Кіріспе
Эдгар Аллан Поның өлеңі "Әл Аараф" – американдық жазушы Эдгар Аллан Поның 1829 жылы алғаш рет жарияланған ерте өлеңі. Ол, Құранда сипатталғандай А'рафтан шабыттанған "Әл Аараф" деп аталатын жердегі өмір туралы баяндайды. 422 тармақтан тұратын бұл Поның ең ұзын өлеңі. Поның айтуынша, ол бұл өлеңді 15 жасқа толғанға дейін жазған. "Әл Аараф" алғаш рет 1829 жылы Поның "Әл Аараф, Тамерлан және ұсақ өлеңдер" жинағындағы басты өлең ретінде жарияланды. Кітап, әсіресе "Әл Аараф", көбінесе күрделілігі, түсініксіз сілтемелері мен ерекше құрылымы үшін жағымсыз пікірлер алды. Алайда, кейбіреулер жас ақынның әлеуетін атап өтті, соның ішінде жазушы және сыншы Джон Нил, ол "Әл Аарафты" жариялануға дейін Поға көрсеткен еді. По кейін Нилдің жауабын өзі алған алғашқы қолдау сөздері деп еске алды. Дегенмен, "Әл Аарафқа" деген жағымсыз пікірлер Поның өлеңдердің қысқа болуы керек деген поэтикалық теориясын қалыптастыруы мүмкін. Көп жылдар өткен соң, 1845 жылы По "Әл Аарафты" Бостон әдеби ортасының өкілдерін алдау үшін оқу кезінде пайдаланды. По бұл өлеңнің жаңа екенін айтты және тыңдаушыларын таң қалдырды. Кейін ол Бостон жұртшылығы жаңа өлеңге лайық емес екенін мәлімдеді. Ол Жаңа Англия ақындарына және Жаңа Англияда пайда болған Трансцендентализм қозғалысына қарсы болды және жастығында жазған өлеңін ұсыну арқылы бостондықтардың жақсы әдебиетті тануға қабілетсіз екенін көрсетуді үміттенеді.
"Al Aaraaf" is an early poem by American writer Edgar Allan Poe, first published in 1829. It tells of the afterlife in a place called Al Aaraaf, inspired by A'raf as described in the Quran. At 422 lines, it is Poe's longest poem. "Al Aaraaf", which Poe said he wrote before he was 15, was first published as the major poem in Poe's 1829 collection Al Aaraaf, Tamerlane, and Minor Poems. The book and "Al Aaraaf" in particular received mostly negative reviews for its complexity, obscure references, and odd structure. Some, however, noted the potential in the young poet, including author and critic John Neal, to whom Poe had shown "Al Aaraaf" prior to publication. Poe later referred to Neal's response as the first words of encouragement he had received. Nevertheless, the negative response to "Al Aaraaf" may have inspired Poe's later poetic theory that poems should be kept short. Years later, in 1845, Poe used "Al Aaraaf" to hoax members of the Boston literary circle during a reading. Poe said the poem was a new one and his audience was perplexed by it. He later said a Boston crowd did not deserve a new poem. He held a strong dislike for New England poets and the New England–based Transcendental movement and hoped by presenting a poem he had written in his youth would prove Bostonians did not know good literature.
