сияны сумен араластырып, түстердің біртектілігін жасауға болады, бұл әдіс "сиялы жуу" деп аталады. Сия жағылғаннан кейін қарындаш іздерін өшіруге болады немесе қара сия оларды жауып тастағаннан кейін қалдыруға болады. Кейбір суретшілер қарындаш эскизін дайындамай-ақ, тікелей сиямен сурет салады, бұл тәсіл қателерді түзету мүмкіндігін шектейді, бірақ оның спонтандығын артық көреді. Матисс осылай жұмыс істеген суретшілердің бірі. Уотто және барокко мен рококо дәуірінің басқа суретшілерінің сүйікті әдісі – ақ пен қараның арасындағы түсті негізді қолданып, содан кейін қалам мен сиямен немесе "crayon" арқылы көлеңкелерді қарамен және жарықтарды ақпен қосу болды.
The French Salon in the 19th century recommended the use of Conté crayons, which are sticks of wax, oil and pigment, combined with specially formulated paper. Erasure was not permitted; instead, the artist was expected to describe the figure in light strokes before making darker, more visible marks. A popular modern technique is the use of a charcoal stick, prepared from special vines, and a rougher form of paper. The charcoal adheres loosely to the paper, allowing very easy erasure, but the final drawing can be preserved using a spray on "fixative" to keep the charcoal from rubbing off. Harder compressed charcoal can produce a more deliberate and precise effect, and graduated tones can be produced by smudging with the fingers or with a cylindrical paper tool called a stump. A graphite pencil is also commonly used for figure drawing. For this purpose, artists' pencils are sold in various formulations, ranging from 9B (very soft) to 1B (medium soft), and from 1H (medium hard) to 9H (very hard). Like charcoal, it can be erased and manipulated using a stump. Ink is another popular medium. The artist will often start with a graphite pencil to sketch or outline the drawing, then the final line work with a pen or brush, and permanent ink. The ink may be diluted with water to produce gradations, a technique called ink wash. The pencil marks may be erased after the ink is applied, or left in place with the dark inks overpowering them. Some artists draw directly in ink without the preparation of a pencil sketch, preferring the spontaneity of this approach despite the fact that it limits the ability to correct mistakes. Matisse is an artist known to have worked in this way. A favored method of Watteau and other 17th and 18th century artists of the Baroque and Rococo eras was to start with a colored ground of tone halfway between white and black, and to add shade in black and highlights in white, using pen and ink or "crayon".
Тарих
Адам бейнесі ежелгі заманнан бері сурет салудың тақырыбы болып келген. Антикалық суретшілердің студиялық тәжірибелері көбінесе болжамдарға негізделгенімен, олардың жалаңаш модельдерден жиі сурет салғаны және үлгі алғаны олардың туындыларының анатомиялық күрделілігінен көрінеді. Плиний баяндаған оқиқасы бойынша, Зексис Агригент қаласының жас қыздарын жалаңаш күйінде қарап, ең әдемі бес қызын таңдап, олардың ерекшеліктерін біріктіріп, идеалды бейне салған. Орта ғасырлық суретшілердің шеберханасында жалаңаш модельдерді пайдалану Cennino Cennini еңбектерінде айтылады, ал Villard de Honnecourt қолжазбасы 13 ғасырда тірі табиғаттан сурет салудың қалыптасқан тәжірибе болғанын растайды. Оқу бағдарламасы гравюраларды көшіруден басталып, содан кейін гипстен жасалған модельдерден сурет салуға, ал одан кейін тірі модельдерден сурет салуға көшкен. 18 ғасырдың соңында Жак Луи Давид студиясындағы студенттер қатаң оқу жоспарынан өтті. Сурет салу шеберлігі – сурет салудың алғы шарты саналды. Студенттер күніне шамамен алты сағат бойы бір апта бойы өз поздасын сақтайтын модельден сурет салды. "18 ғасырдың суреттері, Жак Луи Давидке жатқызылатындары сияқты, көбінесе қызыл немесе қара мелмен боялған қағазға, ақ бояумен жарықтандырылып, қара фонға салынған. Модельдердің поздары көбінесе белсенді болды: тік тұрғандар қозғалуға дайын сезімді, тіпті отырғандар да эмоционалдық қимылдар жасады. Модельдің денесін мұқият бақылау оның қимыл-қозғалысын бейнелеуден кейін тұрды, ал академиялық теорияға сәйкес келетін көптеген суреттер нақты дене немесе бет емес, жалпы бейнені көрсетеді. Қарсылық ретінде, 19 ғасырда жасалған академиялық суреттер [ ] көбінесе қара мел немесе көмірмен ақ қағазға салынған және тірі модельдің дене ерекшеліктерінің егжей-тегжейлі бейнелері болды. Суретшінің қолтаңбасы барынша азайтылған, және тік тұру поздары сирек кездесетін болса да, тіпті тұрған поздар да салыстырмалы түрде қозғалмауы мүмкін. 19 ғасырдың соңына дейін әйелдерге көбінесе адам денесінен сурет салу сабақтарына қатысуға рұқсат берілмеді.
