Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы жер асты өзені, Ұлыбритания.
Subterranean river in London, United Kingdom
Некингер өзені – Саутваркта басталып, Лондонның сол бөлігі арқылы Сент-Сэвиор докқа дейін ағып, Темзаға құятын азайтылған жер асты өзені. Өзеннің қалдық бөлігі жабық және жер астынан өтеді, ал оның тар су жиналатын алабының көп бөлігі басқа біріктірілген және жерүсті су кәріздеріне бұрылды, олар тиісінше Оңтүстік ағынды кәріз және Темзаға құяды.
The River Neckinger is a reduced subterranean river that rises in Southwark and flows approximately through that part of London to St Saviour's Dock where it enters the Thames. What remains of the river is enclosed and runs underground and most of its narrow catchment has been diverted into other combined and surface water sewers, flowing into the Southern Outfall Sewer and the Thames, respectively.
Курс
Су ағысы алдымен маусымдық ылғалды (және кейде су тасқан) жерді құрғатты, қазіргі Империялық соғыс мұражайы орналасқан, бұрынғы Бетлем Корольдік ауруханасының орнындағы Сент-Джордж далаларында. Джеральдин Мэри Хармсворт паркі, Оңтүстік Уарк штатының батысында. Оның бағыты шығысқа қарай былай болды: ол Брук Драйв бойымен өтіп, содан кейін Элефант пен Каслдан, Лок ауруханасының орнынан және Кент көшесінен өтті. Бұл жоғарғы бөлік 19 ғасырдың басында аурухана жабылғанға дейін Лок ағыны деп белгілі болған. Бүгінде бұл канал Абби-стритпен сақталған. Некингердің солтүстік сағасы (қазіргі терең, қазылған ойысқа жер бетінен су құю нүктесі) Хорслидаун аралының шығыс жағындағы бұрынғы батпақты жерді, Шад Темза деп аталатын аймақты және тарихи түрде Якоб аралдары деп белгілі Бермондсидің төменгі бөлігін бөліп тұрады, ол да құрылыспен жабылған.
The watercourse drained first the seasonally wet (and occasionally flooded) ground at St George's Fields, where the former building of the Bethlem Royal Hospital, now the Imperial War Museum, stands. Geraldine Mary Harmsworth Park, in western Southwark. Its course was east as follows: it took the line of Brook Drive then passed by the Elephant and Castle, then passed the site of Lock Hospital, Kent Street. This upper section was also known before that hospital's closure in the early 19th century as the Lock Stream. The channel is today resembled by Abbey Street. The Neckinger's northern mouth (now a surface water point of discharge into a deep, excavated inlet) divides the much built up former marshland at the east end of Horsleydown island, known as Shad Thames and the low part of Bermondsey historically known as Jacob's Island to the east, which has also been built up.
Этимология
17 ғасырда сотталған қарақшылар Некингердің Темзаға құятын жерінде дарға асылды. 1888 жылы «Ескі Саутарк қонақүйлері және олармен байланысты мәліметтер» еңбегінде Уильям Рендл мен Филип Норман 1740 жылғы картада Девольдің Некенгері деп белгіленген орынды, ал 1813 жылы сол жерде Dead Tree (өлген ағаш) қонақүйінің болғанын жазған.
In the 17th century convicted pirates were hanged at the wharf where the Neckinger entered the Thames. Writing in The Inns of Old Southwark And Their Associations, in 1888, authors William Rendle and Philip Norman note that a place called Devol's Neckenger appears on a map in 1740 and, in the same location, in 1813, the Dead Tree inn.
Кнуттың орлары
Тарихшы Уолтер Безант Некингердің Кент жолынан өтіп, Локк көпіріндегі бастапқы бөлігі Кануттың каналы деп те белгілі болғанын айтады. 1016 жылдың мамыр айында Англияға басып кірген Даниялық Кнут Ұлы, өзінің қайықтарын қатты қорғалған Лондон көпірінен айналып өту үшін Саутварк арқылы канал қазыпты. 1173 жылы Лондон көпірінің құрылысы үшін Темізді кептіру мақсатымен осыған ұқсас бағыттағы арна қолданылған.
Historian Walter Besant says the Neckinger's early section, where it crosses the Kent Road, at Lock Bridge, was also known as Canute's Trench. In May, 1016, Danish Cnut the Great, who had invaded England, dug a trench through Southwark to allow his boats to avoid the heavily defended London Bridge. In 1173, a channel following a similar course was used to drain the Thames to allowing building work on London Bridge.
