Итальяндық Vittorio Veneto линкорінің тарихы

Кіріспе

Италия Корольдік флотының жылдам жауынгерлік кемесі

Витторио Венето – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италия Корольдік флотында (Regia Marina) қызмет еткен екінші жауынгерлік кеме. Кеменің қадасы 1934 жылдың қазанында салынды, 1937 жылдың шілдесінде суға түсірілді және 1940 жылдың тамызына қарай итальяндық флотқа қолдануға дайын болды. Кеме Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Витторио-Венето шайқасындағы итальяндық жеңіске байланысты осылай аталып, үш бауырласы болды: итальяндық линкор Литторио, итальяндық линкор Рома және итальяндық линкор Имперо. Алайда, соғыс кезінде Литторио мен Рома ғана аяқталды. Ол үш үштік мұнарада орналасқан тоғыз қарудан тұратын негізгі артиллериямен қаруланды және белгілі бір жылдамдықпен жүзе алатын болды.

Витторио Венето соғыс кезінде кең ауқымда қызмет етті. 1940 жылдың қарашасындағы Тарантоға жасалған британдық шабуыл кезінде кеме зақымдалмастан құтылды. Соғыстың басында ол 1940 жылдың қарашасындағы Спартивенто мысы және 1941 жылдың наурызындағы Матапан мысы шайқастарына қатысты, онда торпедалық бомбалаушыдан зақымданды, содан кейін 1941 жылдың желтоқсанында британдық теңіздік кемесімен торпедаланды. 1941 және 1942 жылдың басында Мальтаға бағытталған британдық конвойларын шабуылдауға тырысты, бірақ итальяндық флоттағы жанар май тапшылығы одан кейін белсенділікті шектеді. Витторио Венето 1943 жылдың қыркүйегінде Италия соғыстан шыққаннан кейін одақтастарға тапсырылған итальяндық кемелердің қатарында болды және келесі үш жылды Ұлыбританияның Египеттегі бақылауында өткізді. Соғыстан кейін ол Ұлыбританияға соғыс сыйлығы ретінде берілді және кейін металл тескілеріне жіберілді.

Сипаттама

"Витторио Венето" кемесінің жалпы ұзындығы және ені болды, ал сусыру тереңдігі құрады. Кеме стандартты жағдайдағы ығыстырмасымен жобаланған, бұл Вашингтон теңіз келісімінің шектеулерін бұзу болды; толық жауынгерлік жүктемеде ол ығыстырды. Кеме төрт Беллузо тісті бу турбинасымен қозғалды, олардың қуаты болды. Бу сегіз мұнаймен қыздырылатын Ярроу қазандығымен қамтамасыз етілді. Қозғалтқыштар ең жоғары жылдамдықты қамтамасыз етті және 3920 миль (6309 км) қашықтықтағы қозғалысқа мүмкіндік берді. "Витторио Венето" кемесінің экипажы карьерасы барысында 1830-дан 1950 адамға дейін жетті. "Витторио Венето" кемесінің негізгі қару-жарағы үш үштік мұнарада орналасқан тоғыз 50 калибрлі 1934 модельді зеңбіректерден тұрды; екі мұнара суперфайрингтік схемада алдыңғы бөлігіне, ал үшіншісі кормаға орналастырылған. Оның қосалқы, су үстіне қарсы қарулары төрт үштік мұнараларда орналасқан он екі /55 Model 1934/35 зеңбірегінен тұрды, олар суперструктураның бұрыштарында орналасқан. Бұларға бір орындықта орналасқан төрт /40 Model 1891/92 зеңбірегі қосылды; бұл зеңбіректер көне болғандықтан, негізінен жарықшақтарды атуға арналған. "Витторио Венето" кемесі авиацияға қарсы батареямен жабдықталған, ол бір орындықта орналасқан он екі /53 Model 1939 зеңбірегінен, сегіз қос және төрт бір орындықта орналасқан жиірме /54 зеңбірегінен және сегіз қос орындықта орналасқан он алты /65 зеңбірегінен тұрды. 1943 жылдың шілдесінде EC 3 ter Gufo радары орнатылды, ол жер үстіндегі нысаналарды арақашықтықта және әуе нысаналарын арақашықтықта анықтай алатын. Кеме негізгі броньдық белдеумен қоршалған, оның қалыңдығы болды, сондай-ақ екінші қабат болатпен, оның қалыңдығы болды. Негізгі палуба кеменің орталық бөлігінде қалыңдығы болды, ал маңызды емес аймақтарда қалыңдығы азайды. Батареяның басты мұнаралары қалыңдығы болды, ал төменгі мұнара құрылымы 350 мм қалыңдықтағы барбеттерде орналастырылған. Екіншілік мұнаралардың алдыңғы беттері 280 мм қалыңдығында болды, ал бақылау мұнарасының қабырғалары қалыңдығы болды.

