Су суырғысы (Equisetum fluviatile) – көп жылдық шөптесін өсімдік. Сипаттамасы, өсу шарттары, морфологиялық ерекшеліктері туралы ақпарат. Су өсімдіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Equisetaceae тұқымдасына жататын тамырлы өсімдіктер түрі.
Species of vascular plant in the horsetail family Equisetaceae
Equisetum fluviatile, су құйрығы немесе батпақ құйрығы – тамырлы өсімдік. Бұл көпжылдық шөптесін птеридофит.
Equisetum fluviatile, the water horsetail or swamp horsetail, is a vascular plant. It is a perennial herbaceous pteridophyte.
Сипаттама
Жасыл сабақтары 50–150 см биіктікте және 2–8 мм қалыңдықта болады. Жапырақ қабықшалары тар, 15–20 қара ұштармен тісті. Көптеген, бірақ барлық емес, сабақтардың 1–5 см ұзындығындағы қысқа, көтеріліп, таралатын бұтақтары бар, ең ұзын бұтақтар сабақтың төменгі жағында орналасқан. Бүйірлік бұтақтар жұқа, қою жасыл және әрбір түйінде бес қабатты жапырақтардан тұратын 1–8 түйінге ие. Сулы жылқықұйрығының жылқықұйрықтарының арасындағы ең үлкен орталық қуысы бар, сабақтың диаметрінің 80% қуыс болып табылады. Сабақтар буын жерлерінен оңай ажыратылады, және құнарлы да, құнарсыз да сабақтар бірдей көрінеді. Сулы жылқықұйрығы көбінесе саздық жылқықұйрығы E. palustre-мен шатастырылады, оның сабақтары оңды, аздаған (4–8) сабақ тізбегі және сабақ ортасында кішкентай қуысы бар, ал спора конустары 2–4 см ұзын.
The green stems grow 50–150 cm tall and 2–8 mm thick. The leaf sheaths are narrow, with 15 20 black tipped teeth. Many, but not all, stems also have whorls of short ascending and spreading branches 1–5 cm long, with the longest branches on the lower middle of the stem. The side branches are slender, dark green, and have 1–8 nodes with a whorl of five scale leaves at each node. The water horsetail has one of the largest central hollow of the horsetails, with 80% of the stem diameter typically being hollow. The stems readily pull apart at the joints, and both fertile and sterile stems look alike. The water horsetail is most often confused with the marsh horsetail E. palustre, which has rougher stems with fewer (4–8) stem ridges with a smaller hollow in the stem centre, and longer spore cones 2–4 cm long.
Көбею
Сулы жылқықұйрығы споралар арқылы да, вегетативтік жолмен, тамырсабақтар арқылы да көбейеді. Ол негізінен вегетативтік жолмен көбейеді, көптеген жаңа өрмелер тамырсабақтардан пайда болады. Споралар кейбір сабақтардың ұштарындағы дөңгелек ұштардағы спорангийлерде түзіледі. Бұл жылқықұйрығы кейде жаулап алушы түр ретінде қарастырылады, себебі ол өте төзімді және басқа бақша өсімдіктерін жабуға бейім, егер оны шектемесе. Егіс кезінде оны тамырсабағымен бірге контейнерге отырғызу жақсы.
The water horsetail reproduces both by spores and vegetatively by rhizomes. It primarily reproduces by vegetative means, with the majority of shoots arising from rhizomes. Spores are produced in sporangiums in blunt tipped cones at the tips of some stems. This horsetail is sometimes seen as an invasive species because it is very hardy and tends to overwhelm other garden plants unless it is contained. When planting, it is best to plant them with the rhizome in a container.
Ішкі
Сулы жылқының құйрығын еуропалықтар мен американдықтар ежелден сабақтарындағы жоғары кремний мөлшеріне байланысты абразивті тазалау, тегістеу және жылтырату үшін пайдаланған. Көктемнің басындағы жас өркендерін тамақ ретінде жеген. Римдіктердің төмен дәрежедегі өкілдері кейде оларды көкөніс ретінде жейтін, бірақ олар аса дәмді немесе қоректік емес еді.
The water horsetail has historically been used by both Europeans and Native Americans for scouring, sanding, and filing because of the high silica content in the stems. Early spring shoots were eaten. Poorer Roman classes at times ate them as a vegetable, despite not being very palatable or nutritious.