Бос үміт: Соттар әлеуметтік өзгерістер әкеле ала ма?
The Hollow Hope
«Бос үміт»: АҚС Жоғарғы Соты прогрессивті өзгерістерге қабілетті ме? Розенбергтің әйгілі еңбегін талдап, соттың әлеуметтік өзгерістегі рөлін қарастырамыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үмітсіз үміт: Соттар әлеуметтік өзгерістерді әкеле ала ма? Джеральд Н. Розенбергтың еңбегі 1991 жылы жарық көрді. Күрделі дау тудырған бұл жұмыс "революциялықтан" бастап "қорлаушы" дейін әртүрлі сипаттамаларға ие болды. Кітаптың екінші басылымы 2008 жылы Чикаго университетінің баспасынан шықты, ал 2023 жылы үшінші басылымы жарық көрді (ISBN 978 0226312477).
The Hollow Hope: Can Courts Bring About Social Change? was written by Gerald N. Rosenberg and published in 1991. A highly controversial work, it produced labels ranging from "revolutionary" to "insulting." A Second Edition of the book was published in 2008 by the University of Chicago Press , followed by a 3rd edition in 2023 (ISBN 978 0226312477).
Негізгі тезис және дау
Өзінің кітабында Джеральд Розенберг АҚШ Жоғарғы Сотының кең таралған прогрессивті әлеуметтік өзгерістерге ықпал етуге қабілетті деген қалыпты қабылданған аксиоманың негізділігіне күмән келтіреді. Әрине, мұндай дәстүрлі сенімдерден радикалды бас тарту көптеген сыншылардың наразылығын тудырды, олар академиялық және академиялық емес ортада да болды. Басқалары кітапты жоғары бағалады. 1993 жылы ол Чикаго университетінің баспасынан Гордон Дж. Лэйнг сыйлығын алды (Чикаго университетінің оқытушысы жазған және Чикаго университетінің баспасына ең үлкен даңқ әкелген кітап үшін). 2003 жылы Америка саяси ғылым қауымдастығы "Жалған үміт" кітабына Уодсворт сыйлығын табыстады (он жыл немесе одан астам уақыт бұрын жарық көрген және маңызды үлес қосылған басылым үшін).
In his book, Gerald Rosenberg questions the validity of the commonly accepted axiom that the Supreme Court of the United States is able to affect widespread progressive social change. Naturally, such a drastic departure from conventional beliefs drew the ire of many critics, both within and beyond academia. Others praised the book. In 1993 it was awarded the Gordon J. Laing Prize by the University of Chicago Press (for a book written by a University of Chicago faculty member that brings the greatest distinction to the University of Chicago Press). In 2003 the American Political Science Association gave The Hollow Hope the Wadsworth Award (for a publication ten years or older that has made a lasting contribution).
Динамикалық сот пен шектеулі сот
Розенберг АҚШ Жоғарғы Сотының екі тұжырымдамасын зерттейді: Динамикалық сот және Шектелген сот тұжырымдамалары. Динамикалық сот тұжырымдамасы АҚШ Жоғарғы Сотының кең ауқымды прогрессивті өзгерістерге ықпал ете алатынын, оның мысалы ретінде Браун – Борд және Роу – Уэйд істерін келтіреді. Ал Шектелген сот тұжырымдамасы, АҚШ Конституциясы мен АҚШ Конгресінің Сотқа қадағалауларының нәтижесінде, Соттың маңызды өзгерістер жасауға қабілетсіз екенін айтады. Розенберг көбінесе Шектелген сот тұжырымдамасын қолдайды. Ол Соттың бірнеше маңызды істерін, мысалы, Топека қалалық білім беру кеңесіне қарсы Браун ісін (1954) және Роу – Уэйд ісін (1973) зерттейді және қарастырылған әрбір жағдайда Соттың нақты, эмпирикалық өлшенетін өзгеріске жете алмағанын мәлімдейді. Розенберг АҚШ Жоғарғы Сотының тиімді болуына үш кедергі келтіретін факторды анықтайды және Соттың маңызды өзгерістерге қол жеткізе алатынына қарамастан, мұндай өзгеріс тек осы үш кедергіні еңсерген жағдайда ғана мүмкін деген қорытындыға келеді.
