Уолтер Фрэнсис О’Мэлли: «Доджерс» командасының тарихы және мансабы

Кіріспе

Американдық бизнесмен (1903–1979)

Уолтер Фрэнсис О'Мэлли (9 қазан 1903 – 9 тамыз 1979) – 1950 жылдан 1979 жылға дейін Бас лига бейсболындағы «Бруклин / Лос-Анджелес Доджерс» командасының иесі болған американдық спорт басшысы. 1958 жылы «Доджерс» командасының иесі ретінде ол Батыс жағалауына Бас лига бейсболын әкелді, «Доджерс» командасы 1946 жылдан 1956 жылға дейін бейсболдағы екінші ең табысты команда болғанына қарамастан, оны Бруклиннен Лос-Анджелеске көшірді және сол кезде Канзас-Сити, Миссуриден батысқа командалар болмағанда «Нью-Йорк Джайентс» командасының Сан-Францискоға көшіп кетуін ұйымдастырды.

Алғашқы жылдар

Уолтер О'Мэлли Эдвин Джозеф О'Мэллидің (1881–1953) жалғыз баласы болды, ол 1903 жылы Бронксте мақта тауарларын сатушы болып жұмыс істеген. Эдвин О'Мэлли кейін Нью-Йорк қаласының қоғамдық нарықтар комиссары болды. Уолтердің анасы Альма Фелтнер (1882–1940) болды. Уолтер үшінші буын ирланд-американдық. Оның әкесі Ирландияның Майо графтығында дүниеге келген. О'Мэлли Бронксте туған Нью-Йорк "Гигантс" командасының жанкүйері ретінде өсті. Пенсильвания университетінде ол Theta Delta Chi қауымдастығына қабылданды, сондай-ақ Phi Deuteron Charge-дің президенті болды. Ол кіші және аға сынып президенті де болды.