Құрылыс

Витторио Венето 1934 жылғы құрылыс бағдарламасы бойынша тапсырылды және Бірінші дүниежүзілік соғыста 1918 жылдың қазан-қараша айларында Австро-Венгрия империясымен болған, Италияның шешуші жеңісі – Витторио Венето шайқасының құрметіне аталды. Оның қазығы 1934 жылдың 28 қазанында Триесттегі Cantieri Riuniti dell'Adriatico кеме жасаушылығында, оның туыс кемесі – итальяндық Littorio соғыс кемесімен бір күні салынды. Витторио Венето 1937 жылдың 25 шілдесінде суға түсірілді, ал негізгі құрылысы 1939 жылдың қазанында аяқталды. Дизайнға қайта-қайта түзетулер енгізілуі және ауыр броньдық плиталардың жетіспеуіне байланысты, жабдықтау процесі үлкен кешігуге ұшырады. Теңіз сынақтарын бастамас бұрын, 4 қазанда Витторио Венето Венецияға көшірілді, себебі Венеция Арсеналында Littorio класындағы кемелерді қабылдай алатын Италиядағы жалғыз құрғақ док болды, оның корпусын ұзақ уақыт бойы жиналған өсімдіктерден тазалау қажет еді. 17 қазанда тазалау жұмыстары аяқталғаннан кейін, кемежай қызметкерлері тұрақтылықты тексеру үшін құрғақ докты сумен толтырды. Жаңа соғыс кемесі 19 қазанда Триестке қайта оралды, ал сынақтары 23 қазанда басталды. Сынақтар кеме қару-жарағын сынауды да қамтыды және 1940 жылдың наурызына дейін жалғасты, содан кейін қосымша жабдықтау жұмыстары жүргізілді. Ол 28 сәуірде пайдалануға берілді, бірақ толыққанды дайын болмады. 1 мамырда Витторио Венето соңғы жабдықтау жұмыстарын жүргізу үшін Ла Специяға, итальяндық Leone Pancaldo және итальяндық Emanuele Pessagno эсминецтерінің сүйемелдеуімен жіберілді. 6 мамырда ол негізгі артиллериясы үшін оқ-дәрілермен жабдықталды; негізгі және қосымша қаруларды тиеу жұмыстары 20 мамырға дейін жалғасты. Сол күні ол итальяндық Ascari және итальяндық Carabiniere эсминецтерінің сүйемелдеуімен Тарантоға көшірілді, онда ол итальян флотының 9-шы дивизионына қосылды. Келесі айда Италия Ұлыбритания мен Францияға қарсы соғысқа қатысты, бірақ Витторио Венето мен Littorio ресми түрде 2 тамызда ғана операциялық деп жарияланды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1940 жылдың 31 тамызы мен 2 қыркүйегінде «Витторио Венето» бес линкордан, он крейсерден және отыз төрт эсминецтен тұратын итальяндық күштің бөлігі ретінде «Hats» операциясы мен MB.3 конвойына қатысқан британдық теңіз күштерін тоқтату үшін теңізге шықты, бірақ нашар әуе барлауы салдарынан екі топтың бірімен де байланыс орнатылмады және ешқандай шайқас болмады. Сонымен қатар, британдық әуе барлауы итальяндық флотты анықтап, қашып кетті. 6 қыркүйекте флот Гибралтардан кетіп бара жатқан британдық күшке шабуыл жасау үшін қайтадан теңізге шықты, бірақ британдық кемелер Атлантика мұхитына оңтүстікке қарай жүзіп кетті. 29 қыркүйек пен 1 қазан күндері «MB.5» британдық операциясына қарсы қимыл да осындай нәтиже берді; «Витторио Венето», тағы төрт линкор, он бір крейсер және жиырма үш эсминец Мальтаға әскер тасымалдаған конвойді тоқтатуға тырысты. Бұл операцияда итальяндық Regia Aeronautica (Корольдік әуе күштері) конвойды анықтады, бірақ британдықтар итальяндық флоттан қашып құтыла алды. 10-11 қараша түнде британдық Жерорта теңіз флоты Таранто портына әуе шабуылын жасады. Авианосецтен ұшырылған 21 «Свордфиш» торпедалық бомбалаушы екі толқынмен итальяндық флотқа шабуыл жасады. «Витторио Венето» шабуылдан зақым алмады, бірақ тағы үш линкорға соққы берілді, олардың екеуі ауыр зақымдалды. Тарантоға жасалған шабуылдан кейінгі таңертең «Витторио Венето» итальяндық флотты Неапольге бастап барды. Ол жерде ол флоттың флагманы рөлін қабылдады, адмирал Иниго Кампиони басқаруына көшті. 