Құлындар жағасы: Батыс Африканың тарихи аймағы, Атлант саудасы кезеңінде құлдыққа сатылған африкалықтардың негізгі көзі. Тарихы, географиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Африкадағы тарихи аймақ
Historical name of region in West Africa
the historical region in West Africa
Құл жағалауы – бұрын Батыс Африканың жағалауындағы Биафра шығанағы мен Бенин шығанағы арасында, Вольта өзені мен Лагос лагунасының орналасқан бөлігіне берілген тарихи атау. Атау 16 ғасырдың басынан 19 ғасырдың соңына дейінгі Атлантикалық құл саудасы кезінде құлдыққа сатылған африкалықтардың маңызды көзі болған аймақтың тарихынан туындаған. Тарихи жағынан өнімді отарлық экспорттарымен танымал басқа да жағалау аймақтары – Алтын жағалау, Фил сүйегі жағалауы (немесе жел жағалауы) және Бұрыш жағалауы (немесе астық жағалауы).
The Slave Coast is a historical name formerly used for that part of coastal West Africa along the Bight of Biafra and the Bight of Benin that is located between the Volta River and the Lagos Lagoon. The name is derived from the region's history as a major source of African people sold into slavery during the Atlantic slave trade from the early 16th century to the late 19th century. Other nearby coastal regions historically known by their prime colonial export are the Gold Coast, the Ivory Coast (or Windward Coast), and the Pepper Coast (or Grain Coast).
Шолу
Еуропалық дереккөздер 1670 жылдары "Құл жағалауы" аймағындағы сауданың дамуын және оның Атлант мұхиты арқылы құл саудасына интеграциялануын құжаттауға кірісті. Атлант мұхиты арқылы құл саудасы 17, 18 және 19 ғасырларда африкалықтар мен еуропалықтардың "Атлант қауымдастығының" қалыптасуына әкелді. Атлант мұхиты арқылы құл саудасы кезінде еуропалық құл саудагерлері африкалық құл саудагерлерінен шамамен он екі миллион құл сатып алды. Құлдыққа түскен африкалықтар Америкаға Еуропаның колонияларындағы ақшалай дақылдарды өсіретін плантацияларда жұмыс істеу үшін тасымалданды. Африкадан құлдарды әкелген порттарға Уида, Лагос, Анехо (Кіші Попо), Гранд Попо, Агуэ, Якин, Порто-Ново және Бадагри кіреді. Бұл порттар африкалық қауымдастықтардан, тайпалардан және патшалықтардан, соның ішінде Аллада мен Уидадан, кейін Дагоме патшалығы басып алған құлдармен сауда жасады. Қазіргі заманғы тарихшылар екі-үш миллионға жуық адам осы аймақтан шығарылып, Америкадан алкоголь және темекі, ал Еуропадан маталар сияқты тауарларға саудаланып, үшбұрышты сауданың бір бөлігі болғанын есептейді. Тарихшылар ресми деректерде Африкадан Америкаға 12 миллион африкалық құл тасымалданғаны айтылса да, еуропалық құл саудагерлері сатып алған құлдардың нақты саны одан да көп екенін атап өтеді. Басқа да сауда түрлерімен қатар, бұл күрделі алмасу діндер, сәулеттік стильдер, тілдер және білімді қамтитын үш аймақ арасындағы мәдени алмасуды да ынталандырды. Құлдармен қатар, еркін адамдар да жаңа бағыттарға саяхаттау үшін сауда жолдарын пайдаланды, ал құлдар мен еркін саяхатшылар еуропалық және африкалық мәдениеттердің араласуына көмектесті. Еуропалық үкіметтер құлдықты жойғаннан кейін, Атлант мұхиты арқылы құл саудасы біраз уақытқа созылды, өз елдерінің заңдарын бұза отырып, тәуелсіз саудагерлер жұмыс істеді. Сары ауру, безгек, ыстықтан шаршау және көптеген асқазан-ішек аурулары сияқты аурулардан көптеген адамдар қаза болғандықтан, жағалау "ақ адамның зираты" деп те аталды. 1841 жылы Нигер өзеніндегі әскери экспедицияларда қызмет ететін британдық теңізшілердің 80% ы қызбаға шалдықты. 1844-1854 жылдары Сенегалдағы 74 француз миссионерінің 20-сы жергілікті аурулардан қайтыс болды, ал тағы 19-ы Францияға оралғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Уида сияқты еуропалықтар тұрақты түрде орналасқан порттарда аралас некелер тіркелген. Сауданың барлық үш аймағы арасында байланыс өте кең болды, тіпті жеке құлдарды да іздеуге болады.
