Клод Крозе: Француз-американдық инженер және әскери қайраткер
Claudius Crozet
Клод Крозе: француз-американдық инженер, West Point-те оқытушы, Вирджиниядағы көлік инфрақұрылымын дамытушы. "Blue Ridge-тің із кесушісі" атымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз-американдық әскери және азаматтық инженер (1789–1864)
French American soldier and civil engineer (1789–1864)
Клод "Клаудиус" Крозет (31 желтоқсан 1789 – 29 қаңтар 1864) – әскери қызметкер, педагог және азаматтық инженер. Крозет Францияда дүниеге келді және артиллерия офицері мен азаматтық инженер мамандығын меңгерді. Наполеон армиясы жеңілгеннен кейін, 1816 жылы ол АҚШ-қа эмиграция жасап, Вест-Пойнттегі АҚШ Әскери академиясында оқыту үшін АҚШ армиясына қосылды. 1823 жылы қызметтен кеткен соң, ол Вирджиния Мемлекеттік жұмыстар кеңесінде жұмыс істеді және Вирджиниядағы каналдардың, жолдардың, көпірлердің және теміржолдардың жоспарлау және құрылысын қадағалады, соның ішінде Америка Азаматтық соғысы кезінде Батыс Вирджиния аймағы да болды (сол кезде Крозет Америка Конфедерациясы тарапынан қолдау көрсетті). Крозет 1839 жылы Вирджиния Әскери институтын құруға да көмектесті және "Көк таулардың жолбасшысы" деген лақап атын алды.
Claude "Claudius" Crozet (December 31, 1789 – January 29, 1864) was a soldier, educator, and civil engineer. Crozet was born in France and trained as an artillery officer and civil engineer. After the defeat of Napoleon's army, he emigrated to the United States in 1816 and joined the U. S. Army to teach at the U. S. Military Academy at West Point. After resigning his commission in 1823, he took a job with the Virginia Board of Public Works and oversaw the planning and construction of canals, turnpikes, bridges and railroads in Virginia, including the area which became West Virginia during the American Civil War (during which Crozet sided with the Confederate States of America). Crozet also helped found the Virginia Military Institute in 1839 and earned a nickname as the "Pathfinder of the Blue Ridge."
Жас шағы, отбасы
Клаудиус Крозет 1789 жылдың 31 желтоқсанында Франциядағы Вильфранш қаласында Пьеррет Варион Крозет пен оның күйеуі, шарап саудагері Франсуа Крозеттің отбасында дүниеге келді. Оның анасы кішкентай шағында қайтыс болды, ал әкесі 1800 жылы Клод пен екі бауырымен бірге Парижге көшіп барды. 1805 жылы Клод Политехникалық мектепте оқуға рұқсат алды. Ол инженерлік (оның ішінде көпір салу) және әскери істерді оқыды және 1807 жылдың 1 қазанында кіші лейтенант дәрежесінде бітірді. Содан кейін Крозет Метцтегі Императорлық артиллерия мектебін бітіріп, 1809 жылдың 9 маусымында екінші лейтенант болып тағайындалды. Осылайша, ол Наполеон Бонапарттың әскерінде қызмет етті және 1812 жылдың 22 шілдесінде Наполеонның Ресейге жорығы кезінде капитандыққа көтерілді. 1812 жылдың қыркүйегінде Бородино шайқасында капитан Крозет тұтқынға алынды, бірақ 1814 жылы босатылып, француз әскеріне қайта оралды. Наполеон 1814 жылдың сәуір айында тақтан бас тартты, бірақ шамамен бір жылдан кейін қайта билікке келді, 1815 жылдың 18 маусымында Ватерлоо шайқасында жеңіліске ұшырады және шамамен бір айдан кейін басылды. Крозет 1816 жылдың 11 сәуірінде француз әскерінен кетті. 1816 жылдың 7 маусымында Парижде Крозет Агата Декампқа үйленді, олардың Агата мен Клаудия Крозет Миллз және Альфред атты балалары болды, ол 1861 жылдың наурыз айында қайтыс болды.