26 қарашада итальяндық флот британдық конвойға шабуыл жасауға тағы бір әрекет жасады, ол «Collar» операциясы болды, нәтижесінде Спартивенто мысығы шайқасы болды (итальяндықтар бұл шайқасты Теулада мысығы шайқасы деп атады). «Витторио Венето», «Джулио Чезаре», алты крейсер және он төрт эсминец Мальтаға бара жатқан конвойді тоқтатуға тырысты. Британдық эскорт құрамында авианосец, линкор және линкорузер болды; итальяндық әуе барлауы эскортты анықтады, бірақ олардың күшін асыра бағалады және Кампиони, екі операциялық линкорын тең немесе күшті қарсыластарға қарсы тәуекелге салмай, бұйрық алғаннан кейін, шайқас басталғаннан кейін көп ұзамай тоқтады. «Витторио Венето» 27 000 метр (17 миль) қашықтықта бірнеше британдық крейсерлермен қысқа уақытқа ұшырасты. «Витторио Венето» ұзақ қашықтықтан жеті залпқа 19 оқ атты және «Манчестер» жеңіл крейсеріне аздап зақым келтірді; бұл төртінші залптан кейін кері бұрылған британдық крейсерлерге жеткілікті болды. Шайқас кезінде «Арк Роял» «Витторио Венетоға» қарсы торпедалық бомбалаушыларды ұшырды, бірақ соңғысы торпедалардан сәтті құтылды. 1941 жылдың 8-9 қаңтарына қараған түні британдықтар Неапольдегі итальяндық флотқа Vickers Wellington бомбалаушыларымен әуе шабуылын жасады, бірақ ұшақ «Витторио Венетоны» қайтадан соқпады; «Джулио Чезаре» бірнеше жақын ісіктен аздап зақымдалды. Екі кеме де келесі күні Ла Специяға көшті, «Витторио Венето» «Джулио Чезареге» қорғау қызметін атқарды. «Витторио Венето» енді флоттағы жалғыз операциялық линкор болды. Ақпан айының басында «Джулио Чезаре» және итальяндық «Андреа Дориа» линкоры да қызметке оралды. Үш линкор, сегіз эсминецпен бірге, 8 ақпанда Генуяны бомбалауға бара жатқан H күшін тоқтатуға тырысты. Екі күш те кездеспеді, итальяндық флот Ла Специяға оралды. Шайқас кезінде соғыс кемесінен торпедалық бомбалаушылар келді және олардың шабуылы «Витторио Венетоны» британдық крейсерлермен кездесуді тоқтатып, жалтару әрекеттерін жасауға мәжбүр етті. Ол торпедалардан қашып құтылды, бірақ шабуыл Ячиноны Жерорта теңізіндегі британдық флоттың екеніне сендірді, бұл оны операцияны аяқтап, портқа қайтуға итермеледі. Британдықтар «Витторио Венетоны» баяулату үшін итальяндық флотқа қарсы бірнеше әуе шабуылдарын жасады, соның ішінде Грекия мен Криттен Бленхайм бомбалаушыларын қолданды. Түстен кейін «Формидбол» екінші соққыны жіберді, ал 15:10-да оның «Свордфиш» бомбалаушыларының бірі «Витторио Венето» кемесіне сол жағынан, корма бөлігіне тиді. Италиялық зенитшілер торпеда ұшырғаннан кейін ұшақты атып түсірді. Соққыдан сол жақ винт бұзылып, шахта зақымдалды, сол жақ руль бұзылып, корма бөлігіндегі насостар істен шықты. Сондай-ақ, кемеге су кірді, ол 4-4,5 градусқа сол жаққа қарай иілді және оны он минутқа тоқтатуға мәжбүр етті. Ол қозғалмай тұрғанда, Бленхайм бомбалаушысы бомба тастап, оның кормасына жақын жерге түсті; жарылыс кормаға қосымша, аз зақым келтірді. Су тасқынын тоқтату және азайту үшін авариялық топтар көп қиындықтарға тап болды, өйткені олар тек төтенше қолмен жұмыс істейтін насостарды ғана пайдалана алды. Су тасқынын азайту үшін кейбір алдыңғы және оң жақ бөліктері сумен толтырылды. Ал уақыт өте келе, двигатель бөлімінің қызметкерлері оң жақ шахталарды қайта іске қоса алды және қосалқы қолмен басқару құрылғысымен рульді басқару мүмкін болды. «Витторио Венето» 29 наурызда Тарантоға жетті, онда жөндеу жұмыстары шілде айына дейін жалғасты. Ол тамыз айына дейін толыққанды жұмыс істей алмады.