Бейсболға дейінгі мансап

1930 жылы Фордхэм заң мектебін бітіргеннен кейін Нью-Йорк метрополитенінің инженерлік көмекшісі болып жұмыс істеді. Метрополитенде жұмыс істегеннен кейін, ол Райли бұрғылау компаниясының иесі Томас Ф. Райли үшін жұмыс істеді және олар Райли мен О’Мэлли серіктестігін құрды. Эдвин О’Мэллидің саяси байланыстарының арқасында Уолтердің компаниясы Нью-Йорк телефон компаниясы мен Нью-Йорк қалалық білім беру кеңесінен геологиялық зерттеулер жүргізуге келісімшарт алды. Кейін Уолтер Уолтер Ф. О’Мэлли Инженерлік компаниясын құрды және оның тағысы Джозеф О’Мэллимен (1893–1985) бірге «Субподрядшылар тізілімін» жариялады. 1933 жылы Уолтер Бруклин трест компаниясының президенті Джордж В. Маклафлинмен қайта кездесті. 1940 жылы Уолтер Маклафлин арқылы Эббетс-филдтің қаржылық мәселелеріне қатысты. Ол 25%-ын сатып алды, сондай-ақ Бранч Рики мен Джон Л. Смит (Pfizer Chemical президенті) де 25%-ын сатып алды, ал Стивен МакКивердің мұрагерлері қалған тоқсанды сақтап қалды. 1943 жылы ол Венделл Уилкидің орнына бас заң кеңесшісі болып тағайындалды. Бранч Рики, Сент-Луис Кардиналс командасын чемпиондарға айналдырған, МакФайлдың орнын басып, О’Мэлли Доджерс командасының акцияларын жинауға кірісті. Директорлар кеңесінің отырыстарында О’Мэлли Рикидің ысырапшылдығына қарсы болды. Ол саяси достарымен кездескенде Рикиді әр мүмкіндікте мазақтап отырды. «Daily News» газетінің тілшісі Джимми Пауэрс Рикиді ойыншыларды сатқаны және жалпы қанағатсыздығы үшін сынады. Нәтижесінде Рикидің әрбір әрекеті О’Мэллидің мазағына ұшырады: О’Мэлли Рикидің «Dodgertown» деп белгілі, заманауи Vero Beach жаттығу кешенін салғанын ысырапты деп ойлады; Рикидің Бруклин Доджерс командасына «All America Football Conference» командасына салған инвестициясы күмәнді деп ойлады; ол команданың сыра демеушісі үшін Рикимен күресті; және ол ойыншылардан Рики тапсырыс берген жаңа жүз сақиналарын алғанға дейін 1947 жылғы әлемдік серия жүз сақиналарын қайтаруды талап етті. Команданың адвокаты ретінде О’Мэлли нәсілдік кедергілерді бұзуға да қатысты. Атап айтқанда, ол Рикидің түсті кедергіні бұзу үшін қолайлы ойыншыларды іздеудегі құпия іздеуінде маңызды рөл атқарды, содан кейін ол франшизаға қатысты заңды тәуекелдерді бағалауда рөл атқарды. О’Мэлли ақырында Рикиді сатып алуға тырысты, ол Уильям Зекендорфтан өзінің үлесі үшін 1 миллион доллар көлемінде сыртқы ұсыныс алды. Ұсыныстың шыншылдығы туралы әртүрлі пікірлер болды, өйткені Зекендорф пен Питтсбург Пиратс командасының иесі Джон Галбрейт бауырлас болды, бірақ команданы сатып алуға шын көңілден қызығушылық танытқан көптеген дәлелдер бар. Сыртқы ұсыныс серіктестік келісімшартында үшінші тараптың сұраныс бағасын сәйкес келтіруді талап ететін бапты іске қосты, егер қазіргі иелік ететін адам бақылауды сақтағысы келсе, ал үшінші тарапқа 50 000 доллар төленеді. Кейіннен жойылған 50 000 долларлық чекке Рикидің қолы қойылған, бұл Зекендорфтың 50 000 долларды Рикиге бергенін көрсетеді. О’Мэлли Рикиді Баззи Бавазимен алмастырды. Пичер Клем Лабин мен белгілі автор Роджер Канның айтуынша, О’Мэллидің алғашқы әрекеті Бавазиді «Daily News» газетінің Дик Янгына ұнатуға тағайындау болды, сонда О’Мэлли «Daily News» газетінен жаман баспасөз алу туралы уайымдамауы керек еді. Меншік құқығы ауысқаннан кейін О’Мэллидің Рикимен бәсекелестігі көпшілікке белгілі болды. О’Мэлли Рикидің есімін Доджерс кеңселерiнде айтуға тыйым салды, бұзушылар айыппұл төлейтін болды. Ол Рикидің бас менеджер лауазымын жойды, сонда ешбір кеңсе қызметкері Рикидің рөлін жалғастыра алмайды. Сонымен қатар, Рики Питтсбург Пиратс командасымен лауазымға келгенде, О’Мэлли Доджерс командасын көктемгі жаттығу кестесінен пираттарды алып тастауды ұйымдастырды. 1951 жылы Бруклинде туып-өскен және АҚШ конгрессмені Эммануэль Селлердің сот комитеті резервтік баптың федералдық монополияға қарсы заңдарды бұзғанын тексерді. Селлер Конгресте Бруклиннің жартысын өкілдік етті және О’Мэлли «Бруклин Игл» сияқты жергілікті баспасөзді Селлерді мәселені шешуден бас тартуға қысым жасау үшін пайдаланды. 