Томас Дж. Хейтем атындағы көпір: Сускеханна өзеніндегі тарих және құрылыс
Thomas J. Hatem Memorial Bridge
Томас Дж. Хатем атындағы көпір – Мэриленд штатындағы Сускеханна өзенін кесіп өтетін ең көне ақылы көпір. US-40 тас жолымен байланысқан. Тарихы, орны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Томас Хатем ескерткіш көпірі – Мэриленд штатының солтүстік-шығысындағы, Гаррет аралы арқылы Хавр-де-Грейс пен Перривилл қалаларын байланыстыратын және Сускехана өзенін кесіп өтетін көпір. Ол АҚШ 40-шы тас жолын алып өтеді. Бұл Мэриленд көлік басқармасы басқаратын және күтіп ұстайтын сегіз ақылы жол нысанының ең ескісі және Сускехана өзеніндегі ең оңтүстік автомобиль көпірі. Көпір Томас Дж. Хатемнің құрметіне аталған, ол Харфорд округі саясатына (демократ ретінде) ұзақ жылдар бойы белсенді қатысқан – Мэриленд Делегаттар палатасында бір мерзім, округ комиссары қызметін ұзақ жылдар атқарған, штаттық сақтандыру комиссары және Қоғамдық қызмет комиссиясында алты жыл жұмыс істеген.
The Thomas J. Hatem Memorial Bridge is a road bridge in northeast Maryland that crosses the Susquehanna River between Havre de Grace and Perryville via Garrett Island. It carries U. S. Route 40. It is the oldest of the eight toll facilities operated and maintained by the Maryland Transportation Authority, and the southernmost automotive bridge across the Susquehanna. It is named for Thomas J. Hatem, whose long involvement in Harford County politics (as a Democrat) includes one term in the Maryland House of Delegates, a long stint as a county commissioner, service as state insurance commissioner and six years on the Public Service Commission.
Өмірбаян
Көпір Харфорд округінің Хавр-де-Грейс қауымы мен Сесил округінің Перривилл қаласы арасындағы Сускехана өзенінің алғашқы өткелі емес еді. Бұл жолды 200 жылдан астам уақыт бойы бір-бірінен кейін жүйтіп өткен паромдар қамтамасыз етті, ал 19 ғасырдың соңғы жартысында екі теміржол көпірі салынды. Алғашқы көліктік көпір 1873 жылы салынған теміржол көпірінен қайта жабдықталды. Ол 1910 жылы ашылды және 1923 жылға дейін жеке азаматтар тобымен ақы төлемелі мекеме ретінде жұмыс істеді. Мемлекеттік жол комиссиясы (SRC), Басқарманың алдағысы, 1923 жылы көпірді сатып алып, оны ақы төлемелі мекеме ретінде пайдалануды жалғастырды. Құрылыс өте тар болды, жолдың ені бар болғаны 4 метр (13 фут) ғана. Салмақты жүк көліктері бірін-бірі қиындықпен басып өтетін, көпірде көптеген жанама соқтығысу оқиғалары тіркелді. Көлік әдетте баяу жылдамдықпен қозғалды. Бұл мәселені шешу үшін 1926 жылы SRC ескі көпірдің үстіне екінші қабатты салып, әр деңгейді бір бағытты қозғалысқа арналған өткелге айналдырды. Бұл жоба сол кездегі ең тапқыр көпір құрылысының жетістігі деп есептелді. Бірақ жаңа проблемалар туындады. Жаңа қабаттың биіктігі 4 метр (12,5 фут) болды, бұл 1930 жылдары көпір арқылы жүретін коммерциялық көліктердің өсіп келе жатқан санына жеткіліксіз болды. Көбінесе, жүк артылған жүк көліктері қабат пен үстіңгі құрылым арасында қысылып, дөңгелектерінен ауа шығарылғаннан кейін ғана жолын жалғастыра алды. 1930 жылдардың ортасында жаңа, заманауи құрылыстың қажеттілігі анық болды. Сонымен қатар, Мэриленд штатының Бас ассамблеясы Мемлекеттік жол комиссиясына Мэриленд штатындағы ірі су айдындарында көпірлер мен туннельдер салудың кешенді жоспарын жасауға уәкілеттік берді. Бұл жобалар жол ақысы есебінен қаржыландырылатын болды. SRC әзірлеген жоспар 1938 жылы АҚШ Конгресімен кеме жүзуге арналған су жолдарына қатысты реттеуші өкілеттіктерімен бекітілді. Бұл жоспар Мэриленд штатының Басты Көпірлер Бағдарламасы деп аталды және басқа жобалармен қатар, Сускехана өзені арқылы екі қабатты құрылымға параллель жаңа көпір салуды көздейді. Бұл жаңа көпірдің құрылысы, J. E. Greiner Company компаниясымен жобаланған, 1939 жылдың ақпан айында басталды және 4,5 миллион долларға аяқталды.
