Густав Стикли – америкалық жиһаз өндіруші, Arts and Crafts қозғалысының көшбасшысы. Дизайны американдық стильге үлкен әсер етті. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жиһаз дизайнері
American furniture designer
Густав Стикли (9 наурыз 1858 – 15 сәуір 1942) – американдық жиһаз өндіруші, дизайн саласындағы жетекші, баспагер және американдық өнер және қолөнер қозғалысының басты тұлғасы. Стиклидің дизайн философиясы американдық шеберлік архитектурасына зор ықпал етті.
Gustav Stickley (March 9, 1858 – April 15, 1942) was an American furniture manufacturer, design leader, publisher, and a leading voice in the American Arts and Crafts movement. Stickley's design philosophy was a major influence on American Craftsman architecture.
Ерте өмір
Гюстав Стикли 1858 жылдың 9 наурызында Висконсин штатының Осеола қаласында туды. Неміс эмигранттары Леопольд пен Барбара Шлагер Стёкелдің он бір баласының ең үлкені, тірі қалған ұлы Стикли шағын Орта Батыс фермасында өскен өмірдің қиындықтарын бастан өткерді. 1870 жылы әкесінің тас қалаушылық жұмысын жалғастыру және отбасын асырауға көмектесу үшін формальды білімінен бас тартты. 1876 жылдың басында Стиклидің анасы мен туған-туыстары Пенсильвания штатының Брандт қаласына көшіп кетті, онда Густав көңілдес ағасының кресло фабрикасында жұмыс істеді – бұл оның жиһаз өнеркәсібіндегі алғашқы ресми тәжірибесі болды.
One of eleven children of German émigrés Leopold and Barbara Schlager Stoeckel, Gustav Stickley was born Gustavus Stoeckel on March 9, 1858, in Osceola, Wisconsin. The eldest surviving son, Stickley experienced the rigors of life growing up on a small Midwestern farm, forgoing his formal education in 1870 to continue work in his father's field of stonemasonry and help support his struggling family. By early 1876, Stickley's mother and siblings moved to Brandt, Pennsylvania, where Gustav worked in his uncle's chair factory – his first formal training in the furniture industry.
Ерте мансап
1883 жылы ағалары Чарльз және Альбертпен бірге Густав Стикли Бразерс & Компаниясын құрды, сол жылы ол Эда Энн Симмонсқа үйленді. Бес жыл ішінде компания таратылды, ал Стиклидің амбициялары оны жиһаз саудасындағы сатушы Элгин Саймондспен серіктес болуға және Нью-Йорктің Бингемтон қаласында Стикли және Саймондс фирмасын құруға жетеледі. 1890 жылдары Стикли жаңа кәсіпорны мен Оберн мемлекеттік түрмесі арасындағы күш-жігерін бөліп отырды. Түрмеде ол ағасы Леопольдпен бірге жиһаз өндірісінің басшылары болып жұмыс істеді. 1898 жылы ол бизнес серіктесін қызметтен шеттетуге қол жеткізіп, Густав Стикли компаниясын құрды (1903 жылы ол атынан "e" әрпін алып тастады). 1900 жылдың жазында ол Генри Уилкинсонмен және, мүмкін, Ламонт А. Уорнермен (кейін оның алғашқы дизайнері) бірге жұмыс істеп, «Жаңа жиһаз» деп аталған тәжірибелік желіде өзінің алғашқы «Өнер және қолөнер» туындыларын жасады. 1901 жылы ол фирмасының атын United Crafts деп өзгертті, Сиракуз университетінің профессоры Ирен Сарджент жазған жаңа каталогты жариялады және орта тап тұтынушыларына аммиакпен түтінді, тік кесілген ақ еменнен, сондай-ақ каштан, махагон, шаған және басқа да ағаштардан жасалған прогрессивті жиһаз дизайндарын ұсына бастады.
With his brothers Charles and Albert, Gustav formed Stickley Brothers & Company in 1883, the same year he married Eda Ann Simmons. Within five years, the company was dissolved and Stickley's ambitions led him to partner with Elgin Simonds, a salesman in the furniture trade, to form the firm Stickley & Simonds in Binghamton, New York. During the 1890s, Stickley divided his efforts between his new enterprise and the Auburn State Prison. At the prison, he and his brother Leopold served as a foremen of furniture operations. In 1898, he orchestrated the removal of his business partner and formed the Gustave Stickley Company (he dropped the use of the "e" from his first name in 1903). In the summer of 1900, he worked with Henry Wilkinson and, possibly, LaMont A. Warner (soon his first staff designer) to create his first Arts and Crafts works in an experimental line called the New Furniture. In 1901, he changed the name of his firm to the United Crafts, issued a new catalogue written by Syracuse University professor Irene Sargent, and began to offer middle class consumers a host of progressive furniture designs in ammonia fumed quartersawn white oak, as well as chestnut, mahogany, maple and other woods.