European sources began documenting the development of trade in the "Slave Coast" region and its integration into the transatlantic slave trade around 1670. The transatlantic slave trade led to the formation of an "Atlantic community" of Africans and Europeans in the 17th, 18th, and 19th century. Roughly twelve million enslaved Africans were purchased by European slave traders from African slave merchants during the period of the transatlantic slave trade. Enslaved Africans were transported to the Americas to work on cash crop plantations in European colonies. Ports that exported these enslaved people from Africa include Ouidah, Lagos, Aného (Little Popo), Grand Popo, Agoué, Jakin, Porto Novo, and Badagry. These ports traded slaves who were supplied from African communities, tribes and kingdoms, including the Allada and Ouidah, which were later taken over by the Dahomey kingdom. Modern historians estimate that between two and three million people were transported out of this region and traded for goods like alcohol and tobacco from the Americas and textiles from Europe as part of the triangular trade. Historians have noted that though official records state that twelve million enslaved Africans were transported to the Americas from Africa, the actual number of slaves purchased by European slave traders was considerably higher. Alongside other forms of trade, this complex exchange also fostered cultural exchanges between these three regions, involving religions, architectural styles, languages, and knowledge. In addition to the enslaved people, free men used the exchange routes to travel to new destinations, and both slaves and free travelers helped blend European and African cultures. After the institution of slavery was abolished by successive European governments, the transatlantic slave trade continued for a time, with independent traders operating in violation of their countries' laws. The coast was also called "the White man's grave" because of the mass amount of death from illnesses such as yellow fever, malaria, heat exhaustion, and many gastro entero sicknesses. In 1841, 80% of British sailors serving in military expeditions on the Niger River were infected with fevers. Between 1844 and 1854, 20 of the 74 French missionaries in Senegal died from local illnesses, and 19 more died shortly after arriving back to France. Intermarriage has been documented in ports like Ouidah where Europeans were permanently stationed. Communication was quite extensive among all three areas of trade, to the point where even individual enslaved people could be tracked.
Адамдар саны
Атлантика арқылы құл саудасы Африкадан әкетілген тұтқындардың сансыз өліміне әкелді, бұл өлім Америкада да, одан тыс жерлерде де орын алды. Жаңа дүниеге тасымалданған миллионнан астам адамның қаза болғаны есептеледі. Олардың көбі келгеннен кейін көп ұзамай көз жұмды. Құлдыққа түскендердің қаншасы қаза тапқаны әлі де нақты белгісіз, бірақ олардың саны аман қалғандардың санын тең немесе одан да асыруы мүмкін. Осы сауданың қатігездігі жеке адамдар мен мәдениеттердің құрылуына соқтырды. Тарихшы Ана Лусия Араухо құлдыққа түсіру процесі Батыс жарты шардың жағалауына жеткенмен аяқталмайтынын атап көрсетті; Атлантика арқылы құл саудасының құрбандары болған адамдар мен топтардың тағдыры әртүрлі факторларға байланысты болды – түсірілген аймақ, нарықта сатылу мүмкіндігі, атқарылған жұмыстың түрі, жынысы, жасы, діні және тілі сияқты. Питтсбург университетінің әлем тарихы профессоры Патрик Мэннинг 16-19 ғасырлар аралығында Атлантикалық саудада 12 миллионға жуық адам құрбан болғанын, ал кемелерде 1,5 миллионға жуық адамның қаза тапқанын мәлімдейді. Америкаға шамамен 10,5 миллион құл жеткізілді. Ортаңғы жолда (Middle Passage) қаза тапқан құлдардан басқа, Африкаға жасалған шабуылдар мен порттарға мәжбүрлі түрде ұзақ жолдарда да көптеген африкалықтар қаза болған болуы мүмкін. Мэннингтің бағалауынша, Африка ішінде тұтқындалғаннан кейін 4 миллион адам көз жұмды, ал одан да көп адам жас кезінде қайтыс болды. Мэннингтің бағалауы бастапқыда Атлантикаға бағытталған 12 миллион адамды, сондай-ақ Азия құл нарықтарына жіберілген 6 миллион және Африка нарықтарына жіберілген 8 миллион адамды қамтиды. Америкаға тасымалданған құлдардың ең көп бөлігі Бразилия мен Кариб аймағына жеткізілді.
The trans Atlantic slave trade resulted in a vast and unknown loss of life for African captives both in and outside the Americas. Over a million people are thought to have died during their transport to the New World. More died soon after their arrival. The number of lives lost in the procurement of slaves remains a mystery but may equal or exceed the number of people who survived to be enslaved. The savage nature of the trade led to the destruction of individuals and cultures. Historian Ana Lucia Araujo has noted that the process of enslavement did not end with arrival on Western Hemisphere shores; the different paths taken by the individuals and groups who were victims of the trans Atlantic slave trade were influenced by different factors—including the disembarking region, the ability to be sold on the market, the kind of work performed, gender, age, religion, and language. University of Pittsburgh Professor of World History, Patrick Manning, estimates that about 12 million enslaved people were victims of the Atlantic trade between the 16th and 19th century, but that about 1.5 million people died on board ships. About 10.5 million slaves arrived in the Americas. Besides the enslaved people who died on the Middle Passage, more African people likely died during the slave raids in Africa and forced marches to ports. Manning estimates that 4 million people died inside Africa after capture, and many more died young. Manning's estimate covers the 12 million people who were originally destined for the Atlantic, as well as the 6 million people destined for Asian slave markets and the 8 million people destined for African markets. Of the slaves shipped to the Americas, the largest share went to Brazil and the Caribbean.