Заманауи әйнек өнері: Скульптура және декоративтік туындылар

Кіріспе

Шыныны өнерлік орта ретінде қазіргі заманғы қолданылу

Студиялық шыны – бұл шыныны сәндік өнерде мүсіндер немесе үш өлшемді көркем туындылар жасау үшін көркем орта ретінде қазіргі заманғы қолданылуы. Шыныдан жасалған бұйымдар мүсіндік немесе сәндік мәлімдеме жасауға арналған және әдетте ешқандай қолдану функциясын атқармайды. Қолданылуы әр түрлі болғанымен, бұл термин көбінесе шағын шеберханаларда, шыныны жасаған суретшінің тікелей қатысуымен жасалған шыныға қатысты қолданылады. Бұл зауыттарда қолөнершілер жасаған өнер шынысынан және тарих бойында жасалған көркемдік қызығушылық тудырған шыны өнерінен ерекшеленеді. Өнер шынысы мен студиялық шыны екеуі де 19 ғасырда пайда болды. Бұл терминдер студиялық керамика мен өнер керамикасымен салыстырылады, бірақ шыныда "студиялық шыны" термині көбінесе 1960 жылдары басталған, көркем шыны жасауға қызығушылықтың қайта жандануымен байланысты жұмыстарды білдіреді. Бұйымдар көбінесе бірегей болады немесе шектеулі санда шығарылады. Олардың бағасы бірнеше жүз доллардан (АҚШ) жүз мың долларға дейін жетеді. Ең ірі инсталляциялардың бағасы миллиондаған долларды құрайды. Қазіргі заманғы шыны студиялары шыны өнер туындыларын жасау үшін көптеген әдістерді қолданады, оның ішінде:

Шыны үрлеу,
Жалынмен жұмыс,
Шыны құю,
Сұйық кристалды өңдеу,
Шыны қорыту,
Шыны пастасы,
Витраж.

Тарих

XIX ғасырдан бастап әртүрлі әсем шыны түрлері сәндік өнердің маңызды салаларына айнала бастады. Камео шынысы римдіктерден кейін алғаш рет қайта жаңғырылды, бастапқыда көбінесе неоклассикалық стильдегі бұйымдар үшін қолданылды. Арт-нуво қозғалысы шыныны кеңінен пайдаланды, Рене Лалик, Эмиль Галле және Нансидің Даумы осы қозғалыстың алғашқы француз толқынындағы маңызды тұлғалар болды, олар түрлі-түсті вазалар мен осыған ұқсас бұйымдарды, көбінесе камео шыныдан жасады, сондай-ақ люстр техникасын қолданды. Америкада Луи Комфорт Тиффани әдетте өсімдіктер бейнеленген витраждарға, панельдерге және оның әйгілі шамдарына маманданған. XX ғасырдан бастап кейбір шыны суретшілер өздерін шынымен жұмыс істейтін мүсіншілер деп санап, оны көркем өнердің бір бөлігі ретінде қарастыра бастады. 20 ғасырдың басында шыны өндірісінің көп бөлігі зауыттарда жүзеге асты. Тіпті жеке шыны үрлеушілер де өздерінің жеке дизайндарын жасап, сол үлкен ортақ ғимараттарда жұмыс істеді. "Көркем шыны" деген идея қалыптасты – кішкентай өндіріс көлемінде жасалған кішкентай сәндік туындылар, көбінесе ішінде суреттер немесе әсем заттармен. 1970 жылдары кішкентай пештердің жақсы үлгілері пайда болды, ал АҚШ-та бұл шыны үрлеушілердің "студиялық шыны" қозғалысына бастама берді, олар зауыттардан тыс, көбінесе өз ғимараттарында немесе студияларында жұмыс істеді. Бұл белгілі бір стильдердің кішкентай партиялармен өндірілуімен бірге жүрді. Бұл қозғалыс әлемнің басқа бөліктеріне де тарады.