1951 жылғы маусымда Доджерс бұрынғы Вест-Пойнт университетінің бейсбол ойыншысы және АҚШ армиясының генералы Дуглас Макартурды соғыс ардагерлерін тарту үшін шақырды. О’Мэлли оны Бейсбол комиссары лауазымына шақыруға тырысты. 1956 жылғы маусымнан кейін О’Мэлли Эббетс-филдті Марвин Краттерге сатты және стадионды үш жылға жалға алуға келісті. Джеки Робинсон Рикидің тәрбиеленуімен өсті, ал О’Мэлли Робинсонды Рики сияқты құрметтемеді. О’Мэлли оны «Рикидің примадоннасы» деп атады. Робинсон О’Мэллидің менеджер таңдауын, Уолтер Алстонды ұнатпады. Робинсон төрешілермен ұрысуды ұнатты, ал Алстон сирек ұрысты. Робинсон Алстонды баспасөзде сынады. 1955 жылы Алстон көрме маусымында үшінші базаға Дон Хоакты қойды. Робинсон баспасөзге шағымдарын айтты. Робинсон Бавазимен де жақсы қарым-қатынас жасамады, және Алстонның басшылығымен өткен үш маусым Робинсон үшін қиын болды. Робинсон 1956 жылғы маусымнан кейін «Look» журналында зейнетке шығу туралы хабарлады. Робинсонның командаға әлемдік атақ әкелді, О’Мэллиді Ирактың корольі Фейсал II сияқты мәшһүр тұлғалармен халықаралық бейсбол елшісі етті. 1954 жылы Доджерс скауты Ал Кампанис Сэнди Куфаксты екі себепке байланысты көптеп қол қойды, О’Мэллиге жолданған хатта «Біріншіден, ол бруклиндық жігіт. Екіншіден, ол еврей». Бавази «Бруклинде еврей дінін ұстанатындар көп болды» деп атап өтті. 1955 жылғы маусымда Доджерс қақпашысы Рой Кампанелла Манхэттендік дәрігер доктор Сэмюэл Шенкманның нейрохирургиялық қызметтеріне қатысты медициналық төлемдерге қатысты дауға түсті. Шенкман 9 500 доллар төлем талап етті, бұл соманы Кампанелла Доджерске жіберді, ал Доджерс төлеуден бас тартты. О’Мэлли дәрігердің артық төлем жасағанын сезінді: «[Доктор Шенкман] Ройдың банкшотында операция жасап жатқандай көрінеді». Доджерс Кампанелланы 1951 және 1953 жылдары MVP болғаннан кейін 1954 жылы төмендегеннен кейін операция жасауға көндірді. Операцияның мақсаты оның қолының толық қызметін қалпына келтіру болды. 1947, 1949, 1952 және 1953 жылдары Ұлттық лиганың жеңімпаздары болғанына қарамастан, олар әрқашан Әлемдік серияда Нью-Йорк Янкиске жеңіліп, О’Мэлли мен барлық Доджерс жанкүйерлерін ашуландырды. 1955 жылы команда тарихында алғаш рет Әлемдік серияны жеңді. Алайда, 1946 және 1947 жылдары 1,7 миллионнан асқан рекордтық көрсеткіштен кейін, 1950 жылдардың ортасында қатысу жылына бір миллионнан астам адамға дейін төмендеді. Арзан автомобильдің пайда болуымен және соғыстан кейінгі өркендеумен Бруклиннің бұрынғы гетерогенді, орта таптың жанкүйерлері бөліне бастады. Үлкен ақ қашқындық болды, ал Эббетс-филдтің нашар жағдайы мен тұрақ орындарының жетіспеуі Лонг-Айлендқа көшіп кеткен жанкүйерлердің жоғалуына әкелді. О’Мэлли Бруклинде жаңа стадион салу үшін ақша жинауға және саяси қолдау алуға тырысты. Оның қолдауына мұқтаж болған жалғыз адам Роберт Мозес, Триборо мост және туннель басқармасы арқылы Нью-Йорктегі дамуға ықпал ететін қуатты тұлға болды. О’Мэлли Лонг-Айленд теміржол станциясының жанында Бруклиннің батыс жағында күмбезді стадионды көріп тұрды, Мозес О’Мэллиді ұнатпады және баспасөзде О’Мэллидің Бруклинге және ирландиялықтарға деген ықыласын сынады. О’Мэлли Бруклин Доджерс стадионын Флэтбуш және Атлантик авенюде салуды қалады, бірақ Мозес Доджерстің Куинске көшіп, Флашинг-Мидоус паркінде (қазіргі Нью-Йорк Метс ойнайтын жер) ойнауын қалады. О’Мэлли Нью-Йорк губернаторы У. Аверелл Гарриманды қоса, екі партиялық саяси қолдауға қол жеткізгенімен, Мозес жоспарланған жаңа Бруклин стадионы үшін қажетті жерді сатуға кедергі келтірді. О’Мэлли 1956 жылы қысқы бейсбол жиналысында Филип Вриглиден Чикаго Кабс командасының екінші лигалық бейсбол командасы, Лос-Анджелес Энджелс және оның стадионы, Вригли-филдті сатып алды, содан кейін Лос-Анджелес мэрі Норрис Паулсон Доджерстің Флоридадағы Веро-Бичтегі жаттығу лагеріне сапар шекті.

