Гольф спортында ең ұзақ соққы

Кіріспе

Гольф спорты. Ұзақ соққы – ойыншылардың гольф добын ең алысқа соғу немесе жүргізу үшін жарысатын спорт түрі. Кәсіби жарыстар мен көрмелерде ең жақсы ұзақ соққы жасайтындар бақтарын сынастырады.

Қашықтық

Кәсіби ұзақ соққы жасаушылар бәсекеде орташа есебімен соққы жасайды, бұл PGA Tour-дың үздік соққы жасаушыларының орташа көрсеткіштерінен және әуесқойдың орташа көрсеткіштерінен асып түседі. Жарыстардағы кейбір соққылар рекордтық көрсеткіштерді басып өтеді. Гиннес рекордтар кітабындағы ең ұзақ соққы жасау бойынша әлемдік рекорд 1974 жылы АҚШ Ашық Ұлттық Іріктеу турнирінде 64 жастағы Майк Остин жасаған, ол 43.5 дюймдік темір сабы бар персимон ағашынан жасалған драйвермен соққы жасады. Еуропалық ұзақ соққы жасау чемпионатындағы рекордтық қашықтық 2005 жылдың қыркүйегінде Аллен Дойл жасады. Оңтүстік Африка ұзақ соққы жасау чемпионатындағы рекордтық қашықтық 2012 жылдың қыркүйегінде Нико Гроббелар жасады. Жылдам соққы жасаушылар өздерінің клюбін секундына астам жылдамдықпен айналдыра алады, бұл әуесқойлар үшін орташа көрсеткіштен әлдеқайда жоғары. Бәсекеге қатысушылар күш, икемділік және жылдамдық үшін жаттығады және көбінесе түрлі трюктарды көрсету арқылы ақша табу үшін корпоративтік көрмелерге қатысады. Доптың жылдамдығы орташа гольфшыдан шамамен екі есе жоғары (сағатта 220 миль). Джейсон Зубак – ұзақ соққы жасау бойынша ең танымал бәсекелес. Ол 1996 жылдан 1999 жылға дейін қатарынан төрт рет жеңіп, 2006 жылы бесінші рет жеңіс тұтып, бірнеше рет әлемдік ұзақ соққы жасау чемпионатында жеңіске жеткен алты спортшының бірі. Басқа бірнеше чемпиондар – Шон Фистер (1995, 2001 және 2005), Джейми Садловски (2008 және 2009), Джо Миллер (2010 және 2016), Тим Бёрк (2013 және 2015) және Кайл Беркшир (2019 және 2021).

Жабдық

Ұзақ қашықтыққа арналған гольф клубтары, әрдайым драйверлер болатын, тұтынушыларға арналған клубтардан бірнеше жағынан ерекшеленеді. Шафт ұзындығын шектеу туралы соңғы ережелерге дейін, олардың шахталары әдеттегі шахталардан әлдеқайда ұзын болды, кейде белгілі бір шектен асып кететін. 2005 жылы вертикальды өлшенген шектеу енгізілді. Ұзақ қашықтыққа арналған клубтардың шахталары стандартты шахталардан өзгеше. Басты айырмашылық – жоғары беріктік, себебі иілгіш шахта тұрақсыздық тудырып, бақылауды жоғалтуға әкеледі. Бұл шахталар көбінесе стальдан жеңіл графиттен жасалады. Беріктігін сақтау үшін, шахта әдетте тұтынушыларға арналған клубтардан ауыр және мықты болады. «Кик-пойнт» немесе «иілу нүктесі» де соққыға қатысты төмен траектория үшін жоғарырақ орналасқан, ал шахталардың бұрылу моменті төмендеу, яғни ұзақ қашықтыққа арналған клубтар аз бұрылады, бұл клуб басын тура бағытта ұстауға мүмкіндік береді. 2016 жылдың қараша айында World Long Drive Association оларды гольфтің стандартты ережелерімен үйлестіру үшін ұзындық шектеуін USGA рұқсат еткен максималды ұзындыққа дейін төмендетті. Клуб басы әдетте 460 куб сантиметрлік шекке жақындайды, сирек 400 см³-ден төмен болады. Олардың реституция коэффициенті (COR) 0.83 шегінде болуы керек, ол доптың бетке қалай соғылатынын өлшейді. Көптеген клуб бастары COR-ға тек орталық бөлігінде ғана жақындайды, сондықтан технология клубтың үлкен бөлігінің COR-ын 0.80-нен жоғары ұстауына мүмкіндік берді. Осылайша, нашар соққылар жаңа клуб бастарынан аз әсер көреді. Ұзақ қашықтыққа арналған клубтың жоғарғы бөлігі тұтынушыларға арналған клубқа қарағанда әлдеқайда төмен, кейде 4 немесе 5 градусқа жетеді, әуесқой драйвері үшін бұл көрсеткіш 10.5 градусқа дейін жетеді. Жоғарғы бөлігі төмен драйверлердің мақсаты – артқа айналуды қысқарту. Артқа айналудың көп болуы доптың көтерілуіне немесе қалықтауына себеп болады, бұл доптың дөңгелейтіндей қону бұрышын тудырмайды. Доптың жылдамдығы мен энергиясын толық пайдалану үшін, қону бұрышы тегіс болуы керек. Көптеген жарыстарда гольфшілер турнир үшін белгілі бір талаптарға сай келетін допты пайдалануы керек. Бұл доптың ерекшеліктері төмен айналу жылдамдығын сақтауға көмектесетін шұңғыл дизайн және 110-ға дейін қысылу деңгейін қамтиды. Гольф доптарының орташа қысымы 70-ші жылдардың ортасынан 80-ші жылдардың жоғарғы шегіне дейін ауытқиды.

Long drive clubs, which are always drivers, differ in several ways from consumer clubs. Until the recent club length limitation rules, the shafts were much longer than a normal shaft, sometimes exceeding In 2005, a limitation was introduced (measured vertically). Long drive shafts differ from standard shafts. The main difference is greater stiffness, as a flexible shaft will lag in an inconsistent manner, causing a loss of control. These shafts are almost always made of graphite, which is lighter than steel. In order to be stiff, a shaft is usually heavier and stronger than consumer clubs. The 'kick point' or 'bend point' is also higher for a lower trajectory relative to the swing, while shaft have a lower torque, meaning that long drive clubs will not twist as much, allowing the club head to stay straighter. In November 2016, to align them with the standard rules of golf, the World Long Drive Association further reduced the length limitation to —the maximum length allowed by the USGA. Club heads usually approach the 460 cubic centimeter limit, rarely below 400 cc. They must stay within the coefficient of restitution (COR) limit of 0.83, which measures how a ball hits off the surface. Most club heads only approach the COR in the center of the club, so technology has allowed more area of the club to possess a COR of above 0.80. Thus, mishits are less affected by the newer clubheads. The loft of a long drive club is also much lower than a consumer club, sometimes around 4 or 5 degrees, as opposed to 10.5 degrees for an amateur's driver. The reason for lower lofted driver heads is to greatly reduce back spin. Too much back spin causes the ball to balloon or climb, creating a steep landing angle which does not allow the ball roll out. A flatter landing angle is desired to get the most out of the ball's forward velocity and energy. Many competitions require golfers to use a specification ball for the tournament. The specific design characteristics of this ball include a dimple design that helps to maintain lower spin rates and a ball compression of 110. The average ball compression in golf varies from the mid 70s to the upper 80s.