Джордж Армистед (1780-1818) – америкалық әскери офицер, 1812 жылғы соғыста Форт МакГенридің командирі. Батырлық ерлігімен танымал, отбасы мүшелері де әскери қызметте болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Армистед (10 сәуір, 1780 – 25 сәуір, 1818) – американдық әскери шенеунік, 1812 жылғы соғыста Балтимор шайқасы кезінде Форт МакГенриге қолбасшылық еткенімен әйгілі.
American military officer (1780 1818)
George Armistead (April 10, 1780 – April 25, 1818) was an American military officer, best known as the commander of Fort McHenry during the Battle of Baltimore in the War of 1812.
Ерте өмір және білім
Армистед Вирджиния штатының Каролина округінде (қазіргі Милфорд) орналасқан Ньюмаркет плантациясында, бұрынғы Люсинда Бейлор Пейдж және оның күйеуі Джон Армистедтің отбасында дүниеге келді. Оның ата-бабалары Ұлыбританиядан Вирджиния колониясындағы Глостер округіне көшіп келген, ал Америка революциялық соғысына дейін сол кездегі шекараға қоныс аударды, сол кезде олар патриоттардың мүддесін қолдады. Отбасында бес ағасы болды, олардың барлығы 1812 жылғы соғыста әскери офицерлер болып қызмет етті. Джон Бейлор Армистед (1844 жылдан кейін қайтыс болған) – АҚШ жеңіл драгундарының капитаны (1799-1800 жж.); Уильям Армистед Принс Уильям округіне көшіп кетті, Аддисон Боулз Армистед (1813 жылдың 10 ақпанында қайтыс болған) – 7-ші АҚШ жаяу әскерінің лейтенанты (1799-1800 жж.) және 1806 жылдан кейін артиллерия және инженерлік капитаны, Льюис Густав Адельфиус Армистед армияда мергендер капитаны болып, 1814 жылдың 17 қыркүйегінде Форт-Эриден шабуыл жасау кезінде қаза тапты, ал Уокер Кит Армстронд (1785-1845), АҚШ Әскери академиясының түлегі, 1828 жылы бригадалық генерал атағын алды. Бес ағаның барлығы 1812 жылғы соғыста қызмет еткенімен, осы кісіден басқа ең танымал болғаны – Уокер Кит Армистед еді, ол 1803 жылы Вест-Пойнтті бітіріп, 42 жыл бойы офицер болып қызмет етті, соның ішінде армияның бас инженері (1818 жылдан 1821 жылға дейін) және 1845 жылы қайтыс болғанға дейін 3-ші артиллерия полкінің полковнигі болды.
Armistead was born to the former Lucinda Baylor Page and her husband John Armistead at his Newmarket Plantation in Caroline County, Virginia (now in Milford). His ancestors had emigrated from Britain to Gloucester County in the Virginia colony, and moved to what was then the frontier before the American Revolutionary War, during which they aligned with the Patriot cause. The family included five brothers, who also served as military officers during the War of 1812. John Baylor Armistead (d. after 1844) was captain of the U. S. Light Dragoons (1799 1800); William Armistead moved to Prince William County, Addison Bowles Armistead (D. Feb. 10, 1813) was lieutenant of the 7th U. S. Infantry (1799 1800) and an artillery and engineering captain after 1806, Lewis Gustavus Adlphyus Armistead would become a captain of rifleman in the Army and die Sept 17;, 1814 in a sortie from fort Erie, and Walker Keith Armstrond (1785 1845) a graduate of the U. S. Military Academy of would become a breveted brigadier general in 1828. While all five brothers served in the War of 1812, the most distinguished (other than this man) was Walker Keith Armistead, who graduated from West Point in 1803 and served for 42 years as a commissioned officer, including as the Army's chief engineer (from 1818 to 1821), then as colonel of the 3d Artillery Regiment until his death in 1845.
Мансап
Бұл адамның әскери мансабы Франциямен шала соғыс кезінде басталды, ол 1799 жылдың 14 қаңтарында 7-ші АҚШ жаяу әскер полкіне прапорщик болып қабылдағанда. Сол жылдың 3 наурызында 2-дәрежелі лейтенант, ал 1800 жылдың 14 мамырында 1-дәрежелі лейтенант болып тағайындалса да, шала соғыс аяқталғаннан кейін 1800 жылдың 15 маусымында армиядан босатылды. Дегенмен, осы үзіліс бір жылға жетпеді, өйткені 1801 жылдың 16 ақпанында Армистед 2-ші артиллеристер және инженерлер полкіне лейтенант болып қабылдады. 1806 жылдың 1 қарашасында капитан болып жоғарылатылды.