After he completed his law degree in 1930 at Fordham Law, he worked as an assistant engineer for the New York City Subway. After working for the Subway, he worked for Thomas F. Riley, who owned the Riley Drilling Company, and they formed the partnership of Riley and O'Malley. With the help of Edwin O'Malley's political connections, Walter's company received contracts from the New York Telephone Company and the New York City Board of Education to perform geological surveys. Subsequently, Walter started the Walter F. O'Malley Engineering Company and published the Subcontractors Register with his uncle, Joseph O'Malley (1893–1985). It was 1933 when Walter again met George V. McLaughlin, president of the Brooklyn Trust Company. It was through McLaughlin that Walter was brought into the financial arrangements for Ebbets Field in 1940. He purchased 25% as did Branch Rickey and John L. Smith (president of Pfizer Chemical), while the heirs of Stephen McKeever retained the final quarter. In 1943, he replaced Wendell Willkie as chief legal counsel. Branch Rickey, who had built the St. Louis Cardinals into champions, replaced MacPhail, and O'Malley began to accumulate stock in the Dodgers. In board of directors meetings, O'Malley also opposed Rickey's extravagances. When he was with his political friends, he made fun of Rickey at every chance. Daily News columnist Jimmy Powers would deride Rickey for selling off players and for general miserliness. It got to the point where everything Rickey did was something O'Malley derided: O'Malley thought Rickey's construction of the state of the art Vero Beach spring training facility, known as Dodgertown, was extravagant; he thought Rickey's investment in the Brooklyn Dodgers of the All America Football Conference was questionable; he fought Rickey on the team's beer sponsor; and he demanded that players return their 1947 World Series rings before receiving the new ones Rickey ordered. As team lawyer, O'Malley had a role in breaking the racial barrier as well. In particular, he had a significant role in Rickey's top secret search for suitable ballplayers to break the color barrier and then later he had a role in assessing the ongoing legal risks to the franchise. O'Malley eventually pursued a complicated buyout of Rickey, who had received an outside offer from William Zeckendorf of $1 million for his interests. There were varying accounts about the sincerity of the offer because Zeckendorf and Pittsburgh Pirates owner John Galbreath were fraternity brothers, but there is a lot of evidence that he had a sincere interest in acquiring the team. The outside offer triggered a clause in the partnership agreement whereby the asking price of a third party had to be matched if a current owner wanted to retain control and the third party would be compensated $50,000. The canceled $50,000 check would later include Rickey's signature showing that Zeckendorf turned over the $50,000 to Rickey. O'Malley replaced Rickey with Buzzie Bavasi. According to pitcher Clem Labine and noted author Roger Kahn, the first thing O'Malley did when he took over was assign Bavasi to enamor himself to Dick Young of the Daily News so that O'Malley would not have to worry about ever getting bad press from the Daily News. After the ownership transfer, O'Malley's rivalry with Rickey became very public. O'Malley forbade the speaking of Rickey's name in Dodgers offices with transgressors being subjected to a fine. He abolished Rickey's title of general manager so that no front office person could perpetuate Rickey's role. In addition, when Rickey assumed the title with the Pittsburgh Pirates, O'Malley arranged for the Dodgers to omit the Pirates from their spring training schedule. In 1951, Brooklyn native and United States Congressman Emanuel Celler's Judiciary Committee investigated whether the reserve clause was in violation of federal anti trust laws. Celler represented half of Brooklyn in Congress and O'Malley used the local press such as the Brooklyn Eagle to pressure Celler into backing off of the issue. During the 1951 season, the Dodgers engaged former West Point varsity baseball player and U. S. Army General Douglas MacArthur to lure war veterans. O'Malley attempted to entice him to take the post of Commissioner of Baseball. After the 1956 season, O'Malley sold Ebbets Field to Marvin Kratter and agreed to lease the stadium for three years. Jackie Robinson had been a Rickey protege, and O'Malley did not have the same respect for Robinson that Rickey did. O'Malley referred to him as "Rickey's prima donna". Robinson did not like O'Malley's choice for manager, Walter Alston. Robinson liked to argue with umpires, and Alston rarely did so. Robinson derided Alston in the press. In 1955, Alston played Don Hoak at third base during the exhibition season. Robinson voiced his complaints to the press. Robinson did not get along with Bavasi either, and the three seasons under Alston were uncomfortable for Robinson. Robinson announced his retirement in Look magazine after the 1956 season. The signing of Robinson brought the team international fame, making O'Malley an international baseball ambassador to celebrities such as Iraq's King Faisal II. In 1954, Dodgers scout Al Campanis signed Sandy Koufax in large part for two reasons, according to a memo to O'Malley that said "No. 1, he's a Brooklyn boy. No. 2, he's Jewish." Bavasi noted that "there were many people of the Jewish faith in Brooklyn." During the 1955 season, Dodgers catcher Roy Campanella had a medical billing controversy regarding neurosurgery services by Manhattan doctor Dr. Samuel Shenkman. Shenkman billed $9,500, an amount which Campanella forwarded to the Dodgers and the Dodgers refused to pay. O'Malley felt the doctor was overcharging: "It appears that [Dr. Shenkman] thought he was operating on Roy's bankroll " The Dodgers had convinced Campanella to have the surgery after enduring a slump in 1954 following MVP seasons in 1951 and 1953. The surgery was intended to restore complete use of his hand. Despite having won the National League pennants in 1947, 1949, 1952 and 1953, they lost to the New York Yankees in the World Series each time, which frustrated O'Malley and all Dodgers fans. In 1955, the team won the World Series for the first time in their history. However, attendance declined from a peak of 1.7 million in 1946 and 1947 to just over one million per year in the mid 1950s. With the advent of the affordable automobile and post war prosperity, Brooklyn's formerly heterogeneous, middle class fan base for the Dodgers began to splinter. A large white flight took place, and Ebbets Field's shabby condition and lack of parking spaces led to the loss of fans who relocated to Long Island. O'Malley tried to raise money and get the political backing to build a new ballpark elsewhere in Brooklyn. The one person whose backing he needed was Robert Moses, a powerful figure who influenced development in New York through the Triborough Bridge and Tunnel Authority. O'Malley envisioned a domed stadium near the Long Island Rail Road station on Brooklyn's west end, Moses did not like O'Malley and derided O'Malley's pro Brooklyn and pro Irish sentiments in the press. O'Malley wanted to build a new Brooklyn Dodgers stadium at Flatbush and Atlantic Avenue, but Moses wanted the Dodgers to move to Queens and play in Flushing Meadows Park (the location where the New York Mets play today). Although O'Malley lined up bipartisan political support including New York Governor W. Averell Harriman, Moses blocked the sale of the land necessary for the planned new Brooklyn stadium. O'Malley bought the Chicago Cubs minor league baseball team, the Los Angeles Angels, as well as their stadium, Wrigley Field, from Philip Wrigley in 1956 at the winter baseball meetings, and during spring training, Los Angeles Mayor Norris Poulson traveled to the Dodgers' training camp at Vero Beach, Florida in an attempt to lure the franchise. O'Malley met with Moses at Moses' home after purchasing the Angels to discuss final offers from New York to no avail. O'Malley noticed the great success of the Milwaukee Braves after their move from Boston in 1953. He also felt the limitations of the small landlocked Ebbets Field, which held less than 32,111 fans and accommodated only 700 parking spaces. The deal included a five year lease that allowed the Dodgers to move out as soon as the proposed domed stadium in Downtown Brooklyn was ready for business. Ultimately, O'Malley decided to leave Brooklyn for Los Angeles in 1957. Robert Moses authority Robert Caro and other contemporaneous sports historians felt that Moses was more to blame for the Dodgers' leaving.