On 31 August – 2 September 1940, Vittorio Veneto sortied as part of an Italian force of five battleships, ten cruisers, and thirty four destroyers to intercept British naval forces taking part in Operation Hats and Convoy MB.3, but contact was not made with either group due to poor aerial reconnaissance and no action occurred. In addition, British aerial reconnaissance detected the oncoming Italian fleet and was able to escape. On 6 September, the fleet sortied again to attack a British force that had been reported leaving Gibraltar, but the British ships instead steamed south into the Atlantic. A similar outcome resulted from the movement against British Operation "MB.5" on 29 September 1 October; Vittorio Veneto, four other battleships, eleven cruisers, and twenty three destroyers had attempted to intercept the convoy carrying troops to Malta. In this operation, the Italian Regia Aeronautica (Royal Air Force) did locate the convoy, but the British were able to evade the Italian fleet. On the night of 10–11 November, the British Mediterranean Fleet launched an air raid on the harbor in Taranto. Twenty one Swordfish torpedo bombers launched from the aircraft carrier attacked the Italian fleet in two waves. Vittorio Veneto was undamaged in the attack, but three other battleships were hit, two of which were severely damaged. The morning after the Taranto raid, Vittorio Veneto led the Italian fleet to Naples. There, she took over the role of fleet flagship, under the command of Admiral Inigo Campioni. On 26 November, the Italian fleet made another attempt to attack a British convoy, Operation Collar, which resulted in the Battle of Cape Spartivento (known as the Battle of Cape Teulada to the Italians). Vittorio Veneto, Giulio Cesare, six cruisers, and fourteen destroyers attempted to catch a convoy steaming to Malta. The British escort included the aircraft carrier , the battleship , and the battlecruiser ; Italian aerial reconnaissance detected the escorts but exaggerated their strength and Campioni, under orders to not risk his two operational battleships against equal or stronger opponents, broke off the engagement shortly after it began. Vittorio Veneto briefly engaged several British cruisers at the extreme range 27,000 metres (17 miles). Vittorio Veneto fired 19 rounds in seven salvos from long range and slightly damaged the light cruiser Manchester; that was enough for the now outgunned British cruisers, which turned back at the fourth salvo. During the engagement, Ark Royal launched torpedo bombers against Vittorio Veneto, but the latter successfully evaded the torpedoes. On the night of 8–9 January 1941, the British launched an air raid with Vickers Wellington bombers on the Italian fleet in Naples, but the aircraft again failed to hit Vittorio Veneto; Giulio Cesare was slightly damaged by several near misses. Both ships were moved to La Spezia the next day, with Vittorio Veneto providing cover for Giulio Cesare. Vittorio Veneto was now the only operational battleship in the fleet. Giulio Cesare was back in service by early February, as was Italian battleship Andrea Doria. The three battleships, along with eight destroyers, attempted to intercept Force H on 8 February, which was en route to bombard Genoa. The two forces did not encounter each other, and the Italian fleet returned to La Spezia. During this period of the battle, torpedo bombers from the carrier arrived on the scene and their attack forced Vittorio Veneto to break off the engagement with the British cruisers to take evasive action. She evaded the torpedoes, but the attack convinced Iachino that the Mediterranean Fleet was at sea, which prompted him to end the operation and return to port. The British launched several air attacks against the Italian fleet in an attempt to slow down Vittorio Veneto, including land based Blenheim bombers from Greece and Crete. Later in the afternoon Formidable launched a second strike, and at 15:10 one of her Swordfish hit Vittorio Veneto on her port side, aft. The Italian anti aircraft gunners shot the plane down after it launched its torpedo. The hit sheared off the port side propeller, damaged the shaft, jammed the port rudder, and disabled the aft port pumps. It also caused severe flooding—some of water entered the ship—which gave her a 4–4.5 degree list to port, and forced her to stop for about ten minutes. While she was immobilized, a Blenheim bomber dropped a bomb that landed near her stern; the blast caused further, minor damage to the stern. The damage control parties had great difficulty in controlling and reducing the flooding, as they could use only emergency hand pumps. Some forward and starboard voids were counter flooded to reduce the list. In the meantime, engine room personnel were able to restart the starboard shafts and steering could be effected with the backup hand steering gear. Vittorio Veneto meanwhile reached Taranto on 29 March, where repairs lasted until July. She was not fully operational again until August.

