Факундо Кабраль: Аргентиналық әнші және ақын өмірі мен шығармашылығы
Facundo Cabral
Факундо Кабраль – аргентиналық әнші, композитор. «No soy de aquí ni soy de allá» әнімен танымал. Латын Америкасының диктатурасына қарсы тұрды, әлеуметтік әділет пен теңдік туралы өлеңдер жазды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Факундо Кабрал (туған Родольфо Энрике Кабрал Каминас; 22 мамыр 1937 – 9 шілде 2011) – аргентиналық әнші және ән жазушы. Ол "No soy de aquí ni soy de allá" ("Мен бұл жердің де, сол жердің де емеспін"), "Pobrecito mi Patron" ("Кешіріңіз, мырза") және көптеген басқа да шығармалардың авторы ретінде кеңінен танылды. Оның әндерін Хорхе Кафруне, Альберто Кортес, Хуан Луис Герра және Жоан Мануэль Серрат сияқты испан тіліндегі әртістер орындады. Кабрал 1970-жылдардан бастап Латын Америкасындағы әскери диктатураларға қарсы белсенділік және өнер арқылы наразылық білдірді, ал оның музыкасы мистика мен руханилықты әлеуметтік әділдік пен теңдікке шақырумен үйлестірді. Әлемдік турдан кейін Кабрал Аргентина радиосы Фолкленд соғысынан кейін жергілікті контент талап еткен 1980-жылдардың басында өз елінде үлкен танымаллыққа ие болды. Ол өмірі бойы Латын Америкасы бойынша танымал болды және бүгінгі күнге дейін континентте маңызды мұра қалдырды. Факундо Кабрал өзінің туындылары арқылы бейбітшілікті қолдағандығы үшін 1996 жылы ЮНЕСКО-ның Бейбітшілік Елшісі атанды.
Facundo Cabral (born Rodolfo Enrique Cabral Camiñas; May 22, 1937 – July 9, 2011) was an Argentinian singer and songwriter. He was best known as the composer of "No soy de aquí ni soy de allá" ("I'm not from here and not from there"), "Pobrecito mi Patron" ("My Poor Boss"), and many other compositions. His songs have been covered by multiple Spanish language performers such as Jorge Cafrune, Alberto Cortez, Juan Luis Guerra, and Joan Manuel Serrat. Cabral protested military dictatorships in Latin America through activism and art from the 1970s onward, and his music combined mysticism and spirituality with calls for social justice and equality. After touring the world, Cabral enjoyed popularity in his home country during the early 1980s, when Argentine radio demanded local content after the Falklands War. He was popular throughout Latin America in his lifetime and still enjoys a sizeable posthumous legacy throughout the continent. For his advocacy for peace through his work, Facundo Cabral was named a UNESCO Messenger of Peace in 1996.
Өмірбаян
Факундо Кабрал Аргентинаның Ла-Плата қаласында Родольфо Энрике Кабрал Каминьяс болып дүниеге келді. Оның әкесі Факундо туғанға дейін отбасын тастап кетіп, олар 46 жасқа толғанға дейін кездеспеді. Кішкентай Факундо тоғыз жасқа дейін сөйлей алмады. Ол 14 жасқа дейін сауатсыз болды. Факундо кейіннен тоғыз жасында өзі мен анасы үшін жұмыс іздеп, үйінен ерте кеткенін айтты, түрлі жұмыстарға белсенді еңбек етті. Өмірінің соңында Кабрал анасының бала кезінде кеткеніне деген реакциясын жиі еске алды: ол кетіп бара жатқанда: "Бұл мен саған сыйлай алатын екінші және соңғы сыйлық. Біріншісі – өмір, ал екіншісі – оны өмір сүру еркіндігі". Ол Мар-дель-Платаға сапар шегіп, уақытша жұмыс істеді. Жастығында ол бір қонақүйдің тазалаушысы болып жұмыс істеді. Ол онда көбінесе гитара тартып, уақыт өткізу үшін немесе ақша табу үшін ән айтатын. Қонақүй иесі оны гитарамен көріп, кәсіби әнші болуға мүмкіндік берді. Мансабының басында ол Факундо Кабрал есімін қабылдағанға дейін El Indio Gasparino деген атпен танылды. Ол 165-тен астам елде өнер көрсетті, ал оның шығармалары көптеген тілдерге аударылды. Оның көтерілісші суреткер ретіндегі беделі мен әскери билікке қарсы