Лос-Анджелеске көшу

Бейсбол сарапшылары О'Мэллиді "мүмкін, бейсболдың алғашқы кеңею дәуіріндегі ең ықпалды иесі" деп санайды. 1957 жылғы Үлкен Лига бейсболының маусымынан кейін ол «Доджерс» командасын Лос-Анджелеске көшірді, ал Нью-Йорк «Доджерс» жанкүйерлері өрескелдікке ұшырады. «Ұлттық лиганың ең жақын командасы осы болар еді». Бірлескен көшіру келесі командалар үшін Батыс жағалауына сапарларды үнемдеуге мүмкіндік берді. Бірақ ол 1957 жылғы науқан соңында О'Мэллимен Батыс жағалауына қосылуға көндірілді. Келісімдер 1957 жылғы маусымда және Бейсбол комиссары Форд Фриктың тілегіне қарсы болғандықтан, бұқаралық ақпарат құралдарында жарыс болды. 1958 жылдың 15 сәуірінде «Доджерс» және «Гиганттар» командалары «Силс» стадионында Батыс жағалауындағы бейсболды бастады. О'Мэлли «Доджерс» командасын Бруклиннен көшіргенде, оқиға спорт әлемінен асып, ол «Time» журналының мұқабасына шықты. Мұқаба суретін ұзақ жылдар бойы команданы бейнелейтін «Бруклин Бам» карикатурасымен танымал спорт карикатурашысы Уиллард Муллин жасады. Екі команданың көшіруі Нью-Йорк «Ұлттық лигасы» жанкүйерлерінің жүрегін ауырлатты, бірақ ақырында екі франшиза үшін де, жалпы Үлкен Лига бейсболы үшін де сәтті аяқталды. Бұл Нью-Йорктегі көптеген «Доджерс» жанкүйерлерін басаңдатпады; жылдар өткен соң газетшілер Пит Хамилл мен Джек Ньюфилд 20 ғасырдың ең жаман үш адамын таңдауға бір-бірін шақырып, сынға алды. Олар тәуелсіз түрде бірдей тізім жасады: «Гитлер, Сталин, О'Мэлли». Нью-Йорк клубтары көшкеннен кейін Үлкен Лига бейсболы Калифорнияда екі жаңа команда, Техаста екі, Канадада екі, Флоридада екі, Твин-Ситиде, Денверде және Финиксте бір-бір команда, ал Сиэтлде екі команда қосты. Сонымен қатар, Канзас-Ситиге көшіп келген «Атлетика» командасы Оклендке көшті; «А-ның» Оклендке көшкеннен кейін бір жылдан соң Канзас-Сити жаңа команда алды. «Ұлттық лига» «Доджерс» және «Гиганттар» Калифорнияға кеткеннен кейін төрт жыл өткен соң «Нью-Йорк Метс» командасын енгізу арқылы Нью-Йоркке оралды. 1957 жылдың қазан айында Лос-Анджелеске көшіру туралы шешім қабылдағанда, О'Мэллидің 1958 жылы «Доджерс» командасы қайда ойнайтыны туралы нақты орны болмады. О'Мэлли Лос-Анджелес округі және Калифорния штатымен 1958 және 1959 жылдары жылына 200 000 долларға Лос-Анджелес Колизейін жалға алу туралы келісім жасады, сондай-ақ «Сан-Франциско Гиганттарымен» өткен алғашқы сериядан кейін әр маусымның алғашқы тоғыз ойыны үшін билет сатылымынан түскен табыстың 10% және барлық жеңілдіктерден түскен табыс. «Доджерс» уақытша тұрақтап, 56 000 орындық «Доджер стадионының» құрылысын күтті, ол 23 миллион долларға салынды. «Доджерс» көп ұзамай жылына екі миллионнан астам жанкүйерлерді тарта бастады. Олар алаңда да сәтті болды, 1959, 1963 және 1965 жылдары Әлем сериясінде жеңіске жетті. «Лос-Анджелес Энджелс» командасы да 1962 жылдан 1965 жылға дейін «Доджер стадионында» ойнады.

O'Malley is considered by baseball experts to be "perhaps the most influential owner of baseball's early expansion era." Following the 1957 Major League Baseball season, he moved the Dodgers to Los Angeles, and New York's Dodgers fans felt betrayed. would have been the closest National League team. The joint move made West Coast road trips more economical for visiting teams. but he was convinced to join O'Malley on the West Coast at the end of the 1957 campaign. Since the meetings occurred during the 1957 season and against the wishes of Commissioner of Baseball Ford Frick, there was media gamesmanship. On April 15, 1958, the Dodgers and Giants ushered in West Coast baseball at Seals Stadium. When O'Malley moved the Dodgers from Brooklyn the story transcended the world of sport and he found himself on the cover of Time. The cover art for the issue was created by sports cartoonist Willard Mullin, long noted for his caricature of the "Brooklyn Bum" that personified the team. The dual moves broke the hearts of New York's National League fans but ultimately were successful for both franchises – and for Major League Baseball as a whole. This did not assuage many Dodgers fans in New York; many years later, newspaper writers Pete Hamill and Jack Newfield each challenged the other to choose the three worst people of the 20th century. Independently, they produced identical lists: "Hitler, Stalin, O'Malley." In the years following the move of the New York clubs, Major League Baseball added two completely new teams in California, as well as two in Texas, two in Canada, two in Florida, one each in the Twin Cities, Denver, and Phoenix, and two teams at separate times in Seattle. In addition, the Athletics, who had already moved to Kansas City, moved to Oakland; Kansas City would get a new team the year after the A's moved to Oakland. The National League returned to New York with the introduction of the New York Mets four years after the Dodgers and Giants had departed for California. When he made the decision to relocate in October 1957 to Los Angeles, O'Malley did not have an established location for where the Dodgers would play in 1958. O'Malley worked out a deal with Los Angeles County and the state of California to rent the Los Angeles Coliseum for $200,000 per year for 1958 and 1959, plus 10% of the ticket revenue, and all concession profits for the first nine games of each season following an opening series with the San Francisco Giants. The Dodgers temporarily took up residence while they awaited the completion of 56,000 seat capacity Dodger Stadium, built for $23 million. The Dodgers were soon drawing more than two million fans a year. They remained successful on the field as well, winning the World Series in 1959, 1963, and 1965. The Los Angeles Angels also played in Dodger Stadium from 1962 to 1965.