Rosenberg examines two views of the United States Supreme Court: the view of the Dynamic Court and the view of the Constrained Court. The Dynamic Court view maintains that the United States Supreme Court is indeed capable of affecting widespread progressive change, often citing cases such as Brown v. Board and Roe v. Wade as examples. The Constrained Court view, on the other hand, holds that because of the existing constraints imposed upon the Court by the United States Constitution and the United States Congress, the Court is unable to accomplish significant change. Rosenberg sides largely with the Constrained Court view. He studies several landmark cases that have been handed down from the Court, such as Brown v. Board of Education of Topeka (1954) and Roe v. Wade (1973), and asserts that in each examined situation, the Court was largely unable to attain any tangible, empirically measurable change. Rosenberg names three constraints that preclude the US Supreme Court from being truly effective, and arrives at the conclusion that although the Court is indeed capable of accomplishing significant change, such change can only occur when these three constraints are overcome.
Бірінші шектеу
Бірінші шектеу – конституциялық құқықтардың мәні соттың көптеген маңызды әлеуметтік реформалар туралы шағымдарды қарауға немесе тиімді түрде әрекет етуге мүмкіндік бермейді және халықтың жұмылдыру ықтималдығын азайтады. Бұл шектеуді сот жүйесі Конституцияны түсіндіру арқылы өзгерістерге жеткілікті негіз болған жағдайда еңсеруге болады.
The First Constraint is that the nature of constitutional rights precludes the Court from hearing or effectively acting on many significant social reform claims and lessens the chances of popular mobilization. This Constraint can be overcome if there exists sufficient precedent for change based on the Judiciary's interpretation of the Constitution.
Екінші шектеу
Екінші шектеу – Соттың заң шығару және атқару билігінен маңызды әлеуметтік реформаларға ықпал ету үшін жеткілікті тәуелсіздігі жоқ. Осы шектеуді Конгрестегі үлкен қолдауға және атқару билігінің қолдауына қол жеткізу арқылы еңсеруге болады.
The Second Constraint is that the Court does not have sufficient independence from the legislative and executive branches to affect significant social reform. This Constraint can be overcome by securing support from substantial numbers in Congress and securing the support of the executive branch.
Үшінші шектеу
Үшінші шектеу – Соттың қажетті саясатты жасау және маңызды реформаларға әсер ететін шешімдерді іске асыру құқығының болмауы. Александр Гамильтон айтқандай, Соттың «қылышқа» (Атқарушы билік) немесе «қаржыға» (Заң шығарушы билік) қолдану мүмкіндігі жоқ, сондықтан ол өз шешімдерін күшіне енгізу үшін басқа екі биліктің ынтымақтастығына тәуелді болуы керек. Бұл шектеуді азаматтардың қолдауын қамтамасыз ету арқылы немесе кем дегенде барлық азаматтардың күрт қарсылығына ұшырамау арқылы еңсеруге болады.
The Third Constraint is that the Court does not have the power to develop necessary policy and implement decisions that could affect significant reform. Because, as Alexander Hamilton put it, the Court controls neither the sword (Executive branch) nor the purse (Legislative branch), it must rely on cooperation from the other two branches in order to enforce its decisions. This Constraint can be overcome either by securing support of citizens or at least not having significant opposition from all citizens.
Сын
"Жынысты үміт" кітабына көп сын айтылып келеді. Кейбір сыншылар Розенберг ұсынған эмпирикалық деректердің жеткіліксіз егжей-тегжейлі болғандықтан, күрделі, бірақ маңызды өзгерістерді анықтау қиын екенін айтады. Басқалары оның шектеулері мен шарттарының нақты еместігіне байланысты, аргументтің болжамдық қабілеті төмен деп санайды. Тағы бір топ сыншылар, Соттың басқа саяси тұлғалармен әрекеттескен кезде, мысалы заңдарды түсіндіргенде тиімдірек екенін, ал мұндай жайттар "Жынысты үміт" кітабында қарастырылмағанын мәлімдейді. Соңында, сыншылар прогрессивтік топтардың өзгеріске қатысты көзқарасы "Жынысты үміт" кітабында көрсетілгеннен гөрі күрделірек екенін, олар сот жеңісі арзулайтын өзгерістерге қол жеткізуге мүмкіндік берген жағдайда ғана сотқа жүгінетінін алға тартады.
There is a great deal of criticism leveled at The Hollow Hope. Some critics argue that the empirical data that Rosenberg presents is not fine grained enough to identify subtle yet important changes. Others suggest that his constraints and conditions are imprecise, meaning that the argument lacks predictive power. Some critics claim that the Court is most effective when it engages in dialogue with other political actors such as when it interprets legislation, action that The Hollow Hope doesn't address. Finally, critics have alleged that progressives are more sophisticated in their approach to change than The Hollow Hope suggests, litigating only when judicial victory is likely to produce the change they desire.