Шебер
1901 жылдың қазан айында Стикли «The Craftsman» журналының бірінші санын жариялады, ол өнер және қолөнер философиясын, сондай-ақ үй шаруасындағы әйелдерге қызығушылық тудыратын өнімдер туралы мақалалар, шолулар мен жарнамалар арқылы оның зауытының өнімдерін насихаттаудың маңызды құралы болды. Бірінші екі санының маңызды мақалалары Стикли мен Сардженттің дизайн философиясына әсер еткен екі тұлға – Уильям Моррис пен Джон Раскинге арналды. «The Craftsman» журналының алғашқы үш санының көбісін Сарджент жазды, ол кейіннен әр санның маңызды мақаласын жазып, бас редактор болып жұмыс істеді және журналдың беттеуін жасады. Журналда либертариандық социалистердің мақалалары да жарияланды.
In October 1901, Stickley published the first issue of The Craftsman magazine, an important vehicle for promoting Arts and Crafts philosophy as well as the products of his factory within the context of articles, reviews, and advertisements for a range of products of interest to the homemaker. Lead articles in the first two issues paid tribute to two influencers of Stickley and Sargent's design philosophies: William Morris and John Ruskin. Nearly all of the first three issues of The Craftsman were written by Sargent, who thereafter wrote each issue's lead article, acted as the managing editor and designed the magazine's layouts. The magazine also featured articles by libertarian socialists.
Жиһаз дизайны
Стиклидің жаңа жиһаздары оның қарапайымдық, құрылыста адалдық және материалдарға шынайылық қағидаларын бейнеледі. Ағаш өрнегін жасырмау үшін ағаш беттеріне сақтықпен бояу жағылып, түстермен өңделді. Құрылымдық сапаны көрсету үшін жиектелген қосылыстар ашық қалдырылды. Зәрлі металл фурнитура, жылтыраған темір немесе патиналанған мыс, Стиклидің Нью-Йорк штатындағы Иствуд зауытында (қазір Сиракуз қаласының бір бөлігі) қолмен және заманауи ағаш өңдеу машиналарын пайдалана отырып жасалған жиһаздың қолмен жасалған ерекшелігін күшейтті. Боялған былғары, канвас, терри мата және басқа да тігін материалдары дизайнды толықтырды. Осы қағидалар – қарапайымдық, адалдық, шынайылық – оның тауарлық белгісінде фламанд тіліндегі «Als Ik Kan» фразасы мен жиектелген циркуль суреті арқылы көрініс тапты. Бұл фраза көбінесе «қолымнан келгенше» деп аударылады. Оның фирмасының жұмысы, қолөнерді және өнеркәсіптік дәуірге дейінгі заманды еске түсірумен қатар, функционалдық қарапайымдығымен протомодернистік еді, бірақ Стикли бұл терминді шатастыратындықтан ұнатпады. 1903 жылы ол фирмасының атын тағы да «Шеберлер шеберханасы» деп өзгертті және өнімдерін – жиһаз, тоқыма, шамдар және металл бұйымдарын – «Шеберлер» өнімдері ретінде насихаттауға белсенді күш жұмсады. АҚШ-тың 100-ден астам саудагері «Шеберлер шеберханасын» өкілдік етті. 1902 жылы Стиклидің металл бөлімін басқаруға болашақта әлемге танымал боларлық мүсінші Джером Коннор шақырылды. Архитектор Э.Г.В. Дитрих 1903 жылғы ақпан және сәуір айларында жарық көрген «Шебер» журналында өзінің дизайны мен «Коттедж сапасы» атты мақаласын жариялады. 1903 жылғы мамыр айында журнал Дитрих пен Стиклидің бірлесіп жасаған алғашқы «Шебер үйін» жариялады. Мақалада Дитрихтің үй дизайны мен суреттері, соның ішінде сыртқы көрінісі, қабаттар жоспары және Стикли жиһаздарын көрсететін егжей-тегжейлі интерьер суреттері келтірілді. 1903 жылғы мамыр айында Стикли Рочестер архитекторы Харви Эллисті жұмысқа алды. Эллис бірнеше айдан кейін, 1904 жылғы қаңтарда қайтыс болса да, «Шебер» журналының дизайнына, архитектуралық ұсыныстарына және Стикли өндірген жиһазға тез және күшті әсер етті, Стиклидің жұмысы мен ағылшын және Глазго дизайнерлері арасындағы байланысты нығайтты. Осы жылы Стиклидің жиһаздары массивті, монументалды формалардан жеңілдетілген формаларға, аркалармен, конус тәрізді аяқтармен және жаңа эксперименталды желідегі инкрустациямен әшекейленген формаларға өтті. Бір жыл ішінде инкрустация дизайндары арнайы тапсырыстардан басқа өндірістен толығымен алынып тасталды, бірақ жалпы, үлкен емес формаларға басымдық сақталады. Осы жаңа бағытқа сәйкес Стикли сонымен қатар ауыр емен дизайндарын толықтыру үшін қайыңнан жасалған жиһаз ұсынысын бастады. 1903 жылдың соңында өзінің «Шебер үйі» тұжырымын дамыту мақсатында ол «Шебер үй салушылар клубын» құрды, оның мүшелеріне «Шебер» журналынан архитектуралық жоспарларды ұсынды. Үйлер американдық жұртшылыққа таныс бірнеше үлгілерде ұсынылды – шаруа үйі, қалалық үй, коттедж және бунгало. Табиғи материалдар мен жұмсақ түстер басым болды, ал интерьерде әдетте қарапайым қалыптар, боялған ағаш және кіріктірілген шкафтар мен отбасылық ошақтар сияқты ерекше ерекшеліктер болды. Бұл үйлер прогрессивті стиль тұрғысынан инновациялық болмаса да, дизайндар ашық қабаттар жоспарларына, функциялардың экономикасына және қабырғалар, шатырлар мен беттік өңдеуге арналған жаңа материалдарды пайдалануға қатысты қазіргі тәсілдерді көрсетті.