Лос-Анджелес қаласымен жер туралы келісім бойынша дау

Веро Бич кездесуінен кейін Лос-Анджелес қаласымен болған келісімдер сұрақтар тудырды. Бастапқы ұсыныс, соның ішінде салық жеңілдіктері заңсыз және жөнсіз деп танылды. Кіші лиганың Сан-Диего Падрес командасының иелері Чавес Равиндегі жерді референдум арқылы беруге қарсы күресті. Әлгі істер бойынша талапкерлер бастапқыда бірнеше сотта жеңіске жетті. Соңында, 1959 жылғы маусымның ортасында Лос-Анджелес қалалық кеңесі стадион үшін соңғы жер учаскесін мақұлдады. О'Мэлли Колизейге көшкен кезде, қаламен болған келіссөздердің бірінде команданың тек үй ойындарынан түсетін концессиялық кірістерді қабылдауға келіскені айтылады. Жер Лос-Анджелес қалалық әкімдігі О'Мэллиге келісім арқылы берілді, ол О'Мэлли мен Доджерстен 50 000 орындық стадионды жобалауды, салуды, жеке қаржыландыруды және күтіп ұстауды талап етті; сондай-ақ, жерде жастар демалыс орталығын салуды көздеді. О'Мэлли бастапқыда 500 000 доллар төлеуге міндетті болды, содан кейін 20 жыл бойы жыл сайын 60 000 доллардан төлеуі керек еді; ал 1962 жылдан бастап 345 000 доллар мүлік салығын төлеуге келісті, осылайша жер салық тізіміне енгізілді. Бұған қоса, Доджерс команданың меншігіндегі Wrigley Field стадионын, сол кезде 2,2 миллион долларға бағаланған, қалаға берді. Қала "Шавес Равинінің аумағында 300 акрға жуық жерді" алмастырды, ал Лос-Анджелес округінің басшылары бірауыздан кіру жолдары үшін 2,74 миллион доллар бөлуге келісті. Сонымен қатар, Доджерс Тынық мұхиты лигасының аумақтық құқықтары үшін 450 000 доллар төлеуге міндетті болды, оның Лос-Анджелес Энджес және Голливуд Старс командалары ойынды тоқтатты.

Басқару философиясы

Оның ұлы Питер О’Мэлли оның басқару стилін былай сипаттады: “Президент ретінде ол бизнесті қалай басқарса, тұрақтылыққа және кадрлардың аз ауысуына сенді. Бұл ұйымның күші еді. Басқару тобы алаңдағы командадай жақсы жұмыс істеді”. Скалли 67 маусым бойы «Доджерс» командасының дауысы болды, 2016 жылы зейнетке шыққанға дейін бірінші базалық Стив Гарви, екінші базалық Дейви Лопес, шортстоп Билл Рассел және үшінші базалық Рон Кей құрамымен жасалған ішкі алаң, тарихындағы ең ұзақ сақталған ішкі алаң рекордын тіркеді. Олстон О’Мэллидің оған алғашқы бір жылдық келісімшартқа қол қойғанда, оның өмір бойы жұмыс істеу мүмкіндігі бар екенін сендіргенін айтты, осы ретте: “Бір жылдық келісімшартқа қол қою – жеткілікті мөлшерде қол қойсаңыз, өмір бойы жұмыс істеуге мүмкіндік береді” деді. О’Мэллидің кейбір қызметкерлерімен адалдыққа қатысты жақсы әңгімелері болғанымен, оның салымдылығы туралы да әңгімелер жетерлік. О’Мэлли қызметкерлеріне адал болғанымен, менеджер Чарли Дрессеннің үш жылдық келісімшарт сұрауы сияқты талаптарды жақсы қабылдамады. Дрессен «Янкилерге» екінші рет әлем сериясында жеңілгеннен кейін көп жылдық келісімшарт сұрағанда, ол қызметтен босатылды. Оның орнына Уолтер Алстонды тағайындағанда, ол баспасөзге Алстонның тек бір жылдық келісімшарт алатынын және ұлттық БАҚ-та басшылыққа көрсетуге тырыспайтынын мәлімдеді. Алстонның күзде бос келісімшартқа қол қойып, көктемде жалақысын білгені туралы әңгімелер тарады. О’Мэлли ойыншыларымен бірнеше жоғары деңгейдегі жалақы дауларына да қатысты. 1960 жылы ол оң жақтағы ойыншы Карл Фурильоны жарақат алғандықтан ертерек босатып, 1960 жылғы маусым үшін жалақысын төлеуден бас тартты, нәтижесінде Фурильо команданы сотқа берді. Осыған байланысты О’Мэлли Фурильоны бейсболдағы кез келген жұмыстан шеттетуге тырысты. 1966 жылы Сэнди Куфакс пен Дон Драйсдейл бірлесіп келісімшарт жасаудан бас тартты. Олар үш жылдық, жылына 167 000 долларлық келісімшарт талап етіп, өздерінің атынан келіссөздер жүргізу үшін ойын-сауық саласындағы заңгер Дж. Уильям Хейзді жалдады; сол кезде көп жылдық келісімшарттар мен спорт агенттері сирек кездесетін еді. О’Мэлли клубтағы жанжалды еркін агенттің адалсыздығынан аздап ғана кем ұнатты.

