Уильям Рэндалл Аллен: Канадалық саяхатшы және заңгер

Кіріспе

Уильям Рэндалл Аллен (1919 жылғы 29 маусым – 1985 жылғы 1 қазан) – канадалық заңгер және саясаткер, 1962 жылдан 1969 жылға дейін Торонто метрополиясы әкімшілігінің төрағасы қызметін атқарған. Онтарио провинциясының Торонто қаласында Уильям Р. Аллен атымен жол аталған.

Өмірбаян

Аллен Квебек провинциясының Букингем қаласында (Онтарионың Оттава қаласының шетінде) дүниеге келді. Ол Сент-Майкл колледж мектебін, Торонто университетін және Осгуд Холл заң мектебін бітірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Королеваның Йорк рейнджерлері қатарына қосылып, капитан шеніне жетті және Ұлыбритания мен Еуропада қызмет етті. 1949 жылы Онтарио адвокатурасына қабылданғаннан кейін, Аллен 1960 жылы Корольдік кеңесшісі болып тағайындалды. Ол Марджори Хорнбергерге үйленді, олар үш бала тәрбиеледі. Оның әкесі Роберт Алойсиус Аллен 1930 жылдары Ривердейл округін провинциялық парламентте өкілдік еткен либерал партиясының депутаты болды. Роберт Аллен 1867 жылғы Конфедерациядан бері Ривердейлден заң шығарушы жиналысқа сайланған алғашқы либерал болды. Роберт Алленнің қайнағасы Рэндалл МакДоннелл 13 жыл бойы Квебек провинциясының Майо қаласының мэрі болды.

Саясат

1950 жылы Уильям Аллен 1-ші округтегі Ривердейл атынан Торонто қалалық кеңесіне кеңесші болып сайлану арқылы қалалық саясатқа қатысты. Одан кейін ол Торонто қаласы тарихындағы ең жас Бақылаушы болып сайланды. 1952 жылы алғашқы Торонто метрополитені кеңесінің мүшесі болды. 1955 жылғы Торонто қалалық сайлауында Аллен Торонто Бақылау кеңесіне сайланды және 1956, 1958 және 1960 жылдары қайта сайланды. 1958 және 1960 жылдары төрт Бақылаушының ішінде алғашқы екі орынды иеленді, бұл оған Метро кеңесіне оралуға мүмкіндік берді. Торонто метрополитені 1952 жылы Онтарио провинциясымен құрылды және Торонто, Солтүстік Йорк, Скарборо, Этобикок, Йорк және Шығыс Йорк қалаларынан тұрды. Бұл муниципалитеттер кейбір жергілікті мәселелерді басқаруды жалғастырғанмен, Торонто метрополитені ТТК, полиция және әлеуметтік қамсыздандыру сияқты ауыр бағдарламалардың жауапкершілігін өз мойнына алды. Муниципалитетке 1998 жылы біріктірілгенге дейін 46 жыл бойы «супер мэр» немесе Метро төрағасы басшылық етті. Сайлауларда жеңіліске ұшырамаған Аллен 1962 жылға дейін муниципалдық қызметте болды. Фред Гардинердің (Гардинер экспресс-жолының атымен аталатын) зейнеткерлікке шығуымен, Аллен Солтүстік Йорк Риві Норман К. Гудхедті жеңіп, Торонто метрополитенінің екінші төрағасы болды. Ол кезде көптеген адамдар Алленнің католик діні сайлауда кедергі келтіретінін сезінді. Аллен өзінің алдыңғысы, Метроның бірінші төрағасы Фред Гардинер бастаған инфрақұрылымды дамытуды жалғастырды. Ең бастысы, Блур-Денфорт және Университет метро желілері Алленнің өкілеттігі кезінде ашылды. Сонымен қатар, Аллен әлеуметтік көмек және қарттар үйлерін ашуды да бастады. Аллен соңғы бастаманы өзінің ең мақтан тұтатын жетістігінің бірі деп атады. Метроның төртінші төрағасы Пол В. Годфри 25 жыл өткен соң Алленнің қайтысынан кейін журналистерге ол Метроға «адамдық сезім» сыйлағанын айтты. Аллен 1969 жылы лауазымынан кетті. Саясаттан кеткеннен кейін ол бірнеше корпорацияның президенті және бас директоры болды, сондай-ақ Molson, Air Canada, Йорк университеті, Торонто қор биржасы және басқалардың директорлар кеңесіне кірді. Аллен 1979-1980 жылдар аралығында Канада Ұлттық көрмесінің президенті болып тағайындалғанға дейін заңгерлікпен айналысты. Саяси мансабында Аллен қалалық және метрополитен кеңестерінің тұрақты комитеттерінің барлығында қызмет етті. Ол сонымен қатар бірқатар сыртқы органдарда да қызмет атқарды. Ол Онтарио муниципалитеттер қауымдастығының президенті, Торонто конвенция және туризм бюросының құрметті президенті және Канада скауттарының құрметті вице-президенті болды. Аллен өзінің бұрынғы президенті Фред Гардинердің ұстанған саясатын сақтады. Торонто өзгеру кезеңін бастан өткеріп жатты, ол бұл процеске кедергі келтірмеді. Ол метро желісінің кеңеюіне жетекшілік етті және оның саяси аренадан кеткеннен кейін тоқтатылған экспресс-жолдар салу бағдарламасын жалғастырды.