The bridge was far from the first crossing of the Susquehanna River between the Harford County community of Havre de Grace and the Cecil County town of Perryville. A succession of ferries made the trip for more than 200 years, and two railroad bridges were constructed during the last half of the 19th century. The first vehicle bridge was converted from a railroad bridge constructed in 1873. It opened in 1910, and was operated by a group of private citizens as a toll facility until 1923. The State Roads Commission (SRC), predecessor of the Authority, bought the bridge in 1923 and continued to operate it as a toll facility. The structure was extremely narrow, with a roadway only 13 feet (4 m) wide. Heavy trucks inched past each other, and there were many side swiping accidents on the bridge. Traffic usually moved at a snail’s pace. To alleviate the problem, the SRC in 1926 built a second deck over the old bridge, converting each level into a crossing for one way traffic. This project was considered one of the most ingenious bridge engineering feats of the time. Then new problems surfaced. The new deck had a vertical clearance of 12.5 feet (4 m) — barely sufficient to accommodate the growing number of commercial vehicles traveling the bridge in the 1930s. Frequently, trucks stacked too high with freight became wedged between the deck and the overhead structure and could proceed only after their tires were deflated to allow adequate clearance. The need for a newer, more modern structure became apparent in the mid 1930s. At the same time, the Maryland General Assembly authorized the State Roads Commission to formulate a comprehensive plan for the construction of bridges and tunnels across major bodies of water in Maryland. These projects would be financed and operated through toll funding. The plan developed by the SRC was ratified by the United States Congress in 1938 under its regulatory powers over navigable waterways. The plan became known as Maryland’s Primary Bridge Program and provided, among other projects, for the construction of a bridge across the Susquehanna River parallel to the overtaxed double decker structure. Construction of this new span, which was designed by the J. E. Greiner Company, began in February 1939 and was completed at a cost of $4.5 million.
Операциялар
Сускехана өзенінің ақылы көпірі деп аталатын көпір 1940 жылдың 28 тамызында қозғалысқа ашылды. Ескірген екі қабатты көпір кейіннен бұзылды (жергілікті көлік үшін сақтап қалуға әрекет жасалды, бірақ содан кейін оның болат конструкциясы соғысқа жұмсалды). Көпірдегі алғашқы жол ақысын қабылдаушылардың барлығы ер адамдар болды; бұл Екінші дүниежүзілік соғыс ер адамдарды әскери қызметке шақырғанда және әйелдер дәстүрлі түрде ерлерге тән жұмыстарды атқара бастағанда өзгерді. 1958 жылы көпірге орнатылған нақты ақшамен төлеу кассалары жол ақысын жинаудың жаңа тәсілі болды. Олардың тиімді жол ақысын жинаудағы үлесі 1976 жылы AVI (автоматты көлік құралдарын тану) стикерлері енгізілгеннен кейін артықшылығын жоғалтты. AVI сауда орталықтарындағы автоматтандырылған кассалардың принципімен жұмыс істейді, ал стикердің өзі көптеген тауарларда кездесетін үлкен, әмбебап өнім коды символына ұқсайды. Көпір 1985 жылы 59 жасында қайтыс болған Томас Хатемнің құрметіне қайта аталды. 2019 жылдың 16 қазанында көпірде қолма-қол ақшасыз төлем жүйесі қолданысқа енгізілді. 2012 жылы Харфорд Транзит көпір арқылы автобус қатынасын ұйымдастырды, ол Гавр-де-Грейс пен Перривиллді байланыстырды. Көп ұзамай көпірде велосипед жүргізуге тыйым салынды, себебі қауіпсіз жағалау жолағы болмады. 2016 жылдың 1 шілдесінде көпір велосипедшілерге ашылды, сонымен қатар жүргізушілерді велосипедтердің жолда болуы туралы ескерту үшін шамдар орнатылды. Алғашқыда велосипедшілерге апта бойы, жұмыс күндері белгілі бір уақытта көпірді пайдалануға рұқсат берілді, бірақ 2016 жылдың 6 қыркүйегінен бастап велосипедпен өту демалыс күндерімен, мерекелермен және басқа да белгіленген күндермен шектелді. Алғашқы екі айда велосипедтерді пайдалану аз болды, бірақ Мэриленд штатының өкілдері бұл өзгеріс оның себебі емес деді.
The bridge, named the Susquehanna River Toll Bridge, opened to traffic on August 28, 1940. The obsolete double decker bridge was later demolished (there was an effort to keep it for local traffic, but then its steel was taken for the war effort). The first toll collectors at the bridge were all men; this changed as World War II drew men to military service and women took over traditionally male dominated jobs. Exact change lanes were a novelty in toll collection when they were installed at the bridge in 1958. Their contribution to efficient toll collection was overshadowed in 1976 with the introduction of AVI (Automatic Vehicle Identification) decals. AVI works on the same principle as automated checkouts at retail stores, and the decal itself looks like a large universal product code symbol commonly found on many items. The bridge was renamed after Thomas J. Hatem died in 1985 at age 59; Cashless tolling began on the bridge on October 16, 2019. In 2012, Harford Transit introduced bus service across the bridge, linking Havre de Grace and Perryville. Bicycles were long prohibited on the bridge, which lacks a safe shoulder. On July 1, 2016, the bridge opened to bicyclists, along with lights to warn drivers about bicycles in the travel lanes. Initially, bicyclists were allowed to use the bridge all week long, with limited hours on weekdays, but since September 6, 2016, bicycle passage has been restricted to weekends, holidays, and other designated dates. Bicycle usage in the first two months was minimal, but Maryland officials said the change was unrelated.