Кейінгі операциялар

Витторио Венето мен Литторио 22-25 тамызда британдық күштерді ұстауға жасалған сәтсіз әрекетке қатысты. Британдықтар Ливорноны миналауды және Солтүстік Сардинияға әуе шабуылын жүргізуді жоспарлаған, бірақ Испаниядағы итальяндық агенттер Гибралтардан шыққанда Регия Маринаны британдық операция туралы ескертті. Дегенмен, итальяндық флот оңтүстікке тым алыс орналасқандықтан, әуе барлау британдықтарды анықтай алмады. Бір айдан кейін, 1941 жылдың 27 қыркүйегінде Витторио Венето Литторио, бес крейсер және он төрт эсминецпен бірге «Альберд» операциясы аясында одақтас конвойына шабуыл жасады. Британдықтар итальяндық флотты қозғауды және оған қарсы күшті конвойды, соның ішінде соғыс кемелерімен шабуыл жасауды үміттенеді. Бұл да британдық флотпен кездеспей аяқталды; екі тарап та бір-бірін таба алмады, бірақ итальяндық торпедалық бомбалаушылар «Нельсонды» зақымдады. 14:00-де Ячино операцияны тоқтатып, флотқа портқа қайтуға бұйрық берді. 13 желтоқсанда ол Солтүстік Африкаға конвойды сүйемелдеу үшін тағы бір операцияға қатысты, бірақ британдық радионың алдауы итальяндықтарды британдық флот аймақта екеніне көндіргеннен кейін әрекет тоқтатылды. Келесі күні портқа қайтып келе жатқанда, Витторио Венето Мессина бұғазында британдық «Урж» (Urge) субмаринасымен торпедаланды. «Урж» үш торпеда атып, біреуі кеменің сол жағына тиді. Торпеда ұзындығы шамамен болатын тесік жасады және кемеге судың құйылуына себеп болды, бірақ кеменің «Пульиезе» (Pugliese) торпедадан қорғау жүйесі жарылысты тоқтата алды. Витторио Венето сол жаққа 3,5 градусқа еңкейді және кормасымен суға батты. Алдыңғы мұнараның оң жағындағы бөлімді су басу арқылы еңкейіс бір градусқа төмендетілді, және кеме өз күшімен портқа қайта оралды. Ол 1942 жылдың басына дейін жөндеуден өтті. Британдықтар итальяндық флотты жылдам анықтап, 15 маусымда Веллингтон және Бристоль Бофорт бомбалаушыларымен бірнеше әуе шабуылдарын жасады, конвойға жетуіне кедергі келтіру мақсатында. Ұшақтар соғыс кемелеріне тиіспесе де, кейіннен британдық субмаринасы батырған итальяндық крейсер «Трентоны» (Trento) қарық қылды. Кейінірек таңертең, АҚШ Әуе күштерінің B-24 «Либераторларынан» (Liberators) тағы бір әуе шабуылы жасалды. Жоғарыдан бомбалаушылар Литториоға бір рет тиді, ал оның және Витторио Венетоның маңында бірнеше жақын жерлерге түсті, бірақ екі кеме де ауыр зақым алмады. Біраз уақыттан кейін Бофорттармен тағы бір британдық шабуыл жасалды, бірақ итальяндық және неміс истребительдері келді және екі Бофортты атып түсіріп, тағы бесеуін зақымдады. Түске дейін Ячино конвойға қараңғы түскенше жете алмайтынына көз жеткізді, сондықтан операцияны тоқтатты; алайда, итальяндық соғыс кемелерінің қаупі британдық операцияның сәтсіздігіне әкелді, өйткені конвой Александрияға қайтарылды және Мальтаға жетпеді. Қайту сапарында тағы бір британдық әуе шабуылы Литторионы торпедалады.