Claudius Crozet was born in Villefranche, Provence Alpes Côte d'Azur, France on December 31, 1789 to Pierrette Varion Crozet and her husband, wine merchant François Crozet. His mother died when he was a boy, and his father moved to Paris in 1800 with Claude and two siblings. Claude secured permission to attend the École Polytechnique in 1805. He studied engineering (including bridge building) as well as military matters, and graduated as sub lieutenant on October 1, 1807. Crozet then graduated from the Imperial Artillery School in Metz, and received a commission as a second lieutenant on June 9, 1809. Thus, he served in the French Army under Napoleon Bonaparte, and won a promotion to captain on July 22, 1812 during Napoleon's invasion of Russia. At the Battle of Borodino in September 1812, Captain Crozet was taken prisoner, but released in 1814 and returned to duty in the French army. Napoleon abdicated in April 1814, but returned to power about a year later, was defeated at the Battle of Waterloo on June 18, 1815 and surrendered about a month later. Crozet resigned from the French military on April 11, 1816. On June 7, 1816, in Paris, Crozet married Agathe Decamp, and they would have daughters Agatha and Claudia Crozet Mills and a son (Alfred) before her death in March 1861.
АҚШ-қа және Вест-Пойнтқа көшіп келу
1816 жылдың күзінде Кроз және оның әйелі Америка Құрама Штаттарына көшіп келді. Артына келген сәттен бастап, Кроз Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ Әскери академиясында инженерлік ғылым профессоры болып жұмыс істеуге кірісті. Вест-Пойнтта жұмыс істеген кезінде, кейбір деректер бойынша, Крозет оқу құралы ретінде тақтаны алғаш рет қолданған адам болып есептеледі. Ол сонымен қатар École Polytechnique-дегі М. Дж. Сганзин курсынан аударылған "Азаматтық инженерияның негізгі курсын" пайдаланды, кампустағы бірнеше ғимараттардың жобасын жасады және "Сипаттамалы геометрия туралы еңбек" жариялады. Томас Джефферсон Клаудиус Крозетті "Америка Құрама Штаттарындағы ең көрнекті математик" деп атады.
In the fall of 1816, Crozet and his bride immigrated to the United States. Almost immediately after arriving, Crozet began work as a professor of engineering at the U. S. Military Academy at West Point, New York. While at West Point, Crozet is credited by some as being the first to use the chalkboard as an instructional tool. He also used the "Elementary Course of Civil Engineering", translated from the course of M. J. Sganzin at the École Polytechnique, designed several of the buildings on the campus, and published A Treatise on Descriptive Geometry. Thomas Jefferson referred to Claudius Crozet as "by far the best mathematician in the United States."
Вирджинияның қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесі
1823 жылы Крозет Вирджиния штатының қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесінің бас инженері және геодезисі болып сайланды. Ол Вест-Пойнттағы қызметінен кетіп, әйелі мен екі баласын (ұл және қыз) алып, Вирджиния штатының Ричмонд қаласына көшіп келді. Вирджиния штатының қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесі каналдар, жолдар және теміржолдарды дамытуға белсенді түрде атсалысты. Оның жұмысына түрлі ұсыныстарды бекіту және олардың инженерлік тұрғысынан орындалу мүмкіндігін анықтау кірді. Сол кезде Вирджиния Атлант мұхитынан Огайо өзеніне дейін созылып, Миссисипи өзенінің шығысындағы ең ірі штат еді. Оған қазіргі Батыс Вирджиния штаты да кіретін. Крозет жүздеген көлік жобаларының үстінде жұмыс істеді, мысалы, Солтүстік-Батыс магистралі. Оның осындай көптеген жобаларының бірі – Вирджиниядағы алғашқы Честерфилд темір жолы. Ол қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңес қаражатын бекіту алдында оның жоспарларын қарап шықты. Ол 1831 жылы пайдалануға берілді. 1832 жылы Крозет Вирджиниядан Луизиана штатына жұмыс істеуге кетті. Бірақ 1837 жылы Вирджиниядағы бұрынғы қызметіне оралып, штат үшін қажет жолдар, каналдар, теміржолдар және басқа да жобалармен айналысты. Осы кезде бірнеше теміржол құрылысы жүріп жатты және каналдар жүйесі өзінің толық мүмкіндігіне жетті. Ол 1843 жылы Вирджиния үшін теміржолдардың болашақтағы артықшылықтарын дұрыс болжағандықтан канал иелерінің қолдауын жоғалтып, қызметтен кетті. Оқулықтардың авторы ретінде автомобиль жолдары, теміржол және су құбырларын жобалау туралы жазып, 1848 жылғы штаттың картасын жасады. Бұл карта Томас Джефферсонның әкесі Питер Джефферсон жасағаннан бері бір ғасырдан астам уақыттан кейін жасалған алғашқы карта болды.