наразылығынан кейін 1976 жылғы әскери төңкерістен кейін Аргентинадан қуылды. Содан кейін ол Мексикада уақыт өткізіп, 1980-жылдардың басында отанына оралғанға дейін көп сапарлады. Кабрал екі рет үйленді. Оның бірінші әйелі мен бір жасар қызы 1978 жылы Сан-Диего, Калифорния маңындағы PSA Flight 182 апатында қаза тапты, бұл оның қалған өмірін қиратты. Оның екінші әйелі, Сильвия Пуса, Гватемалада қайтыс болғанға дейін жеті ай бойы оның әйелі болды. Ол қайтыс болған кезде көру қабілеті нашарлап, денсаулығы сырқатып, ондаған жыл бұрын сүйек рагынан ажалға сырғып қалған еді. Ол саяхаттауға деген құштарлығы туралы жиі айтатын, өзін "бірінші сыныпты саяхатшы" деп атады. Ол қарапайым өмір сүруді қалайтынын, байлық пен жеке жайлылықты бақыт пен рухани тазалыққа баламастырғысы келгенін жиі айтты, бұл оның туындыларындағы тақырыптар еді. Ол өмірінен сыр шертіп, әндер, өлеңдер мен сұхбаттар арқылы әлемге жеткізді. Оның атақты сөздерінің бірі: "Мен әрқашан Құдайдан сұраймын, неге маған осылай көп нәрсе бердің? Мен азапты, аштықты, бақытты, күресті, жарықты көрдім. Меннің бәрін көрдім. Мен қатерлі ісік, сифилис, көктем және алма пирогының бар екенін білемін".
Facundo Cabral was born Rodolfo Enrique Cabral Camiñas in the Argentine city of La Plata, one of seven children to an impoverished and illiterate mother. His father abandoned the family shortly before Facundo was born, and they wouldn't meet until Facundo was 46 years old. The young Facundo was mute, unable to talk until the age of nine. He was illiterate until the age of 14. Facundo would later recount leaving his home early at nine years old to find work for himself and for his mother, dedicated to all kinds of tasks. Later in life, Cabral would often cite his mother's reaction to his departure as a child: she told him as he left: "This is the second, and last gift I can give you. The first was to give you life, and the second one, the freedom to live it." He travelled to Mar del Plata and worked at casual jobs. As a young adult, he got a job as a cleaner in a hotel. There, he would often play guitar and sing to pass time or make extra money. The hotel owner saw him with his guitar and gave him the opportunity to sing professionally. In his early career he went by names such as El Indio Gasparino before settling on Facundo Cabral. He performed in over 165 countries, with his works translated into many languages. Due to his image as a rebel artist and protests against military power, he went into exile from Argentina after the 1976 military, coup and subsequently spent time in Mexico and toured extensively before returning in the early 1980s. Cabral was married twice. His first wife and their one year old daughter were killed in 1978 in the PSA Flight 182 crash near San Diego, California, which devastated him for the rest of his life. His second wife, Silvia Pousa, was married to him for seven months before his death in Guatemala. He was nearly blind and crippled at the time of his death, and had nearly died of bone cancer decades before his death. He often talked of his dedication to traveling, calling himself a "first class vagabond." He often mentioned that he preferred living a simple lifestyle, eschewing wealth and personal comfort for happiness and spiritual clarity, which were subjects in his work. He gave his testimony of life to the world in songs, poems and in interviews. One of his noted quotations was, "I always ask God, why did you give me so much? You gave me misery, hunger, happiness, struggle, lights I saw everything. I know there is cancer, syphilis and spring, and apple fritters."