Студиялық шыны қозғалысы

Халықаралық студиялық шыны қозғалысы Америкада басталып, Еуропа, Ұлыбритания, Австралия және Азияға тарады. Бұл қозғалыстың негізгі ерекшелігі – шағын студияда бірегей туындыларды жобалап, өндіретін суретшінің өзі болды. Бұл қозғалыс суретшілер мен дизайнерлер арасында техникалық білім мен идея алмасуға мүмкіндік берді, бұл өнеркәсіпте мүмкін емес еді. Модернизмнің өнерде басым болуымен бірге 20-ғасыр бойы көркемдік құралдардың спектрі кеңейді. Шындығында, шыны Баухаус сияқты өнер мектептерінің оқу жоспарына енген. Франк Ллойд Райт жасаған шыны терезелер кейбір сарапшылардың пікірінше, дизайн ғана емес, сонымен қатар кескіндемелік композицияның шедеврлері саналады. 1950 жылдары АҚШ-та студиялық керамика және басқа қолөнер түрлерінің танымалдылығы мен маңыздылығы артты, ал шыныға қызығушылық танытқан американдық суретшілер өнеркәсіптен тысқары жаңа бағыттар іздеді. Америкада студиялық шыны өндірісін дамытуға Италия, Швеция және тағы басқа көптеген елдерде жасалған керемет шыны туындылары, сондай-ақ Калифорниялық қыш өнерпазы Питер Вулькостың керамика саласындағы новаторлық еңбектері түрткіс берді. Харви Литтлтон мен Доминик Лабино 1962 жылы Толедо өнер мұражайында танымал шыны шеберханасын өткізді. Мақсаты – жеке суретшілер шыныны өнеркәсіптік емес жағдайда өнер құралы ретінде пайдалана алуы үшін кішкентай пеште шыныны балқыту еді. Осы шеберхана әлемге тараған студиялық шыны қозғалысын күшейте түсті. Бұрынғы кең өнеркәсіптік ортаның орнына, шыны өнерпазы енді жеке орында шағын пешпен жұмыс істеп, шыныдан өнер тудыра алады.

Австралия

Австралиядағы алғашқы шыны қозғалысы (студиялық шыны) американдық суретші Билл Бойсеннің елге жылжымалы студиясымен келген сапарынан өркендеді. Бойсен 1974 жылы Австралияға сапар шегіп, 250-ге жуық адам жиналған жерде "шыны үрлеудің революциялық көрсетілісін" ұсынды. Бойсеннің жылжымалы студиясы "1974 жылы шығыс штаттарының сегіз қаласын сәтті аралап, қолмен жасалған шынының беделін арттырды". Бойсеннің сапары Австралиялық суретшілердің бір буынына шынымен жұмыс істеуге шабыт сыйлап, нәтижесінде ұлттық шыны өнер жинағы құрылды деп есептеледі.

Бельгия

Даниэль Тейс пен Крис Мизер Бельгиядағы Theys & Miseur шыны фабрикасынан, бүкіл әлемге бельгиялық көркемдік шыны өнерін таныстырады. 2015 жылы Джон Моран (Blown Away Season 3 жеңімпазы) Gent Glas-ты құрды, ол шыныны жалпы халыққа көркемдік орта ретінде ұсынуға бағытталған қоғамдық шыны студиясы. Студия 13 елден келген 40-тан астам шеберді шақырып алды.

Қытай

Қытайда шыны өнерінің өте ұзақ дәстүрі бар болса да, студиялық шыныны алғаш рет Лоретта Х. Янг пен Чанг И 1987 жылы бірінші қазіргі заманғы қытайлық лиули өнер студиясы – Люлигонгфангта жасады. 1997 жылы Янг пен Чанг өздерінің техникасы мен әдістемесін жұртшылыққа жария етті. Люлигонгфанг техникасы содан бері қазіргі заманғы қытай лиулиінің маңызды тірегіне айналды, ал Янг пен Чанг қазіргі заманғы қытай лиулиінің негізін қалаушылары және пионерлері ретінде кеңінен танылды.