Vittorio Veneto and Littorio participated in an unsuccessful sortie to intercept British forces on 22–25 August. The British had intended to mine Livorno and launch an air raid on northern Sardinia, but Italian agents in Spain warned the Regia Marina of the British operation when it departed Gibraltar. The Italian fleet positioned itself too far to the south, however, and aerial reconnaissance failed to locate the British. A month later, Vittorio Veneto led the attack on the Allied convoy in Operation Halberd on 27 September 1941, in company with Littorio, five cruisers, and fourteen destroyers. The British had hoped to lure out the Italian fleet and attack it with a powerful convoy escort centered on the battleships , , and It too ended without contact with the British fleet; neither side located the other, but Italian torpedo bombers hit Nelson. At 14:00, Iachino cancelled the operation and ordered the fleet to return to port. On 13 December, she participated in another operation to escort a convoy to North Africa, but the attempt was broken off after a British radio deception effort convinced the Italians that the British fleet was in the area. While returning to port the following day, Vittorio Veneto was torpedoed by the British submarine in the Straits of Messina. Urge fired a spread of three torpedoes, but only one hit on her port side. The torpedo tore a hole long and caused over of water to flood the ship, though the ship's Pugliese torpedo defense system successfully contained the explosion. Vittorio Veneto took on a 3.5 degree list to port and was down by by the stern. Some counter flooding of a compartment on the starboard side abreast of the forward most turret reduced the list by a degree, and she was able to steam under her own power back to port. She returned to Taranto for repairs, which lasted until early 1942. The British quickly located the approaching Italian fleet and launched several air strikes early on 15 June with Wellington and Bristol Beaufort bombers in an attempt to prevent them from reaching the convoy. The aircraft scored no hits on the battleships, but they did disable the cruiser Italian cruiser Trento, which was later sunk by a British submarine. Later that morning another air attack, this time B 24 Liberators from the USAAF, occurred. The high level bombers scored one hit on Littorio and several near misses around her and Vittorio Veneto, but neither ship was seriously damaged. Another British strike with Beauforts arrived shortly thereafter, but Italian and German fighters had since arrived and they shot down two Beauforts and damaged five others. By the afternoon, Iachino had concluded that he would not reach the convoy before dark, and so he broke off the operation; by then, however, the threat from the Italian battleships had led to the failure of the British operation, as the convoy had been ordered back to Alexandria, and did not reach Malta. On the return voyage, another British air attack succeeded in torpedoing Littorio.