This man's military career began during the Quasi War with France, as he accepted a commission as an ensign in the 7th U. S. Infantry Regiment on January 14, 1799. Although promoted to 2nd lieutenant on March 3 of the same year and to 1st lieutenant on May 14, 1800, he was discharged from the Army on June 15, 1800 as the Quasi War ended. However, this lapse in service lasted for less than a year, as on February 16, 1801, Armistead accepted a commission as a lieutenant in the 2nd Regiment of Artillerists and Engineers. He was promoted to captain on November 1, 1806.
1812 жылғы соғыс
Армистедтің бес бауыры 1812 жылғы соғыста қызмет етті, үшәүі – тұрақты армияда, екеуі – Вирджиния жасағында. Ұлыбританиямен қарым-қатынас ушыққан сайын, Армистед 1813 жылдың 3 наурызында 3-ші артиллерия полкінің майоры болып тағайындалды. Ол Ниагара бекінісінде артиллерия офицері болып қызмет етті. Бірнеше айдан кейін, 1813 жылдың 27 мамырында, Армистед канадалық Ниагара өзенінің сағасына жақын орналасқан Джордж бекінісін (Fort George) британдықтардан басып алу кезінде көзге түсіп, подполковник шеніне көтерілді. Армистед кейіннен жаудан алынған британдық туларды президент Джеймс Мэдисонға жеткізді. Вашингтонға келген соң, Армистедке «Форт МакГенриді (Fort McHenry) қамауға алу» бұйрығы берілді. Мэриленд штатының Балтимор қаласының сыртқы портында орналасқан Форт МакГенриге келгенде, Армистед «британдықтардың қашықтықтан анық көре алатындай үлкен ту жасауды» тапсырды. Ол ту 42' × 30' өлшемдес болды және Балтимор тұрғыны Мэри Пикерсгилл, оның қызы және жеті тігінші жасады. Кейіннен Фрэнсис Скотт Кидің «Жұлдызды ту» (The Star-Spangled Banner) атты өлеңінде бейнеленді, ол 1931 жылы АҚШ-тың мемлекеттік әнұраны болды. 1814 жылдың 13 қыркүйегінде таңертең басталған және 14 қыркүйекке дейін жалғасқан, шамамен 25 сағатқа созылған Форт МакГенриді бомбалау кезінде Армистед бекіністің қару-жарақ қоймасының бомбаға төзімді еместігін білді. Бір снаряд қару-жарақ қоймасының шатырынан өтіп, жарылмағанда, Армистед оқ-дәріге толы бөшкелерді алып, бекіністің артқы қабырғасының астына орналастыруға бұйрық берді. Қызықтысы, британдық флоттың шамамен 2000 минометтік снарядынан құралған қатал бомбалауына қарамастан, форттың оңтүстік-батыс бастионына екі снаряд түскенде бар болғаны төрт адам қаза тапты. Корольдік теңіз күштері Балтимор портына кіріп, қаланың шығысындағы негізгі американдық қорғаныс шебін бомбалау үшін бекіністі басып алуға немесе әлсіретуге мүмкіндік таппағандықтан, британдық бас қолбасшы вице-адмирал сэр Александр Кокран британдық армияның қолбасшысы полковник Артур Брукке шабуыл жасау немесе кері шегіну туралы шешімді оған қалдырды. 12 қыркүйекте Норт-Пойнт шайқасы алдында қаза тапқан генерал-майор Роберт Ростың орнын басып алған Брук кері шегінуге шешім берді.
Five Armistead brothers served in the War of 1812, three in the regular army and two in the Virginia militia. As hostilities with Britain escalated, Armistead was promoted to major of the 3rd Artillery Regiment on March 3, 1813. He served as an artillery officer at Fort Niagara. Within months, on May 27, 1813, Armistead distinguished himself at the capture of Fort George (near the mouth of Niagara River in Canada) from the British, and received a brevet promotion to lieutenant colonel. Armistead would later carry the captured British flags to President James Madison. Upon his arrival in Washington, Armistead was ordered to "take command of Fort McHenry." When he arrived at Fort McHenry, located in the outer harbor of Baltimore, Maryland, Armistead ordered "a flag so large that the British would have no difficulty seeing it from a distance". That flag, known as the Star Spangled Banner Flag, measured 42' × 30', and was made by Baltimore resident Mary Pickersgill, her daughter, and seven seamstresses, and would be later memorialized by Francis Scott Key in the poem "The Star Spangled Banner", which became the American national anthem in 1931. During the nearly 25 hour bombardment of Fort McHenry, commencing before dawn on September 13 until the morning of September 14, 1814, Armistead alone knew the fort's magazine was not bombproof. When a shell crashed through the roof of the magazine but failed to explode, Armistead ordered the powder barrels cleared out and placed under the rear walls of the fort. Remarkably, only four men were killed, when two shells smashed into the fort's southwest bastion, despite a deadly rain of some 2,000 mortar shells that the British bombardment fleet fired at the fort. Because the Royal Navy proved unable to capture or reduce the fort in order to enter Baltimore harbor to bombard the main American defense line east of the city, British commander in chief Vice Admiral Sir Alexander Cochrane wrote to British Army commander Colonel Arthur Brooke that it was up to him whether to decide to attack or withdraw. Brooke, who had taken over from Major General Robert Ross, who was mortally wounded just before the Battle of North Point on September 12, decided to withdraw.