The human figure has been the subject of drawings since prehistoric times. While the studio practices of the artists of antiquity are largely a matter of conjecture, that they often drew and modeled from nude models is suggested by the anatomical sophistication of their works. An anecdote related by Pliny describes how Zeuxis reviewed the young women of Agrigentum naked before selecting five whose features he would combine in order to paint an ideal image. The use of nude models in the medieval artist's workshop is implied in the writings of Cennino Cennini, and a manuscript of Villard de Honnecourt confirms that sketching from life was an established practice in the 13th century. The course of training began with the copying of engravings, then proceeded to drawing from plaster casts, after which the students were trained in drawing from a live model. In the late 18th century, students in Jacques Louis David's studio followed a rigorous program of instruction. Mastery in drawing was considered a prerequisite to painting. For about six hours each day, students drew from a model who remained in the same pose for one week. "Eighteenth century drawings, like that attributed to Jacques Louis David, were usually executed on tinted paper in red or black chalk with white highlights and a darkened ground. The models' poses tended to be active: standing figures seem about to stir and even seated figures gesticulate dramatically. Close observation of the model's body was secondary to the rendering of his gesture, and many drawings consistent with academic theory seem to present a representative figure rather than a specific body or face. In comparison, academies produced in the nineteenth century [ ] were typically executed in black chalk or charcoal on white paper and are meticulous depictions of the particularities and idiosyncrasies of the body of the live model. Evidence of the artist's hand is minimized and, although reclining or seated poses are rare, even standing poses are comparatively static " Before the late 19th century, women were generally not admitted to figure drawing classes.
Суретші әйелдер
Тарихи деректер көрсеткендей, мүсіндемешілікпен айналысатын әйел суретшілер үшін жалаңаш модельдер көбінесе қол жетімсіз болған. Әйелдерге кейбір мекемелерге кіруге тыйым салынды, себебі олардың жалаңаш модельдерден оқуы лайықсыз және тіпті қауіпті деп есептелді. Еркектерге ерлер мен әйелдердің жалаңаш денелерін зерттеуге рұқсат берілсе де, әйелдер анатомияны тек қалыптар мен модельдер арқылы үйренуге шектелді. 1893 жылға дейін Лондондағы Корольдік академияда әйел студенттерге тірі сурет салуға рұқсат берілмеді, тіпті содан кейін де модельдің жартылай киіндірілуі талап етілді. Жалаңаш фигураларға қол жеткізудің шектеулі болуы әйел суретшілердің мансабы мен дамуына кедергі келтірді. Сурет салудың ең беделді түрлері анатомияны терең білуді қажет етті, бірақ бұл білім әйелдерге жүйелі түрде берілмеді. Типік сурет салу студиясында студенттер модельдің айналасында жартылай шеңбер немесе толық шеңбер құрып отырады. Екі студенттің де көзқарасы бірдей болмайды, сондықтан олардың суреті суретшінің модельге қатысты ерекше орналасуын көрсетеді. Модель көбінесе студенттерге кедергісіз көру үшін тұғырға қойылады. Позаның түріне байланысты жиһаз және/немесе керек-жарақтар қолданылуы мүмкін. Бұл заттар суретшіге көрінетіндейін суреттерге енгізіледі. Дегенмен, фон әдетте елемелдік танытпайды, егер мақсат фигураларды кеңістікте орналастыруды үйрену болмаса. Жеке модельдер жиі кездеседі, бірақ жоғары деңгейдегі сыныптарда бірнеше модельдер қолданылуы мүмкін. Көптеген студиялар әртүрлі жарықтандыру схемаларын қолдануға мүмкіндік беретін жабдықтармен жабдықталған. Жоғары білім беруде оқытылған кезде, сурет салу модельдері көбінесе (бірақ әрдайым емес) жалаңаш болады (кішкентай зергерлік бұйымдардан, керек-жарақтардан немесе көзге түспейтін заттардан басқа). Модель позда отырғанда, одан толығымен қозғалмауды сұрайды. Мұны ұзақ уақыт бойы жасау қиын болғандықтан, модельге демалу және/немесе созу үшін үзілістер ұзақ сеанстар мен қиын поздарда жиі қосылады. Сурет салу сеансының басында модельден бірнеше жылдам поздар жасау сұралады. Бұл "қозғалыс поздары" деп аталады және әдетте біреуі бір-үш минутқа созылады. Қозғалыс суреті көптеген суретшілер үшін жылыну жаттығуы болып табылады, бірақ кейбір суретшілер әр суретті салудың алғашқы қадамы ретінде қозғалысты сыздайды. Бұл кең штрихтар тек білезіктің қимылымен емес, модельдің қозғалысын түсіру үшін бүкіл қолды пайдалану арқылы жасалады. Бұл суретшінің назарын қағазға емес, модельге аударуға көмектеседі. Адам денесіне келгенде, суретшілер өте сыншыл болады: өлі табиғаттың пропорциялары шынайы көріну үшін мінсіз болуы міндетті емес, бірақ адам пропорцияларындағы ең кішкентай қате де оңай байқалады. Заманауи және қазіргі заманғы суретшілер модельдің позының қозғалысын немесе сезімін күшейту үшін пропорцияларды артық көрсетуге немесе бұрмалауға таңдауы мүмкін. Нәтиже аяқталған туынды ретінде қарастырылуы мүмкін, ол суретшінің сурет салу тәжірибесіне қатысты нысанды, байқауды, эмоционалдық жағдайды және штрихтарды көрсетеді. Анатомия тірі сабақтардағы ең маңызды мәселе. Фигура мен фон арасындағы қатынастар және композицияның басқа да аспектілері де қарастырылады. Композицияның тепе-теңдігі