Stickley's new furniture reflected his ideals of simplicity, honesty in construction, and truth to materials. Unadorned, plain surfaces were enlivened by the careful application of colorants so as not to obscure the grain of the wood. Mortise and tenon joinery was exposed to emphasize the structural qualities of the works. Hammered metal hardware, in armor bright polished iron or patinated copper emphasized the handmade qualities of furniture which was fabricated using both hand working techniques and modern woodworking machinery within Stickley's Eastwood, New York, factory (now a part of Syracuse, New York). Dyed leather, canvas, terry cloth and other upholstery materials complemented the designs. Those ideals – simplicity, honesty, truth – were reflected in his trademark, which includes the Flemish phrase Als Ik Kan inside a joiner's compass. The phrase is generally translated 'to the best of my ability.' His firm's work, both nostalgic in its evocation of handicraft and the pre industrial era and proto modern in its functional simplicity, was popularly referred to as being in the Mission style, though Stickley despised the term as misleading. In 1903, he changed the name of his company again, to the Craftsman Workshops, and began a concerted effort to market his works – by then including furniture as well as textiles, lighting, and metalwork – as Craftsman products. Ultimately, over 100 retailers across the United States represented the Craftsman Workshops. In 1902, the later world renowned sculptor Jerome Connor was hired to head up Stickley's metal work department. Architect E. G. W. Dietrich contributed his design and accompanying essay titled "The Cottage Quality" to the February and April 1903 editions of The Craftsman magazine. Then in May 1903, the magazine published the first "Craftsman House" designed by Dietrich in cooperation with Stickley. The article featured a house design and drawings by Dietrich including an exterior view, floor plans, and detailed interior views showcasing Stickley furniture. In May 1903, Stickley hired Rochester architect Harvey Ellis. Although Ellis died only a few months later, in January 1904, he had an immediate and profound effect upon design of The Craftsman magazine, its architectural offerings, and the furnishings Stickley was producing, reinforcing the connections between Stickley's work and that of English and Glaswegian designers. During this year, Stickley's furniture evolved from solid, monumental forms to lighter shapes, relieved by arches, tapering legs, and – in a new experimental line – inlay as decoration. Within a year the inlay designs would be all but dropped from production save special orders, but the broader emphasis on less massive forms would remain. In keeping with this new emphasis, Stickley also began offering furniture in willow to complement the heavier oak designs. Furthering the development of his concept of the Craftsman home, in late 1903 he announced the formation of the Craftsman Home Builders Club to provide architectural plans from The Craftsman to its subscribers. The homes were offered in a number of archetypes familiar to American public – the farmhouse, town house, cottage, and bungalow, among others. Natural materials and soft colors predominated and interiors were invariably prescribed to include simplified moldings, stained wood, and characteristic features such as built in cabinets and fireplaces with inglenooks for seating. Although these homes were only rarely innovative in terms of progressive style, designs reflected current approaches to open floor plans, economy of function, and use of novel materials for walls, roofs, and surface treatments.
