Бальдассаре Донато: Венеция мектебінің композиторы және әншісі
Baldassare Donato
Бальдассаре Донато – Венеция мектебінің 16 ғ. композиторы, әнші. Сан-Марко базиликасының музыка жетекшісі болды. Вилланелла жанрын дамытты, Зарлиномен қарым-қатынасы шиеленісті болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор және әнші Балдассаре Донато (сондай-ақ Донати) (1525/1530 – 1603 маусым) – кеш Ренессанс дәуіріндегі Венеция мектебінің итальяндық композиторы және әншісі. Ол 16 ғасырдың соңында әйгілі Санкт-Марк базиликасының капелла шебері (maestro di cappella) болды және итальяндық жеңіл халықтық музыканың, әсіресе вилланелланың дамуында маңызды рөл атқарды.
Italian composer and singer
Baldassare Donato (also Donati) (1525 1530 – June 1603) was an Italian composer and singer of the Venetian school of the late Renaissance. He was maestro di cappella of the prestigious St. Mark's Basilica at the end of the 16th century, and was an important figure in the development of Italian light secular music, especially the villanella.
Өмір
Оның ерте өмірі туралы мәліметтер жоқ; ол қай жерде туғаны да белгісіз. Донатоның алғашқы жазбасы 1550 жылы Венециядағы Сан-Марко шіркеуінде әнші болып жұмыс істегені, ал 1562 жылы ол сол жердегі балаларға музыкалық білім беруге жауапты болды. 1565 жылы Джозеффо Зарлино Сиприано де Роренен маэстро ди капелла лауазымын алғанда, Донато қайтадан әнші болып төмендеді; екі адам арасындағы жанжал Сан-Марко шіркеуінің өміріне тән еді, 1569 жылы Сан-Марко мерекесінде көпшілік алдында және үлкен дау-жанжалмен аяқталды. 1577 жылы Донато тағы бір венециялық шіркеу – Скуола Гранде ди Сан-Роккода жұмыс істеді, онда көрнекті музыкалық дәстүр мен үлкен орындаушылар тобы болды; алайда ол онда да жұмыс берушілерімен келіспей, 1580 жылы отставкаға шықты. 1588 жылы ол Сан-Марко шіркеуінде капелланың ассистент-маэстросы болды, Зарлино әлі тірі болғанда (бұл татуласудың немесе саяси себептердің нәтижесі ме, белгісіз), ал 1590 жылы ол бұрынғы қарсыласының лауазымын иеленіп, 1603 жылы қайтыс болғанға дейін сақтап қалды.
Details of his early life are unavailable; it is not even known where he was born. The first record of Donato is as a singer at St. Mark's in Venice in 1550, and he was given charge of the musical training of the boys there in 1562. When Gioseffo Zarlino took over the post of maestro di cappella from Cipriano de Rore in 1565, Donato was demoted back to being a singer; conflict between the two men seems to have been a feature of life at St. Mark's, culminating in a climactic fight in 1569, publicly and scandalously, during the Feast of St. Mark. In 1577 Donato took a position at the Scuola Grande di S Rocco, another Venetian church with an impressive musical tradition and substantial performing ensemble; however he failed to get along with his employers there as well, resigning by 1580. In 1588 he became assistant maestro di cappella at St. Mark's, while Zarlino was still alive (whether because of reconcilement or politics is not clear), and in 1590 he took over the post of his former antagonist, holding it until his death in 1603.