Жеке өмір
1810 жылғы 26 қазанда ол Луиза Хьюге үйленді, оның әкесінің әкесі Ирландияның Уэксфорд графтығынан көшіп келген, ал анасы Пенсильвания штатының Ланкастер округінде дүниеге келген. Олардың екі қызы мен бір ұлы болды және бірнеше құлдарға иелік еткен.
On October 26, 1810, he married Louisa Hughes, whose grandfather had emigrated from County Wexford in Ireland, and whose mother had been born in Lancaster County, Pennsylvania. The couple had two daughters and a son and owned several enslaved people.
Өлім және мұра
Ұрыстан кейін Армистед лейтенант-полковник шеніне көтерілді, бірақ шайқасқа дайындық кезінде денсаулығы нашарлап қалды. Ол 38 жасында, үш жыл өткен соң Мак-Хенри фортындағы қызметінде қайтыс болды. Тарихшы Бенсон Лоссинг: «Осы бомбалау кезінде оның жүйке жүйесіне түскен ауыр жүк оны жүрек ауруына шалдықтырды, ол 1818 жылдың 25 сәуірінде отыз сегіз жасында көз жұмды» деп жазды. Оның қоштасу рәсімі «ұлы» деп сипатталды. Ол Балтимордағы Ескі Сент-Пол шіркеуінің зиратына жерленді. Балтимор Форт Мак-Хенриді қорғаудағы рөлін көрсететін мәрмәр ескерткіш орнатты, ол қалалық әкімшілік ғимаратының қарсы бетінде орналасқан жаңа ғимаратпен бірге портың жанындағы алаңды құрайды. Оның қайтысынан кейін жесірі Армистедке Форт Мак-Хенриді бомбалаудан кейін сыйланған «Жұлдызды туды» (шайқас кезінде фортта көрсетілген екі тудың үлкені) мұра етіп алды. Туды маңызды шараларда көрсетіп қана қоймады (мысалы, Лафайеттің Балтиморға келгені, бұл оның өлімінен кейін болды), сондай-ақ жесірі мен туыстары естелік ретінде бөліктерін таратты, осылайша тарихи жәдігерге зиян келтірді. Дегенмен, отбасының ұрпақтары туды аялап сақтады, ал кішігірім шайқас туынан айырмашылығы, ол бүгінгі күнге дейін жетіп келді. Оның немересі Эбенезер Апплтон 1907 жылы оны Смитсондар институтына уақытша берді және 1912 жылы оны тұрақты түрде институтқа табыстады, оның сақталуын және көрсетілуін қамтамасыз ету шартымен.
Following the battle, Armistead was soon promoted to the rank of lieutenant colonel, but was much weakened by the arduous preparations for the battle. He died at age 38, while still in command at Ft. McHenry only three years later. Historian Benson Lossing, wrote "the tax upon his nervous system during that bombardment left him with a disease of the heart on the 25 of April, 1818 he expired, at the age of thirty eight years." His funeral procession was described as "immense". He buried in the graveyard of Old St. Paul's Church in Baltimore. Baltimore constructed a marble monument which overlooks the city mentioning his role in the defense of Fort McHenry, and which with a later erected building across from the Baltimore City Hall define a plaza near the harbor. Following his death, his widow inherited the Star Spangled Banner (the larger of two flags displayed at the historic fort during the battle), which the family said was given to Armistead following the bombardment of Fort McHenry. Not only was the flag displayed during significant events (such as Lafayette's visit to Baltimore, which happened after this man's death), his widow and later family members distributed pieces as souvenirs, damaging the historic object. Nonetheless, generations of the family treasured the flag, and unlike the smaller battle flag, it survives to this day. His grandson, Ebenezer Appleton, lent it to the Smithsonian Institution in 1907 and made the loan permanent in 1912, with provisos requiring its maintenance and display.