In 1950, William Allen entered municipal politics with his election as an alderman on Toronto city council, representing Riverdale in Ward 1. He subsequently was elected by the City of Toronto to become the youngest Controller in Toronto history. He was a member of the first Metropolitan Toronto Council in 1952. In the 1955 Toronto municipal election, Allen was elected to the Toronto Board of Control and was re elected in 1956, 1958, and 1960. In 1958 and 1960 he finished in the top two, of the four Controllers elected, enabling him to return to Metro Council. Metropolitan Toronto was created by the Province of Ontario in 1952 and comprised Toronto, North York, Scarborough, Etobicoke, York, and East York. While these municipalities continued to manage some local matters, Metropolitan Toronto assumed the responsibilities of more expensive programs, such as the TTC, police, and welfare. The municipality was presided over by a "super mayor", or Metro Chairman, for its 46 year duration until amalgamation in 1998. Undefeated in civic elections, Allen remained in municipal office until 1962 when, upon the retirement of Fred Gardiner (namesake of the Gardiner Expressway), Allen defeated the Reeve of North York, Norman C. Goodhead, to become the second Chairman of Metropolitan Toronto. At the time, many felt Allen's Catholicism would serve as a roadblock in the election. Allen continued to build the infrastructure that began with his predecessor, Metro's first Chairman, Fred Gardiner. Most notably, the Bloor Danforth and University subway lines opened during Allen's tenure. Furthermore, Allen also initiated many social programs that included welfare assistance and old age homes. Allen cited the latter initiative as one of his proudest achievements. Metro's fourth chair, Paul V. Godfrey, told reporters after Allen's death 25 years later that he gave Metro its "human touch". (Toronto Star, October 1/85)

Allen retired from the post in 1969. After leaving politics, he served as President and CEO to several corporations and sat on the Board of Directors for Molson, Air Canada, York University, the Toronto Stock Exchange, and others. Allen continued to practice law before being appointed President of the Canadian National Exhibition from 1979 to 1980. During his political career, Allen served on all City Council and Metropolitan Council Standing Committees. He also held positions with a number of external bodies. He was President of the Ontario Municipal Association, Honorary President of the Convention and Tourist Bureau of Metropolitan Toronto, and Honorary Vice President of Boy Scouts of Canada. Allen maintained similar policies set out by his predecessor, Fred Gardiner. Toronto was going through a period of change, and he did little to impede that process. He presided over the expansion of the subway network and continued with the expressway building program, which was cancelled after his exit from politics.

Зейнеткерлік

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Spadina Expressway Уильям Р. Алленнің көрнекті қоғамдық қызметін құрметтеу үшін Уильям Р. Аллен Expressway (қазіргі Уильям Р. Аллен жолы) деп аталды. "Аллен" солтүстікте Кеннард даңғылынан (Уилсон Хайтс бульварымен байланысқан) басталып, оңтүстікте Эглинтон даңғылы Батысқа дейін созылады. Аллен 1985 жылы қайтыс болғанға дейін бірігуге қарсы болды (Globe and Mail, 1 қазан 1985). Ол Маунт Хоуп католиктік зиратында жерленген.