Тағдыр

12 қарашада «Витторио Венето» Солтүстік Африкаға одақтастардың басып кіруіне жауап ретінде Тарантодан Неапольге көшірілді. 4 желтоқсанда американдық әуе шабуылы итальяндықтарды флотты Ла Специяға қайтаруға мәжбүр етті, онда ол Италияның соғысқа белсенді қатысуының соңына дейін қалды. 1943 жылғы 5 маусымда «Витторио Венето» Ла Специядағы американдық әуе шабуылынан ауыр зақым алды; кеме мұрын бөлігіне екі үлкен бомба тиді, бірақ олардың тек біреуі ғана жарылды. Бұл бомба кеме арқылы өтіп, корпустың астында жарылып, құрылымдық ауыр зақымдарға себеп болды. Зақым салдарынан оны жөндеу үшін Генуяға көшіруге мәжбүр болды, себебі Ла Специядағы кеме құрылыс орны да шабуылдан зақымдалған еді. 3 қыркүйекте Италия одақтастармен қарулы келісімге қол қойып, Екінші дүниежүзілік соғыстағы белсенді қатысуын тоқтатты. Алты күннен кейін «Витторио Венето» және итальяндық флоттың қалған бөлігі Мальтаға бет алды, онда олар соғыс аяқталғанға дейін ұсталып тұратын болды. Жолда неміс Люфтваффе (Әуе күштері) «Дорнье До 217» ұшақтарымен, радиобақыланатын «Фриц X» бомбаларымен қаруланған итальяндық флотқа шабуыл жасады. «Витторио Венето» зақым алмады, бірақ «Литторио» (қазір «Италия» деп аталды) соққыға ұшырап, зақымдалды, ал оның итальяндық әріптесі «Рома» шабуылда батып кетті. «Витторио Венето» 14 қыркүйекке дейін Мальтада қалды, содан кейін «Италиямен» бірге Александрияға (Мысыр) және 17 қазанда Суэц каналындағы Ұлы Ащы көлге көшірілді. Екі линкор 6 қазанға дейін сол жерде тұрды, содан кейін Италияға оралуға рұқсат алды. «Витторио Венето» 14 қазанда Ла Специяға көшуден бұрын Сицилиядағы Аугустаға барды. 1947 жылғы 10 ақпанда Италиямен бейбітшілік шарты жасалғанда, «Витторио Венето» соғыс сыйлығы ретінде Ұлыбританияға берілді. 1948 жылғы 3 қаңтарда кеме қызметтен босатылып, 1 ақпанда теңіз тізілімінен шығарылды, содан кейін металл тескілеріне сатылды. «Витторио Венетодан» алынған 90 мм-лік әуе шабуылына қарсы он екі зеңбірек Югославия Халық Армиясы (ЮНА) тарапынан Жирье аралының жағалау артиллериялық батареясын қаруландыру үшін қайта пайдаланылды. Батарея 1991 жылғы 14 қыркүйекте Хорватия Тәуелсіздік соғысы кезінде Хорватия Ұлттық гвардиясына қарсылықсыз берілді және 16-22 қыркүйекте Шибеник шайқасында маңызды рөл атқарды, Шибеник қаласын ЮНА-дан қорғауға көмектесті.

On 12 November, Vittorio Veneto was moved to Naples from Taranto in response to the Allied invasion of North Africa. An American air raid on the harbor on 4 December prompted the Italians to withdraw the fleet to La Spezia, where it remained for the rest of Italy's active participation in the war. On 5 June 1943, Vittorio Veneto was badly damaged by an American air raid on La Spezia; she was hit by two large bombs toward the bow, though only one detonated. That bomb passed through the ship and exploded under the hull, causing serious structural damage. The damage forced her to be transferred to Genoa for repair work, since the dockyard in La Spezia had also been damaged by the attack. On 3 September, Italy signed an armistice with the Allies, ending her active participation in World War II. Six days later, Vittorio Veneto and the rest of the Italian fleet sailed for Malta, where they would be taken into internment for the remainder of the war. While en route, the German Luftwaffe (Air Force) attacked the Italian fleet using Dornier Do 217s armed with Fritz X radio controlled bombs. Vittorio Veneto was undamaged but Littorio—by now renamed Italia—was hit and damaged and her sister Italian battleship Roma was sunk in the attack. Vittorio Veneto remained in Malta until 14 September, when she and Italia were moved to Alexandria, Egypt and then to the Great Bitter Lake in the Suez Canal on 17 October. The two battleships remained there until 6 October 1946, when they were permitted to return to Italy. Vittorio Veneto went to Augusta, Sicily before moving to La Spezia on 14 October. In the Treaty of Peace with Italy, signed on 10 February 1947, Vittorio Veneto was allocated as a war prize to Britain. She was paid off on 3 January 1948, stricken from the naval register on 1 February, and subsequently broken up for scrap. Twelve 90 mm anti aircraft guns taken from Vittorio Veneto were reused by the Yugoslav People's Army (JNA) as armament of its Žirje Island coastal artillery battery. The battery surrendered without resistance to the Croatian National Guard on 14 September 1991, during the Croatian War of Independence, and played a pivotal role in 16–22 September Battle of Šibenik, helping defend the city of Šibenik against the JNA