Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мэриленд штатының американдық саясаткері (1752–1839)
сол атқа ие басқа адамдар
American politician from Maryland (1752–1839)
other people with the same name
Сэмюэл Смит (27 шілде 1752 – 22 сәуір 1839) – Мэриленд штатынан АҚШ Сенатының және Өкілдер палатасының мүшесі, Мэриленд штатының Балтимор қаласының мэрі және Мэриленд ополчениесінің генералы болған. Ол министрлік хатшы Роберт Смиттің үлкен ағасы болды. Смит АҚШ Сенатының төрағасы қызметін екі рет атқарды, алғаш 1805 жылдан 1808 жылға дейін, содан кейін 1828 жылдан 1831 жылға дейін.
Samuel Smith (July 27, 1752April 22, 1839) was an American Senator and Representative from Maryland, a mayor of Baltimore, Maryland, and a general in the Maryland militia. He was the older brother of cabinet secretary Robert Smith. Smith served twice as President pro tempore of the United States Senate, first from 1805 to 1808 and later from 1828 to 1831.
Ерте өмір және білім
Смит Пенсильвания провинциясының Карлайл қаласында дүниеге келген. Оның әкесінің әкесі, сондай-ақ Самуэль Смит (1698–1784) Ирландияда туып, Мэриленд провинциясында қоныстанған. Смит 1759 жылы отбасымен Балтиморға көшті. Ол жеке академияда білім алып, Америка революциялық соғысына дейін саудамен айналысты, содан кейін Континенттік армияда капитан, майор және подполковник қызметін атқарды.
Smith was born in Carlisle in the Province of Pennsylvania. His grandfather, also named Samuel Smith (1698–1784), was born in Ireland and settled in the Province of Maryland. Smith moved with his family to Baltimore, in 1759. He attended a private academy, and engaged in mercantile pursuits until the American Revolutionary War, at which time he served as captain, major, and lieutenant colonel in the Continental Army.
Әскери қызмет
Америка Тәуелсіздік соғысынан бұрын, жас капитан болып, ол губернатор Иденді тұтқындау және оның құжаттарын тәркілеу үшін Аннаполиске жіберілді.
Prior to the American Revolutionary War, as a young captain, he was sent to Annapolis to arrest Governor Eden and seize his papers.
Америка революциялық соғысы
1776 жылы 23 қыркүйекте, революциялық астана Филадельфия британдықтардың басып алу қаупіне тап болғанда, Вашингтон 4-ші Мэриленд полкінің подполковнигі Смитті Континентальдық армияның жасағымен Делавэр өзеніндегі Мад аралындағы фортқа жіберді. Смиттің жасағында 200 сарбаз, сондай-ақ Вирджиния штабының майоры Роберт Баллард, Род-Айленд штабының майоры Симеон Тайер және Континентальдық артиллерияның капитаны Сэмюэл Трит болды. Дегенмен, тағы бір мәліметте Тайер 19 қазанға дейін Миффлин фортына жетпегендігі айтылады. Британ әскері Филадельфияға жақындағандықтан, шағын жасақ Форт Миффлинге қиын жолмен жетуге мәжбүр болды. Сапардың соңғы кезеңінде Мад аралына күш түсіру үшін Джон Хейзелвуд басқаратын Пенсильвания теңіз флотының күзетуімен Нью-Джерсидегі Ред-Бэнкіден Делавэр арқылы тасымалдау қажет болды. Форт ақырында британдықтардың бірнеше апталық бомбалауынан құлап, тастап кетілді. Ол Мэриленд қоғамының вице-президенті (1804–1828) және президенті (1828–1839) қызметін атқарды, соңғы қызметін өмірінің соңына дейін жалғастырды.
