Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон саясаткері (1836–1915)
Japanese politician (1836–1915)
Иноуэ Каору маркизі (井上 馨, 16 қаңтар 1836 – 1 қыркүйек 1915) – жапон саясаткері және Мейдзи дәуіріндегі Жапон империясының Мейдзи олигархиясының көрнекті мүшесі. Ол сол кезеңдегі Жапонияның жоғары лауазымды мемлекет қайраткерлерінің (Генро) бірі болғандықтан, елдің басшыларын таңдауға және оның саясатын қалыптастыруға зор ықпал етті.
Marquess Inoue Kaoru (井上 馨, January 16, 1836 – September 1, 1915) was a Japanese politician and a prominent member of the Meiji oligarchy during the Meiji period of the Empire of Japan. As one of the senior statesmen (Genrō) in Japan during that period, he had a tremendous influence on the selection of the nation's leaders and formation of its policies.
Алғашқы жылдар
Якичи (勇吉) ретінде Юда, Чошу доменінде (қазіргі Ямагучи префектурасы, Ямагучи) қарапайым самурай отбасында туған Иноуэ ағасы Икутаро (幾太郎)мен бірге Мейринкан домен мектебінде оқыды. Ол Жапонияның бірінші премьер-министрі болған Ито Хиробумимен бала кезінен жақын дос болды және соннодзёй қозғалысында белсенді қатысты. 1858 жылы Эдода рангаку, артиллерия және кенеш өнерін оқыды. Бакумацу кезеңінде Иноуэ туған Чошу аймағында шетелдіктерге қарсы күрестің жетекшісіне айналды. Жапонияны шетелдіктерден құтқаруды көздеген Иноуэ Такасуги Шинсакумен бірге 1863 жылғы қаңтарда Эдодағы британ елшілігін өртеп жіберді. Жапонияның батыс елдерінен үйрену қажеттігін түсінген Иноуэ Чошу Бестігіне қосылып, 1863 жылы Англиядағы Лондон университетінің колледжінде оқу үшін жасырын түрде елден шығарылды. Ито Хиробумимен бірге елге оралғаннан кейін, ол Чошу мен батыс теңіз күштері арасындағы соғысты (Шимоносеки шайқасы) Шимоносеки бұғазының шетелдік кемелерге жабылуына байланысты болдырмауға тырысты. Кейіннен ол 1864 жылғы Бірінші Чошу жорығында Токугава сёгунатының күштеріне қарсы күресті, сол шайқаста қастандықшылардың шабуылынан ауыр жарақат алды, өлімге жуықтап, шыдай алмай ағасына бас кесуді өтінді. Соңында Икутаро Токоро, сол кезде ханзада Сандзё Санетомимен бірге Токугава сёгунатынан жасырынып жүрген, Иноуэге асығып жетіп, денесіне 50 тігіс тігіп, жан сақтап қалды (Иноуэдің анасы қанға батқан ұлын көріп, ағасын бас кесуден қайтарғаны туралы әңгіме 5-ші кезеңдегі ұлттық жапон оқулығында ананың күші ретінде келтірілген). Кейіннен ол Токугава сёгунатына қарсы Сачо альянсын құруда маңызды рөл атқарды.
Born Yakichi (勇吉) to a lower ranked samurai family in Yuda, Chōshū domain (present day Yamaguchi, Yamaguchi Prefecture), Inoue attended the Meirinkan domain school with his brother Ikutarō (幾太郎). He was a close boyhood friend of Itō Hirobumi who later became Japan's first prime minister, and he played an active part in the sonnō jōi movement. In 1858, he studied rangaku, artillery and swordsmanship in Edo. In the Bakumatsu period, Inoue emerged as a leader of the anti foreigner movement in his native Chōshū. Desiring to rid Japan of foreigners, he and Takasugi Shinsaku set fire to the British legation in Edo in January 1863. Recognizing Japan's need to learn from the Western powers, Inoue joined the Chōshū Five and was smuggled out of Japan to study at University College, London in England in 1863. When he returned with Itō Hirobumi, he unsuccessfully tried to prevent war (the Battle of Shimonoseki) between Chōshū and the Western naval powers over the closing of the Straits of Shimonoseki to foreign shipping. Later, he fought against the forces of the Tokugawa shogunate in the 1864 First Chōshū Expedition, during which he was severely wounded by the attack of the assassins, received a near fatal injury, appealing to Inoue's elder brother for beheading because of the unbearable pain and finally Ikutaro Tokoro who was then in hiding from the pursuit of Tokugawa shogunate with Prince Sanjō Sanetomi and rushed to Inoue pulled him through this by putting about 50 stitches of tatami needle in the wounds on the whole body without anesthesia because of emergency during the domestic war time (The story that Inoue's mother holding bloody Inoue then dissuaded her elder son from beheading was introduced in the National Japanese text book of the 5th period as the power of mother). He later played a key role in the formation of the Satchō Alliance against the Tokugawa shogunate.