Шеберлер шаруашылықтары
Стикли 1905 жылы штаб-пәтерін Нью-Йорк қаласына көшірді. 1907 жылға қарай, ол Нью-Джерси штатының Моррис-Плейнс қаласында (қазіргі Парсипани) ұлдарға арналған пансиондық мектеп ашу үшін жер сатып ала бастады. "Крестман фермасы" көкөніс бақтары, жеміс бақтары, сүт сиырлары және тауықтармен жабдықталу жоспарланған. Негізгі үй жерден табылған каштан ағашы мен тастан салынған. Ол "Өнерпаз" журналында былай деп жазды:
Stickley moved his headquarters to New York City in 1905. By 1907, he began to acquire property to establish a boarding school for boys in Morris Plains, New Jersey (what is now Parsippany, New Jersey). Craftsman Farms was designed to include vegetable gardens, orchards, dairy cows and chickens. The main house there is constructed from chestnut logs and stone found on the property. As he wrote in The Craftsman:
«Жылқы үйі идеясымен салынған үйдің қарапайымдылығында өзіндік сұлулық элементтері бар. Біріншіден, ұзын сызықтары мен берік қисықтары бар ағаштардың өзінің табиғи сұлулығы. Содан кейін, гипс пен әшекейлермен жасырылмаған, бірақ анық көрінетін құрылымдық ерекшеліктердің ашық тартымдылығы бар, бұл тартымдылық жапондық сәулетте де байқалады. Ағаш қабырғаның тыныш, ырғақты монотониясы адамды орманның усақ-түйек бұрышындағы тыныштыққа толы күйге енгізеді». Craftsman Farms-тағы негізгі үй бастапқыда студенттерге арналған клуб ретінде жоспарланған, бірақ мектепке қызығушылықтың болмауы Стиклиді отбасымен бірге онда тұруға итермеледі. Жоспарланған мектеп ешқашан іске аспады. 1913 жылға қарай, талғамдардың өзгеруі және Манхэттендегі он екі қабатты Craftsman Building ғимаратын салуға байланысты қаржылық қиындықтар оған әсер ете бастады. 1915 жылы ол банкротқа ұшырап, 1916 жылдың желтоқсанында "Өнерпаз" журналын шығаруды тоқтатты және 1917 жылы Craftsman Farms-ты сатты.
There are elements of intrinsic beauty in the simplification of a house built on the log cabin idea. First, there is the bare beauty of the logs themselves with their long lines and firm curves. Then there is the open charm felt of the structural features which are not hidden under plaster and ornament, but are clearly revealed, a charm felt in Japanese architecture. The quiet rhythmic monotone of the wall of logs fills one with the rustic peace of a secluded nook in the woods. Although the main house at Craftsman Farms was initially conceived of as a clubhouse for students, lack of interest in the school prompted Stickley to live there with his family instead. The planned school never became a reality. By 1913, changing tastes and the financial strain of his new twelve story Craftsman Building in Manhattan, conceived as a department store, began to take their toll; in 1915 he filed for bankruptcy, stopping publication of The Craftsman in December 1916 and selling Craftsman Farms in 1917.