On September 23, 1776, with the Revolutionary capital of Philadelphia on the verge of capture by the British, Washington sent Smith, then a Lieutenant Colonel of the 4th Maryland Regiment, with a Continental Army detachment into the fort on Mud Island on the Delaware River. Smith's force numbered 200 soldiers plus Major Robert Ballard of Virginia, Major Simeon Thayer of Rhode Island, and Captain Samuel Treat of the Continental Artillery. However, another account stated that Thayer did not reach Fort Mifflin until October 19. With the British army closing in on Philadelphia, the small force had to reach Fort Mifflin by a circuitous route. On the last leg of their journey, reinforcements for Mud Island had to be ferried across the Delaware from Red Bank, New Jersey under the protection of the Pennsylvania Navy river flotilla commanded by John Hazelwood. The fort was eventually overwhelmed by weeks of British bombardment and was abandoned. He went on to serve as the vice president (1804–1828) and president of the Maryland Society (1828–1839), serving in the latter capacity until his death.
1812 жылғы соғыс
Смит 1812 жылғы соғыс кезінде Мэриленд штатының әскерлерінің генерал-майоры болды және 1814 жылдың қыркүйегінде Балтимор шайқасы кезінде Балтимордың қорғанысын басқарды. Америкалықтардың сол жердегі жеңісі Смиттың британдықтардың басқындығына жасаған дайындығының нәтижесінің бір бөлігі болып саналады.
Smith served as a major general of Maryland militia during the War of 1812, and commanded the defenses of Baltimore during the Battle of Baltimore in September 1814. The American victory there is partly attributed to Smith's preparation for the British invasion.
Саяси мансап
1790 жылдан 1792 жылға дейін Смит Мэриленд штатының делегаттар палатасының мүшесі болды. 1794 жылы Франциямен соғыс қаупі туған кезде ол Мэриленд ополчениесінің бригадир-генералы болып тағайындалды және Виски көтерілісі кезінде Мэриленд квотасына басшылық етті. Смит ұлттық саясатқа 1793 жылдың 4 наурызынан 1803 жылдың 4 наурызына дейін қызмет еткен үшінші АҚШ Конгресіне сайланғанда қатысты. Конгрессмен ретінде Смит АҚШ-тың Сауда және өндіріс жөніндегі палата комитетінің төрағасы (Бесінші-жетінші конгресс) қызметін атқарды. Жас федералист көшбасшысы және Делавэр өкілі Джеймс Эштон Байярд II және президенттікке сайланған Джефферсон арасындағы негізгі келіссөзші ретінде Смит 1800 жылғы АҚШ президенттік сайлауы кезінде Джефферсон үшін АҚШ өкілдер палатасында жеңімпаз дауыс беруді қамтамасыз етті. Смит 1802 жылы Сенат сайлауына қатысып, Демократиялық-республикалық партиядан АҚШ Сенатына сайланды. Ол 1808 жылы қайта сайланды және 1803 жылдың 4 наурызынан 1815 жылдың 4 наурызына дейін қызмет етті. Сенатор болған кезде Смит Сенаттың тоғызыншы және оныншы конгресстерінде уақытша президенті болып қызмет етті. Смит 1816 жылдың 31 қаңтарында Николас Р. Мурдың отставкасынан туындаған бос орынды толтыру үшін он төртінші конгресске сайланды және он бесінші, он алтыншы және он жетінші конгресстерге қайта сайланды. Палатада Смит АҚШ Палатасының Қазынашылық департаментіндегі шығыстар жөніндегі комитетінің төрағасы (Он төртінші конгресс) және Жолдар мен құралдар жөніндегі комитеттің мүшесі (Он бесінші-он жетінші конгресстер) болып қызмет етті. 1822 жылдың 17 желтоқсанында Смит конгрессмендік қызметінен кетті, Уильям Пинкнидің өліміне байланысты туындаған бос орынды толтыру үшін Демократиялық-республикалық (кейін Кроуфордтық-республикалық және Джексондық) ретінде АҚШ Сенатына сайланды. 1824 жылдың наурыз-сәуір айларында Сэмюэл Смит Демократиялық-республикалық партиясының құрылтайында сол жылдың соңында өтетін сайлауда партияның АҚШ вице-президентінің кандидаты болу үшін бір дауыспен құрметке ие болды. 