Италия

Шыны үрлеу Рим империясында басталған, және Италия сол кезден бері шыны үрлеу техникасын жетілдіріп келеді. АҚШ-тың Сиэтл қаласында шыны шеберханаларының саны күрт өскенге дейін, Мұрано аралында (Италия) әлемдегі кез келген жерден көп шыны шеберханасы болған. Шыны үрлеудің көптеген жоғары деңгейдегі көркемдік техникалары (мысалы, инкальмо, ретичелло, занифирико, латтичино) осы арада дамытылған. Сонымен қатар, шеберлердің буыннан буынға техникаларын өз отбасы мүшелеріне үйреткен. Ұлдар пеште (ағылшын тілінде "фабрика" деп аталатын, шын мәнінде "пеш") жұмыс істеуге кірісер еді.

Мексика

Мексика Латын Америкасында XVI ғасырдың басында испан жаулап алушыларымен әкелінген шыны фабрикасына ие болған алғашқы ел болды. Мексикадағы дәстүрлі шыны өнері заманауи шыны өнерінен жоғары тұрса да, 1970 жылдардан бері халықаралық шыны өнерінде елге орын берген #Мексика шыны суретшілері пайда болды.

Нидерланды

Нидерландыдағы шыны өнерін негізінен Royal Leerdam Crystal шыны дизайн және шыны үрлеу зауыты дамытады. Г. П. Берлаж, Андри Копиер және Сибрен Валькема, сондай-ақ Виллем Хисен (Мастер-шыны үрлеуші) сияқты көрнекті дизайнерлер голланд шыны өнеріне зор ықпал етті. Кейіннен америкалық Харви Литтлтоннан шабыдаланған және Амстердамдағы Геррит Ритвельд академиясында Сибрен Валькема құрған «Жұмыс тобы – Шыны» жаңа студиялық шыны қозғалысы, шыны суретшілерінің жаңа буынының қалыптасуына әкелді.

Ұлыбритания

Ұлыбританиядағы әйнек өндірісінің маңызды орталықтары Мерсисайдтегі Сент-Хеленс (Пилкингтон әйнегінің туған жері және Джордж Равенскрофт алғаш рет қорғасын кристалдық әйнекті жасаған орын), Мидлендс аймағындағы Стоурбридж және Солтүстік-Шығыстағы Сандерленд болды. Сандерленд қазірде Ұлттық Әйнек орталығына ие, онда арнайы әйнек өнері курстары бар. Сент-Хеленс қаласында да осындай мекеме бар, бірақ онда білім беру ұйымы жоқ. Шотландиядағы Пертшир әйнек қағаз салмақтарымен әлемдік деңгейде танымал болды. Ол әрқашан шағын көлемде жұмыс істейтін ең жақсы әйнек суретшілерін қабылдады, бірақ 2002 жылдың қаңтарында Шотландияның Крифф қаласындағы зауытын жапты. Ұлыбританиядағы әйнек суретшілері әртүрлі көрмелер ұйымдастырады. Шотландия Әйнек қоғамы мүшелері үшін жыл сайын көрме өткізеді, Әйнек оюшылар гильдиясы екі жылда бір рет көрме ұйымдастырады, ал 2004 жылы басталған Британдық Әйнек биенналесі үшінші көрмесін ашады. Британдық әйнек өнері ұзақ дәуірлі қолөнер тарихына қарызды. Оның көптеген шағын студиялық пештерде жұмыс істейтін әйнек үрлеушілері эстетикалық тұрғыдан әдемі, бірақ негізінен функционалдық заттар шығарады. Үрлеушінің техникалық шеберлігі де, көркемдік ниеті де бірдей маңызға ие. 1967 жылы құрылған The Glasshouse, Ұлыбританиядағы алғашқы суретшілер студияларының бірі болды. Джейн Брюс, Стивен Ньюэлл, Кэтрин Хоу, Аннет Мич, Кристофер Уильямс және Саймон Мур сияқты суретшілер 1990 жылдардың соңында ол жабылатынға дейін онда жұмыс істеді. Қазір Ұлыбританияда әйнек студияларының саны артып келеді. Көптегендер әйнек бұйымдарын өндіруге маманданса, ал кейбіреулері бірегей немесе шектеулі санда шығарылатын туындыларға назар аударады. Өнер кеңесінің қаржыландыруымен жұмыс істейтін, коммерциялық емес ұйым – Қазіргі заманғы Әйнек қоғамы 1976 жылы Британдық Әйнек суретшілері ретінде құрылды және Ұлыбританиядағы әйнек суретшілерінің жұмысын ілгерілету және қолдау мақсатында жұмыс істейді. Ұлыбританиядағы басқа әйнек ұйымдары: The Guild of Glass Engravers, Scottish Glass Society және Cohesion. Cohesion басқа ұйымдардан өзгеше, өйткені ол әйнек өнерін коммерциялық тұрғыдан дамыту және ілгерілету үшін арнайы құрылды. Ол Ұлыбританияда және оның айналасында, сондай-ақ халықаралық деңгейде сауда шараларын ұйымдастырады. Бастапқыда ол Англияның Солтүстік-Шығысындағы суретшілерге ғана бағытталған, бірақ кейін оның қызмет аймағы бүкіл Ұлыбританияны қамтыды. Әйнек өнерінде халықаралық деңгейде танымал орталық – NorthLands Creative Glass, 1990 жылдардың соңында Шотландияның шалқары солтүстігінде Дан Кляйн, Ян және Банти Ганн, Роберт Маккленнан тарапынан әйнекті зерттеудің орталығы ретінде құрылды. Ол көркемөнер студенттеріне және әйнек өнері саласындағы және одан тыс жердегі белгілі суретшілерге резиденция және шеберлік сыныптарын ұсынды. Өкінішке орай, 27 жылдық қызметтен кейін, 2023 жылы NorthLands Creative Glass өз есігін жапты. 2007 жылдың қараша айында Лондонның Трафальгар алаңындағы төртінші тұғырға "Отельдің үлгісі" атты әйнек мүсіні қойылды.