маңыздырақ болады және осылайша тірі сурет салу арқылы жақсы түсініледі. Суретшінің поздағы кинестетикалық реакциясы және оны көркемдік құралдарды таңдау арқылы қалай жеткізуі – бұл одан да дамыған мәселе. Сурет салу сабақтарының мақсаты – барлық түрдегі адамдарды, ерлер мен әйелдерді, кез келген жастағы, пішінді және ұлттық белгісіне қарамастан суретке салуды үйрену болғандықтан, әдетте әдемі модельдерді немесе "идеалды" дене бітімі барларды емес, әртүрлі модельдер ізделеді. Кейбір оқытушылар әдепкі фотографтар ұнататын модельдерден аулақ болуға тырысады, олар көбірек "шынайы" мысалдар іздеп, жыныстық объективтенудің кез келген ықпалын болдырмауға тырысады. Оқытушылар сондай-ақ олардың ерекше контурлары немесе бет пішініне байланысты белгілі бір дене түрлерінің модельдерін артық көреді. Модельдердің таңдалуы олардың ұзақ уақыт бойы позда тұру қажеттілігімен (берекесіз балаларды және осал қарт адамдарды жою) және модельдер жалаңаш позда тұрған кезде ұстамдылық пен заңдылық мәселелерімен (кәмелетке толмағандарды пайдалануды шектеу) шектелуі мүмкін.
Historical accounts reveal that nude models for aspiring female artists were largely unavailable. Women were barred from certain institutions because it was considered improper and possibly even dangerous for them to study from nude models. Though men were given access to both male and female nudes, women were confined to learning anatomy from casts and models. It was not until 1893 that female students were allowed access to life drawing at the Royal Academy in London, and even then the model was required to be partially draped. The limited access to nude figures impeded the careers and development of female artists. The most prestigious forms of painting required in depth knowledge of anatomy that was systematically denied to women, In a typical figure drawing studio classroom, the students sit around a model either in a semicircle or a full circle. No two students have exactly the same view, thus their drawing will reflect the perspective of the artist's unique location relative to the model. The model often poses on a stand, to enable students to more easily find an unobstructed view. Depending on the type of pose, furniture and/or props may be used. These are typically included in the drawing, to the extent that they are visible to the artist. However, backgrounds are commonly ignored unless the objective is to learn about placement of figures in an environment. Individual models are most common, but multiple models may be used in more advanced classes. Many studios are equipped to allow a variety of lighting arrangements. When taught at the college level, figure drawing models are often (but not always) nude (aside from small jewelry, props or other inconspicuous items). While posing, the model is usually requested to remain perfectly still. Because of the difficulty of doing this for an extended period of time, periodic breaks for the model to rest and/or stretch are usually included in longer sessions and for more difficult poses. At the beginning of a figure drawing session, the model is often requested to make a series of brief poses in rapid succession. These are called gesture poses, and are typically one to three minutes each. Gesture drawing is a warm up exercise for many artists, although some artists sketch out the gesture as the first step in every figure drawing. These broad strokes are not just done by the flick of a wrist, but by using the whole arm to capture the motion of the model. It also helps to keep the artist focused on the model instead of the paper. When it comes to the human body, artists are painfully critical; the proportions of a still life do not have to be drawn perfectly to look authentic, but even the slightest error in human proportions will be easily detected. Modern and contemporary artists may choose to exaggerate or distort proportions to emphasise the gesture or perceived mood of the models' pose. The outcomes can be regarded as a finished artwork, expressing both the subject, the observational, emotional and mark making response to the artists figure drawing experience. Anatomy is only the first level of concern in life classes. Figure ground relationships and other aspects of composition are also considered. Balance of a composition becomes more crucial and therefore more understood through life drawing. The artist's kinesthetic response to the pose and how this is conveyed through a choice of art media is a more advanced concern. Since the purpose of figure drawing classes is to learn how to draw humans of all kinds, male and female models of all ages, shapes, and ethnicities are usually sought, rather than selecting only beautiful models or those with "ideal" figures. Some instructors specifically seek to avoid the sort of models preferred by fashion photographers, seeking more "realistic" examples and to avoid any implication of sexual objectification. Instructors may also favor models of particular body types based on the unique contours or surface textures they provide. The variety of models hired may be limited by the need for them to hold a pose for extended periods (eliminating restless children and frail older persons), and concerns of modesty and legality when models pose nude (restricting the use of minors).