Өлім
2011 жылдың 9 шілдесінде Гватемала қаласында гастрольдік сапарда Ла Аврора халықаралық әуежайына жол тартқанда Кабрал атып өлтірілді. Ол Гватемала қаласының батысындағы қонақүйден, кеше Quetzaltenango қаласында концерт бергеннен кейін шығып, әуежайға бет алғанда, қарулы адамдар оның ақ Range Rover Sport көлігіне шабуыл жасап, кем дегенде сегіз оқпен жаралады. Ол көлік ішінде көз жұмды. Оқиға жергілікті уақыт бойынша сағат 05:20 шамасында Азат ету бульварында болды. Бұл бульвар әуежайға жалғасқан, қозғалысы көп жол, бірақ шабуыл кезінде ол көліктерден бос еді. Кабрал бастапқыда әуежайға қонақүй шаттлымен баруды жоспарлаған, бірақ никарагуалық концерт ұйымдастырушысы және түнгі клуб иесі Генри Фариньяның ұсынысын қабылдады. Кабрал өзінің агенті Дэвид Льянос және Генри Фариньямен бірге болды, олар жарақат алды. Оларды дене күзектерімен бірге екінші көлік сүйемелдеп келе жатқан, бірақ олар әншінің көлігін шабуылшылардан қорғай алмады. Көлік шабуылшылардан қашуға тырысып, өрт сөндіру станциясына кірді. Range Rover көлігінде кем дегенде 20 оқ тесігі табылды. Шабуыл жасағандар үш көлікте болды: біреуі Кабралдың көлігінің алдында, екеуі оң және сол жақта. Кейіннен шабуылшылардың бірі Ель-Сальвадорға баратын жолда тасталып кеткен күйінде табылған. Бұл қоңыр Hyundai Santa Fe көлігі еді, ішінде оқ тесіктері, бронежилеттер және AK 47 автоматына арналған дүрыл болған. Алғашқы тергеулер көрсеткендей, оқтардың бағыты оңнан солға қарай, жүргізуші орнына қарай болған. Бұл оқтар жүргізушіге, Кабралдың никарагуалық промоутері Генри Фариньяға арналған болуы мүмкін, себебі оның есірткі бизнесімен байланысты ұйымдасқан қылмыспен мәселелері болған. (Фаринья 2012 жылы есірткі саудасы, ұйымдасқан қылмыс және ақша жылынуы үшін 30 жылға сотталды.) 2016 жылы Хименес сияқты бес адам Кабралдың өліміне қатысқандары үшін 50 жыл немесе одан да көп мерзімге бас бостандығынан айырылды.
Cabral was shot and killed during a tour in Guatemala City while en route to La Aurora International Airport on July 9, 2011. He had left a hotel in the west of Guatemala City, after giving a concert the previous evening in Quetzaltenango, and was headed to the airport when gunmen attacked his vehicle, a white Range Rover Sport, hitting him with at least eight bullets. He died in the car. The incident occurred at around 05:20 (local time) and took place on Liberation Boulevard, a busy road that connects with the airport, but at the time of the attack was practically empty. Cabral initially planned to take a hotel shuttle to the airport, but accepted a ride from Nicaraguan concert promoter/night club owner Henry Fariña. Cabral was with his agent David Llanos and Henry Fariña, who were wounded. He was accompanied by a second vehicle carrying bodyguards, but they couldn't protect the singer's vehicle, which tried to flee the attackers by driving into a fire station. At least 20 bullet holes were seen in the Range Rover car he was in. The gunmen were in three late model vehicles, one in front of Cabral's car and two to the right and left. One of the attackers' vehicles was later found abandoned on the road to El Salvador. It was a brown Hyundai Santa Fe with bullet holes and containing bullet proof vests and an AK 47 magazine. Early investigations indicated that the trajectory of the bullets were from right to left, toward the driver's seat, indicating that the bullets were meant for the driver, Cabral's Nicaraguan promoter Henry Fariña, possibly because of troubles with organized crime related to drugs. (Fariña was imprisoned for 30 years in 2012 for drug trafficking, organised crime, and money laundering.) In 2016 five men, including Jiménez, were sentenced to prison terms of 50 years or more for the murder.