1828 жылы Смит Мэриленд штатының отарлау қоғамының вице-президенті болды, оның президенті ретінде Тәуелсіздік декларациясына қол қойған Чарльз Кэрролл болды. MSCS Америка отарлау қоғамының бір бөлімі болды, бұл Либерия сияқты африкалық мемлекеттерде еркін өмір сүру үшін афроамерикандықтарды қайтаруға арналған ұйым. Смит Сенаттың жиырмасыншы және жиырма бірінші конгресстерінде және Қаржы комитетінің төрағасы (Он сегізінші, жиырмасыншы-жиырма екінші конгресстер) ретінде қайтадан уақытша президент болды. Ол 1826 жылы қайта сайланды және 1833 жылдың 4 наурызына дейін қызмет етті. Екі жылдан кейін, 1835 жылы Смит Балтимор қаласының мэрі болды және 1838 жылға дейін сол лауазымда қызмет етті, содан кейін қоғамдық өмірден зейнеткерлікке шықты.
From 1790 to 1792, Smith was a member of the Maryland House of Delegates. At the time of the threatened war with France in 1794, he was appointed brigadier general of the Maryland militia and commanded Maryland's quota during the Whiskey Rebellion. Smith entered into national politics when he was elected to the Third United States Congress, serving from March 4, 1793, until March 4, 1803. As a Congressman, Smith served as chairman of the U. S. House Committee on Commerce and Manufactures (Fifth through Seventh Congresses). As a principal negotiator between the young Federalist leader and Delaware representative, James Asheton Bayard II, and the presumptive President Elect Jefferson, Smith secured the winning ballot in the United States House of Representatives for Jefferson during the 1800 United States presidential election. Smith entered into the Senate election in 1802, and was elected as a Democratic Republican to the United States Senate. He was re elected in 1808 and served from March 4, 1803 until March 4, 1815. While senator, Smith served as President pro tempore of the Senate during the Ninth and Tenth Congresses. Smith was elected to the Fourteenth Congress on January 31, 1816 to fill the vacancy caused by the resignation of Nicholas R. Moore, and was re elected to the Fifteenth, Sixteenth, and Seventeenth Congresses. In the House, Smith served as chairman of the U. S. House Committee on Expenditures in the Department of the Treasury (Fourteenth Congress), and as a member of the Committee on Ways and Means (Fifteenth through Seventeenth Congresses). On December 17, 1822, Smith resigned as congressman, having been elected as a Democratic Republican (later Crawford Republican and Jacksonian) to the United States Senate to fill the vacancy caused by the death of William Pinkney. In March–April 1824, Samuel Smith was honored with a single vote at the Democratic Republican Party Caucus to be the party's candidate for U. S. Vice President at the election later that year. In 1828, Smith served as vice president of the Maryland State Colonization Society, of which Charles Carroll of Carrollton, one of the co signers of the Declaration of Independence, was president. The MSCS was a branch of the American Colonization Society, an organization dedicated to returning black Americans to lead free lives in African states such as Liberia. Smith served as President Pro Tempore of the Senate again during the Twentieth and Twenty first Congresses, and as chairman of the Committee on Finance (Eighteenth and Twentieth through Twenty second Congresses). He was re elected in 1826 and served until March 4, 1833. Two years later, in 1835, Smith became mayor of Baltimore, and served in that position until 1838, when he retired from public life.
Өлім
Смит 1839 жылы Балтимор қаласында қайтыс болды және Балтимордағы Ескі Вестминстер зиратында жерленген.
Smith died in Baltimore in 1839, and is interred in the Old Westminster Burying Ground in Baltimore.