His son, Peter O'Malley, described his management style as follows: "As president, the way he ran the business, he believed in stability and very little turnover. It was the strength of the organization. The management team worked as well as the team on the field." Scully was the voice of the Dodgers for 67 seasons until his retirement in 2016, the infield of first baseman Steve Garvey, second baseman Davey Lopes, shortstop Bill Russell and third baseman Ron Cey was the longest running intact infield in major league history. Alston said O'Malley convinced him that when he signed his first one year contract it could be a lifetime job by pointing out that "signing one year contracts can mean a lifetime job, if you keep signing enough of them." Although O'Malley had good stories of loyalty with some employees, there were several stories of O'Malley's frugality. Although O'Malley was loyal to his employees, he did not take kindly to demands from employees such as manager Charlie Dressen's request for a three year contract. When Dressen requested a multi year contract after losing a second consecutive World Series to the Yankees, he was released. Then when he hired Walter Alston as a replacement, he made it clear to the press that Alston would only receive one year contracts and would not attempt to show up the management in the national media. There were rumors that Alston even signed blank contracts in the fall and showed up in the spring to find out his salary. O'Malley also engaged in several high profile salary disputes with his players. In 1960, he refused to pay right fielder Carl Furillo for the 1960 season after he was released early due to injury, which led Furillo to sue the team. Because of this, O'Malley allegedly blacklisted Furillo from any job in baseball. In 1966, Sandy Koufax and Don Drysdale engaged in a joint contract holdout. They demanded three year $167,000 per year contracts and hired an agent, a entertainment lawyer named J. William Hayes, to negotiate on their behalf; at the time, both multi year contracts and sports agents were highly unusual. O'Malley liked clubhouse turmoil only slightly less than free agent disloyalty.

Президенттік қызметтен кету

1970 жылдың 17 наурызында Уолтер команда президенті лауазымын ұлы Питерге тапсырды және 1979 жылы қайтыс болғанға дейін төраға болып қалды. Питер О’Мэлли 1998 жылға дейін, команда Руперт Мердокқа сатылғанға дейін осы лауазымды иеленді. Питер басшылығымен команда алаңда сәтті өнер көрсетті және 1981 және 1988 жылдары Әлемдік серияны жеңіп алды. Олар билет сатудан да табыс тапты: 1980-жылдардың соңында үш миллион жанкүйерді тартқан алғашқы команда болды және басқа барлық командалардың жиынтығынан да көп рет осы көрсеткішті қайталады. Лазорда мен О’Мэлли арасындағы өзара адалдық пен құрмет соншалықты жоғары болғандықтан, О’Мэлли Лазордаға «ТОММИ ЛАЗОРДА, ДОДЖЕР» деген жазуы бар қабір тасын сыйға бергені айтылады. Маккиверлер 1975 жылға дейін «Доджерс» командасының 25% үлесіне ие болды, содан кейін Дири Маккивер қайтыс болды. Олар үлесін О’Мэллиге сатты, ол «Доджерс» командасының жалғыз иесі атанды. 1975 жылы «Доджерс» командасы Энди Мессерсмит дауына қатысты, нәтижесінде Сейтц шешімі қабылданды, ол бейсболдың резервтік ережесін жойып, спортқа қазіргі еркін агенттік есігін ашты. Мессерсмит пен «Доджерс» командасы келісімшарт шарттарына келе алмады, себебі ол кезде ешкімге бұрын естімеген сауда-саттықтан бас тарту туралы талап қойды, ал Мессерсмит резервтік ереже бойынша келісімшартсыз бүкіл маусымды өткізді, онда команда ойыншы шарттарға келіспесе, бұрынғы жылғы келісімшартты бір жылға ұзартуға құқылы болды. Бұрын командалар осындай қайта жаңартуды жылдан жылға жалғастыруға құқылы болған. Бұл иелерге ойыншыларға «қабылда немесе тастап кет» ұсыныстарын беруге мүмкіндік берді. Кей 1927 жылы, никеге тұру алдында, көмей рагымен ауырғанын анықтады және көмекейін жоюға мәжбүр болды. Ол қалған өмірінде тек ысқырықпен ғана сөйлей алды. Эдвин О’Мэлли Уолтерді никеден бас тартуға көндірді, бірақ Уолтер бас тартқаннан кейін оның ата-анасы тойға қатыспады. Олардың екі баласы болды: Тереза О’Мэлли Сейдлер (1933 жылы туған) және Питер О’Мэлли (1937 жылы туған). 1944 жылы ол Нью-Йорк штатының Амитивилл қаласындағы ата-анасының жазғы үйін жөндеп, отбасын Бруклинден көшірді. Ол отбасылық адам болғандықтан, шіркеуге үнемі қатысты, Питердің ЛаСалл академиясындағы футбол ойындарына барып, қызының кештеріне сүйемелдеді. Жазғы демалыс күндері ол отбасымен бірге «Доджер» деп аталған қайығымен теңізге шықты. Кейінірек О’Мэллилер өмірін Лос-Анджелестегі Хэнкок Парктегі және Калифорниядағы Лейк Ароухедтегі үйлері арасында бөлісті.