Орта ғасырлар
14 ғасырда Некингер және Ескі Кент жолының қиылысы Сент-Томас суару орны немесе Сент-Томас-а-Ватеринг деп белгілі болды. Джеффри Чосер «Кентерберилік әңгімелерде» оны паломниктердің Томас Бекет қабіржолына бара жатқанда жылқыларын суаратын жер ретінде сипаттаған. Тюдор дәуірінде Сент-Томас-а-Ватерингте де қоғамдық атылулар орын алған. 16 ғасырда шөптерді зерттеуші Джон Жерард жабайы қамыстың өсуі туралы былай деп жазды: «Ол Сент-Томас-а-Ватерингтегі атылу орнының жанында және Редриффке қарайтын Темза жағасындағы «Шайтанның жамылғысы» маңындағы жол бойында табылған». Бұл сонымен қатар қазіргі Ротерхит ауданының ерте атауы болды. 1536 жылдың 31 маусымында аббатхана диірменді Джон Керльюге жалға берді, бірақ монастырлардың таратылуы оны жеке меншікке өткізді. Жергілікті дәрігер Уильям Рендл 1878 жылы «Ескі Саутварк және оның халқы» еңбегінде Бермондси аббаттығы тұсында салынған және 19 ғасырда канализация жүйесінің бір бөлігі ретінде көрінетін Ескі Кент жолындағы көпірді сипаттады. Ол «алты қабырғасы бар, Лондон көпірінің ең көне бөлігіне және Боу мен Элтамдағы көпірлерге ұқсас тік тас доғасынан тұрды. Алайда көпірдің қабырғасында әшекейлер жоқ, тек шеттері сүйірленген. Көпірдің өлшемдері: ені 20 фут, доғасының ұзындығы 9 фут». 1640 жылы Лондон қаласы канализация жұмыстарының бөлігі ретінде Локк көпірін «жаңарту және жөндеу» туралы жарлық шығарды. Рендлдің сөзіне сәйкес, канализация екі жағынан көпірге тіркелген және ол туннельдердегі «канализация жұмысшыларына» таныс орын болды. 19 ғасырдың жаңарту жұмыстары кезінде «ескі мұра жаңа жұмыстармен зақымдалмады, бірақ қайтадан жабылды». 1849 жылы «Таңғы жылнама» оны «холераның астанасы» және «көліктердің Венециясы» деп атады. Диккенстің «Оливер Твист» романында Некингердің бір саласына Фолли Дич деген ат берілді және осы кітаптағы Билл Сайкс осы жерде қаза тапты. 1790 жылдары Некингер диірмені қағаз өндіру үшін құрылды, ол 1805 жылға дейін жалғасты, содан кейін былғары өндіруші Бевингтонға сатылды. 1838 жылы Лондон мен Гринвич теміржолының жаңа желісін салу диірмен жерін екі тең емес бөлікке бөлді, ал 1841 және 1850 жылдары теміржол құрылысы жұмыстары жүргізілді.
In the 14th century, the crossing point of the Neckinger and the Old Kent Road was known as the wateryng of Seint Thomas, or St. Thomas à Watering, and was mentioned by Geoffrey Chaucer in The Canterbury Tales as a place where the pilgrims water their horses on their way to Thomas Becket's shrine. In the Tudor period St. Thomas à Watering was also the location for public executions. In the 16th century, herbalist and botanist John Gerard wrote of the wild willow herb that 'It is found nigh the place of execution at St. Thomas a Watering; and by a style on a Thames bank near to the Devil's Neckerchief on the way to Redriffe.' also an early name for the present neighbouring district of Rotherhithe, On 31 June 1536, the Abbey leased the mill to John Curlew, but the Dissolution of the Monasteries saw it privately acquired. Local doctor, William Rendle, writing in Old Southwark And Its People, in 1878, describes a bridge on the Old Kent Road, dated to the time of Bermondsey Abbey, which was still visible as part of the sewer system in the 19th century. It was 'of a pointed arch of stone with six ribs, similar to the oldest part of the London Bridge and to those of Bow and Eltham. There are, however, no mouldings to the bridge; it was merely chamfered at the edges. Its date may be about the middle of the fifteenth century The dimensions of the bridge are: width, 20 feet; span of arch, 9 feet.' In 1640, the City of London issued an order to 'make up and amend' the Lock Bridge as part of sewer works. According to Rendle the sewers were built up to adjoin the bridge at each side and it was a familiar landmark to 'sewer people' in the tunnels. During the 19th century improvements 'the ancient relic was not injured by the new works but necessarily covered up again. and by the Morning Chronicle in 1849 as "The very capital of cholera" and "The Venice of drains". In Dickens' novel, Oliver Twist a branch of the Neckinger is given the name Folly Ditch and is the place where the book's Bill Sikes meets his death. In the 1790s Neckinger Mill was established to produce paper, which continued until 1805 when the site was sold to the leather manufacturers Bevingtons. In 1838, the construction of a new line for the London and Greenwich Railway divided the mill land into two uneven portions, with further railway works taking place in 1841 and 1850.
Қазіргі заман
1935 жылы Бевингтондар бизнесінің басым бөлігін Дартфордқа көшірді, ал бөлінген учаскесінің кішігірім бөлігін қойма ретінде қалдырып, үлкен бөлігін Бермондси аудандық кеңесіне сатты.
In 1935, Bevingtons moved most of their business to Dartford, keeping the smaller section of their divided site as a warehouse, and selling the larger portion to the Bermondsey Borough Council.