Музыка және әсер
Донато венециялық мектептегі прогрессивті бағытты ұсынды, бұл өзге қазіргі итальяндық музыкалық стильдерге (әсіресе римдік мектеппен салыстырғанда) қарағанда прогрессивті дәстүр болатын. Венециялық мектептегі прогрессивті бағытты Донато, Джованни Кроче, Андреа және Джованни Габриели сияқты композиторлар ұсынды; консервативті бағытқа Зарлино, Чиприано де Роре және Клаудио Меруло сияқты композиторлар мен теоретиктер кірді, олар ғасырдың ортасына дейін Еуропаның көбінде басым болған франко-фламанд стилін ұстанды. Донатоның қасиетті музыкасы – оның шығармашылығының ең консервативті бөлігі, көбінесе Палестрина стилінде полифония қолданады, бірақ Габриелилердің кейбір әсерлі полихоральдық тәсілдерін де пайдаланады. Зарлиноның консервативтілігіне наразы болғанына қарамастан, ол оның стилі мен оқытуының бір бөлігін сіңіргенін көрсетті, өйткені ол контрапункттің шеберлігін және Зарлиноға тән диссонансты қолдануды жақсы меңгерген, әсіресе франко-фламанд стилінде шығарма жазғанда. Музыка тарихындағы оның ең маңызды жетістігі – неаполитандық мадригалдың жеңіл түрі саналатын вилланелланың дамуына қосқан үлесі. Осы шығармалардың кейбіреулері биге арналған болуы мүмкін, және олар кең танымал болды. Олар француз шансонына ұқсас, көбінесе жоғарғы дауыста есте қаларлық мелодия бар, күшті ырғақты үйлесімдерді қамтиды және орта ғасыр мадригалдарының полифониялық және хроматикалық күрделілігінен аулақ болады. Донато сонымен қатар мадригалдар, псалмдар, мотеттер және рәсімдік музыка жазды.
Donato represented a progressive trend in the Venetian school, which was already a progressive tradition compared to the other major contemporary Italian musical styles (especially as compared to the Roman School). The progressive trend in the Venetian school was represented by composers such as Donato, Giovanni Croce, and Andrea and Giovanni Gabrieli; the conservative trend involved composers and theorists such as Zarlino, Cipriano de Rore, and Claudio Merulo, who tended to follow the Franco Flemish style which was predominant almost everywhere else in Europe until after mid century. Donato's sacred music is the most conservative portion of his output, usually using polyphony in the Palestrina style, but also using some of the grand polychoral effects of the Gabrielis. In spite of his evident disdain for Zarlino's conservatism, he clearly absorbed some of his style and teaching, as can be seen in his smooth mastery of counterpoint and Zarlinoesque use of dissonance, at least when he was deliberately composing in the Franco Flemish style. Probably his greatest significance to music history is in the development of a light secular form known as the villanella, a lighter form of madrigal, of Neapolitan origin. Some of these pieces may have been intended for dancing, and they were evidently popular. They are similar to the French chanson, often have a memorable melody in the topmost part, contain vigorous cross rhythms, and avoid the polyphonic and chromatic complexity of the mid century madrigal. Donato also wrote madrigals in a more serious style, as well as psalm settings, motets, and ceremonial music.
Анықтамалар және қосымша оқу
"Балдассаре Донато" мақаласы, Стенли Сейди редакторындағы "The New Grove Dictionary of Music and Musicians" кітабында. 20 томдық. Лондон, Macmillan Publishers Ltd., 1980 жыл. Густав Риз, "Ренессанс кезеңіндегі музыка". Нью-Йорк, W. W. Norton & Co., 1954 жыл. Элеонора Селфридж Филд, "Габриелиден Вивальдиге дейінгі Венециялық аспаптық музыка". Нью-Йорк, Dover Publications, 1994 жыл. (Ескерту: Бұл кітапта Донато туралы ақпарат жоқ, бірақ Венеция мектебі және Санкт-Марк шіркеуіндегі осыған байланысты қызмет туралы толық және оқуға оңай мәліметтер бар.)
Article "Baldassare Donato", in The New Grove Dictionary of Music and Musicians, ed. Stanley Sadie. 20 vol. London, Macmillan Publishers Ltd., 1980. Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954. Eleanor Selfridge Field, Venetian Instrumental Music, from Gabrieli to Vivaldi. New York, Dover Publications, 1994. (Note: while this book contains nothing on Donato, it has detailed and readable background on the Venetian school and associated activity at St. Mark's.)