In 1823, Crozet was elected Principal Engineer and Surveyor for the Virginia Board of Public Works. He resigned from his duties at West Point, and brought his wife and two children (a boy and a girl) with him to live in Richmond, Virginia. Virginia's Board of Public Works was very active in promoting the development of canals, roads, and railroads. His work included approving various proposals and determining their engineering feasibility. At the time, Virginia extended all the way from the Atlantic Ocean to the Ohio River and was the largest state east of the Mississippi River. It included what is now the State of West Virginia. Crozet worked on hundreds of transportation projects, such as the Northwestern Turnpike. Typical of his many projects of this nature was the Chesterfield Railroad, the first in Virginia, the plans of which he examined before Board of Public Works funds were approved. It began operations in 1831. In 1832, Crozet left Virginia to work in Louisiana. However, he returned to his old job in Virginia in 1837 to work on roads, canals, railroads and other points of necessity for the state. By this time, some railroads were already under construction and the canal system had reached its potential. He left office in 1843 after losing support of canal owners when he correctly forecast the future advantages railroads would hold for Virginia. Authoring textbooks on highway, railroad and aqueduct design, his 1848 map of the entire state was the first since the one prepared by Peter Jefferson, father of Thomas Jefferson, over a century earlier.
Вирджиния әскери институты
Крозет Вирджиния штатының Лексингтон қаласында Вирджиния әскери институтының (VMI) негізін қалаушылардың бірі болды, ол Вирджиния және Оңтүстік штаттары үшін инженерлер мен милиция офицерлерін даярлайтын маңызды оқу орны еді. 1839 жылы VMI ашылған кезде Крозет колледждің академиялық бағдарламасы мен әскери ұйымын жасаушы болды. Алғашқы отырысында VMI Бақылау кеңесінің мүшелері Крозетті Кеңес президенті етіп сайлады, ол бұл лауазымды алты жыл бойы атқарды (сонымен бірге штаттың бас инженері болып қалды). Дегенмен, оның көптеген міндеттері Крозеттің Лексингтонда тұрмауына себеп болды. 1840 жылы ол отбасымен және бес құлымен бірге Вирджиния штатының Ричмонд қаласында тұрды. Он жыл өткен соң ол және кем дегенде екі жас инженер Вирджиния штатының Альбамарл округінде плантация иесі Джон Т. Коккемен бірге тұрды.
Crozet was one of the founders of Virginia Military Institute (VMI) at Lexington, Virginia, a major training institution for engineers and militia officers for Virginia and the South. When VMI opened in 1839, Crozet was the architect of the college's academic program and military organization. At its first meeting, the members of the VMI Board of Visitors elected Crozet president of the Board, a position he held for six years (while remaining the state's Chief Engineer). However, his varied duties meant Crozet did not reside in Lexington, Virginia. In 1840, he and his family and five enslaved people lived in Richmond, Virginia. Ten years later, he and at least two much younger engineers boarded with plantation owner John T. Cocke in Albemarle County, Virginia.
Блю Ридж туннельдері
1839 жылы Крозет Блю-Ридж тауларын зерттеп, Вирджиния орталық темір жолының ұзартылуы – Блю-Ридж темір жолының тауды кесіп өтуіне ең қолайлы жол екенін анықтады. Аfton тауындағы Rockfish Gap жанындағы төрт туннель (шығыстан батысқа қарай: Гринвуд туннелі, Бруквилл туннелі, Литл-Рок туннелі және Блю-Ридж туннелі) арқылы өту қажет болды. 4273 фут (1302 м) ұзындықтағы Блю-Ридж туннелі 1856 жылы ашылды, бірақ пойыз қатынасы 1858 жылдың сәуір айында ғана басталды. Ол кезде бұл АҚШ-тағы ең ұзын туннель және әлемдегі ең ұзын туннельдердің бірі болатын. Динамит ойлап табылғанға дейін он жыл бұрын қазылғандықтан, ол «дүниедегі инженерлік керемет» саналды және құрылыс екі жағынан да жүргізілгендіктен, толық туралаудан жарты футқа (15,2 сантиметр) жуық болды. 1858 жылы туннельдер аяқталғаннан кейін Блю-Ридж темір жолы таратылып, Вирджиния орталық темір жолының бір бөлігіне қосылды. Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация генералы Томас Стоунволл Джексон, VMI-дегі бұрынғы оқытушы, Крозеттің туннелін өзінің «жаяу әскерін» (қазіргі кездегі жедел орналасу күштерімен салыстыруға болады) Шенандоа аңғарынан Блю-Ридждің шығыс жағына жылдам жеткізу үшін пайдаланды, бұл Одақтың әскери басшыларын таң қалдырып, алаңдатты. 1868 жылы Вирджиния орталық темір жолы Ковингтон және Огайо темір жолымен бірігіп, Чесапик және Огайо темір жолын құрды; алғашқы туннель 1944 жылы жаңа бағытпен ауыстырылғанға дейін пайдаланылды. Крозеттің ерекше дағдыларына куәлік ететіндей, 1850 жылдардағы технологиялық жетістіктерге қарамастан, 20-шы ғасырдың ортасында салынған «жаңа» туннель Crozet-тің бұрынғы жобасындағы 6 дюйммен салыстырғанда, ортасынан 4 футқа (1 метр) қашық болды.