Шолу
"Әл-Араф" – По жазған ең ұзақ поэма және 1572 жылы Тихо Браге анықтаған, шамамен он жеті ай бойы көрінген суперновадан шабыттанды. По бұл супернованы Әл-Арафпен, яғни жұмақ пен тозақ арасындағы жұлдызбен байланыстырды. Әл-Араф (арабша الأعراف, басқаша транслитерациясы) – Құранның 7-ші сүресінде айтылғандай, Құдай кешірім беріп, жұмаққа кіргізбейінше, тым жақсы да, тым жаман да болмаған адамдардың тұратын жері. По потенциалды баспашыға түсіндіргендей: «Оның атауы – арабтардың Әл-Араф сөзінен алынған, ол – адамдар жазаланбайтын, бірақ көктегі бақыттың сипаттамасы деп санайтын тыныш және тіпті бақытқа жете алмайтын, Көк пен тозақ арасындағы орталық». «Әл-Араф» тарихи фактілерді, діни мифологияны және По қиялының элементтерін біріктіреді. Поэманың негізгі тақырыбы – өмірден кейінгі өмір, идеалдық махаббат және құмарлыққа байланысты идеалдық сұлулық. Поэманың көп бөлігі осы идеалды сұлулық пен эстетикаға ұмтылысқа арналған. Поэмадағы кейіпкерлер – тұлғаланған сезімдердің бейнелі символы болып табылады. Несаке – сұлулық, Лигея – табиғаттағы музыка, Иант және Анджело – құмарлықтың жаратылыстары. Поэма Құранның 7-ші сүресінен (арабша الأعراف) алынған; «Әл-Араф» поэмасында По, мүмкін, Құранның өзіне емес, экзотикалық немесе басқа дүниелік атмосфераға көбірек қызығушылық танытқан. Поэманың нақты оқиғасы – арман пейзажы немесе балама әлем. Критик Флойд Стоваллдың айтуынша, поэманың тақырыбы – «дүниеге көңіл толмауы және арманның немесе қиялдың қолайлырақ саласына қашу». Поны «Әл-Араф» атты шығарманы жазуға түрткен жұлдыз апатты болжайды немесе адамзат Құдайдың заңдарын бұзғаны үшін жазаланады деп сендірілді. Жұлдыздың атауы «Әл-Орф» дегеннен «Әл-Араф» деп өзгертілді, бұл сөз арафаға ұқсас, яғни нәрселердің арасындағы айырмашылықты білдіреді. Құрылымдық тұрғыдан, 422 жолдан тұратын «Әл-Араф» поэмасы байқалатын немесе дәйекті поэтикалық ырғаққа ие емес, бірақ ол кейіннен бұл талабын өзгертті. Поэмадан бірнеше үзінді алғаш рет 1829 жылдың 19 мамырында «Балтимор газеті» басылымында «Марлоу» деген қолтаңбамен жарияланды. По толық поэманы алғаш рет 1829 жылдың мамыр айында Филадельфиядағы Carey, Lea & Carey баспасына ұсынды. Ол оларға: «Егер поэма жарық көрсе, сәттілік болсын, болмасын, мен «қайта келмейтін ақынмын». Бірақ оны сіздің пікіріңізге қалдырамын». Ол баспаға қаржы бөлуге дайын болған Исак Лиямен кездесті, егер олар кез келген шығыннан қорғалса. По өзінің асырап алған әкесі Джон Алланнан баспаға қаржы бөлуді өтінді, бірақ Поның әдеби ізденістерін қолдамай, ол бас тартты. 28 шілдеде По баспаға хат жазып, қолжазбасын қайтаруды сұрады, өйткені, ол айтқандай, «өлеңдерімді мен күткеннен жақсырақ етіп шығардым». «Әл-Араф» ақыры «Әл-Араф, Тамерлан және кішігірім өлеңдер» жинағында алғаш рет басылып шықты. 1829 жылдың желтоқсанында Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы Хатч пен Даннинг компаниясы 71 беттік шығарманың 250 данасын шығарды. Себебі По бұл шығарманың бастапқыда төрт бөлімнен немесе 400 жолдан тұратындығын білдірді. Балтимордағы «Минерва мен Изумруд» газетінің бір сыншысы: «Шағир мылқау болып қалды ма?» – деп сұрады. Басылымға шығар алдында По Балтимордағы атақты әдебиетші ретінде беделге ие болған Уильям Уерттен кеңес алды. «Әл-Араф» атты еңбегінде Уерт өзінің поэзияны жақсы бағалай алмайтынын, бірақ оны қазіргі оқырмандар қабылдайтынына сенетінін жазды. Ол былай деп жазды: «Бірақ ашық сөйлеу үшін (мен міндетті түрде солай етемін) өлеңнің өзім сияқты ескі оқырмандарға ұнауына күмәнданамын». Сара Жозефа Хейл «Годэйс лейдис бук» журналында «Әл-Арафты» жас автор жазған болуы керек деп жазды, өйткені ол «балалық, әлсіз және поэзияның жалпы сипаттамаларына мүлдем жетіспейді». Дегенмен, ол авторды данышпан деп атады. Америкалық әйелдер журналының бір сыншысы да ақынның жасына қатысты: «Өте жас көрінетін [автор] – бұл керемет данышпан, бірақ ол шешімді, тәжірибелі, сыпайы болуды қалайды». Ол Поның болашақ өлеңдері «Әл-Араф» кітабындағы ең жақсы жолдар сияқты жақсы деп сенді. Нейлдің басылымға дейін келген жігерлендіруі Поны Нейлге арнауды «Әл-Араф, Тамерлан және кішігірім өлеңдер» жинағына қосуға итермеледі. Поның туысы Нилсон По Нилдің қолдауына таңғалып, «Біздің есіміміз әлі де ұлы болады» деп жазды. Эдгар По Нилдің сөздерін «Мен есімде қалған ең алғашқы жігерлендіретін сөздер» деп атайды. Поның өзі «Әл-Араф» кітабында «жақсы поэзия» бар екенін және «көптеген ысыраптықтар бар, оларды мен уақыт таппадым» деп мойындады. 20 ғасырда ақын Дэниел Хоффман «Әл-Арафты» «Поның ең амбициялы сәтсіздігі» деп атады, бұл эпикалық поэмаға жасалған «бұзылған» әрекет екенін және «қозғалтқышы тоқтаған» екенін ұсынды. Биограф Джеффри Майерс оны Поның «ең ауыр және түсініксіз поэмасы» деп атады.
