Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шыны техникасы
«Reborn!» сериалындағы ойдан шығарылған мафия отбасы.
Glasswork technique
the fictional Mafia family in the Reborn! series
Millefiori (ˌmilleˈfjoːri) – шыны бұйымдарда ерекше сәндік өрнектер жасауға арналған шыны өңдеу техникасы. «Millefiori» термині итальян тіліндегі «mille» (мың) және «fiori» (гүлдер) сөздерінің қосылуынан пайда болған. Апсли Пеллатт өзінің «Шыны жасаудың қызықты жайттары» атты кітабында бұл терминді алғаш рет қолданды, ол 1849 жылы Оксфорд ағылшын сөздігінде жарияланды; одан бұрын мұндай бұйымдар мозаикалы әйнек деп аталған. Бұл техника «millefiori» термині пайда болғанға дейін де қолданылып келген, бірақ қазір көбінесе венециялық шыны бұйымдарымен байланысты. 1980-жылдардың соңынан бері «millefiori» техникасы полимерлік саз және басқа материалдарға да қолданылуда. Полимерлік саз өте иілгіш болғандықтан және оны балқыту үшін бірнеше рет қыздырудың қажеті болмағандықтан, шыныға қарағанда «millefiori» өрнектерін жасау оңайырақ.
Millefiori (ˌmilleˈfjoːri) is a glasswork technique which produces distinctive decorative patterns on glassware. The term millefiori is a combination of the Italian words "mille" (thousand) and "fiori" (flowers). Apsley Pellatt in his book Curiosities of Glass Making was the first to use the term "millefiori", which appeared in the Oxford English Dictionary in 1849; prior to that, the beads were called mosaic beads. While the use of this technique long precedes the term "millefiori", it is now most frequently associated with Venetian glassware. Since the late 1980s, the millefiori technique has been applied to polymer clay and other materials. As the polymer clay is quite pliable and does not need to be heated and reheated to fuse it, it is a much easier medium in which to produce millefiori patterns than glass.
Тарих
Мозаикалық моншақтарды жасау тарихы ежелгі римдік, финикиялық және Александрия дәуірлеріне дейін жетеді. Италияда жасалған таяқшалар Ирландиядағы 8 ғасырға жататын археологиялық қазбаларда табылды. Мильфиори бұрандалары Швецияның Оланд аймағындағы Сандбиборг қаласындағы қазба жұмыстарынан табылған, бұл шамамен 5 ғасырдың соңына немесе 6 ғасырдың басына жатады. Мильфиоридің бір бөлігі, өңделмеген гранаттармен бірге, 7 ғасырдың басындағы англосаксондық жерлеу орны Саттон-Худада табылды. Мильфиори жасаудың техникалық білімі 18 ғасырда жоғалып, 19 ғасырға дейін қайта жаңғыртылмады. Техника қайта ашылғаннан кейін бірнеше жыл ішінде Италия, Франция және Англиядағы фабрикалар мильфиори таяқшаларын өндіре бастады.
The manufacture of mosaic beads can be traced to Ancient Roman, Phoenician and Alexandrian times. Canes, probably made in Italy, have been found as far away as 8th century archaeological sites in Ireland. Millefiori beads have been uncovered from digs at Sandby borg, Öland, Sweden, dating apparently from the late 5th or early 6th century. A piece of millefiori was found, along with unworked garnets, in a purse at the early 7th century Anglo Saxon burial site at Sutton Hoo. The technical knowledge for creating millefiori was lost by the eighteenth century, and the technique was not revived until the nineteenth century. Within several years of the technique's rediscovery, factories in Italy, France and England were manufacturing millefiori canes.
Өндіріс
Мильфиори техникасы – көп түсті суреттері бар, шыбықтың тілінген ұштарынан ғана көрінетін мурин деп аталатын шыны таяқшаларды немесе таяқтарды жасау процесі. Мурин таяқшасы пеште қыздырылып, көлденең қимасының бейнесін сақтап, жұқалатылып созылады. Содан кейін салқындағаннан кейін одан моншақтар немесе дискілер кесіледі.
The millefiori technique involves the production of glass canes or rods, known as murrine, with multicolored patterns which are viewable only from the cut ends of the cane. A murrine rod is heated in a furnace and pulled until thin while still maintaining the cross section's design. It is then cut into beads or discs when cooled.