Notable centres of glass production in the UK have been St. Helens in Merseyside (the home of Pilkington Glass and the site on which lead crystal glass was first produced by George Ravenscroft), Stourbridge in the Midlands and Sunderland in the North East. Sunderland is now home to the National Glass Centre which houses a specialist glass art course. St. Helens boasts a similar establishment but without the educational body attached. Perthshire in Scotland was known internationally for its glass paperweights. It has always hosted the best glass artists working on small scales, but closed its factory in Crieff, Scotland in January 2002. Glass artists in the UK have a variety of exhibitions. The Scottish Glass Society hosts a yearly exhibition for members, the Guild of Glass Engravers exhibit every two years and the British Glass Biennale, begun in 2004 is now opening its third show. British Glass Art owes much to the long history of craft. The majority of its glass blowers who operate small studio furnaces produce aesthetically beautiful though primarily functional objects. Technical skill as a blower is given as much importance as the artistic intent. The Glasshouse, one of the first artist run UK studios, was established in 1967. Artists such as Jane Bruce, Steven Newell, Catherine Hough, Annette Meech, Christopher Williams and Simon Moore spent time working there until it closed its doors in the late 1990's. There are now a growing number of glass studios in the UK. Many specialize in production glassware while others concentrate on one off or limited edition pieces. An Arts Council funded, non profit making organisation, the Contemporary Glass Society, founded in 1976 as British Artists in Glass, exists to promote and support the work of glass artists in the UK. Other glass organisations in the UK are The Guild of Glass Engravers, the Scottish Glass Society and Cohesion. Cohesion is a different sort of entity to the other organisations in that it was specifically founded to promote and develop glass art as a commercial concern. It organises trade events in and around the UK and at the international level. Originally it focused only on artists based the north east of England but has since expanded its remit to cover the whole of the UK. An internationally renown center for glass, NorthLands Creative Glass, was established in late 1990s in the far north of Scotland by Dan Klein, Ian & Bunty Gunn and Robert McClennan as a center of excellence for the exploration of glass. It offered residencies and masterclasses to arts students and established artists both within and outside of the glass field. Sadly, after 27 years, in 2023, NorthLands Creative Glass permanently closed its doors. In November 2007 the glass sculpture Model for a Hotel was unveiled as an exhibit on the fourth plinth of Trafalgar Square, London.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-та шыны өндірісінің дамуы екі кезеңнен өтті. Бірінші кезең 1900 жылдардың басында және ортасында Огайо штатының Толедо және Нью-Йорк штатының Корнинг қалаларында басталды, онда Фентон және Стьюбен сияқты зауыттар тұрмыстық және көркем шыны бұйымдарын жасады. Толедоның шыныға бай тарихы ғасыр басына дейін жетеді, сол кезде Libbey Glass, Owens Illinois және Johns Manville шыны өнімдерін өндіруде әлемдік көшбасшылар болды. Олардың беделі Толедоға «Әлемнің шыны астанасы» деген атақ әкелді. Осы саланың жетекшілері, Толедо өнер мұражайымен бірлесіп, 1961 жылы алғашқы шыны шеберханасын ұйымдастыруға қолдау көрсетті. Осы шеберхана американдық студиялық шыны өнерінің жаңа бағытына бастап берді.