quote|text=Its title is "Al Aaraaf" from the Al Aaraaf of the Arabians, a medium between Heaven and Hell where men suffer no punishment, but yet do not attain that tranquil & even happiness which they suppose to be the characteristics of heavenly enjoyment. "Al Aaraaf" mixes historical facts, religious mythology and elements of Poe's imagination. The poem primarily focuses on the afterlife, ideal love, and ideal beauty in relation to passion. The majority of the poem focuses on this reaching for ideal beauty and aesthetics. Characters in the poem serve as representative symbols of personified emotions. The goddess Nesace is beauty, Ligeia represents the music in nature, Ianthe and Angelo are creatures of passion. The poem draws from Sura 7 (Arabic الأعراف) in the Quran; In "Al Aaraaf", Poe was probably less interested in the Quran itself and more interested in an atmosphere of the exotic or otherworldliness. The true setting of the poem is a sort of dreamscape or alternative world. As critic Floyd Stovall wrote, the theme of the poem is "one of disillusionment with the world and escape into some more congenial realm of dream or of the imagination". The star which prompted Poe to write "Al Aaraaf" was believed to foretell disaster or that humanity would be punished for breaking God's laws. The name of the star has been changed from "Al Orf" to "Al Aaraaf" to become similar to the word arafa, which means distinguishing between things. Structurally, the 422 line "Al Aaraaf" has no discernible or consistent poetic rhythm, though he would later adapt his claim. A few passages from the poem were first published in the May 19, 1829, issue of the Baltimore Gazette signed "Marlow". Poe first offered the complete poem to publishers Carey, Lea & Carey in Philadelphia around May 1829. He wrote to them, "If the poem is published, succeed or not, I am 'irrecoverably a poet.' But to your opinion I leave it". He met with Isaac Lea, who was willing to publish it so long as they were protected against any loss. Poe asked his foster father John Allan to subsidize the printing but, not supportive of Poe's literary pursuits, he refused. By July 28, Poe wrote to the publishers asking for the return of his manuscript because, as he said, he had "made a better disposition of my poems than I had any right to expect". "Al Aaraaf" finally saw print for the first time in the collection Al Aaraaf, Tamerlane, and Minor Poems. 250 copies of the 71 page work was issued by Hatch and Dunning of Baltimore, Maryland in December 1829. because Poe implied it was originally intended to have four parts or 400 lines. A reviewer for the Baltimore Minerva and Emerald asked, "Has the poet been struck dumb with palsy?" Before publication, Poe had sought the advice of William Wirt, who had earned a reputation as a distinguished man of letters in Baltimore. On "Al Aaraaf", Wirt wrote that he was not the best judge of poetry but believed that it might be accepted by modern thinking readers. As he wrote, "but to deal candidly (as I am bound to do) I should doubt whether the poem will take with old fashioned readers like myself". Sarah Josepha Hale of Godey's Lady's Book noted that "Al Aaraaf" must have been written by a young author because it was "boyish, feeble, and altogether deficient in the common characteristics of poetry". Nevertheless, she still called the author a genius. A reviewer for the American Ladies' Magazine also commented on the poet's age: "[the] author who appears to be very young, is evidently a fine genius, but he wants judgment, experience, tact". He believed that if future poems by Poe were as good as some of his best lines in "Al Aaraaf":
Neal's encouragement, which came prior to publication, led Poe to include a dedication to Neal in the collection Al Aaraaf, Tamerlane, and Minor Poems. Poe's cousin Neilson Poe was impressed by Neal's endorsement and wrote, "Our name will be a great one yet." Edgar Poe would refer to Neal's comments as "the very first words of encouragement I remember to have heard." Poe himself admitted that "Al Aaraaf" had some "good poetry" in it as well as "much extravagance, which I have not had time to throw away". In the 20th century, poet Daniel Hoffman referred to "Al Aaraaf" as "Poe's most ambitious failure", suggesting it is a "fractured" attempt at an epic poem that "ran out of gas". Biographer Jeffrey Meyers called it Poe's "most turgid and opaque poem".