In 1839, Crozet surveyed the Blue Ridge Mountains and determined that the best way to allow the Blue Ridge Railroad, an extension of the Virginia Central Railroad, to cross the mountain would be through a series of four tunnels (from east to west: Greenwood Tunnel, Brookville Tunnel, Little Rock Tunnel, and Blue Ridge Tunnel) near Rockfish Gap at Afton Mountain. The 4273 feet (1302 m) long Blue Ridge Tunnel was opened in 1856, although rail service did not begin until April 1858. At that time, it was the longest tunnel in the United States and one of the longest in the world. Dug a decade before the invention of dynamite it was considered to be an "engineering wonder of the world" and was less than a half foot (15.2 centimetres) off perfect alignment, as construction had proceeded from either end. Upon completion of the tunnels in 1858, the Blue Ridge Railroad ceased to exist, becoming a part of the Virginia Central Railroad. During the American Civil War, Confederate General Thomas Stonewall Jackson, a former instructor at VMI, used Crozet's tunnel to transfer his "foot cavalry" (comparable to a rapid deployment force today) from the Shenandoah Valley to the east side of the Blue Ridge quickly, to the puzzlement and consternation of Union military leaders. In 1868, the Virginia Central Railroad was merged with the Covington and Ohio Railroad to create the Chesapeake and Ohio Railway; the original tunnel served until it was replaced with a different alignment in 1944. Perhaps as mute testament to Crozet's extraordinary skills, despite advances in technology from the 1850s, the "new" mid 20th century tunnel was 4 feet (1 m) off center, in comparison with only 6 inches in Crozet's earlier project.
Өлім және мұра
Кроз 1864 жылдың қаңтарында Конфедерация Азамат соғысында жеңіліске шалқа жатқан кезде, бірақ соғыс аяқталғаннан бір жылдан астам уақыт бұрын, қызы мен күйеуінің үйінде қайтыс болды. Ол бастапқыда әйелі мен балаларының қасына Шоко Хилл зиратында жерленген, бірақ 1942 жылы оның мәйіті Вирджиния әскери институтының зиратына қайта жерленді. Ол басқарып өткен жүздеген жоспарлар мен суреттер Вирджиния кітапханасының мұрағатында сақталып тұр. 1870 жылы Вирджиния штатындағы Крозет қаласы оның құрметіне аталды. Алғашқы Blue Ridge туннелі 2020 жылы Нельсон округінің қолдауымен "теміржолдан жолға" жобасына айналдырылды және АҚШ-тағы үшінші ең ұзын жаяу жүргіншілер туннелі болып табылады. VMI сондай-ақ асханасын оның құрметіне атады, сондықтан курсанттар оны кейде "Club Crozet" деп лақаптайды.
Crozet died in January 1864 at the residence of his daughter and son in law, as the Confederacy was losing the Civil War, but more than a year before its defeat. He was initially buried near his wife and children in Shockoe Hill Cemetery, but in 1942 his remains were reinterred in the Virginia Military Institute cemetery. Hundreds of plans and drawings which he oversaw have been retained in the archives of the Library of Virginia. The town of Crozet, Virginia was named in his honor in 1870. The original Blue Ridge Tunnel was converted into a "rails to trails" project sponsored by Nelson County in 2020 and is the third longest pedestrian tunnel in the United States. VMI also named its dining hall in his honor, so cadets sometimes affectionately call it "Club Crozet".