Американың студиялық шыны қозғалысы

Америкалық шыныдағы екінші, және ең маңызды кезең 1962 жылы басталды, осы кезде керамика профессоры Харви Литтлтон және химик Доминик Лабино заманауи шыны үрлеу қозғалысын бастады. Қозғалыстың бастамасы Толедо өнер мұражайында өткен олардың екі семинарынан тұрды, онда олар кішкентай пеште шыныны балқытып, соққан шыны өнерін жасаумен тәжірибе жасады. Литтлтон мен Лабино жеке студиялардағы суретшілер үшін балқытылған шыныны қолдануға мүмкіндік берген алғашқылар болды. Харви Литтлтон өзінің маңызды көркемдік еңбектері арқылы және оқыту, тәрбиелеу жолымен, соның ішінде Марвин Липофски, Сэм Герман (Ұлыбритания), Фриц Дрейсбах және Дейл Чихули сияқты көптеген маңызды заманауи шыны суретшілерін дамытты. 1964 жылы Том МакГлауклин Айова университетінде алғашқы аккредиттелген шыны бағдарламасын ашты, ал Марвин Липофски Берклидегі Калифорния университетінде университет деңгейіндегі шыны бағдарламасын құрды. 1964 жылы доктор Роберт С. Фриц Сан-Хосе, Калифорнияда Сан-Хосе мемлекеттік университетінде университет деңгейіндегі шыны бағдарламасын іске қосты. Висконсин-Мэдисон университетінде Харви Литтлтонның аспиранты болған Билл Х. Бойсен 1965 жылы Солтүстік Каролина штатының Пенленд қаласындағы Пенленд қолөнер мектебінде алғашқы шыны студиясын салды. 1966 жылы бітіргеннен кейін ол Карбондейлдегі Оңтүстік Иллинойс университетінде аспирантурадан кейінгі шыны бағдарламасын бастады. Дейл Чихули 1969 жылы Род-Айленд дизайн мектебінде шыны бағдарламасын ұйымдастырды. Том МакГлауклин 1971 жылы Толедо университетінің өнер бағдарламасымен бірлесіп, Толедо өнер мұражайында Шыны профессоры және директоры болып жұмыс істеді.