Мұра
"Әл-Аараф" По кейіннен қайта қолданатын есімдерді қамтиды: Лигея және Занте. Поэмадағы кейбір тақырыптар болашақтағы "Теңіздегі қала" (1831) поэмасын да алдын ала сездіреді. "Әл-Аараф" пен "Тамерлан" шығармаларының сынға ұшырауы Поны ұзақ өлеңдердің өзінен-өзі кемшілікке ұшырауына көндірді, себебі олар тиісті көңіл-күйді немесе жоғары сапалы поэтикалық форманы сақтай алмайды. Осы себепті ол енді ұзақ поэзиямен тәжірибе жасаған жоқ. Оның айтуынша, эпостық поэзия және басқа да ұзақ өлеңдер – бір-бірімен байланыстырылған қысқа өлеңдердің тізбегі. Сыншылар бұл теория Поның "Әл-Аарафтың" неге танымал болмағанын түсіндіру үшін жазылғанын болжайды. 1845 жылы "Қара қарга" жарияланғаннан кейін По кеңінен танымал болды және поэзиядағы даңқының шыңына жеткен соң, оны көптеген қоғамдық шараларда лекция оқуға немесе өлең оқуға шақыратын болды. Мұндай шақырулардың бірі 1845 жылдың қазан айында Бостон лицейінен келді, оны Джеймс Рассел Лоуэлл көмегімен ұйымдастырды. По Бостонның әдеби ортасына және қаланың өзіне қарсы болды, өйткені ол сол жерде дүниеге келгеніне қарамастан, оны ұнатпады. Дегенмен, ол 50 долларлық гонорарды және өзінің сөз сөйлеуі үшін жаңа өлең жазу міндеттемесін қабылдады. Генри Уодсворт Лонгфеллоумен болған соңғы жанжалы мен Массачусетс штатындағы Трансцендентализм қозғалысын ұнатпауына байланысты, По Бостон аудиториясына әдейі ойын ойнауға шешім қабылдады. 16 қазанда Бостонның Одеон театрында өткен шара әсерлі болды және Массачусетс штатының мемлекеттік қайраткері Калеб Кушингтің сөйлеген сөзі де осы шарада болды. Көрермендер түсініксіз өлеңге қызығушылық танытпады және оның оқылуы кезінде көптеген адамдар залда қалды. По бұл әрекетті бостондықтардың жақсы әдебиетті танымайтынын дәлелдеу мүмкіндігі деп санады. Сыншылардың пікірлеріне сүйене отырып, ол өзінің дұрыс екеніне сенді. "Бостон курьерінің" редакторы "Жұлдыз хабаршысын" "дұрыс қағидаларға негізделген, шынайы поэзияның мәнін қамтитын, керемет қиялға толы әсем және классикалық туынды" деп сипаттады. По өлеңді 12 жасқа дейін жазғанын айтқанда, "Бостон кешкі транскрипті" газетінің редакторы Корнелия Велс Уолтер өзінің таңғалысын былай жеткізді: "Ересектердің әдеби бірлестігі алдында оқылған өлеңді бала жазған! Ойлап қараңыз!" По поэманы жазған кезде қанша жаста болғаны белгісіз, өйткені ол жиі өз мәлімдемесін өзгертіп отырды. Льюис Гейлорд Кларк Поның өлең жазу кезіндегі жасының маңызды еместігін айтты және көрермендер автордың жасын білмесе де, "олар тек оның қайғылы екенін білді" деді. Қазіргі заманғы өмірбаян жазушы Дэниел Сташоуэр Поның бұл әрекетін "Жылымсызның жұлдызы" әңгімесімен салыстырды, онда По "тыңдаушыны қызықтыруға деген шын ниеті" туралы жазды. Нью-Йоркке оралғаннан кейін По Бродвей журналында оқиғаға қатысты өз пікірін жазды. Ол дидактикалық өлең жазудан бас тартқанын атап өткеннен кейін былай деп жазды: "Әл-Аараф" 1928 және 1952 жылдар аралығында Глазго суретшісі Ханна Франк псевдонимі ретінде қолданылған.
"Al Aaraaf" was used between 1928 and 1952 as a pen name by Glasgow artist Hannah Frank.