Мұра
Густав Стикли 1942 жылғы 21 сәуірде қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласындағы Оуквуд зиратында жерленген. Соңғы онжылдықтарда Стикли және оның туындылары қайтадан кеңінен танылды. Әсіресе, 1900-1904 жылдар аралығында жасалған оның ерте жиһаздары коллекционерлерге ерекше қызығушылық тудырады. 1988 жылы Барбра Стрейзанд Сиракузадағы Густав Стикли үйінен Стиклидің сервантын 363 000 долларға сатып алды. Associated Press агенттігі жариялаған мақалада «Стрейзандтың 1903 жылғы сервантқа телефон арқылы берген ұсынысы Стиклидің бұйымдары және американдық өнер және қолөнер қозғалысының бір данасы үшін жаңа рекордты орнатты» делінген. 1999 жылы аукционда Стрейзанд сол сервантты сол кездегі аты-жөні белгісіз сатып алушыға 540 000 долларға сатты; кейіннен ол сервант «Екі қызыл раушан» қорының коллекциясында пайда болды. CBS News телеарнасының хабарламасында «жеңімпаз ұсыныс өнер және қолөнер қозғалысынан шыққан жиһаз үшін аукциондық рекордты жаңартты» делінді. Style 1900 (2013 жылғы қаңтардан бастап шығарылмайды) және American Bungalow сияқты журналдар өнер және қолөнер қозғалысына қызығушылық танытқан адамдарға арналған. Даллас өнер мұражайы ұйымдастырған «Густав Стикли және американдық өнер және қолөнер қозғалысы» атты ірі көрме 2010 жылғы 15 қыркүйекте Ньюарк мұражайында ашылды. Көрме 2011 жылғы 18 ақпанда Даллас өнер мұражайында, ал 2011 жылғы 18 маусымда Сан-Диего өнер мұражайында ашылды және 2011 жылғы 11 қыркүйекте жабылды. Густавтың бауырлары Леопольд Стикли (Ли), Альберт Стикли, Чарльз Стикли және Джон Джордж Стикли де өнер және қолөнер жиһаздарын жасады. Альберт Стикли мен Джон Джордж Стикли 1891 жылы Гранд-Рапидсте «Стикли бауырлары жиһаз компаниясын» құрды. Гранд-Рапидс компаниясы 1950 жылдары өндірісті тоқтатты. Стикли отбасы енді компанияны иеленбесе де, L. & J. G. Stickley компаниясының ізбасары Нью-Йорк штатының Манлиус қаласында жұмысын жалғастыруда, оның ішінде Гюстав Стиклидің көптеген түпнұсқа өнер және қолөнер дизайндарын қоса алғанда, әртүрлі стильдегі жиһаз шығаруда. Компания L & J. G. зауытының алғашқы ғимаратында орналасқан мұражайды да иеленеді. Мұражайда Стикли бауырларының туындылары көрсетілген және ол қазіргі зауыттың жанында орналасқан.
Gustav Stickley died on April 21, 1942. He is buried in the Oakwood Cemetery in Syracuse, New York. In recent decades, Stickley and his work have become popularly recognized once again. It is particularly his early furniture, produced between 1900 and 1904, that is often seen as appealing to collectors. In 1988, Barbra Streisand paid $363,000 for a Stickley sideboard from the Gustav Stickley House in Syracuse. An article written by the Associated Press stated that "Streisand's telephone bid on the 1903 sideboard set a record for a Stickley piece and for a single piece of American Arts and Crafts movement furniture." During an auction in 1999, Streisand sold that same sideboard for $540,000 to a then unnamed buyer; the sideboard subsequently appeared within the collection of the Two Red Roses Foundation. An article written by CBS News stated that "the winning bid set a [auction] record for a piece of furniture from the Arts and Crafts movement." Magazines such as Style 1900 (out of print as of January 2013) and American Bungalow cater to those interested in the Arts and Crafts movement. A major touring exhibition organized by the Dallas Museum of Art, Gustav Stickley and the American Arts & Crafts Movement, opened at the Newark Museum on September 15, 2010. The exhibition then opened at the Dallas Museum of Art on February 18, 2011, and remained on view until May 8, 2011, before opening at the San Diego Museum of Art on June 18, 2011, subsequently closing on September 11, 2011. Gustav's brothers Leopold Stickley (Lee), Albert Stickley, Charles Stickley and John George Stickley also produced Arts and Crafts furniture. Albert Stickley and John George Stickley founded the Stickley Brothers Furniture Company of Grand Rapids in 1891. The Grand Rapids company ceased production in the 1950s. Although no longer held by the Stickley family, the successor firm to the L. & J. G. Stickley Company continues to operate in Manlius, New York, producing a variety of styles, including many original Gustav Stickley Arts and Crafts designs. The Company operates a museum, located in the original L & J. G. factory building. It features the work of the Stickley brothers and is located near its current factory site.