On March 17, 1970, Walter turned over the presidency of the team to his son Peter, remaining as chairman until his death in 1979. Peter O'Malley held the position until 1998 when the team was sold to Rupert Murdoch. The team remained successful on the field under Peter and won the World Series in both 1981 and 1988. They remained successful at the box office as well: by the end of the 1980s, they had not only became the first franchise to draw three million fans, but also they had done it more times than all other franchises combined. It was even said that the reciprocal loyalty and respect between Lasorda and O'Malley was so high that O'Malley gave Lasorda a tombstone as a gift that had an inscription that read "TOMMY LASORDA, A DODGER". The McKeevers held their 25% interest in the Dodgers until 1975 when Dearie McKeever died. They sold out to O'Malley making him the sole owner of the Dodgers. Also during 1975, the Dodgers franchise was embroiled in the Andy Messersmith controversy that led to the Seitz decision, which struck down baseball's reserve clause and opened up the sport to modern free agency. Messersmith and the Dodgers were unable to come to contract terms in part because of a then unheard of no trade clause demand, and Messersmith pitched the entire season without a contract under the reserve clause, which stated that team has the right to extend the prior years contract one year if a player does not agree to terms. Teams had previously had the right to continue such re signings year after year. This gave owners the right to issue "take it or leave it" offers to the players. Kay had been diagnosed with laryngeal cancer in 1927 before the engagement and had to have her larynx removed. She was unable to speak above a whisper the rest of her life. Edwin O'Malley encouraged Walter to break off his engagement, and after Walter refused his parents did not attend the wedding. The couple had two children: Therese O'Malley Seidler (born 1933) and Peter O'Malley (born 1937). In 1944, he remodelled his parents' summer house in Amityville, New York and relocated his family there from Brooklyn. As a family man, he attended church regularly, attended Peter's football games at LaSalle Academy, and chaperoned his daughter's dances. On summer weekends, he took the family sailing on his boat, which was named Dodger. Later in life, the O'Malleys split their time between their homes in Hancock Park, Los Angeles and in Lake Arrowhead, California.

Өлім және мұра

О'Мэллиде қатерлі ісік анықталды, содан кейін ол Миннесота штатының Рочестер қаласындағы Мейо клиникасында емделді. 1979 жылдың 9 тамызында Рочестердегі методист ауруханасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды. О'Мэлли қайтыс болғанға дейін бірде-бір рет Бруклинге оралмады. Ол Калифорния штатының Калвер-Сити қаласындағы Holy Cross Cemetery зиратына жерленді. О'Мэлли зейнеткерлікке шығып, қайтыс болғанға дейін «Доджерс» командасының басқаруын тоқтатса да, ол Бруклинде «Доджерс» командасын Батыс жағалауына көшіргені үшін әлі де жек көріледі. Бір кезде Бруклин «Доджерс» жанкүйерлері О'Мэллиді соншалықты жек көретін, оны Адольф Гитлер мен Иосиф Сталинмен бірге 20 ғасырдың ең зұлым адамдарының қатарында атайтын. Кейбіреулер оны әлі де 20 ғасырдың ең жаман үш адамының бірі санайды. Осы ашудың көп бөлігі команданы көшіру үшін ғана емес, сонымен қатар ірі спорттық франшизаның ұсынатын біртұтас мәдени және әлеуметтік сәйкестіліктен Бруклинді айырғандықтан туды. Оның мұрасы – Ұлттық лиганың ең оңтүстік және батыс командасы «Сент-Луис Кардиналс» болған лиганың ойлау жолын өзгерту (Американ лигасының «Филадельфия Атлетикасы» үш жыл бұрын Канзас-Ситиге, батысқа қарай жылжыған еді). Томми Ласорда оның залға сайланғанын естігеннен кейін: «Ол пионер. Ол ойынды үлкен өзгертіп, Батыс жағалауын Үлкен бейсболға ашты» деді. «Біз оның Бруклинде жаңа стадион салуға жасаған он жылдық тырабын және қала шенеуніктерінің осы әрекеттерге қалай кедергі келтіргенін білдік. Бұл марапаттау өздері қаладан тыс жаңа өмір бастаған жанкүйерлерге Уолтер О'Мэлли туралы ойларын қайта қарастыруға шабыс дамуы мүмкін», - деді ирланд-американдық бейсбол даңқы залының кураторы Джон Муни. «Ол бейсболдың ең әдемі стадиондарының бірі – «Доджер стадионын» жеке құрылыс жасап, жыл сайын көрермендер саны бойынша рекордтарды жаңартты. Нью-Йорк ирланд-американдық бейсбол даңқы залының үйі болғанымен, ол ұлттық деңгейде әсер еткен және әсер ететін адамдарды құрметтеуге ұмтылады».