Мэйдзи үкіметіндегі мемлекет қайраткері
Мэйдзи қалпына келтіруінен кейін Иноуэ жаңа Мэйдзи үкіметінде бірнеше маңызды лауазымдарда қызмет етті. 1871 жылы ол Қаржы вице-министрі болып тағайындалды және мемлекеттік қаржыны қазіргі заманғы үлгіде қайта ұйымдастыруға зор ықпал етті, әсіресе жер салығы жүйесін реформалауда, бұрынғы самурайлар мен бұрынғы аристократияға мемлекеттік жәрдемақыны тоқтатуда және индустрияландыруды дамытуда. Бизнес орталарымен, соның ішінде өсіп келе жатқан Мицуи зайбацуымен тығыз байланыста болған ол теміржол саласына да қатысты. Бұл шаралар көптеген саяси қарсыластарды тудырды және Иноуэ 1873 жылдың мамырында отставкаға кетуге мәжбүр болды. Иноуэ 1875 жылы Осака конференциясына қатысып, өкілдік құрамы бар ұлттық жиналыс құруды қолдады. 1876 жылы Иноуэге сыртқы істер саласында көмек көрсету сұралып, ол 1876 жылғы Жапония-Корея шартының жасалуына төтенше және толық өкілетті елшінің орынбасары ретінде қатысты. Ол 1878 жылы Мемлекеттік жұмыстар министрі, ал 1879 жылы Мэйдзи Дайокан кабинетінде Сыртқы істер лорды болып үкіметке қайта оралды. 1884 жылы жаңа казоку иелік жүйесі бойынша граф (хакушаку) дәрежесіне көтерілді. 1885 жылдың желтоқсанында Иноуэ ресми түрде Жапонияның бірінші Сыртқы істер министрі атанды, бұл атау алғашқы Ито Хиробуми кабинетінде сақталды. Алайда, Иноуэ тең емес шарттарды қайта қарау бойынша келісімдерге қол жеткізе алмағаны, Рокумейканды салғаны және оның батыстық ықпалын қолдағаны үшін көпшілік тарапынан сыналып, 1887 жылдың тамызында отставкаға кетуге мәжбүр болды. Кейін ол Курода үкіметінде Ауыл шаруашылығы және сауда министрі, екінші Ито үкіметінде Ішкі істер министрі, ал үшінші Ито үкіметінде Қаржы министрі қызметін атқарды. 1901 жылдан бастап Иноуэ генроның ең тәжірибелі мүшесі болып саналды және қаржы мәселелері бойынша үкіметтің басты кеңесшісі деп өзін санады. 1907 жылы маркиз (кошаку) атағына ие болды және 1915 жылы Шидзуока префектурасының Окицу-джукудағы жазғы үйінде қайтыс болды.
After the Meiji Restoration, Inoue served in several important positions in the new Meiji government. He was appointed Vice Minister of Finance in 1871 and was influential in reorganizing government finances on modern lines, especially in the reform of the land tax system, termination of government stipends to the ex samurai and former aristocracy and for promoting industrialization. Closely linked to business circles, including the emerging Mitsui zaibatsu, he was also involved in the railway business. These measures created many political enemies, and Inoue was forced to resign in May 1873. Inoue took part in the Osaka Conference of 1875 to support the creation of a representative national assembly. In 1876, Inoue was asked to assist in the field of foreign affairs, and was involved in the conclusion of the Japan Korea Treaty of 1876 as vice ambassador extraordinary and plenipotentiary. He returned to government as Minister of Public Works in 1878 and Lord of Foreign Affairs in 1879 under the early Meiji Dajō kan Cabinet. In 1884, he was elevated to the rank of count (hakushaku) under the new kazoku peerage system. In December 1885, Inoue officially became Japan's first Minister of Foreign Affairs bearing that title in the first Itō Hirobumi cabinet. However, Inoue came under public criticism for his failure to negotiate a revision of the unequal treaties, his building of the Rokumeikan, and support of its Westernizing influences, which forced him to resign in August 1887. Later he served as Minister of Agriculture and Commerce in the Kuroda administration, as Home Minister in the second Itō administration and again as Finance Minister in the 3rd Itō administration. From 1901 onwards, Inoue served as most senior of the genrō, and considered himself the government's foremost advisor on financial affairs. He was advanced to the title of marquis (kōshaku) in 1907, and died in 1915 at his summer home at Okitsu juku, Shizuoka prefecture.