Америка шыны мектептері мен студиялары

Студиялық шынының дамуы ел бойынша шыны мектептері мен өнер студияларының ашылуына ықпал етті. Шыны суретшілерінің ең көп шоғырланған жерлері – Сиэтл, Огайо, Нью-Йорк, Пенсильвания және Нью-Джерси штаттары. Сан-Франциско шығанағы, Лос-Анджелес/Оранж округі және Нью-Йорк штатының Корнинг қаласында да шынымен жұмыс істейтін суретшілердің көптеп табылуы мүмкін. Сиэтл қаласының жанындағы Пилчук шыны мектебі әлемнің түкпір-түкпірінен келген шыны өнерпаздары үшін маңызды орталыққа айналды. Пилчукке қатысушылар – студенттер немесе тәжірибелі суретшілер – шыны өнеріне арналған ортада шеберлік сабақтарына қатысып, білім мен тәжірибе алмаса алады. Питтсбургтегі Питтсбург шыны орталығы шынымен жұмыс істейтін суретшілерге резиденция бағдарламаларын ұсынады, сондай-ақ олардың туындыларын жасау үшін жабдықталған орынды да қамтамасыз етеді. Питтсбург шыны орталығы шыны үрлеу және шыны өнерінің басқа да түрлері бойынша сабақтар ұсынады. Филадельфия шынымен жұмыс істейтін суретшілерге арналған бірнеше студияға ие. Ұлттық Бостандық мұражайының үйі (халықаралық шыны суретшілерінің туындыларынан тұрады), Филадельфияда P. I. P. E. коммерциялық емес бағдарламасын ұйымдастырады, ол шынымен қатар металл, шыныға электроформация және қола құюмен айналысатын суретшілерге резиденция ұсынады. Пенсильвания штатында өнеркәсіптік шыны өндірісінің ұзақ тарихы бар, ал оның ықпалы шынымен жұмыс істейтін суретшілерге тез сіңірілді. 1996 жылы құрылған The Corning Museum of Glass студиясы Корнинг қаласында (Нью-Йорк штаты) орналасқан және әлемдік деңгейдегі оқу орталығы болып танылады. Жаңа және тәжірибелі шыны өңдеушілер мен суретшілерге арналған сабақтар мен семинарлар өткізіледі. Студияның резиденция бағдарламасы әлемнің түкпір-түкпірінен келген суретшілерді бір айға Корнингке шақырып, The Studio жабдықтарында жұмыс істеуге мүмкіндік береді, олар шыны үрлеудің жаңа техникаларын зерттей алады немесе өзінің жұмыстарын кеңейте алады. Специалистік шыны резиденциясының иегерлерінің қатарында Бет Липман, Марк Пейзер, Карен ЛаМонте және Анна Мласовская бар. Студияда жұмыс істейтін суретшілер The Corning Museum of Glass коллекцияларына қол жеткізе алады және Rakow Research Library ресурстарын пайдалана алады, оның қорында шыны және шыны жасау өнерінің тарихы туралы мәліметтер бар. Уитон өнер және мәдениет орталығы Миллвилл қаласында (Нью-Джерси штаты) орналасқан, бұл коммерциялық емес өнер және тарих білім беру орталығы, онда әлемдегі ең ірі американдық шыны бұйымдары жинағы бар Америка шыны мұражайы орналасқан. Жинаққа тарихи шыныдан бастап, шыны өнерінің белгілі тұлғаларының заманауи туындылары кіреді. Мұражайдан басқа, WheatonArts Ханк Мурта Адамстың шығармашылық басшылығымен әлемдік деңгейдегі шыны студиясын басқарады. WheatonArts қаржылай қолдауымен жұмыс істейтін және Миллвиллдің шыны әлеміндегі мұрасын жалғастыру миссиясына үлкен үлес қосатын Американың Шығармашылық Шыны Орталығы шынымен жұмыс істейтін жас және тәжірибелі суретшілерге арналған стипендиялық бағдарламаны ұйымдастырады. CGCA стипендиясының белгілі түлектері: Стив Тобин (1983), Кайт Роудс (1997 және 2008), Лино Тальяпиетра (1989), Бет Липман (2001), Грегори Нангл (2006), Дебора Цзереско (2006 және 2010), Ангус Пауэрс (2003) және Стивен Пол Дэй (1992, 1997, 2004 және 2009). Сан-Хосе мемлекеттік университетінің шыны бағдарламасын 1964 жылы доктор Роберт Фриц бастады, ол Калифорниядағы ең көне білім беру студиясы болып табылады. Фриц 1986 жылы қайтыс болды, ал бағдарламаны 1986 жылдан 2005 жылға дейін Уайт басқарды.

The growth of studio glass led to the formation of glass schools and art studios located across the country. The largest concentrations of glass artists are located in Seattle, Ohio, New York, Pennsylvania and New Jersey. San Francisco Bay Area, Los Angeles/Orange County and Corning, New York also have sizable concentrations of artists working in glass. The Pilchuck Glass School near Seattle has become a mecca for glass artists from all over the world. Those who attend Pilchuck, either college students or established artists, have the opportunity to attend master classes and exchange skills and information in an environment dedicated solely to glass based arts. Pittsburgh Glass Center in Pittsburgh has residency programs for artists working in glass, as well as a facility for artists to make use of for their works. Pittsburgh Glass Center offers classes to the public on glassblowing and many other forms of glass art. Philadelphia hosts a small array of glass studios for artists that use glass. Home to the National Liberty Museum (featuring all exhibits by international glass artists), Philadelphia hosts the non profit P. I. P. E. program, with residencies for artists that use glass as well as metal, electroforming on glass, and bronze casting. The state of Pennsylvania has a long tradition of the production of industrial glass and its influence has quickly been absorbed by artists working in glass. The Studio of The Corning Museum of Glass, established in 1996, is an internationally renowned teaching facility in Corning, NY. Classes and workshops are held for new and experienced glassworkers and artists. The Studio's residency program brings artists from around the world to Corning for a month to work in The Studio facilities, where they can explore and develop new glassblowing techniques or expand on their current bodies of work; recipients of the Specialty Glass Residency include Beth Lipman, Mark Peiser, Karen LaMonte, and Anna Mlasowsky. Artists working in The Studio have access to the collections of The Corning Museum of Glass, and benefit from the resources of the Rakow Research Library, whose holdings cover the art and history of glass and glassmaking. Wheaton Arts and Cultural Center, located in the historic glass industry capital of Millville, New Jersey, is a nonprofit art and history education center that is home to the Museum of American Glass, which houses the largest collection of American glass objects in the world. The collection includes historical glass as well as contemporary work from some of the glass world's biggest names. In addition to the museum, WheatonArts operates a world class glass studio under the creative direction of Hank Murta Adams. The Creative Glass Center of America, which is funded by WheatonArts and crucial to its mission of continuing Millville's legacy in the glass world, hosts a fellowship program exclusively for up and coming and mid career artists working in glass. Well known alumnae of the CGCA fellowship include Steve Tobin (1983) Kait Rhoads (1997 and 2008), Lino Tagliapietra (1989), Beth Lipman (2001), Gregory Nangle (2006), Deborah Czeresko (2006 and 2010), Angus Powers (2003), and Stephen Paul Day (1992, 1997, 2004, and 2009). San Jose State University glass program was started by Dr. Robert Fritz in 1964 and is the oldest educational studio glass program in California. Dr. Fritz died suddenly in 1986 and Mary B. White ran the program from 1986 to 2005.

Боялған шыны

Көлемді шыны – шіркеулерде көрінетін терезелер сияқты, ішінде сурет элементтері бар терезелер. Терезеге сурет салынып, дизайн жасалады. Шыны қажетті пішінге кесілгеннен кейін, ұнтақталған шыны қосылған бояу жағылады, осылайша пеште күйдірілгенде бояу шыны бетіне жабысады. Бұл процестен кейін шыны бөліктері біріктіріліп, қосылған жерлері дәнекерленген қорғасынмен бекітіледі. Қорғасынмен бекітілген терезелер мен көлемді шыны бірдей технологиямен жасалады, бірақ қорғасынмен бекітілген терезелерде сурет салынған шыны бөліктері болмайды.

Ұшырылған шыны

Шыныны үрлеу – «көркем шыны» жасау үшін ең көп қолданылатын техникалардың бірі және бүгінгі күнгі студиялық шыны суретшілерінің көпшілігі осыны қалайды. Бұл суретшінің материалмен тікелей байланысына және процестің кез келген кезеңінде шығармашылық пен әртүрлілікке шексіз мүмкіндіктерге байланысты. Шыныны үрлеу арқылы сан алуан пішіндер жасауға болады және түрлі техникалар қолданып түс қосуға болады. Түсті шыныны қоршаудан жинап алуға болады, мөлдір шыныны көпіршіктің бетін жабу үшін ұнтақталған түсті шыныға орауға болады, шыны қиыршықтарына орап, таяқшаларға созып, құбырмен жұмыс істеу арқылы енгізуге болады, немесе қабаттап, кесіп, плиткалар жасап, мурин арқылы күрделі өрнектер үшін шыны көпіршігіне қосуға болады. «Үрленген шыны» тек қолмен жасалған жеке заттарды білдіреді, бірақ әсем көпіршіктер жасау үшін қалыптарды пайдалану, қабырғалау және тікпелерді қосу да осыған кіре алады. Шыныдан жасалған бұйымдар үйлесімді шыныдан жасалуы керек, әйтпесе бұйымдағы кернеу бұзылуға себеп болады.

Жарықпен жұмыс істеу

Шыны үрлеуге ұқсас, шаммен жұмыс істеу (жалынмен жұмыс істеу немесе факелмен жұмыс істеу деп те аталады) – суретші шыныны үрлеу құбыры немесе үрлеу түтігі емес, кішкентай масштабта факелдің көмегімен өңдейтін стиль. Шыны балқыған күйде, құралдармен және қол қозғалыстарымен үрленіп, пішінделеді. Көбінесе шаммен жұмыс істеу өнерінен әсем әшекейлер, мүсіндер, шарлар, кішкентай ыдыстар, Рождество ағашына арналған әшекейлер және басқа да ұсақ-түйектер жасалады. Сонымен қатар, ғылыми құралдар мен жануарлар мен ботаникалық нысандардың шыны үлгілерін жасау үшін де қолданылады.

Пеште жасалған шыны

Пеште жасалған шыны әдетте жылы шыны деп аталады, және ол бір шыныдан жасалуы мүмкін, ол қалыпқа немесе оның үстіне иіліп құйылған, немесе әртүрлі түстер мен шыны қабаттары біріктіріліп жасалады. Ыстық шыны процесі өте ғылыми, себебі шыны түрлері мен оларды қыздыру температурасы дұрыс орындау үшін өте күрделі операция болып табылады. Пеште жасалған көркем шыны көбінесе ыдыс, табақ немесе плитка түрінде болады. Пеште балқытылған шынының кеңейу коэффициенті (CoE) бірдей болуы керек. Егер балқыту үшін бірдей CoE-і жоқ шыны қолданылса, әртүрлі жиырылу жылдамдықтары ұсақ жарықтардың пайда болуына себеп болады, және уақыт өте келе бұл жарықтар бұйымның жарылуына әкеледі. Жұмысты тексеру үшін поляризациялық сүзгілерді пайдалану жарықтардың бар-жоғын анықтайды.

Суық шыны

Салқын шыныны қыздырмайтын кез келген тәсілмен өңдеуге болады. Мұндай өңдеулерге құм атып өңдеу, кесу, аралау, қашау, біріктіру және желімдеу жатады.

Құм шашу

Шыныны, бетінен шыны қабатын алып тастау үшін құммен шашу арқылы әсемдеуге болады, соның арқасында сурет көрінеді. Құммен шашылған заттар көбінесе қалың шыны тақталар болып келеді, оларға жоғары қысыммен құм шашып суреттер ойылады. Бұл техника үш өлшемді эффект береді, бірақ қатайтылған шыныға қолдануға болмайды, себебі мұндай өңдеу оны сынып қалдыруы мүмкін.

Мыс фольга жасау техникасы

Мыс фольгасын пайдалану әдісі көбінесе Тиффани стиліндегі шамдар сияқты кішкентай бұйымдар жасау үшін қолданылады, және шындығында, Луи Комфорт Тиффани осы әдісті жиі пайдаланған. Ол әдіс шыны бөліктерін жіңішке мыс фольгадан жасалған, өздігінен жабысатын лентамен ораудан тұрады. Бұл техника көптеген шеберлік пен көп уақытты қажет етеді. Бөліктерге фольга жапсырылғаннан кейін, олар бірге дәнекерленіп, бұйымды құрайды.